25 | เดิมพันรันโดริ
“ฮาจิเมะ!”
สิ้นเสียงห้าวทุ้มของชัชแสนย์อันเป็สัญญาณเริ่มรันโดริ ทอรุ้งก็เริ่มตั้งการ์ด ขยับเข้าหาคู่ต่อสู้ผู้มีร่างกายสูงใหญ่จนแทบต้องเงยหน้ามอง หญิงสาวจับจ้องโคชโอห์มไม่วางตา ในขณะที่ดวงตาดำเข้มคู่นั้นมีเพียงความนิ่งสงบ
การรันโดริระหว่างทอรุ้งกับโคชโอห์มในครั้งนี้ ตั้งกติกาว่าแข่งกันสี่นาที ใน่เวลานี้หากทอรุ้งสามารถทุ่มชายหนุ่มได้ก็ถือเป็อันสิ้นสุด
ทอรุ้งรวบรวมความมั่นใจเข้ามาที่มือและขา บอกตัวเองว่าเธอต้องทำได้ ไม่ต้องไปสนใจว่าเขาเป็ใคร จะตัวใหญ่หรือเก่งมาจากไหนก็ช่าง เขาเป็แค่คนที่จะต้องถูกเธอทุ่มในสี่นาทีนี้ ไม่สิ อาจจะเป็หนึ่งหรือสองนาทีต่อจากนี้ก็ได้ เธอต้องทุ่มเขาให้ได้ ขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
“รุ้ง มีสมาธิหน่อย” คู่ต่อสู้ของเธอยังมีแก่ใจมาเตือนสติ
นักยูโดสาวสายขาวพยายามหาจังหวะเข้าทำ แล้วเธอก็คว้าจับสาบเสื้อของชายหนุ่มได้ ออกแรงกระชากหวังให้เขาเสียหลัก แต่ร่างสูงใหญ่นั้นเพียงแค่ะเืเล็กน้อย เป็ตัวเธอเสียอีกที่เซแทบถลาเข้าไปหา
ทันใดนั้นเอง โคชโอห์มก็เข้ายึดแขนเธอไว้ หมุนตัวย่อหันหลังให้ แล้วพริบตาต่อมาทั้งร่างของเธอก็ถูกงัดลอยขึ้นตีลังกาข้ามบ่าเขา หงายกระแทกเบาะอย่างจัง
“อิปป้ง!” เสียงของโคชแสนย์ผู้เป็กรรมการดังขึ้น
อิปป้งจะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อผู้แข่งขันสามารถทุ่มคู่ต่อสู้หงายหลังลงแนบกับเบาะแบบเต็มหลัง หรือไม่ก็จับล็อกจนดิ้นไม่หลุดเป็เวลานานยี่สิบวินาที นับเป็หนึ่งคะแนน ซึ่งในกีฬายูโดก็แพ้ชนะกันที่หนึ่งคะแนนนี้ พูดง่าย ๆ คือว่า หากใครทำอิปป้งได้ก็ชนะไปเลย นั่นจึงเป็เหตุผลที่ทอรุ้งต้องลุกขึ้นมานั่งจิ๊ปากอย่างเจ็บใจ ไม่ทันไรเธอก็เสียอิปป้งให้เขาแล้ว
หญิงสาวชักจะเดือด รีบลุกขึ้นมาสู้ใหม่ แต่ไม่ว่าจะพยายามเข้าท่าอย่างไรชายหนุ่มก็มีอันหลบหลีกได้ทุกครั้ง ทั้งยังจับเธอทุ่มแล้วทุ่มอีกเป็ว่าเล่น
“รุ้ง เล่นให้ถูกท่า อย่ามั่ว” คู่ต่อสู้กระซิบบอกมาอย่างนั้น ก่อนจะคว้าสาบเสื้อเธอแล้วทุ่มลงไปอีกครั้งอย่างแสนจะง่ายดาย
นักยูโดสาวตั้งการ์ด สะกดกลั้นอาการหอบเหนื่อย พยายามหาจังหวะเข้าโจมตีอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ไม่ว่าจะเข้าไปกี่ครั้งก็เหมือนดังปาหินกระทบกำแพง เพราะนอกจากอีกฝ่ายจะไม่สะทกสะท้านแล้ว ยังเป็เธอเสียอีกที่ต้องกระเด็นกระดอนกลับมา
เวลาใกล้หมดแล้ว ทอรุ้งรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ชิงจังหวะคว้าจับแขนเสื้อบริเวณใต้ข้อศอกของชายหนุ่มไว้ได้ อีกมือก็คว้าจับสาบเสื้อของเขาไว้ได้อีก ชิงความได้เปรียบมาได้เช่นนี้ ความหวังอันริบหรี่ก็พลันสว่างวาบ โอกาสเป็ของเธอแล้ว
หญิงสาวหมุนตัวหันหลังให้ชายหนุ่มเพื่อเข้าท่าทุ่ม เธอจะต้องจัดการเขาให้ได้ โคชโอห์มก็โคชโอห์มเถอะ!
ทว่า...ทันใดนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ซึ่งถูกจับยึดผ่านเสื้อทั้งแขนทั้งคอ และซ้อนอยู่ด้านหลังอย่างพร้อมจะถูกทุ่มไม่ต่างจากลูกไก่ในกำมือนั้น กลับกอดรัดเอวเธอจากข้างหลัง ยกเธอจนตัวลอย แล้วก็ทุ่มลงไปนอนหงายคาเบาะอีกจนได้
แต่ทั้งที่หงายเก๋งขนาดนี้ โคชโอห์มยังจะตามมาเข้าท่าล็อกอีก ลำตัวหนาใหญ่ของเขากดทับเธอไว้ แขนข้างหนึ่งโอบรัดใต้ท้ายทอย ทอรุ้งยกมือซ้ายซึ่งยังพอมีอิสระอยู่ยันไปที่ใบหน้าคมเข้มนั้น เขาก็จับข้อมือเธอกดลงกับเบาะแล้วใช้ขาหนีบไว้
“หมดเวลาสนุกแล้วรุ้ง ทีนี้จะยอมแพ้ได้หรือยัง”
“ไม่ รุ้งไม่ยอม!” คนที่ถูกเข้าท่าล็อกอย่างสมบูรณ์ยังเอาเสียงเข้าสู้
“ยังงั้นเหรอ” เขาทิ้งน้ำหนักตัวลงมาอีกจนหญิงสาวรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก “ถ้ายังอยากเรียกตัวเองว่านักกีฬา ก็อย่าทำตัวเกเรแบบนี้”
“โคชหมายถึงอะไร รุ้งเกเรตรงไหน” เธอเค้นเสียงพูดได้เพียงแค่นั้น เพราะลำแขนแกร่งซึ่งรัดใต้ท้ายทอยอยู่รัดแน่นขึ้นอีก
“ยูโดเป็วิชาที่เอาไว้ใช้ป้องกันตัวเองและปกป้องคนอื่น ไม่ใช่ว่าพอฝึกเป็แล้วก็จะมาวางมาดนักเลง ท้าสู้กับคนอื่นไปทั่วแบบนี้”
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ไม่อาจเถียงได้ หรือหากจะเถียง ก็คงพูดได้เพียงว่าเธอทำนักเลงท้าเขาสู้แค่คนเดียว ไม่ได้ท้าไปทั่วซะหน่อย แต่นั่นก็ไม่ทำให้ดูดีขึ้นเลย เหมือนเถียงข้าง ๆ คู ๆ มากกว่า
“และที่สำคัญ...” เ้าของใบหน้าคมเข้มซึ่งอยู่ห่างเธอเพียงแค่คืบเอ่ยต่อมา “พี่ไม่ชอบที่เราทำตัวก้าวร้าวต่อครูอาจารย์ จะรันโดริก็พูดกันดี ๆ ไม่ใช่ทำกร่างมาท้าสู้กับครูของตัวเองแบบนี้ จะไม่เคารพพี่ก็ได้ แต่ในฐานะที่พี่เป็อาจารย์เราต้องให้เกียรติ เข้าใจหรือยังล่ะ”
ทอรุ้งเบิกตากว้าง เพิ่งเข้าใจในตอนนี้เองว่าที่โคชโอห์มรับคำท้ารันโดริในวันนี้มีจุดประสงค์อะไร ยิ่งไปกว่านั้น หญิงสาวเริ่มตระหนักแล้วว่าตนเองได้กระทำอะไรลงไป
“โคช รุ้งยอมแล้ว ปล่อยรุ้งเถอะ”
ดวงตาของชายหนุ่มวาววับ แล้ววงแขนแข็งแรงนั้นก็รัดแน่นเข้าอีกจนหญิงสาวอุทานด้วยความเจ็บ เธอเข้าใจได้ทันทีว่าโคชของตนหมายความว่ายังไง ก็นอกจากจะทำตัวเกกมะเหรกเกเร ไม่สมกับเป็นักยูโดแล้ว เธอยังลืมอีกด้วยว่าการส่งสัญญาณยอมแพ้ต้องทำอย่างไร
หญิงสาวตบมือลงกับเบาะสองสามครั้งอย่างที่เรียกว่าทำแท็ป เพียงเท่านี้ร่างก็หลุดจากพันธนาการอันแน่นหนัก เขาช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นนั่ง
คำนับให้กันแล้ว ชายหนุ่มก็ก้าวยาวหายไปทางด้านหลังยิมกับชัชแสนย์ ก่อนจะกลับมาอีกครั้งพร้อมขวดน้ำดื่ม ยื่นให้เธอขวดหนึ่ง
“โคช...” หญิงสาวกระตุกชายเสื้อยูโดของโคชโอห์มเบา ๆ เมื่อเขาทำท่าจะเดินจากไป “รุ้งผิดไปแล้ว”
ชายหนุ่มหันกลับมาอมยิ้ม ไม่อยากจะเชื่อว่าเขายิ้ม “ไม่เป็ไร”
“แต่รุ้งไม่ยอมแพ้หรอกนะ ถึงคราวนี้จะแพ้ แต่สักวันรุ้งจะทุ่มโคชให้ได้ ครั้งนี้ไม่ได้ท้า แค่ตั้งปณิธานไว้น่ะ”
โคชโอห์มลงนั่งบนเบาะ ก่อนเอ่ยว่า “เอาสิ ไปซ้อมมาใหม่ แล้วเรามารันกันอีก”
“จริงนะ” หญิงสาวร้องเสียงใส เขย่าแขนเขายิก ๆ “กติกาเดิมนะโคช ถ้ารุ้งทุ่มได้ โคชจะต้องยอมพูดเื่พี่แสนย์ ตกลงตามนี้นะ”
คราวนี้ชายหนุ่มถอนหายใจใหญ่ “นี่สรุปว่าที่ฝึกซ้อมกันแทบตาย ไม่ได้อยากจะเก่งขึ้นเลยใช่ไหม ทำไปเพราะอยากรู้เื่ของคนอื่นว่างั้น”
“ก็ทั้งคู่นั่นแหละ โคชจะมาดุรุ้งทำไม ถ้าโคชไม่อยากเสียเวลาก็รีบ ๆ บอกมาซะทีสิว่าพี่แสนย์มีแฟนหรือเปล่า ตอบเยสหรือโนแค่นี้ก็จบแล้ว ไม่ต้องเสียเวลามาสู้กับรุ้งอีกไง”
“ไม่” เขาตอบแทบจะทันที
“โธ่...โคช” หญิงสาวรีบตะครุบข้อมือของเขาไว้ กลัวว่าโคชตัวใหญ่ของเธอจะลุกหนี “นะ ๆ สัปดาห์หน้าเรามารันโดริกันอีกรอบนะ คราวนี้รุ้งจะตั้งใจสู้สุดฝีมือเลย ส่วนเื่พี่แสนย์ก็เป็แค่ผลพลอยได้เท่านั้นแหละ โคชอย่าไปสนใจเลยนะคะ น่า...นะ”
ทอรุ้งจ้องหน้าทำตาแป๋ว อึดใจหนึ่งชายหนุ่มซึ่งเหลือบมองเธอด้วยหางตาก็เอ่ยขึ้น
“นี่ไปหัดอ้อนมาั้แ่เมื่อไหร่”
หญิงสาวไม่ได้ตอบคำใด เพียงยิ้มกว้างสดใสส่งให้เขาเท่านั้น
ในคืนต่อมาซึ่งโคชโอห์มกำลังฝึกซ้อมรันโดริกับโคชโยฮันน์ ชายชาวต่างชาติร่างสูงใหญ่อีกคน ทอรุ้งก็ดอดเข้ามาคุยกับชัชแสนย์ซึ่งนั่งทำงานอยู่ที่เคาน์เตอร์ยาว ชายหนุ่มเงยหน้าจากจอโน้ตบุ๊กเมื่อเธอยกเก้าอี้สูงมานั่งข้าง ๆ
“เป็ไงบ้างน้องรุ้ง รันโดริกับพี่โอห์มเมื่อวาน เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
หญิงสาวส่ายหน้า ผมซึ่งรวบเป็หางม้าสะบัดเล็กน้อย “ไม่เจ็บเลยค่ะพี่แสนย์ ทั้งที่โดนทุ่มซะขนาดนั้น แต่รุ้งเจ็บน้อยกว่าตอนซ้อมกับน้องโก้ น้องนพอีก”
“พี่โอห์มเขาทุ่มน้องรุ้งแค่พอได้ท่า ไม่ได้ออกแรงมากเหมือนตอนแข่ง และที่สำคัญ เขาดึงเซฟแน่นตลอด ยูโดเหมือนจะเป็กีฬาที่โจมตีทำร้ายคู่ต่อสู้ แต่ยูโดก็สอนให้เราเซฟคู่ต่อสู้ด้วย ไม่ให้าเ็จนเป็อันตราย”
ทอรุ้งชักจะเขิน ก็เมื่อวานชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่หรือที่ยืนดูเธอถูกทุ่มเละเทะแพ้ไม่เป็ท่า แต่ก็เพราะอย่างนี้นี่แหละ วันนี้เธอถึงต้องเข้ามาคุยด้วย
“พี่แสนย์คะ พอจะมีเทคนิคหรือท่าทุ่มไหนไหมคะ ที่ช่วยให้เราจัดการคนที่ตัวโตกว่าและเก่งกว่าเรามาก ๆ ได้”
ทอรุ้งสบตากับชัชแสนย์อย่างมุ่งมั่น เธอเชื่อว่ามันต้องมี ถึงจะดูไม่น่าเป็ไปได้แค่ไหน แต่มันก็ต้องมีสักวิธีสิที่จะสามารถเอาชนะโคชโอห์มได้ ที่ผ่านมาเธอเชื่อมั่นในตัวเอง เชื่อมั่นในความเป็ไปได้ จนลืมไปว่านอกจากความเชื่อแล้วยังต้องใช้สมองวางกลยุทธ์ด้วย สิ่งที่มุ่งหวังไว้จึงจะลุล่วง และคราวนี้เธอจะวางแผนอย่างรอบคอบมากขึ้น รวมทั้งขอให้ชัชแสนย์ช่วยเทรนให้อีกแรง เพราะคนที่รู้จุดอ่อนของโคชโอห์มก็คงจะมีเพียงเพื่อนสนิทรู้ใจอย่างเขาเท่านั้น
“มีสิ จริง ๆ แล้วยูโดไม่ใช่กีฬาที่เน้นใช้แรงมากนะ พี่ไม่ปฏิเสธว่าการออกแรงก็มีส่วนช่วย แต่ความจริงแล้วยูโดเป็กีฬาที่ใช้สมองและสมดุลร่างกายมากกว่า”
ทอรุ้งเลิกคิ้ว “สมอง...กับสมดุลเหรอคะ”
“ใช่ สมองใช้เพื่ออ่านจังหวะ สังเกตสไตล์การเล่น เทคนิคที่คู่ต่อสู้ชอบใช้ รวมไปถึงประเมินรูปร่างคู่ต่อสู้ด้วย ไม่ว่าจะอ้วน ผอม สูง เตี้ย เลือกท่าทุ่มให้เหมาะก็จะได้เปรียบมาก ส่วนสมดุลร่างกายนั้น อย่างที่น้องรุ้งได้เรียนทุ่มมาบ้างแล้วนั่นแหละ ถ้าเราทำลายสมาธิคู่ต่อสู้ หรือทำให้คู่ต่อสู้เสียหลักได้ บวกกับบาลานซ์แรงและน้ำหนักได้ แค่นี้ถึงคู่ต่อสู้จะหนักเท่าไหร่ ตัวใหญ่แค่ไหน เราก็จัดการได้”
หญิงสาวรู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายทางเขาวงกต แค่มาคุยกับพี่แสนย์ก็เหมือนมาถูกทางแล้ว
“พี่ชื่นชมที่น้องรุ้งเป็คนมุ่งมั่นตั้งใจ เรียนรู้เร็ว และยังเชื่อมั่นในตัวเองสูงด้วย เป็นักเรียนใหม่แต่กล้าเล่นอย่างไม่กลัวเจ็บ อดทนฝึกซ้อมได้ขนาดนี้ นับว่าเก่งมากเลยนะ”
หญิงสาวได้รับคำชมซึ่งหน้าแบบนี้ก็เผยยิ้มกว้าง “สมัยเรียนมัธยมรุ้งเคยเป็นักกีฬาวอลเลย์บอลของโรงเรียนน่ะค่ะพี่แสนย์ รุ้งเลยชินกับการเก็บตัวนักกีฬาซ้อมหนัก ๆ โหด ๆ มั้งคะ”
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง ฐานขากับแขนเลยแข็งแรง ดีที่มีต้นทุนเดิมอยู่นะเลยไปไว ตอนแรกที่พี่โอห์มบอกว่าจะส่งน้องรุ้งลงแข่งสยามยูโดคัพ พี่ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะฝึกยังไงให้ทัน แต่ก็ต้องเชื่อสายตาพี่เขาละ มองน้องรุ้งไว้ไม่ผิดจริง ๆ”
หญิงสาวส่ายหน้าพรืด “โคชน่ะเหรอคะจะเชื่อว่ารุ้งทำได้ พี่แสนย์ไม่รู้อะไร โคชน่ะชอบว่ารุ้งจะตาย ว่าเอาแต่เล่นซน ไม่จริงจังกับการซ้อมบ้างละ พื้นฐานอ่อน ไม่อดทนบ้างละ ดุรุ้งยังกับรุ้งเป็เด็ก ๆ”
“งั้นเหรอ” ชายหนุ่มผู้ฟังยิ้มขำ “แต่พี่โอห์มบอกพี่ว่า รุ้งเป็สตาร์ดวงใหม่นะ”
ทอรุ้งเสมองไปทางอื่น ทำปากยื่นเหมือนไม่เชื่อที่ชายหนุ่มพูด แม้ว่าความอุ่นจัดจะแล่นวูบวาบขึ้นมาข้างแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ก็ตาม
***ลง 60% ของเื่ หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***
ไงล่ะยัยตัวแสบ โดนซะบ้าง 555 แต่ชอบมากเลยที่นางไม่ถอดใจยอมแพ้ หาทางแก้มือใหม่ เอาให้ได้นะรุ้ง โคชโอห์มน่ะ ถึงจะเก่งกาจแค่ไหนก็ต้องเอาเขาลงให้ได้ ฮึบๆ
6K
![บ้านสกุลหลินมีปฐมเทพหญิง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470069_52932225.webp)
