รวมเรื่องสั้น ฉบับผู้ใหญ่ NC

หกโมงครึ่งเกือบจะหนึ่งทุ่ม แสงไฟนีออนสว่างจ้าของ "Muscle Up Fitness" กำลังทำสงครามกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่พยายามสาดส่องเข้ามาทางกระจกบานยักษ์ ฟิตเนสแห่งนี้ไม่ได้หรูหราที่สุดในกรุงเทพฯ แต่มันคือสมรภูมิของจริง ที่นี่คือที่ที่คนทำงานออฟฟิศอย่าง 'วอยส์' ใช้ปลดปล่อยพลังงานและความเครียดที่สะสมมาทั้งวัน

เสียงเหล็กกระทบกันดังกราว... เคร้ง! เสียงลู่วิ่งดังหึ่งๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสมกับเสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์บีตหนักๆ ที่ทางยิมเปิดอัดจนแก้วหูแทบสั่น

และในสมรภูมินี้ วอยส์คือหนึ่งในนักรบที่โดดเด่นที่สุด

เธอยืนอยู่หน้าพาวเวอร์แร็ก รวบผมสีบลอนด์สว่างที่ย้อมมาอย่างดีขึ้นเป็นหางม้าสูง มัดแน่นจนตึงเปรี๊ยะ เผยให้เห็นต้นคอระหงและเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดพรายไรผม ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดของเธอ สมบัติล้ำค่าจากแดนใต้ ตัดกับสีผมที่สว่างจ้าอย่างจงใจ ร่างกายของเธอถูกห่อหุ้มด้วยสปอร์ตบาร์สีดำสนิท และกางเกงเลกกิ้งรัดรูปเอวสูงสีเทาอ่อนลายหินอ่อน กางเกงตัวนี้ทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยม... ดีเกินไปด้วยซ้ำ มันโอบอุ้มและขับเน้น "ก้นกลมๆ ที่น่าทึ่ง" ของเธออย่างที่ไม่มีอะไรปิดบังได้

วอยส์เป็นอดีตเชียร์ลีดเดอร์มหาวิทยาลัย ก้นที่กลมเด้งจนเป็นที่เลื่องลือนี้ไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วย มันคือผลผลิตของวินัยและการฝึกฝนอย่างหนัก... และท่า Squats คือศาสดาของเธอ

เธอสูดหายใจเข้าลึก ก้มลงลอดใต้คานบาร์เบลที่หนักอึ้ง ยืดตัวขึ้น ปลดล็อค ก้าวถอยหลังออกมาสองก้าว ยืนนิ่ง ตั้งสมาธิ

"หนึ่ง..." เธอปล่อยลมหายใจ ย่อตัวลงช้าๆ สะโพกถูกผลักไปด้านหลังราวกับจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่มองไม่เห็น หลังตรงเป๊ะ จนกระทั่งก้นของเธอต่ำกว่าระดับเข่า

"บีบ!" เสียงในหัวเธอบอก

เธอเกร็งกล้ามเนื้อสะโพก ส่งแรงผ่านส้นเท้า ยืดตัวกลับขึ้นมาจนสุด "สอง..."

เธอทำซ้ำไปเรื่อยๆ อย่างมั่นคง ไม่รีบร้อน ไม่สนใจใครหน้าไหน เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มถูกตัดขาดออกไป เธอได้ยินแต่เสียงลมหายใจของตัวเอง และเสียงเหล็กที่เสียดสีกันเบาๆ นี่คือโลกของเธอ

แต่ในโลกของเธอวันนี้ มีบางอย่างแปลกปลอมเข้ามา

ที่อีกฟากหนึ่งของโซนเวทเทรนนิ่ง 'โทน' ชายอเมริกันผิวดำ เพิ่งวางดัมเบลคู่ยักษ์ลงกับพื้นหลังจากจบท่า Beh Press เซ็ตสุดท้าย เขาลุกขึ้นนั่ง หอบหายใจเบาๆ เหงื่อชุ่มแผ่นอกกว้างภายใต้เสื้อกล้ามสีดำสนิท

โทนเป็นสมาชิกของที่นี่เหมือนกัน ไม่ใช่เทรนเนอร์ เขาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษร่างยักษ์ สูงเหยียบร้อยเก้าสิบเซ็นต์ ร่างกายทุกส่วนอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามที่ได้มาจากการเล่นกีฬาอย่างหนัก ผิวสีดำสนิทของเขาดูเหมือนจะดูดกลืนแสงไฟในยิมเข้าไป

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางอย่าง... ไม่สิ ต้องเรียกว่า "บางคน" ที่กำลังดึงดูดสายตาอย่างแรง

ผู้หญิงผมบลอนด์คนนั้น

โทนไม่ใช่คนประเภทที่มาฟิตเนสเพื่อจ้องมองผู้หญิง เขามีเป้าหมายของตัวเอง แต่... ให้ตายเถอะ... ฟอร์มของผู้หญิงคนนั้นมัน... "สมบูรณ์แบบ"

เขาไม่ได้มองแค่ความสวย หรือสัดส่วนที่มันชัดเจนอยู่แล้ว แม้ว่า "ก้น" นั่นมันจะน่าทึ่งจริงๆ ก็ตาม เขามอง "วินัย" ในการเคลื่อนไหว การย่อตัวที่ลึกและมั่นคง การควบคุมจังหวะการหายใจ เธอไม่ได้มาเล่นๆ

เขามองเธอหลายครั้ง ระหว่างที่พักเซ็ต เขาดื่มน้ำ และมองอีกครั้ง เธอไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงจดจ่ออยู่กับบาร์เบลตรงหน้า ราวกับว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่สำคัญในชีวิต

วอยส์กำลังจะเริ่มเซ็ตสุดท้าย เซ็ตที่หนักที่สุด เธอกำลังรวบรวมสมาธิ แต่แล้ว... เธอก็รู้สึกถึงมัน

มันไม่ใช่แค่การมองผ่านๆ แบบที่เธอเจอเป็นประจำ ไม่ใช่สายตาหื่นกระหายแบบที่พวกผู้ชายบางคนชอบส่งมา ไม่ใช่สายตาชื่นชมแบบที่ผู้หญิงด้วยกันมอง... นี่มัน... หนักแน่น

มันเหมือนมีสปอตไลท์ดวงเล็กๆ แต่ร้อนแรง จ่ออยู่ที่แผ่นหลังและสะโพกของเธอ ความรู้สึกซาบซ่านแล่นไปทั่วผิวหนังใต้รอยตะเข็บของเลกกิ้ง

"อย่าเสียสมาธิ วอยส์... 10 ทีสุดท้าย" เธอข่มใจ

"หนึ่ง... สอง... สาม..."

สายตานั้นก็ยังไม่ไปไหน มันยังคงจดจ่ออยู่ที่เดิม วอยส์รู้สึกได้โดยไม่ต้องหันไปมอง มันเหมือนมีแรงกดดันบางอย่าง... แต่มันเป็นแรงกดดันที่น่าประหลาด... มันทำให้เธอรู้สึก... ดี

"เจ็ด... แปด..." เธอเริ่มหายใจแรงขึ้น

"เก้า..." เธอบีบก้นสุดแรงในจังหวะที่ยืดตัวขึ้น

"สิบ!"

แฮ่ก... แฮ่ก...

เธอวางบาร์เบลกลับเข้าที่ด้วยเสียง "แคร้ง!" ดังลั่น ยืนหอบตัวโยน เหงื่อไหลเป็นทางจากขมับลงมาถึงปลายคาง มือเท้าสะเอว พยายามควบคุมการหายใจ

เธอต้องรู้...

วอยส์ค่อยๆ หันตัวช้าๆ สายตาไล่กวาดไปทั่วโซนเวท และแล้ว... มันก็ปะทะกัน

เปรี้ยง!

เหมือนมีคนจุดไม้ขีดไฟโยนใส่กองน้ำมัน

เขา...

ผู้ชายคนนั้น...

คนที่เธอมั่นใจว่าเป็นเจ้าของสายตาร้อนแรงเมื่อครู่ เขานั่งอยู่บนม้านั่ง หน้าอกยังกระเพื่อมจากการยกเวท ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอนิ่ง ร่างกายสูงใหญ่กำยำ ผิวสีดำขลับที่ตัดกับเสื้อกล้ามสีเข้ม...

วอยส์แทบหยุดหายใจ

"สเปค..."

คำนี้ผุดขึ้นมาในหัวเธออย่างอัตโนมัติ

"นี่มัน... นี่มันสเปคในฝันชัดๆ!"

นี่คือ "ผู้ชายผิวดำสุดฮอต" ที่เธอวาดฝันไว้ตลอด เธอชอบผู้ชายสไตล์นี้มาโดยตลอด ชอบความแข็งแกร่ง ชอบกล้ามเนื้อที่ดูเหมือนจะระเบิดออกมา ชอบความเข้มของสีผิวที่ตัดกับทุกสิ่งรอบตัว

สมองของเธอประมวลผลเร็วจี๋... ไหล่กว้างๆ นั่น... ต้นแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด... รอยสักจางๆ ที่ท่อนแขน...

ผู้หญิงส่วนใหญ่เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ อาจจะเขินอาย หลบสายตา หรือทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

แต่วอยส์ไม่ใช่ผู้หญิงส่วนใหญ่

เธอคือสาวใต้ อดีตเชียร์ลีดเดอร์ที่ "ครบเครื่อง" และที่สำคัญที่สุด เธอ "มั่นใจ"

วินาทีที่สายตาของพวกเขาล็อกกัน โทนเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขาคิดว่าเธอจะหลบตา แต่เธอไม่หลบ เธอยืนจ้องเขากลับ... และแล้ว...

มุมปากของวอยส์ก็ยกขึ้นช้าๆ

เธอยิ้ม...

มันไม่ใช่รอยยิ้มหวานๆ แบบที่ใช้โปรยเสน่ห์ แต่มันคือรอยยิ้ม "ท้าทาย" รอยยิ้มที่บอกว่า "ฉันรู้ว่าคุณมอง... แล้วจะเอายังไงต่อ?"

โทนถึงกับเลิกคิ้ว เขาชอบ... เขาชอบความกล้าแบบนี้มาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ซึ่งทำให้วอยส์ต้องแหงนมองเล็กน้อย เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาซับเหงื่อตามลำคอ เช็ดมือ และ... เขาก็เดินตรงมาหาเธอ

หัวใจของวอยส์เต้นรัวขึ้นมาหนึ่งจังหวะ "เอาล่ะสิ... มาจริงเว้ย"

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟนีออนจนเกิดเป็นเงาทับร่างเธอ วอยส์ต้องยอมรับว่า... กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อของผู้ชายที่เพิ่งออกกำลังกายมาอย่างหนัก... มันช่าง... กระตุ้นอารมณ์

เขาไม่ได้เริ่มต้นด้วยคำทักทายฉาบฉวย หรือคำชมเรื่องรูปร่างหน้าตาที่เธอได้ยินจนเบื่อ

"โทษทีนะครับ" เขาพูด เสียงทุ้มต่ำและมีสำเนียงภาษาอังกฤษชัดเจน "ผมแค่อยากจะบอกว่า... ฟอร์มการเล่น Squats ของคุณเมื่อกี้... สุดยอดมาก"

วอยส์กระพริบตา... นี่คือคำชมที่เธอไม่ได้คาดคิด

"เอ่อ... ขอบคุณค่ะ" เธอตอบ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ฉันพยายามจะทำให้มันถูกตลอด" เธอเผลอหลุดสำเนียงใต้นิดๆ ตอนท้าย

โทนยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจ "ผมเห็น... ไม่หรอก จริงจังเลยนะ ผมเห็นคนเล่นผิดเยอะมากในยิม แต่คุณ... ความลึก การวางท่าทางหลัง ทุกอย่างเป๊ะมาก แสดงว่าคุณมีวินัยสูง"

คำชมเรื่อง "วินัย" มันโดนใจวอยส์มากกว่าคำว่า "สวย" หรือ "เซ็กซี่" เป็นร้อยเท่า

"แน่นอน" วอยส์ยืดอก ซึ่งทำให้สปอร์ตบาร์ยิ่งตึงขึ้น "ถ้าจะทำอะไรแล้ว ก็ต้องทำให้มันสุดๆ ไปเลย จริงไหม?"

"ผมก็คิดแบบนั้น" โทนตอบ สายตาของเขาไม่ได้จ้องหน้าอกเธอ หรือก้นเธอ เขามองที่ดวงตาของเธอ... แม้ว่ามันจะยากมากก็ตาม

บรรยากาศรอบตัวพวกเขาเงียบลงฉับพลัน ทั้งที่เสียงเพลงและเสียงเหล็กยังดังอยู่ มันเหมือนมีฟองสบู่ที่มองไม่เห็นกางกั้นพวกเขาสองคนออกจากโลกภายนอก เคมีมันแรง... แรงจนอัดแน่นไปทั่ว แรงจนแทบจะจับต้องได้

ทั้งคู่ต่างรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การคุยเรื่องออกกำลังกาย

"ผม โทน นะครับ" เขาแนะนำตัวก่อน ยื่นมือหนาๆ ที่เต็มไปด้วยปุ่มกระดูกข้อต่อนูนชัดออกมา

"วอยส์ ค่ะ" เธอยื่นมือของตัวเองไปจับ มือของเธอหายวับเข้าไปในอุ้งมือที่ใหญ่และสากเล็กน้อยของเขา ความอุ่นจากฝ่ามือเขาส่งผ่านมายังเธออย่างรวดเร็ว

พวกเขาจับมือกันค้างไว้นานกว่าปกตินิดหน่อย... แค่นิดเดียว... แต่ก็นานพอที่จะรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าสถิตอ่อนๆ

"คุณมาเล่นเวลานี้ประจำเหรอ วอยส์?" โทนถาม ยังไม่ปล่อยมือ

"เกือบทุกวันหลังเลิกงานค่ะ แล้วคุณล่ะ?"

"เหมือนกันเลย แต่แปลก... ผมไม่เคยเห็นคุณมาก่อน"

"ฉันก็ไม่เคยเห็นคุณเหมือนกัน" วอยส์ยิ้ม "สงสัยมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นเวทอยู่"

"สงสัยจะเป็นอย่างนั้น" โทนหัวเราะในลำคอเบาๆ "เอาล่ะ... ผมไม่กวนเวลาพักเซ็ตของคุณแล้ว"

เขาทำท่าจะปล่อยมือ แต่... วอยส์กลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

"เดี๋ยวก่อนสิ" เธอบอก "คุณมี... เอ่อ... IG ไหม?"

โทนเลิกคิ้วอีกครั้ง เขาชอบความตรงไปตรงมาของผู้หญิงคนนี้จริงๆ "มีสิ"

"งั้น... แลกกันไว้ไหม?" วอยส์หยิบมือถือของเธอที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา "เผื่อ... เผื่อวันไหนฉันอยากได้คนช่วยเซฟท่าหนักๆ น่ะ"

"เผื่ออยากได้คนเซฟ..." โทนทวนคำ พูดช้าๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ได้เลย... ด้วยความยินดี"

ทั้งคู่แลก IG กันอย่างรวดเร็ว นิ้วของพวกเขาเผลอสัมผัสกันอีกครั้งตอนที่ยื่นมือถือคืนให้กัน

"โอเค... ขอบคุณนะ โทน"

"ไว้เจอกัน วอยส์" โทนพูดเสียงทุ้ม... "ไว้เจอกัน"

เขาหันหลังเดินกลับไปยังโซนของเขา วอยส์ยืนมองแผ่นหลังที่กว้างเป็นบ่าที่สมบูรณ์แบบนั้นจนลับสายตา หัวใจของเธอยังเต้นไม่เป็นส่ำ

"แม่เจ้าโว้ย... งานดีอะไรเบอร์นี้" เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะพยายามกลับไปโฟกัสกับการออกกำลังกายที่เหลือ... ซึ่งแน่นอนว่า... มันยากกว่าเดิมหลายเท่า

สองชั่วโมงต่อมา

วอยส์กลับมาถึงคอนโดมิเนียมระดับกลางๆ ของเธอ สภาพที่กลับมาคือ... หมดแรง

เธอโยนกระเป๋ายิมลงบนพื้น ถอดรองเท้าออกอย่างลวกๆ และทิ้งตัวลงบนโซฟา แขนขาอ่อนปวกเปียก การออกกำลังกายวันนี้มันหนักหน่วงเป็นพิเศษ... หรือเพราะมีคนตัวโตๆ มายืนจ้องก็ไม่รู้

เธอนอนแผ่หลาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ

น้ำอุ่นๆ ที่ไหลกระทบผิว ช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าออกไปได้บ้าง วอยส์สระผมสีบลอนด์ของเธออย่างเบามือ ปล่อยให้ความคิดล่องลอย...

ภาพของผู้ชายผิวดำร่างยักษ์คนนั้นวนเวียนอยู่ในหัว... 'โทน'

เสียงทุ้มๆ ของเขา... รอยยิ้มมุมปาก... และสายตาที่มองเธอ... สายตาที่เหมือนจะบอกว่าเขาก็ "สนใจ" เธอไม่แพ้กัน

วอยส์ปิดน้ำ คว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาพันรอบตัว เธอมองตัวเองในกระจกที่ฝ้าจับเป็นไอน้ำ ผมสีบลอนด์เปียกลู่แนบแก้ม ผิวสียังคงมีรอยแดงจางๆ จากการอาบน้ำ

"ครบเครื่องจริงๆ!" เธอยิ้มให้ตัวเองในกระจก คำที่เพื่อนๆ ชอบแซวเธอลอยเข้ามา

เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ตัวยังหมาดๆ หย่อนก้นลงบนเตียงนอน

ความรู้สึก "อยาก" บางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในท้องน้อย มันไม่ใช่ความหิว... แต่มันคือความ "กระหาย"

เธอคว้ามือถือขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันอินสตาแกรม นิ้วโป้งเลื่อนไปที่โปรไฟล์ของเขา... @ToneTheTrainer อ้อ... เป็นเทรนเนอร์ด้วยจริงๆ สินะ

รูปโปรไฟล์เป็นรูปที่เขายิ้มเล็กน้อยในชุดลำลองธรรมดา แต่ก็ไม่อาจซ่อนความบึกบึนของร่างกายไว้ได้ วอยส์เลื่อนดูรูปอื่นๆ... รูปที่เขาสอนนักเรียน... รูปที่เขาเล่นบาสเกตบอล นั่นไง! หุ่นนักกีฬาชัดๆ... รูปที่เขาอุ้มหมาโกลเด้นตัวใหญ่

"โอเค... ไม่ไหวแล้ว"

วอยส์เป็นคนตรงไปตรงมา เธอรู้ว่าเธอต้องการอะไร และเธอก็ไม่ชอบเสียเวลาเล่นเกม

นิ้วของเธอแตะไปที่ปุ่ม "Message"

เธอจ้องหน้าจอที่ว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง... คิด...

"ทักว่าไงดี?"

"หวัดดีค่ะ ถึงบ้านยัง?" น่าเบื่อ

"วันนี้เล่นเวทสนุกไหม?" ซ้ำซาก

"เรามาเจอกันอีกรอบไหม?" เร็วไป?

วอยส์ถอนหายใจ... ให้ตายสิ ความเป็นสาวใต้ที่กล้าได้กล้าเสียของเธอหายไปไหนหมด?

"เอาน่า วอยส์... แย่ที่สุดเขาก็แค่ไม่ตอบ"

เธอสูดหายใจเข้าลึก... พิมพ์ข้อความสั้นๆ ง่ายๆ แต่ชัดเจนที่สุด...

"คืนนี้ว่างไหม?"