ผู้ร่วงหล่น

เจ้าอ้วนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งหนึ่งที่เจ้าอ้วนแน่ใจคือลางสังหรณ์ของมันดีขึ้นหลังจากถูกกระตุ้นด้วยความหวาดกลัวจากแจ๊ค

มันเหมือนกับเห็นอนาคตราง ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปนี้

เจ้าอ้วนไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่ตนเห็นว่าจะเป็นความจริงเพราะว่า ทุกคนได้ตายหมดยกเว้นจี้โม....

.......................

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังเห็นอาหารของมันวิ่งมารวมตัวกันจึงส่งเสียงออกมาอย่างตื่นเต้นก่อนจะกระโจนไปหาอาหารของพวกมันทันที

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

มีโจรบางคนไม่สามารถวิ่งหนีไปได้ทันจึงถูกตัวสาปแห่งความเกลียดชังกลืนกินเข้าไปอย่างทรมาน

โมเอยะโบกธงสีดำในมืออย่างรุนแรงเพื่อพัดตัวสาปแห่งความเกลียดชังไปไกล ๆ จากลูกน้องเข้า

“เร็วเข้า พวกมันมีพลังในการฟื้นฟูตัวเองสูง......”

“วิ่งเร็วเข้า.....”

ปังง

โจรคนหนึ่งที่ใกล้กับมือของแจ๊ค แจ๊คได้ระเบิดหัวของมันอย่างรุนแรงเลือดเนื้อสาดกระจายไปทั่ว ทั้งตัวสาปแห่งความเกลียดชังและกลุ่มโจรโมเอยะได้หยุดลง

แจ๊คกางมือในอากาศจับอะไรบางอย่างขึ้นมาผสมกับไอศกรีมก่อนจะเลียกิน

“รสชาติที่เปลี่ยนแปลงไป”

สีหน้าของโมเอยะดูไม่ดีมาก ๆ เพราะว่ามันไม่สามารถจับสัมผัสได้ว่า แจ๊คใช้อะไรในการโจมตีโจรคนนั้นจนตายลงอย่างไม่รู้ตัว

ดวงวิญญาณกำลังอยู่ในสภาพวะสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น โมเอยะเห็นจี้โมเข้ามาในค่ายกลแล้วจึงพูดขึ้น

“เปิดค่ายกล......”

โจรที่กำลังเข้ามาในค่ายกลได้ยินเสียงของโมเอยะจึงแตกตื่นขึ้น

“หัวหน้าช้าก่อน”

“ให้พวกเราเข้าไปก่อนนนนนนนน”

“หัวหน้าเราเป็นพี่น้องกัน จะต้องไม่ทิ้งกัน”

“หัวหน้า.......”

โมเอยะมองลูกน้องตนที่อยู่นอกค่ายกลอย่างเยือกเย็นก่อนจะปั้นน้ำตาขึ้นมา

“ฉัน...ฉันก็ไม่อยากจะเสียพวกนายไป แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ถ้าฉันรออีกสักพักหนึ่งคนภายในค่ายกลของฉันจะตาย พวกนายคือผู้เสียสละให้กับพี่น้องของพวกเรา นายทุกคนคือผู้กล้า.......”

โจรที่เข้ามาในค่ายกลรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของโมเอยะ แต่พวกมันไม่สนใจเพราะยังไงทุกคนก็อยากจะมีชีวิตรอดกลับไปทั้งนั้น

“ใช่ พวกนายคือผู้กล้า.....”

“ฉันจะไม่ลืมพวกนาย”

เหล่าโจรด้านนอกได้ยินดังนั้นสีหน้าของมันบิดเบี้ยวดุร้ายเพราะพวกมันได้รู้ตัวแล้วว่าถูกทิ้ง

“อ๊ากกกกกกกกกกกก ฉันไม่ยอม”

“ไอคนทรยศ สุดท้ายแกก็เปิดเผยธาตุแท้ออกมา”

“บุกไปพวกเราจะลากพวกมันไปด้วยกันนนนนนนน”

เหล่าโจรด้านนอกค่ายกลสติแตกวิ่งไปหาโมเอยะอย่างบ้าคลั่ง โมเอยะจ้องมองพวกมันอย่างเยือกเย็น

ตูม ตูม ตูม

ระหว่างที่โมเอยะกำลังลงมือได้มีลำแสงจำนวนมากพุ่งกระแทกกับร่างกายโจรด้านนอกทั้งหมด หลังถูกลำแสงเข้าไปร่างกายของโจรสลบลงทันที และมีมือและขาจับร่างที่ไร้วิญญาณเข้าไปกินช้า ๆ ราวกับไม่อยากให้รสชาตินี้จางหายไป

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนไม่รอช้าพุ่งมาหาร่างไร้ดวงวิญญาณเหมือนกันก่อนจะกัดกลืนอย่างอร่อยพร้อมส่งเสียงคำรามด้วยความดีใจ

โมเอยะเห็นตัวสาปแห่งความเกลียดชังเข้ามาใกล้ สีหน้าไม่ได้แตกตื่นพร้อมหันไปมองแจ๊คกำลังกินไอศกรีมอยู่

เมื่อเห็นแจ๊คไม่มีทีท่าจะลงมาจึงผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะกระแทกธงสีดำในมือลงพื้นดิน

“ค่ายกล 1000 ธง--------------!!!!!”

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

เสียงของโมเอยะดังมากพร้อมมีวงแหวนปรากฏขึ้นด้านล่างพื้นของโมเอยะ วงแหวนสีดำปล่อยออร่ากลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายออกมาเข้มข้นมาก

จนทำให้แจ๊คต้องหันไปมองวงแหวนด้านล่างที่กินพื้นที่กว้างมากขยายขอบเขตไปหาตัวสาปแห่งความเกลียดชังทั้ง 3 ตัว

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังทั้ง 3 ตัวหยุดกินอาหารและคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้นเพราะอาหารของพวกมันสามารถถูกค่ายกลดูดซับไปทั้งหมดแม้แต่เลือดหยดเดียวก็ไม่เหลือให้

“หู่เสวียค่ายกลนั้นคืออะไร”

“ของพวกมารนะ”

“มาร????”

“มารกับปีศาจมีจุดกำเนิดเดียวกันแต่ความคิดนั้นแตกต่างกันจึง มารมีความคิดที่จะกินเลือดเนื้อดวงวิญญาณของสิ่งมีชีวิตเพื่อเพิ่มพลังของตนเอง ส่วนปีศาจแม้ว่าจะกินดวงวิญญาณบ้างบางครั้งแต่ส่วนใหญ่จะแน่นไปที่การฟื้นฟูของตนเองมากกว่า ถึงจะมีจุดกำเนิดเดียวกันแต่ความคิดแตกแยกกันจึงทำให้ 2 เผ่านี้ไม่ชอบกัน แต่ในความคิดของฉันปีศาจนั้นคิดถูกเพราะปีศาจให้กำเนิดมหาเทพปีศาจมาหลายคน แต่มารกว่าจะเกิดมหาเทพมารยากมาก ๆ”

“เดียว ๆ มหาเทพมีกี่ตัวกันแน่”

หู่เสวียพึงรู้ตัวว่าตนเองพูดมากเกินไปหน่อยจนเงียบลง ระหว่างที่แจ๊คกำลังสงสัยกลุ่มโมเอยะได้ตั้งค่ายกลได้สำเร็จ

บนท้องฟ้ามืดลงและภายในท้องฟ้ามีเงาขนาดใหญ่จำนวนมากกำลังพัดไปมา แจ๊คหรี่ตาลงเพราะเงานั้นคือธงสีดำจำนวนมากกำลังพัดไปมาอย่างสง่างาม

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังรู้สึกอึดอัดเหมือนกับมีอะไรบางอย่างมากดทับพวกมันไม่ใช้เคลื่อนไหวจำคำรามออกมา

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนได้เปิดปากกว้างเผยให้เห็นฟันที่แหลมคมจำนวนมากเรียงรายกันพร้อมกัดพื้นวงแหวนด้านล่างอย่างรุนแรง

เปรี้ยง เปรี้ยง ปัง ปัง

ปรากฏว่าวงแหวนไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่นิดเดียว ทำให้ตัวสาปแห่งความเกลียดชังกังวลและรีบหนีออกมาทันที

โมเอยะเห็นตัวสาแห่งความเกลียดชังกำลังหลบหนีจึงหัวเราะขึ้น

“ไม่ทันแล้ว ตายซะ-----!!!!!”

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ตูม ตูม ตูม ตูม

ธงสีดำด้านบนหลายพันได้ทิ้งตัวลงมาราวกับฝนสีดำขนาดใหญ่จำนวนมากลงมาแทงร่างกายตัวสาปแห่งความเกลียดชังจนเกิดบาดแผลก่อนตัวจะระเบิดออกมา

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

แม้ว่าตัวสาปแห่งความเกลียดชังจะระเบิดตัวกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแต่ฝนธงสีดำยังไม่หยุด ทิ้งตัวลงมาโจมตีอย่างไม่หยุดพื้นดินกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่จำนวนมาก

สีหน้าของโมเอยะและโจรที่อยู่ด้านในค่ายกลมีสีหน้าขาวซีดแม้แต่จี้โม โมเอยะเห็นตัวสาปแห่งความเกลียดชังตายไปทั้งหมดจึงมองมาทางแจ๊คพร้อมหัวเราะ

“ตัวประหลาดของแกได้ตายไปหมดแล้ว รายต่อไปคือแก”

แจ๊คเอียงหัวเล็กน้อยก่อนจะกินไอศกรีมต่อ สีหน้าของโมเอยะบิดเบี้ยวเมื่อเห็นแจ๊คไม่ได้สนใจมันสิ่งที่โมเอยะต้องการคือให้แจ๊คโกรธและเข้ามาในค่ายกล

ก่อนจะใช้ค่ายกลโจมตีต่อให้เป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่มีทางรอดไปจากค่ายกล 1000 ธงนี้ได้

เพราะค่ายกล 1000 ธงทำให้ไม่มีใครกล้ามาจับตัวโมเอยะแม้ว่าโมเอยะจะปล้น ฆ่าหรือทำอะไรต่าง ๆ ขอแค่มีใครเข้ามาในค่ายกลนี้ โมเอยะไร้เทียมทาน

“แกทำเป็นใจเย็นรอให้พลังค่ายกลของฉันหมดใช่ไหม ฉันจะบอกให้ธงค่ายกลของฉันไม่มีทางหมดได้และยิ่งเวลาผ่านไปมันยิ่งแข็งแกร่งขึ้น แกเจ้าโจรชั่วไม่มีทางหลบหนีไปได้....”

โมเอยะตะโกนด่าแจ๊คต่าง ๆ นานาเพื่อให้แจ๊คโกรธแต่แจ๊คไม่สนใจกินไอศกรีมต่อก่อนจะพูดขึ้นมา

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่ได้เข้าไป แค่ค่ายกลกระจอก ๆ คิดหรือไงว่าฉันกลัว”

“ไม่ต้องมาพูดมาก แค่ดูก็รู้แล้วว่าแกกลัว ฮ่า ๆ”

โมเอยะพูดขึ้นพร้อมสีหน้าของตนเรื่องขาวซีดลง แจ๊คถอนหายใจเขาเบื่อที่จะพูดกับคนโง่แบบโมเอยะจึงชี้นิ้วลงไปในพื้นดินที่ถูกค่ายกล 1000 ธงทำลายจนกลายเป็นหลุมจำนวนมาก

โมเอยะและโจรที่หลงเหลือมองลงไปตามและพบสิ่งที่น่าตกตะลึง

อ่า

ตูมมมมมมมมมม

มีเสียงร้องคำรามเจ็บปวดดังขึ้นใต้พื้นดินก่อนพื้นดินจะระเบิดเผยให้เห็นแขนขนาดใหญ่ที่มีใบหน้าจำนวนมากส่งเสียงร้องออกมา หลังแขนข้างหนึ่งปรากฏขึ้นมาได้มีแขนที่ 2 3 4 5 ปรากฏตาม

ขนาดแขนใหญ่เท่ากับแขนแรกหลังผ่านไปมีแขนปรากฏขึ้นมา 10 แขนหลังปรากฏแขนที่ 10 ร่างกายจึงปรากฏตัวขึ้นมาตาม

ร่างกายที่ปรากฏขึ้นมาน่าขยะแขยงมากมีแค่ก้อนเนื้อกลม ๆ บิดเบี้ยวไปมาสักพักหนึ่งพร้อมมีแขน 5 ข้างติดกับตัว

อ่า

แจ๊คเห็นตัวสาปแห่งความเกลียดชังกลายร่างเป็นแบบนั้นจึงหัวเราะขึ้นมา

“รากฐานของพวกมันเหมือนกันจะรวมร่างกันไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้”

“เป็นไปไม่ได้.......”

โมเอยะถอยหลังก่อนจะตะโกนขึ้นอย่างสิ้นหวังเพราะการจะใช้ค่ายกล 1000 ธงต้องใช้เลือดเนื้อจำนวนมาก โมเอยะสละเลือดเนื้อลูกน้องของตนไปแล้วรอบหนึ่ง

ระยะเวลาของค่ายกลใกล้จะหมดเวลาลง แต่ตัวประหลาดนั้นยังไม่ตายโมเอยะจ้องมองลูกน้องตนด้วยสายตาที่ดุร้าย...

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................