(ฟรี 110 ตอน) ยอดยุทธ์: ระบบฝึกฝนไร้ขีดจำกัด

บทที่ 14เพลงหมัดระดับเริ่มต้น

[แต้มประสบการณ์หมัดสิบสองรูปแบบ+1]

หลังจากสิ้นสุดการร่ายรำหมัดไปหนึ่งรอบลู่เฟิงยังคงมีอาการเหนื่อยหอบทว่ากลับไม่เกิดอาการหน้ามืดวิงเวียนรุนแรงเหมือนดั่งวันแรกอีกแล้ว แถมลำคอของเขาก็ไม่ได้แห้งผากจนแสบไหม้

นี่อาจเป็นผลลัพธ์จากฤทธิ์น้ำแกงยาบำรุงโลหิตเมื่อวานหรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเนื้องูหลามโลหิตเกล็ดชาดอันยอดเยี่ยมชิ้นนั้น

เด็กหนุ่มขยับกายไปนั่งพักบนก้อนหินใหญ่ข้างลานฝึกสายตาเหม่อมองพื้นพลางทบทวนท่วงท่า ขยับมุมหมัด ท่ายืนม้าและวิธีกระตุ้นลมหายใจเข้าออกอย่างเงียบๆ

ทุกสิ่งทุกอย่างในวิถียุทธ์ล้วนต้องผ่านการขัดเกลาและเคี่ยวกรำซ้ำแล้วซ้ำเล่านับพันนับหมื่นครั้งจึงจะสามารถแปรเปลี่ยนท่วงท่าธรรมดา ให้กลายเป็นท่าสังหารเด็ดขาดบนสนามรบได้

ในยามนี้แม้ตัวเขาจะสามารถร่ายรำจนครบชุดสิบสองรูปแบบได้แล้วทว่าการเชื่อมต่อระหว่างท่าต่อท่าก็ยังคงเชื่องช้าแถมยังมีช่องโหว่ขนาดใหญ่ปรากฏอยู่เต็มไปหมด

[ความคืบหน้า:(6/10)]

เขานั่งพักผ่อนจนกระทั่งลมหายใจเริ่มกลับมาสม่ำเสมอจากนั้นก็หยัดกายลุกขึ้นยืนตระหง่านกลางลานฝึก และเริ่มลงมือฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ย่อท้อ

จนกระทั่งแต้มประสบการณ์หน่วยสุดท้ายที่รอคอยมาถึง

[แต้มประสบการณ์หมัดสิบสองรูปแบบ+4]

[ทักษะ:หมัดสิบสองรูปแบบ (ระดับเริ่มต้น) (คุณสมบัติ: ไม่มี)]

[ความคืบหน้า:(0/100)]

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นปราดเข้าสู่สมองหัวใจของลู่เฟิงกระตุกคราหนึ่ง ความทรงจำจากการฝึกฝนที่เคยกระจัดกระจาย และติดขัดพลันถูกจัดระเบียบใหม่ทั้งหมดอย่างเป็นระบบ

ร่างกาย และกล้ามเนื้อขยับตอบสนองเข้าใจในจังหวะกระบวนท่าที่ในอดีตเคยคิดตามไม่ทันทว่าในยามนี้ ทั้งมือ เท้า สายตา และลมหายใจกลับขับเคลื่อนสอดประสานเข้าด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ

ลู่เฟิงสูดลมหายใจลองขยับจัดระเบียบร่างกายแล้วกระแทกหมัดออกไปด้วยท่วงท่าของรูปแบบหมีหมัดแหวกอากาศพุ่งตรงออกไปข้างหน้าพร้อมกับเสียงลมดังกึกก้องคล้ายผ้าไหมหนาฉีกขาด

แรงหมัดที่ส่งออกไปดูแข็งกร้าวและดุดันดั่งหมีป่าพุ่งชนละเลงศึก

จากนั้นเขาก็พลิกแพลงขยับเท้าหมุนกายเปลี่ยนเป็นรูปแบบเหยี่ยวทะยานตัวหลบหลีกใบไม้แห้งสองใบที่ปลิวคว้างลงมาจากต้นไม้ได้อย่างแผ่วเบาและคล่องแคล่ว

ทว่าลู่เฟิงรู้ดีว่าการเข้าสู่ระดับเริ่มต้นในยามนี้ไม่ใช่จุดหมายปลายทางแต่มันคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้วิชามวยชุดนี้พอจะนำออกไปใช้งานจริงได้แล้วต่างหาก

ลู่เฟิงเดินกลับมายังห้องพักล้วงหยิบเนื้องูหลามโลหิตเกล็ดชาดชิ้นที่สองส่งเข้าปากเคี้ยวกลืนลงท้องเพื่อฟื้นฟูกำลังจากนั้นจึงแบกมีดตัดฟืนเดินตรงไปยังพื้นที่ผ่าฟืนด้านหลังพรรค

ที่นั่นมีเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันอีกสามคนกำลังยืนเงื้อขวานจามลงบนท่อนไม้ด้วยความเหนื่อยล้า

งานผ่าฟืนของแต่ละคนในวันนี้ไม่ได้มีจำนวนมากมายนักหากใครขยันขันแข็งย่อมสามารถทำเสร็จสิ้นได้ก่อนเวลาเที่ยงวันอย่างแน่นอน

ตึง!

ทันทีที่ลู่เฟิงลงมีดผ่าฟืนลงไปท่อนไม้หนาตรงหน้าก็แยกออกเป็นสองซีกตรงกึ่งกลางอย่างแม่นยำ น้ำหนัก และมุมมีดช่างพอเหมาะพอเจาะ

ความเร็วในการขยับแผ่นหลังและทักษะข้อมือของเขาในยามนี้เหนือล้ำกว่าคนทั่วไปถึงสามเท่า

เพียงไม่นานกองท่อนไม้ฟืนในส่วนของตนเองก็ถูกผ่าแยก และจัดเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย

ระหว่างที่พักมือลู่เฟิงลอบประเมินสถานการณ์ในใจ

น้ำแกงยาบำรุงโลหิตหนึ่งชามสามารถเพิ่มแต้มพลังวิญญาณให้เขาได้0.5 แต้มส่วนเนื้องูหลามโลหิตเกล็ดชาดนั้นให้สรรพคุณที่หนาแน่นยิ่งกว่า

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปการสะสมแต้มพลังวิญญาณให้ครบสิบแต้มเพื่อนำไปใช้ทะลวงผ่าน และยกระดับวิชาดาบฝ่าฟืนย่อมอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

หลังจากจัดการกองฟืนของตนเองเสร็จสิ้นแล้วลู่เฟิงเห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือเขาจึงขยับกายไปลากท่อนไม้ในส่วนของจ้าวเทียนซิงมาลงมือผ่าช่วยจนเสร็จสิ้นไปอีกกอง

เด็กหนุ่มอีกสามคนในพื้นที่ข้างๆได้แต่มองดูการกระทำอันรวดเร็วปานลมพัดนั้นด้วยสายตาร้อนรุ่ม และเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเพราะกองฟืนตรงหน้าของพวกตนยังคงเหลืออยู่อีกตั้งหนึ่งในสามส่วน

ในตอนนั้นเองจ้าวเทียนซิงที่เพิ่งเดินทอดน่องกลับมาจากลานฝึกยุทธ์ทางด้านหน้า เหลือบไปเห็นกองฟืนสองกองใหญ่ที่ถูกผ่าแยกและจัดเรียงไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย

ใบหน้าผิวเข้มก็พลันยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจเขาคู่ก้าวเท้าเข้ามาหาลู่เฟิงทันที

"พี่ลู่!นี่ท่านช่วยทำงานในส่วนของข้าจนเสร็จหมดเลยหรือเนี่ย?"

จ้าวเทียนซิงเอ่ยปากถามพลางเบิกตาโต

ลู่เฟิงยกผ้าขึ้นเช็ดคราบเหงื่อจางๆบนใบหน้าพลางตอบกลับเรียบๆ

"ข้ากินเนื้องูหลามของเจ้าไปตั้งสองชิ้นช่วยงานแค่นี้นับเป็นเรื่องใหญ่อะไรกัน อีกอย่าง..."

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะยืดเส้นยืดสาย

"การมานั่งผ่าฟืนตรงนี้ก็ถือเป็นการพักผ่อนคลายกล้ามเนื้อ หลังจากที่ข้าฝึกหมัดสิบสองรูปแบบเสร็จ"

สิ้นคำตอบของลู่เฟิงเด็กหนุ่มอีกสามคนที่ยืนเหงื่อท่วมกายอยู่ด้านข้างถึงกับมือไม้ชะงักค้างขวานในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น

พวกเขาพากันหันมาจ้องมองลู่เฟิงด้วยสายตาว่างเปล่า

ผ่าท่อนไม้แข็งๆทั้งกองขนาดนั้น... คนผู้นี้บอกว่าเป็นแค่การพักผ่อนอย่างนั้นรึ?!