บทที่สี่
แผนการ
มอนสเตอร์ผึ้งั์ขนาดใหญ่นั้นเริ่มทอดกายลงมาจากท้องฟ้าผ่านรูขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นจากการโจมตีของมันเอง
เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีนั้นมองมอนสเตอร์ที่ทอดกายลงมาอย่างไม่กระพริบตา
ดวงตาของเขานั้นไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัวเลยสักนิด
เมื่อมอนสเตอร์ตัวนั้นมันร่วงโรยร่างของมันผ่านรูขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นจากการโจมตีของมันลงมา กรี๊ด!!! เสียงกรีดร้องของผู้คนนั้นเริ่มดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ผู้คนรอบกายของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีนั้นเริ่มวิ่งกระจัดกระจายออกมาบริเวณนี้ บนชั้นห้าของห้างสรรพสินค้าผู้คนนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาวิ่งหายลับไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่เห็นมอนสเตอร์นั้นปรากฏกายออกมา เหลือแต่เพียงเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีผู้นี้เท่านั้นที่ยังคงยืนอยู่เบื้องหน้า
การปรากฏตัวของมอนสเตอร์ตัวนี้คงจะเป็ที่ใแก่ผู้คนมาก
เด็กหนุ่มนั้นเงยมองมอนสเตอร์เบื้องหน้าของตนเองอยู่สักพักก่อนที่ตัวของเขานั้นจะใช้มือของตนปัดขึ้นมาที่อากาศเบื้องหน้าของเขาเพื่อเรียกใช้งานหน้าต่างของระบบขึ้นมา
------------------------------------------------
ชื่อ เอ็กซ์ อายุ 18 ปี (เพศ ชาย) Rank E
สกิลติดตัว อาภรณ์แห่งความตาย
ค่าสเตตัส
ความแข็งแกร่ง 10 หน่วย
ความรวดเร็ว 10 หน่วย
ความยืดหยุ่นร่างกาย 10 หน่วย
พร์ -1 หน่วย
------------------------------------------------
หน้าต่างของระบบนั้นแสดงขึ้นมาเบื้องหน้าของเขา เด็กหนุ่มนั้นกวาดสายตามองที่มันอย่างถี่ก้วนอีกครั้งหนึ่ง ตัวของเขาถึงในอนาคตจะเป็ฮันเตอร์(นักล่า)ที่อ่อนแอที่สุด แต่ร่างกายของเขานั้นก็มีความสามารถทางร่างกายที่ได้จากสเตตัสของระบบก็พอจะสู้กับมอนสเตอร์ระดับต่ำได้อย่างสบายๆ
เด็กหนุ่มนั้นได้ใช้สายตาของตนเองกวาดมองไปที่ค่าสเตตัสของระบบ ในอนาคตมนุษย์นั้นจะใช้เวลาหลายต่อหลายปีในการวิจัยเกี่ยวกับค่าสเตตัสเหล่านี้ แต่สำหรับเขาที่มาจากอนาคตในอีกยี่สิบปีข้างหน้าเขานั้นรู้ถึงค่าสเตตัสพวกนี้ได้อย่างชัดเจน
ในขนาดที่เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีนั้นกำลังกวาดสายตามอง ตัวของเขานั้นพึ่งเริ่มจะสังเกตุสิ่งที่ปรากฏขึ้นหน้าต่างของระบบที่มันไม่ชัดเจน สิ่งนั้นคือ สกิลติดตัว อาภรณ์แห่งความตาย
ค่าสกิลติดตัว มันจะเป็สิ่งทื่เป็ตัวบ่งบอกค่าของผู้คน เพราะว่าสกิลติดตัวนั้นจะได้รับมาเพียงคนละหนึ่งสกิลเท่านั้น โดยตัวของมันนั้นจะเป็สกิลที่เป็รากฐานให้กับสกิลอื่นๆต่อไป
ผู้ที่ได้รับสกิลติดตัวที่ไร้ค่ามันจะส่งผลอย่างใหญ่หลวงให้กับชีวิต อย่างเช่นตัวของเอ็กซ์เขานั้นได้รับสกิล พรแห่งโชคชะตา มา นั้นทำให้ชีวิตฮันเตอร์ของเขาย่ำแย่เสียจนเกินคำบรรยาย
แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้เขาแสดงดวงตาที่เบิกกว้างเช่นนี้ออกมาก็คือ สกิลติดตัวของเขาเปลี่ยนแปลงไป จากพรแห่งโชคชะตา กลายเป็ สกิล อาภรณ์แห่งความตาย
“ นี่มัน!!! ” เด็กหนุ่มนั้นอุทานออกมาอย่างใ
ตัวของเขานั้นเริ่มครุ่นคิดถึงเื่ต่างๆขึ้นมาอย่างกะทันหัน ถ้าเป็เช่นนี้ตัวของเขานั้นอาจจะไม่ได้เดินบนเส้นทางที่ไร้ค่าของตนเองอีกก็เป็ได้
ในขนาดที่เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีนั้นกำลังครุ่นคิด
ฟิ้ว!!! เสียงนั้นดังขึ้นอย่างทันควันเสียงที่ราวกับอะไรสักอย่างนั้นพุ่งผ่านสายลม เมื่อเสียงนั้นแว่วเข้าหูของเด็กหนุ่มเขาหันมองมันอย่างทันควัน
ใบหน้าของเขาเงยขึ้นเพื่อมอง้าศีรษะของตนเอง
สิ่งที่เกิดขึ้นเข็มเหล็กในขนาดใหญ่ของผึ้งั์นั้นกำลังพุ่งตรงลงมาหาตัวของเขา เข็มเหล็กขนาดใหญ่นั้นพุ่งตรงมาผ่านอากาศด้วยความรวดเร็ว
ดวงตาของเด็กหนุ่มนั้นเบิกกว้างด้วยความใก่อนที่ตัวของเขานั้นจะรีบะโออกไปทางขวาอย่างสุดกำลังเพื่อหลบการโจมตีของมอนสเตอร์
ตึง!!! เสียงดังขึ้นจากทางด้านหลังหลังจากที่ตัวของเด็กหนุ่มนั้นะโหลบออกมาแล้ว
ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดนั้นกลิ้งไปกับพื้น ก่อนที่ตัวของเขานั้นจะตั้งหลักขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มหันหลังมองกลับไปที่จุดที่ตนเองนั้นเคยยืนอยู่
เสียงที่เกิดขึ้นนั้นคือเสียงการโจมตีมอนสเตอร์ตัวนั้น เข็มเหล็กในขนาดั์ที่พุ่งพลาดเป้าจากตัวของเขา มันปักลงไปที่พื้นในจุดที่เขานั้นยืนอยู่จนทำให้พื้นแตกออกเป็รอยร้าว
เด็กหนุ่มใช้เวลาครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ มอนสเตอร์ตัวนี้อยู่ในระดับ E นั้นเป็ระดับที่เรียกได้ว่าต่ำที่สุด
ถ้าประเมินจากความเป็ไปได้แล้วการที่ตัวของเขานั้นจะเอาชนะมอนสเตอร์ตัวนี้นั้นก็พอจะเป็ไปได้อยู่บ้าง
คิ้วทั้งสองข้างนั้นขมวดเข้าหากัน เด็กหนุ่มวัยสิบแปดนั้นกำลังครุ่นคิด เขานั้นคือฮันเตอร์(นักล่า)ที่อ่อนแอที่สุดในอนาคต การที่ตัวของเขานั้นสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ถึงสิบปีเช่นนี้เพราะว่าสติปัญญาของเขาเอง
เขานั้นไม่ใช่คนแข็งแกร่งที่จะเอาแต่พัฒนาความแข็งแกร่งของตนเองแล้วมั่นใจกับความแข็งแกร่งนั้น
ตัวของเขานั้นไม่ใช่ผู้ที่แข็งแกร่งเขานั้นจึงต้องขัด เกลาสติปัญญาของตนเองเพื่อความอยู่รอด
เด็กหนุ่มนั้นครุ่นคิดก่อนที่ตัวของเขานั้นจะกวาดสายตามองรอบกาย เมื่อดวงตาทั้งสองคู่เด็กหนุ่มนั้นเห็นเสาขนาดใหญ่ที่ใหญ่ขนาดต้องใช้เหล่าคนโอบที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังของตนเอง เพียงเสี้ยววินาทีตัวของเขานั้นก็คิดถึงแผนการออกมาได้ในทันที
เด็กหนุ่มนั้นไม่รีรอตัวของเขานั้นรีบก้าวเท้าทั้งสองแล้วออกวิ่งอย่างเต็มกำลัง ก่อนที่ตัวของเขานั้นจะหยุดลงตรงเสาหินที่ตั้งตระหง่านเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีนั้นหันหลังกับมาเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ตัวนั้นอย่างรวดเร็ว
ดวงตาอันสุขุมของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีนั้นจ้องมองไปที่มอนสเตอร์ตรงหน้า
เข็มเหล็กในขนาดใหญ่ที่พุ่งปักลงไปตรงพื้นดินนั้นค่อยๆดึงขึ้นมาจากพื้นอย่างช้าๆ มอนสเตอร์ประเภทผึ้งขนาดใหญ่ตัวนั้นเริ่มหันมาเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มอีกครั้ง
ดวงตาสีแดงของมันนั้นสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มอยู่แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น รอบข้างนั้นไม่มีผู้ใดยืนอยู่ทั้งนั้นเช่นนั้นเป้าหมายเดียวของมันที่จะสามารถโจมตีได้ก็มีเพียงเด็กหนุ่มผู้นี้
เข็มเหล็กในขนาดั์นั้นชี้ตรงมาหาเด็กหนุ่มวัยสิบแปด ปีกทั้งสองข้างของมันนั้นกระพืออย่างรวดเร็วแสดงให้เห็นว่ามันกำลังจะพุ่งใส่ตัวของเด็กหนุ่มเพื่อโจมตี
เด็กหนุ่มวัยสิบแปดนั้นเพ่งเล็งสายตาของตนเองจ้องมองไปที่มอนสเตอร์เบื้องหน้าอย่างไม่กระพริบตา
ชั่วพริบตานั้นเข็มเหล็กในขนาดใหญ่นั้นพุ่งตรงใส่ร่างของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว
เอ็กซ์ที่ยืนรอรับการโจมตีนั้นอยู่มาสักพักตัวของเขานั้นก็ได้ะโออกไปทางขวาของตนเองอย่างสุดกำลังเพื่อหลบการโจมตีครั้งนี้
ตึง!!! เสียงของการโจมตีนั้นดังสนั่น ดวงตาของเอ็กซ์นั้นได้หันไปมองผลลัพธ์ของการโจมตีครั้งนี้
เข็มเหล็กในขนาดใหญ่ของผึ้งตัวนั้นได้ปักลึกเข้าไปในเสาหินที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายเมตร
มอนสเตอร์ผึ้งั์ตัวนั้นได้พยายามดึงเข็มเหล็กในซึ้งเป็อาวุธของมันออกมาจากเสาหินต้นนั้นแต่ดูเหมือนว่ามันจะปักลึกเกินไปตัวของมันไม่สามารถดึงออกมาได้แม้จะพยายามออกแรงดิ้นรนขนาดไหน
เมื่อเห็นภาพเช่นนั้นเด็กหนุ่มวัยสิบแปดสิบนั้นก็ได้เผยรอยยิ้มที่มุมปากของตนเองออกมาพลางกับกล่าว “ เอาละตาของฉันแล้วนะ…. ”
จบบท