ระบบผู้นำตระกูลสุดแกร่ง 【จบ】

        เหนือเมืองศักดิ์สิทธิ์แดนใต้การมาเยือนของผู้นำตระกูลมู่กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนทั้งเมืองทันใด

        ท่ามกลางสายตามากมายที่จ้องมองมู่เสินฉวนก้าวย่างอย่างเชื่องช้ากลางห้วงเวหา ค่อยๆเคลื่อนเข้าใกล้แท่นประหารทั้งสี่

        [ติ๊งตรวจพบสมาชิกในตระกูลที่มีคุณสมบัติระดับทองคำให้ลงทุนได้!]

        เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นยิ่งทำให้มู่เสินฉวนมั่นใจว่าผู้สืบทอดหานเหรินอยู่ในตระกูลมู่

        เพียงแต่ชายหนุ่มชุดสีนิลเบื้องหน้าผู้นั้นปล่อยผมเผ้ารุงรังจนเห็นใบหน้าได้ไม่ชัด

        "เจ้า... จำข้าได้หรือไม่?"

        มู่เสินฉวนหยุดฝีเท้าลงเว้นระยะห่างจากมู่อู๋ซวงราวร้อยจั้งก่อนเอ่ยถาม

        เมื่อคำกล่าวนี้หลุดออกมาเหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจไม่รู้ว่าเหตุใดมู่เสินฉวนจึงเอ่ยปากถามเช่นนั้น

        หรือว่าตระกูลมู่ก็มีทายาทที่สังเวยให้แก่ผู้สืบทอดหานเหรินเช่นกัน?

        ผู้นำตระกูลจี ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวงราชันย์อสูร ราชวงศ์ต้าเยี่ยน และยอดฝีมืออื่นๆอีกมากมายต่างจับจองพื้นที่ของตนเพื่อเฝ้ามองจากระยะไกล

        เมื่อพวกเขาเห็นภาพเช่นนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พินิจพิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน

        มู่อู๋ซวงได้ยินเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นข้างหูร่างกายพลันสั่นอย่างคุมไม่ได้

        แม้เขาจะพยายามสงบสติอารมณ์เพียงใดก็ไม่อาจหักห้ามความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาในขณะนี้ได้!

        มู่อู๋ซวงกัดกรามแน่นจนเนื้อขาดไปกว่าครึ่งปากและจมูกเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสดที่ไหลรินลงมาตามเสื้อ

        ความเจ็บปวดแสนสาหัสช่วยให้จิตใจของเขาสงบลงในชั่วพริบตาเขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่แฝงไว้ด้วยความอำมหิต

        "ใครบ้างในทะเลไร้สิ้นสุดจะไม่รู้จักกายาศักดิ์สิทธิ์"

        "น่าเสียดายที่เคล็ดวิชาอสูรกลืนสวรรค์ของข้ายังไม่บรรลุผล"

        "จึงไม่อาจลิ้มรสแก่นแท้แห่งกายาศักดิ์สิทธิ์ได้"

        เสียงที่เย็นเยียบดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วเมืองศักดิ์สิทธิ์ถ่ายทอดไปสู่หูของเหล่าผู้ฝึกตนทุกผู้

        มู่เสินฉวนจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่แสนจะแปลกตาพลางขมวดคิ้ว 

        เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวนั้นด้วยสองมือที่กำแน่น

        ชั่วพริบตาดวงตาแห่งสัจธรรมที่ไม่ได้ใช้มานานก็เริ่มทำงาน

        [นาม: มู่อู๋ซวง]

        [ระดับพลัง: เอกะขั้นหนึ่ง]

        [คุณสมบัติ: เซียนมนุษย์]

        [ญาณหยั่งรู้: ไร้เทียมทาน]

        [พรสวรรค์: จิตมารโกลาหล ขั้นต้น]

        [โชคชะตา: ผู้สืบทอดหานเหริน, ผู้สืบทอดเคล็ดวิชามารกลืนสวรรค์]

        อู๋ซวง

        เป็นเจ้าจริงๆ สินะ...

        มู่เสินฉวนมองชายหนุ่มเบื้องหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและถูกตรึงร่างไว้กับแท่นหยกด้วยทวนเหล็กทั้งสี่เล่มหัวใจพลันปวดร้าวยิ่งนัก

        วิถีแห่งหานเหริน เขาเคยได้ยินมานานแล้ว

        ด้วยวิถีแห่งการกลืนกินต้นกำเนิดทั้งปวงจึงนำพาเขาสู่การเป็นศัตรูกับทั่วหล้า

        แต่ไม่ว่ามู่อู๋ซวงจะเข้าร่วมเป็นผู้สืบทอดหานเหรินด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม

        จากคำพูดเพียงไม่กี่คำมู่เสินฉวนก็สัมผัสได้ถึงความตั้งใจ

        เขาปกป้องตระกูลด้วยวิธีอื่น

        …ด้วยวิธีที่พร้อมจะพลีชีพ

        "ไม่ว่าเจ้าจะเผชิญสิ่งใดมา"

        "เจ้าก็ควรกลับบ้านได้แล้ว…"

        มู่เสินฉวนกล่าวเสียงราบเรียบ

        อึดใจถัดมา เขาก็ก้าวเท้าออกไปในทันทีปรากฏกายต่อหน้ามู่อู๋ซวง ดึงทวนทั้งสี่ที่ตรึงร่างออกอย่างรวดเร็ว

        "ท่าน..."

        "ท่านทำอะไร!?"

        มู่อู๋ซวงสีหน้าเปลี่ยนไปในทันทีน้ำเสียงที่เปล่งออกมาสั่นเครือด้วยความตระหนก

        เมื่อได้ยินสองประโยคนั้นเขาก็รู้ได้ทันทีว่าผู้นำตระกูลจำเขาได้!

        ชั่วพริบตาเดียวความรู้สึกที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกก็ถาโถมเข้ามาท่วมท้น

        ภาพที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุดได้เกิดขึ้นต่อหน้าเขาแล้ว!

        การกระทำนี้สร้างความตื่นตะลึงให้ผู้ฝึกตนและบุคคลสำคัญจากกลุ่มอำนาจสูงสุดในที่แห่งนั้น

        "มู่เสินฉวนนี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

        ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูคำรามเสียงดังสีหน้าแสดงความไม่พอใจ

        บุตรศักดิ์สิทธิ์เหยากวง ราชันย์อสูรและราชวงศ์ต้าเยี่ยนต่างก้าวเท้าไปข้างหน้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยฉายแววเย็นเยียบออกมา

        มู่เสินฉวนต้องการสื่ออะไรจากคำพูดเมื่อครู่นี้?

        หรือว่าผู้สืบทอดหานเหรินที่แท้จริงก็คือคนในตระกูลมู่ของพวกเขา?

        ฉึบ!

        ทันทีที่ทวนทั้งสี่ที่ตรึงร่างมู่อู๋ซวงถูกดึงออกเขาก็ร่วงหล่นลงมา

        มู่เสินฉวนใช้มือข้างหนึ่งประคองร่างของอีกฝ่ายไว้วางร่างลงบนแท่นหยก โดยไม่สนใจสายตาและคำพูดที่ถาโถมเข้ามา

        "นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องกังวล"

        "กลับไปพักรักษาตัวให้ดีเถิด"

        มู่เสินฉวนกล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบใช้มือข้างหนึ่งตบลงบนบ่าของเขา ฝังตราประทับมิติเข้าไปในร่างอย่างแผ่วเบาพร้อมกับบดขยี้ตราประทับอีกอันหนึ่งปล่อยระลอกคลื่นมิติที่มองไม่เห็นให้แผ่ขยายออกไป

        บนเนินเขาเล็กๆที่ห่างจากเมืองศักดิ์สิทธิ์นับหมื่นลี้มู่อวี่เซิงที่นั่งขัดสมาธิอยู่พลันเบิกตากว้าง

        ฉัวะ!

        แท่นบูชาเสวียนเทียนปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาอย่างไร้สุ้มเสียงพร้อมเปล่งประกายแสงเจิดจ้า

        มู่อวี่เซิงร่ายมุทราอย่างรวดเร็วปล่อยเคล็ดวิชาวิญญาณที่ซับซ้อนออกมา กระตุ้นเคล็ดวิชาอักษรประสาน

        ในชั่วพริบตาตราประทับมิติหลายร้อยอันก็ไหลเวียนอยู่เหนือแท่นเสวียนเทียนสร้างทางเชื่อมมิติด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง!

        ……

        ในขณะนั้นเอง

        บรรดาผู้ทรงอิทธิพลจากกลุ่มอำนาจสูงสุดต่างล่วงรู้ถึงกลอุบายมองเห็นเจตนาที่ซ่อนเร้น พลังสังหารอันน่าสะพรึงกลัวจึงแผ่ซ่านจากทุกทิศทางปิดล้อมแท่นประหารเอาไว้จนเหล่าผู้ฝึกตนระดับต่ำสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

        "มู่เสินฉวน เจ้าช่างอาจหาญยิ่งนัก!"

        "บังอาจคุ้มครองคนในตระกูลของเจ้าต่อหน้าเหล่าประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์มากมายทั้งยังปล่อยตัวผู้สืบทอดหานเหรินไปอีก!"

        "ผลกรรมนี้ตระกูลมู่ของเจ้าจะรับมันไหวหรือ?"

        ผู้อาวุโสจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวคำรามเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

        "หึ ผลกรรม?"

        มู่เสินฉวนหัวเราะเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบเงาบุปผาแห่งวิถีทั้งสามลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะระเบิดพลังแห่งวิถีอันน่าสะพรึงกวาดล้างไปทั่วสารทิศจัดการเหล่าผู้อารักขาของเหล่าผู้ฝึกตน

        เขากำมือแน่นก้าวเท้าออกไปข้างหน้าในคราเดียวปล่อยหมัดกระแทกผู้อาวุโสจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์หลิงเซียวจนร่างระเบิดเป็นจุณ!

        มู่เสินฉวนปัดคราบเลือดที่กระเซ็นมาข้างกายก่อนคำรามเสียงดังกึกก้อง

        "ผลกรรมทั้งหลาย จงมารวมที่ข้า!"