บทที่ 7
พลอยลลินณ์จัดคัพเค้กมะพร้าวอ่อนที่ทำเสร็จแล้วใส่ลงในกล่องด้วยความตั้งใจ ก่อนที่เธอจะหันไปมองดูขนมบุหลันดั้นเมฆที่กำลังนึ่งพอเมื่อเห็นว่าสุกดีแล้ว เธอจึงยกลงมาพักไว้ให้เย็น และจะจัดใส่กล่องเตรียมไปส่งลูกค้าพร้อมกับเอาไปฝากรัฐนนท์ด้วย
หญิงสาวขับรถไปพบชายหนุ่มที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งตามที่เขาส่งพิกัดมาให้ในMessenger หลังจากส่งขนมให้กับลูกค้าเสร็จเธอเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับกวาดสายตามองหาเขาและได้เห็นว่าเขามานั่งรออยู่ก่อนแล้ว และก็กำลังมองมาทางเธอเช่นกัน
“สั่งอะไรไหมครับ”ชายหนุ่มยืนขึ้นและเดินเข้าไปหาเธอ ก่อนจะเอ่ยถาม
“เอามอคค่าเย็นแล้วกันค่ะ”ตอบพร้อมกับหย่อนกายนั่งลงตางข้ามกับเขา
“นี่คัพเค้กมะพร้าวอ่อนนะคะส่วนนี้ขนมบุหลันดั้นเมฆค่ะ” ยื่นกล่องขนมทั้งสองชนิดให้กับเขาทันทีที่พูดจบประโยค
“โหทำไมให้เยอะจังเลยครับเนี่ยเอาเป็ว่าวันหลังผมขอเลี้ยงข้าวเป็การตอบแทนได้ไหมครับ”
“ค่ะ”ตอบรับคำของเขาด้วยใบหน้าระบายยิ้ม ก่อนจะเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยขบขันระคนเอ็นดูเมื่อจับได้ถึงอาการเขิน ๆ ของเขา
“ขนมนี่ทำขายหรือเปล่าครับ”
“ค่ะแต่ไม่มีหน้าร้านนะคะ จะทำตามที่ลูกค้าสั่ง และก็มีออเดอร์เข้ามาแทบทุกวันค่ะส่วนใหญ่ก็จะเป็ขนมไทยที่หาทานยากอย่างบุหลันดั้นเมฆ เรไร มัสกอด กระเช้าสีดาประมาณนี้คะ”
“อะไรนะครับกระเช้าสีดามีขนมชื่อนี้ด้วยเหรอครับ” ถามออกไปด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินชื่อขนมที่ตนไม่เคยเห็นและไม่คุ้นเคย
“มีค่ะเป็ขนมไทยหาทานยากค่ะเดี๋ยววันหลังจะทำมาให้ชิมนะคะ” ตอบเขาด้วยใบหน้าระบายยิ้ม
“ครับขอบคุณล่วงหน้านะครับ”
“ยินดีค่ะ”
รัฐนนท์แทบใจละลายเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของหญิงสาวแม้ว่าเธอจะเป็รุ่นพี่ซึ่งห่างจากเขาตั้งหกปี แต่ทว่าเธอกลับดูไม่แก่เลยหากไม่ถามอายุเขาคงคิดว่าเธอเป็รุ่นน้องเสียด้วยซ้ำ
“ทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้ใครได้ไปเป็แฟนนี่โชคดีตายเลยครับ”
“ไม่จริงหรอกมั้งคะ”บอกเขาด้วยสีหน้าที่สลดลงเล็กน้อยเพราะภาพความเ็ปในอดีตจากฝีมือของผู้เป็สามียังคอยตามมาหลอกหลอนทำให้เธอขยาดในเื่ความรักมิหนำซ้ำกิตติศักดิ์ยังมาตอกย้ำให้เธอเชื่อว่าหาผู้ชายที่จริงใจและซื่อสัตย์ต่อคนรักหรือภรรยาเพียงคนเดียวนั้นยากมาก
“ผมพูดอะไรให้พี่ลินไม่สบายใจหรือเปล่าครับ”ถามออกไปอย่างรู้สึกผิด เมื่อได้เห็นสีหน้าที่สลดของเ้าหล่อน
“ไม่หรอกค่ะเื่มันผ่านมานานแล้ว และตอนนี้พี่ก็ทำใจได้แล้วล่ะคะ”
“ดีแล้วล่ะครับเพราะชีวิตคนเรามันต้องเดินหน้าต่อไป และสักวันเราจะได้เจอคนที่เขาและรักเราจริงๆครับ”
“จะมีอยู่เหรอคะคนแบบนั้นสาวโสดสวย ๆ มีเยอะแยะไป ไม่มีใครมาสนแม่ม้ายอายุเยอะแบบพี่หรอกค่ะ”บอกเขาเสียงกลั้วหัวเราะ
“ของแบบนี้ว่ากันได้ที่ไหนครับเพราะคนเรามีความชอบไม่เหมือนกันนะครับ และตัวผมเองก็ไม่แคร์เื่นี้ด้วยต่อให้เป็แม่หม้ายลูกติดหรืออายุเยอะกว่า หากอยู่ด้วยกันแล้วมีความสุข มีความเข้าใจกัน เชื่อใจกันและให้เกียรติกัน ผมก็โอเคครับ”
“ค่ะ”ตอบรับคำของเขาก่อนจะมองดูนาฬิกาที่โทรศัพท์มือถือและเอ่ยขอตัว
“เอ่อ...เดี๋ยวครับ”
“ค่ะ”
“คือ....เอ่อ....จะว่าอะไรไหมครับถ้าผมจะขอเบอร์โทรและไลน์ของพี่ลินครับ”
“อ๋อค่ะ”ตอบรับคำของเขา ก่อนจะทั้งคู่จะแลกไลน์และเบอร์โทรศัพท์ซึ่งกันและกันจากนั้นพลอยลลินณ์จึงขับรถกลับบ้านของตน เพราะเธอต้องรีบกลับไปทำกับข้าวเนื่องจากในทุกเย็นวันเสาร์ ครอบครัวของเธอจะต้องไปทานข้าวที่บ้านคุณอนลผู้เป็ปู่
“ซื้ออะไรมาเหรอตาแบงค์เยอะแยะเชียว”คุณพิมพ์ศิริถามผู้เป็บุตรชายพร้อมกับมองไปที่ถุงในมือของเขา
“ไม่ได้ซื้อครับแม่แต่มีคนเอามาฝาก” ตอบผู้เป็มารดา ก่อนจะยื่นกล่องขนมให้กับกับป้าหวานนำเอาไปจัดใส่จานมาให้ทุกคนได้ทาน
“ยิ้มแบบนี้สาวให้มาละสิท่า”ว่าออกไปด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อ ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ
“สวยด้วยครับ”ตอบผู้เป็มารดา
“จ้าพ่อคุณอย่าอกหักอีกครั้งล่ะ”
“แหมแม่ครับยังไม่ทันได้เริ่มจีบเริ่มคบเลยอวยพรลูกซะละ”
คุณพิมพ์ศิริหัวเราะชอบใจหลังจากได้ยินคำพูดของผู้เป็บุตรชายก่อนที่นางจะหันไปรับจากขนมจากป้าหวานมาตักขึ้นชิม
“รสชาตินี่มัน”รัฐนนท์อุทานออกมาด้วยความใ เมื่อได้ชิมขนมบุหลันดั้นเมฆและพบว่ารสชาตินี้ช่างเหมือนกับที่ดาริกา และวิภาดาเอาซื้อมาฝากคุณแม่ของเขาประจำ
“ทำไมเหรอลูก”คุณพิมพ์ศิริถามลูกชายออกไปด้วยความสงสัยเมื่อได้เห็นท่าทีของเขา
“รสชาติเหมือนที่น้องดากับวิเคยซื้อมาฝากคุณแม่เลยครับ”ตอบคำถามของนาง ก่อนที่คุณพิมพ์ศิริจะตักขนมขึ้นชิมบ้าง
“อืมจริงด้วย”
“หรือว่า....”ชายหนุ่มยิกยิ้มที่มุมปากเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้ก่อนที่เขาจะรีบเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นและล้วงเอาโทรศัพท์มือถือของตนออกมาจากกระเป๋า เพื่อโทรหาดาริกา
“ว่าไงคะพี่แบงค์”ดาริกาตอบรับปลายสาย
“ดาพี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”
“ค่ะมีเื่อะไรเหรอคะ” ตอบรับคำของเขาแบบงง ๆ
“คือพวกขนมต่างๆ ที่ดาเคยเอามาฝากดาสั่งมาจากไหนเหรอครับ”
“อ๋ออดีตพี่สะใภ้ดาค่ะ พี่แบงค์จะสั่งขนมเหรอคะ”
“อ๋อเปล่าครับพอดีวันนี้พี่ไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งมาคือเขาเอาขนมมาฝากพี่แล้วรสชาติเหมือนที่ดาเคยเอามาฝาก พี่สงสัยเลยโทรมาถาม”
“อ๋อค่ะแล้วผู้หญิงคนนั้นนี่ยังไงเหรอคะ พี่แบงค์คิดว่าดาน่าจะรู้จักเขาไหม”ถามอย่างกับได้เข้านั่งอยู่ในหัวใจของเขา
“ครับเขาเป็เพื่อนน้องดาใน facebook ด้วยนะครับ”
“เขาใช้ชื่อว่าอะไรเหรอคะ”
“ลินลินพลอยลลินณ์ครับ”
“อ๋อพี่ลินอดีตพี่สะใภ้ของดาเองค่ะ พี่ลินน่ารัก นิสัยดี แล้วพี่แบงค์ยังไงกับพี่ลินเหรอคะเนี่ยถึงได้จัดเจอกันแถมยังทำขนมไปฝากกันด้วย” ถามออกไปด้วยความงุนงงสงสัย
“คือพี่กับพี่ลินรู้จักและคุยกันในmessenger มาประมาณเดือนหนึ่งแล้วครับแล้ววันนี้เราก็เลยได้นัดเจอกัน และพี่ลินเอาขนมมาฝาก”
“อันนั้นไม่ใช่ประเด็นที่ดาอยากรู้ค่ะประเด็นที่ดาอยากรู้คือ....” ยังไม่ทันที่ดาริกาจะเอ่ยถามต่อจนจบรัฐนนท์ก็พูดแทรกขึ้น
“พี่อยากจีบพี่ลินพี่ลินเขาจะรังเกียจผู้ชายที่เด็กกว่าไหมดา”
“คงไม่หรอกค่ะเพราะพี่ลินไม่ใช่คนเื่มากอะไรพี่ลินเป็คนง่าย ๆ สบาย ๆ ค่ะ แต่ถ้าหากมีใครทำให้ผิดใจขึ้นมาละก็น่าดูเหมือนกันค่ะ”
“แล้วดาพอจะช่วยพี่ได้ไมครับ”
“ช่วยน่ะช่วยได้ค่ะแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็ต้องขึ้นอยู่กับพี่แบงค์ด้วยว่าจะเอาชนะใจพี่ลินได้ยังไงและจะทำวิธีไหนให้พี่ลินเชื่อมั่นใจตัวพี่แบงค์เพราะประสบการณ์ชีวิตคู่ที่ผ่านมาระหว่างพี่ลินกับพี่ชายของดาคือมันไม่ดีเลยค่ะ”
“ครับพี่จะแสดงความจริงใจให้พี่ลินได้เห็นเอง ดาก็แค่ช่วยเชียร์พี่ก็พอ”
“ได้ค่ะสู้ ๆ นะคะพี่แบงค์”
“ครับน้องดาขอบคุณนะครับ” บอกกับเ้าหล่อนก่อนจะกดวางสาย และเดินยิ้มกลับเข้าไปข้างในบ้านอย่างอารมณ์ดี
1K
![[จบ]รักดุจสายน้ำ [Way to love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656562176_54656249.webp)
