อุบัติการณ์ใหม่ มหันตภัยวันสิ้นโลก

คนที่ปรากฏตัวตอนนี้ไม่ใช่มิตรสหายแน่นอน เป็นได้เพียงคนของขบวนรถเฟยหม่า ศัตรูคู่ปรับของเขาเท่านั้น
หลิวเวยอันขยับร่างกายเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดก็ส่งผ่านไปทั่วร่างกาย เจ็บเสียจนเขาแทบจะร้องตะโกนออกมา เขากัดฟันแน่นลุกยืนขึ้นมา เหงื่อหยดเท่าถั่วเหลืองไหลลงจากหน้าผากอย่างต่อเนื่อง เขาทนไม่ไหวจึงหยุดลงครู่หนึ่ง ก่อนจะค้นศพด้วความรวดเร็ว แต่กลับพบว่าชายคนนี้ถึงจะมีฝีมือเก่งกาจ แต่กลับไม่ชอบพกอาวุธไว้บนตัว ค้นไม่เจออะไรเลย ตอนเขากำลังจะจากไปอย่างผิดหวัง จู่ ๆ เขาก็เห็นเหล็กที่โผล่ออกมาเล็กน้อยใต้แขนเสื้อ
กำไลข้อมือ อุปกรณ์มิติหรือ?
เขาไม่มีเวลาตรวจดู รีบถอดกำไลออกมาเก็บไว้พลางแบกหลูเยี่ยนที่หมดสติไปไว้บนหลังแล้วรีบไปจากที่นี่ เขาเพิ่งจากไป คนของขบวนรถเฟยหม่าก็มาถึงแล้ว
“ผู้บังคับการ”
ภายในเสียงของพวกเขามีความกลัวที่ไม่อาจปิดบังได้ คนที่ตามมาเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แต่เพราะเกรงกลัวในฝีมือของหลิวเวยอัน ไม่มีใครอยากจะไล่ตามต่อไปสักคน ไม่อย่างนั้น หากมีสักคนขวัญกล้าสำรวจรอบ ๆ สักหน่อย หลิวเวยอันก็หนีไปไม่ได้แล้ว แต่เพราะการตายของผู้บังคับการส่งผลต่อพวกเขามากเกินไป ขนาดยอดฝีมือระดับเงินยังตายไปแล้ว หากพวกเขาตามเข้าไปคงยังไม่พอหลิวเวยอันฆ่าด้วยซ้ำ คนกลุ่มนี้จึงเลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันทุกคนอย่างชาญฉลาด เรื่องนี้จึงเหมือนถูกลืมไป พวกเขายกศพของผู้บังคับการใหญ่ขึ้นแล้วรีบถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว
หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลูเยี่ยนฟื้นขึ้น เธอได้รับบาดเจ็บหนักมากกว่าที่เห็นมาก พูดไม่ออกสักคำ แผลภายนอกยังพอจัดการได้ แต่สำหรับการบาดเจ็บภายในหลิวเวยอันก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดีเช่นกัน คัมภีร์ราชันย์รัตติกาลที่เขาฝึกฝนถึงจะเก่งกาจ แต่เขาก็รู้เพียงเปลือกนอกเท่านั้น เขาเองยังไม่เข้าใจเลยยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้มันช่วยคน
เวลาที่หลูเยี่ยนฟื้นขึ้นมาสั้นมาก พอกินเมล็ดพันธุ์พลังงานเข้าไปสองสามเม็ดเธอก็หลับไปอย่างรวดเร็ว หลิวเวยอันไม่แน่ใจว่าเธอสลบไปหรือหลับไปกันแน่ แต่ทว่า ฟังจากเสียงลมหายใจที่มั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเขาค่อยรู้สึกวางใจขึ้นมาหน่อย ไม่รบกวนการพักผ่อนของเธอ พลางคิดย้อนถึงการต่อสู้ครั้งนี้ ช่างเป็นอะไรที่น่าหวาดเสียวเสียจริง
ยอดฝีมือระดับเงินแตกต่างกับระดับทองแดงมาก เขาฆ่ายอดฝีมือระดับทองแดงไปตั้งหลายคน ถึงจะลำบากหน่อย แต่ถ้าจะพูดถึงความอันตราย ก็ล้วนผ่านไปได้ด้วยดีทั้งหมด มีเพียงครั้งนี้เท่านั้น ที่เขาเผชิญหน้ากับความตายไปหลายครั้ง ครั้งแรกต้องขอบคุณ คัมภีร์ราชันย์รัตติกาล ครั้งที่สองและสามต้องขอบคุณหลูเยี่ยนถ้าไม่เพราะกับดักของหลูเยี่ยน ถ้าไม่ใช่เพราะหลูเยี่ยนสู้สุดชีวิตแทงตาผู้บังคับการบอดไปข้างหนึ่ง ทำให้จิตใจของเขาวุ่นวาย ถ้าไม่ใช่การสู้ครั้งสุดท้ายของหลูเยี่ยนเบนกำลังของผู้บังคับการไปครึ่งหนึ่ง หลิวเวยอันคงตายไปอย่างน้อยสามครั้งแล้ว
ผ่านบทเรียนครั้งนี้ไปเขาไม่กล้าดูถูกยอดฝีมือในทั่วผืนแผ่นดินอีกต่อไป ความรู้สึกดีใจที่ตนเลื่อนเป็นยอดฝีมือระดับเหล็กดำก็ถูกเขาทิ้งไปไว้ด้านหลังทั้งหมดแล้ว
เขาหยิบกำไลขึ้นมาดู กำไลไม่มีขั้นตอนการหยดเลือดจำเจ้านาย ดังนั้นใครก็สามารถนำมาใช้ได้ เขาส่งพลังจิตเข้าไปในกำไล ภาพที่เห็นทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก
นี่เป็นอุปกรณ์มิติชิ้นที่สี่ที่เขาเคยเจอ ชิ้นแรกถูกเขาส่งไปรษณีไปที่โลกความเป็นจริงแล้ว มีพื้นที่หนึ่งลูกบาศก์เมตร ชิ้นที่สองเป็นชิ้นที่หลูเยี่ยนมอบให้เขา ก็คือชิ้นที่สวมอยู่บนมือเขาในตอนนี้ มีพื้นที่สามลูกบาศก์เมตร ชิ้นที่สามเป็นเป็นแหวนมิติของหลูเยี่ยนมีพื้นที่สามลูกบาศก์เมตรเช่นกัน ส่วนกำไลชิ้นนี้เป็นชิ้นที่สี่และเป็นชิ้นที่มีพื้นที่กว้างที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา มันมีพื้นที่ถึงห้าลูกบาศก์เมตรเลยทีเดียว ด้านในเป็นเหมือนห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง ไม่สิ เขายังเคยเจออีกชิ้นหนึ่งที่เป็นของซุนหลิงจือ
ในกำไลมีของกองเป็นภูเขาเล็ก ๆ สามกอง กองที่ใหญ่ที่สุดเป็นถุงเนื้อกองหนึ่ง น่าจะมีประมาณสองพันกว่าอัน สมกับที่เป็นคนรวยจริง ๆ ถ้าเปลี่ยนเป็นหลิวเวยอันเขาต้องเปิดออกตั้งแต่ตอนที่ได้มาเลยแน่นอนเพราะสำหรับเขาแล้วของด้านในสำคัญกว่าถุงเนื้อ กองที่สองเป็นกองเหรียญทอง เหรียญเงินและเหรียญทองแดงอยู่ปนกันไม่แยกประเภทสักนิด ขี้เกียจจริง ๆ เลย หลิวเวยอันใช้เวลาหลายสิบนาทีถึงจะประมาณมูลค่าเงินได้ มีทั้งหมดประมาณหนึ่งพันเหรียญทอง
กองสุดท้ายเป็นกองเมล็ดพันธุ์พลังงาน เป็นกองที่มีน้อยที่สุดแต่ราคาสูงที่สุด มีประมาณสามพันห้าร้อยเม็ด ถ้าเดาไม่ผิดนี่น่าจะเป็นผลการฆ่าผีดิบเจียงซือของขบวนรถเฟยหม่าหลายวันมานี้ มันไม่ได้ถูกส่งไปกับขบวนรถ แต่อยู่ในมือผู้บังคับการ แต่คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะเป็นเขาหลิวเวยอันได้ผลประโยชน์ไปอย่างง่ายดาย
พอเจอกำไลอันนี้ ความผิดหวังที่ปล้นขบวนรถม้าไม่สำเร็จของหลิวเวยอันก็หายไปทั้งหมด เปลี่ยนมาเป็นความดีใจแทน นึกย้อนถึงเวลาหลายวันมานี้ ถึงจะทรมาน ถึงจะอัตราย กินไม่อิ่มนอนไม่ดี และยังต้องเผชิญกับความตายอยู่ตลอดเวลาอีก แต่สิ่งที่ได้รับมาก็มีมากเช่นกัน เพียงเวลาไม่กี่วัน ถ้านับถุงเนื้อและเมล็ดพันธุ์พลังงานก็มีรายรับห้าหกพันเหรียญทองแล้ว
ตอนบ่ายสองหลูเยี่ยนตื่นขึ้นมา ส่วนอาการบาดเจ็บของหลิวเวยอันก็หายไปกว่าครึ่งแล้ว เกมก็เป็นเกมจริง ๆ ถ้าเป็นความเป็นจริง ได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ไม่รักษาสักสิบวันถึงครึ่งเดือนต้องไม่หายแน่นอน
ในช่วงเวลานี้คนของขบวนรถเฟยหม่าไม่ได้ปรากฏขึ้นอีก ไม่รู้ว่าพวกเขาล้มเลิกไปแล้วหรือหาทิศทางในการดำเนินต่อไม่เจอกันแน่
หลังจากพูดคุยกันไปแล้ว หลิวเวยอันถึงรู้ว่าตั้งแต่ครั้งก่อนที่หลูเยี่ยนแยกกับเขาไป ก็ไม่ได้เข้าเกมมาสองวัน พอเพิ่งเข้าเกมเธอก็ได้ยินเรื่องขบวนรถเฟยหม่าถูกปล้น เธอจึงเดาได้ทันทีว่าหลิวเวยอันเป็นคนทำแน่นอน ตอนแรกไม่อยากจะเข้าไปยุ่ง แต่สุดท้ายก็อดที่จะเข้าไปยุ่งที่สุสานไม่ได้ ในทีแรกเธอหาหลิวเวยอันไม่เจอ แต่กลับเห็นผู้บังคับการซ่อนตัวอยู่ในฝูงผีดิบเจียงซือและเกิดลางสังหรณ์ร้ายขึ้นมาจึงได้วางกับดักไว้กลางทางล่วงหน้า ตอนแรกก็คิดจะตามหาหลิวเวยอัน แต่ระหว่างทางในนั้นมีมุมอับให้ซ่อนตัวมากเกินไป ทั้งยังไม่อาจเดาได้ว่าหลิวเวยอันจะปรากฏตัวที่ไหน จึงใช้วิธีโง่ ๆ อย่างการรอคนเข้ามาติดกับเอง แต่ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง จึงทำกับดักที่ง่ายที่สุดไว้แล้วรีบตามขบวนรถเฟยหม่าไป ก่อนจะหาหลิวเวยอันเจอในตอนที่เขาเป็นอันตรายที่สุด เรื่องหลังจากนั้นหลิวเวยอันก็รู้ทั้งหมดแล้ว ไม่ต้องพูดซ้ำอีกรอบ
หลิวเวยอันทั้งซาบซึ้งและละอาย ตอนแรกเขาจะไปช่วยหลูเยี่ยนแก้แค้น แต่คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วกลับเป็นหลูเยี่ยนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ แถมเขายังทำให้หลูเยี่ยนได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้อีก เขามองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของหลูเยี่ยแล้วอยากจะพูดขอบคุณออกมา แต่พอเอ่ยปากสิ่งที่พูดออกมากลับเปลี่ยนไปจากจุดประสงค์ของเขา
“ต่อจากนี้ เธอจะทำอะไรต่อ”
หลูเยี่ยนก้มหน้าเงียบเอาไว้ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ หลิวเวยอันพอรู้จักนิสัยหลูเยี่ยนบ้างแล้ว เธอเป็นคนไม่ชอบพูด จึงไม่ได้คาดหวังให้เธอพูดอะไร เขาแค่พยายามหาเรื่องพูดคุยขึ้นมาเท่านั้น
“ฉันจะไปลอบโจมตีที่สุสานตอนกลางคืน ยอดฝีมือระดับเงินตายไปแล้ว ผู้คนในสุสานไม่มีหัวหน้าอีกต่อไป นี่เป็นเวลาในการแก้แค้นที่ดีที่สุด ถึงพวกเขาจะมีคนเยอะ แต่มีผีดิบเจียงซือคอยช่วยสนัยสนุน แค่ใช้มันให้ดี ก็ยังมีโอกาสสูงมากที่จะทำให้ขบวนรถเฟยหม่าเสียเปรียบ” บนใบหน้าหลิวเวยอันมีความดุร้ายแวบผ่าน เปลี่ยนเป็นใคร ที่เกือบจะโดนฆ่าสีหน้าก็ไม่ดีทั้งนั้น ถึงแม้มันจะเป็นเพียงเกมเท่านั้น
“ฉันไปกับนาย”จู่ ๆ หลูเยี่ยนก็พูดขึ้น
“ว่าไงนะ?” หลิวเวยอันเบิกตากลมโตมองมาที่เธอ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเอ่ยปากพูด
...

หลูเยี่ยนหาที่ที่เหมาะแก่การโจมตีที่หนึ่ง ก่อนจะวางกับดักไว้นับไม่ถ้วน เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีข้อบกพร่องแม้แต่นิดเดียว ค่อยแอบลอบเข้าไปในสุสานพร้อมกับหลิวเวยอัน สถานการณ์ด้านในทำให้ทั้งคู่ตกตะลึงเป็นอย่างมาก ในสุสานมีเพียงผีดิบเจียงซือที่กระโดดไปมาเต็มไปหมด ไม่เหลือเงาคนสักคนเดียว คนของขบวนรถเฟยหม่าทั้งหมดคงถอนทัพกลับไปกันหมดแล้ว
ตอนแรกหลิวเวยอันยังคิดว่ามันเป็นกับดัก แต่รอไปครึ่งชั่วโมงก็ไม่เจอเรื่องผิดปกติ เขาจึงเดินออกมาจากที่มืด ตรวจสอบดูอย่างละเอียดรอบหนึ่งจึงมั่นใจว่าคนของขบวนรถเฟยหม่าไปแล้วจริง ๆ
“โดนฉันฆ่าจนกลัวแล้วอย่างนั้นหรอ?” ตีหลิวเวยอันให้ตายเขาก็ไม่เชื่อว่าองค์กรที่มีอำนาจใหญ่อย่างขบวนรถเฟยหม่าจะกลัวเขา แต่ทว่า ความจริงวางอยู่ตรงหน้าเขา ขบวนรถเฟยหม่าไปแล้วจริง ๆ
หลูเยี่ยนหันมาสบตากับเขาแวบหนึ่ง ทั้งคู่ต่างดูความแปลกใจในดวงตากันและกันออก
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
วันที่สอง วันที่สาม ก็ไม่เจอคนของขบวนรถเฟยหม่า แม้กระทั่งผู้เล่นทั่วไปก็ไม่เจอเลยสักคน หลิวเวยอันและหลูเยี่ยนคิดมากระแวงไปเอง พวกเขาเฝ้าที่สุสานอยู่สองวันสองคืน ไม่กล้าไปที่อื่นและไม่กล้าฆ่ามอนสเตอร์ด้วย จนถึงคืนวันที่สาม หลิวเวยอันอดไม่ได้ที่จะไปถามข่าวในเมืองสือโถว จึงรู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่
เฮยหนิวที่เพิ่งเข้าเกมมาบอกกับเขาว่า ขบวนรถเฟยหม่าแขวนป้ายสงบศึก พลางเชิญคนตระกูลซุนออกหน้ามาไกล่เกลี่ย บอกว่าอยากจะลบล้างปัญหาระหว่างหลิวเวยอันและขบวนรถเฟยหม่า เรื่องที่ผ่านมาหายกันทั้งหมด เดินทางใครทางมัน จะมาหาเรื่องกันอีกไม่ได้
“ขบวนรถเฟยหม่ากินยาผิดอันหรอ?” นี่เป็นปฏิกิริยาแรกที่หลิวเวยอันได้ยินข่าวนี้ ในสายตาเขา ถึงเขาจะเป็นคนขอโทษก่อนขบวนรถเฟยหม่าจะยอมรับไหมยังไม่รู้เลย แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับสลับกัน ขบวนรถเฟยหม่ามาขอหยุดศึกก่อน นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกหรอกหรอ?
“หวังพั่งจื่อมาขอพักศึกแล้วจริง ๆ ภาคภูมิใจมากใช่ไหมล่ะ?” ซุนหลิงจือยิ้มเล็กน้อยพลางมองมาที่หลิวเวยอัน “ทำให้ขบวนรถเฟยหม่าที่มีอำนาจใหญ่โตมาขอโทษได้ เธอเป็นคนแรกในเมืองสือโถวเลยนะ”
“ฉันแค่รู้สึกเหลือเชื่อขึ้นมาน่ะ” หลิวเวยอันหน้าแดงขึ้นมา
“ไม่เหลือเชื่อหรอก เป็นเพราะว่าหวังพังจื่อทำให้คนที่มีอำนาจใหญ่โตไม่พอใจ เขาจึงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเล็ก ๆ พวกนี้ ขบวนรถเฟยหม่าต้องอยู่อย่างระมัดระวังไปอีกยาวเลย” ในน้ำเสียงซุนหลิงจือมีความดูถูกอยู่เล็กน้อย ที่จริงหลิวเวยอันอยากจะถามมากว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่พอนึกถึงสถานะของตนแล้ว เขาก็เลือกที่จะเก็บความอยากรู้นี้เอาไว้
“เป็นยังไงบ้าง? หวังพั่งจื่อให้ฉันมาไกล่เกลี่ย ความหมายของเขาคือให้ลืมเรื่องที่ผ่านมาไป ใครถูกใครผิดก็ไม่สนใจทั้งนั้น ต่อไปไม่ยุ่งเกี่ยวกันและกัน นายล่ะคิดยังไงบ้าง?” ซุนหลิงจือมองมาที่หลิวเวยอัน “เรื่องค่าชดใช้อย่าแม้แต่จะคิดเลย เพราะขบวนรถเฟยหม่าได้รับความเสียหายมากกว่านายมาก แต่เขาก็ไม่ได้จะให้นายชดเชยอะไร ฉันว่าเรื่องนี้จบแบบนี้ดีที่สุดแล้วนะ นายล่ะว่ายังไง?”
“ทุกอย่างเอาตามที่คุณหนูซุนว่าเลย” หลิวเวยอันพูดอย่างซาบซึ้ง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเรื่องนี้ซุนหลิงจือมีส่วนด้วยแน่ ไม่อย่างนั้น ถึงขบวนรถเฟยหม่าจะเจอเรื่องใหญ่โตแค่ไหน การจัดการกับผู้เล่นระดับเหล็กดำคนหนึ่งก็ยังสามารถทำได้อย่างง่ายดาย เขาสามารถรับประกันได้เลย ว่าการจบด้วยดีมีข้อแม้อยู่ แต่เพราะซุนหลิงจือก้าวยื่นมือเข้ามาข้อแม้ทั้งหมดนี้จึงหายไป
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องนี้ก็ตกลงแบบนี้แล้วกัน” การรู้กาลเทศะของหลิวเวยอันทำให้เธอรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก จู่ ๆ ซุนหลิงจือก็พูดขึ้นอีกว่า “ถึงครั้งนี้หวังพั่งจื่อจะยอมก้มหัวให้ แต่ในใจเขาต้องไม่พอใจแน่ ๆ เขาไม่กล้าทำอะไรอย่างโจ่งแจ้ง แต่การแอบลงมือก็น่าจะมีไม่น้อย ถ้าเดาไม่ผิดละก็ เขาคงจะลงมือด้านสุสาน นายก็ระวังเอาไว้ด้วย”
“ฉันจะระวังไว้แน่นอน” หลิวเวยอันพยักหน้าตอบ
“แม้แต่ยอดฝีมือระดับเงินยังถูกนายฆ่าตาย เมืองสือโถวในอนาคต มีที่ยืนของเธอแน่นอน สู้ ๆ เข้าล่ะ ฉันว่าเธอต้องไปได้ดีแน่นอน” แววตาที่สว่างแวววาวของซุนหลิงจือกวาดผ่านหน้าหลิวเวยอันไป พลางยิ้มด้วยรอยยิ้มของเธอมีบางสิ่งที่หลิวเวยอันไม่เข้าใจ ก่อนจะออกจากห้องโถงไป
-โปรดติดตามตอนต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไกล่เกลี่ย

คล้ายกับเรื่องอุบัติการณ์ใหม่ มหันตภัยวันสิ้นโลก ที่คุณอ่าน

อุบัติการณ์ใหม่ มหันตภัยวันสิ้นโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ไกล่เกลี่ย

คล้ายกับเรื่องอุบัติการณ์ใหม่ มหันตภัยวันสิ้นโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้