TheFirstOne เซียนกระบี่โลกวิวัฒน์

ตอนที่ 113 โชคที่ไม่คาดคิด

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ***** 

บันไดสีขาวของจอมปราชญ์ไม่ได้มีไว้ใช้เพื่อทดสอบผู้มีความสามารถเพียงอย่างเดียว แต่มันยังถูกใช้เป็นสถานที่สั่งสอนศิษย์ทั้งสี่อีกด้วย

นายท่านทั้งสี่แห่งยอดเขาฮาดาล้วนฝึกฝนอยู่บนบันไดสีขาวนี้ทั้งสิ้น และยังไม่มีใครสักคนที่สามารถก้าวไปถึงปลายสุดของบันไดนี้ได้

ในอดีตเคยมีคนนอกเคยก้าวเข้ามาทดสอบเหมือนเฟิร์ส แต่คนเหล่านั้นกลับไม่มีใครสามารถก้าวได้เกินร้อยขั้น ผู้ที่ก้าวได้เกินหนึ่งร้อยขั้นเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ผ่านการทดสอบของจอมปราชญ์ ซึ่งแต่ละขั้นจะมีเวลากำหนดไว้หนึ่งชั่วโมง หากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วไม่สามารถก้าวข้ามบททดสอบบันไดขั้นนั้นได้ ก็จะถูกส่งออกมาจากมิติแห่งนั้นทันที

ปรมาจารย์จารึกจากอาณาจักรอื่นเองก็เคยมายังสถานที่แห่งนี้เช่นกัน และจอมปราชญ์ก็ใจดีให้พวกเขาได้ใช้บันไดจอมปราชญ์แห่งนี้อีกด้วย แต่จะถูกจำกัดไว้แค่หนึ่งหมื่นขั้นเท่านั้น 

เมื่อเดินได้ครบหนึ่งหมื่นขั้นพวกเขาเหล่านั้นก็จะถูกส่งตัวขึ้นไปยังยอดเขาฮาดาเพื่อพบกับจอมปราชญ์

ผู้ที่สามารถก้าวได้ถึงหนึ่งหมื่นขั้นได้ นั่นก็หมายความว่าคนผู้นั้นมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะขึ้นไปบนยอดเขา แต่หากไม่สามารถทำได้พวกเขาก็จะถูกส่งกลับออกไปและไม่สามารถเข้าไปได้อีก

บันไดสีขาวที่ถูกเรียกว่า “บันไดจอมปราชญ์” นี้กลับไม่ได้สิ้นสุดเพียงแค่หนึ่งหมื่นขั้น มันยังทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด และเป็นสถานที่ฝึกฝนของศิษย์ทั้งสี่

สำหรับบุคคลทั่วไปที่ไม่ใช่ปรมาจารย์จารึก หากก้าวขึ้นไปได้มากกว่าหนึ่งร้อยขั้นนั่นก็อยู่ในสถานะที่จับตามอง

ตอนนี้เฟิร์สกำลังเป็นเช่นนั้น เพราะเขากำลังจะก้าวเข้าสู่พื้นที่ของบันไดหนึ่งร้อยขั้น 

“รวดเร็วขนาดนี้เชียว” นูฟูอินถึงกับเหยียดตัวขึ้นตรงบนบัลลังก์ แล้วมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เฟิร์สที่เคยเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีเขียวมาแล้ว แม้จะเป็นอักขระสายเลือดสิ่งมีชีวิตหลากโลกาแต่ก็ยังถือว่ามีรากมาจากรูปแบบเดียวกัน เพียงแต่รูปร่างและต้นกำเนิดพลังนั้นต่างออกไปเท่านั้น

อาจารย์ของเขาเคยสอนว่าอักขระทุกรูปแบบล้วนมีรากมาจากที่เดียวกัน 

บางอักขระถูกสร้างขึ้นด้วยเสียง บางอักขระถูกสร้างขึ้นด้วยการวาด บางอักขระถูกสร้างขึ้นด้วยจินตนาการ หรือบางอักขระถูกสร้างด้วยต้นกำเนิดพลังที่แตกต่างกัน แต่แก่นแท้ของมันก็ยังคืออักขระ

ซึ่งเป็นสิ่งสากลที่ผู้ใช้อักขระทุกคนนั้นรับรู้

“อ่า ... ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เฟิร์สก้าวเดินแล้วหยุดพิจารณา บันไดขั้นต่อไปเบื้องหน้าก่อนจะก้าวขึ้นไปเหยียบมันอย่างมั่นคง

ในทุกๆ การก้าวเดินของเขาล้วนได้รับความรู้ความเข้าใจในอักขระเหล่านั้นมา

เพียงเวลาแค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเขาก็ก้าวมาถึงบันไดขั้นที่ร้อยแล้ว

วูม ...

ตอนนั้นเองบนร่างของเขาก็ปรากฏออร่าสีฟ้าขึ้นมา ภายในกระดูกสันหลังของเขาได้บรรจุความรู้ความเข้าใจของอักขระนับร้อย

การรู้แจ้งในอักขระของขั้นบันไดนั้นได้ประโยชน์ยิ่งกว่าศึกษาวัตถุจารึกด้วยตนเอง เพราะขั้นบันไดแต่ละขั้นคือความรู้ที่จอมปราชญ์กลั่นกรองมาอย่างลึกซึ้งแล้ว การทำความเข้าใจในอักขระจึงลึกล้ำเกินกว่าสิ่งที่คลำหาด้วยตัวเอง

เรื่องนี้จึงเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเฟิร์สเป็นอย่างมาก

ซึ่งในวินาทีนั้นเองเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอักขระขั้นสีฟ้า

ใช่แล้ว ตอนนี้เฟิร์สสามารถทำให้ร่างของอีวากลายเป็นผู้ใช้อักขระขั้นสีฟ้าได้แล้ว

“สำเร็จแล้ว คิดจะสำเร็จก็สำเร็จโดยที่ไม่รู้ตัวแบบนี้เลย” เฟิร์สเอ่ยอย่างดีใจ

การสำเร็จขั้นสีฟ้าของเฟิร์สไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเขาเท่านั้น ทว่าผู้เฝ้าดูทุกคนก็รับรู้เช่นกัน 

หนึ่งในนั้นมีบุรุษผมทอง ใบหน้าหล่อเหลา สวมชุดคลุมสีขาวปักดิ้นทองลวดลายมองแล้วดูศักดิ์สิทธิ์ ท่าทางสูงส่งเหนือมนุษย์ทั่วไป

คนผู้นี้ก็คือ “จอมปราชญ์”

จอมปราชญ์จ้องมองหญิงสาวที่กำลังก้าวขึ้นบันไดสีขาวที่เขาตั้งใจสร้างขึ้นกระทั่งถ้วยน้ำชาที่อยู่ในมือนั้นหยุดชะงัก

มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มแล้วเอ่ย

“น่าสนใจ” 

นับตั้งแต่ที่เขาสร้างบันไดทดสอบนี้ขึ้นมาก็ไม่มีผู้ใดเลยที่เป็นคนธรรมดาแล้วก้าวมาถึงร้อยขั้น มิหนำซ้ำยังสำเร็จเป็นปรมาจารย์จารึกขั้นแรก

สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หญิงสาว เธอยังคงก้าวขึ้นไปยังด้านบนของบันไดไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่ดูสบายๆ ไม่มีท่าทางกดดันต่อบันไดนี้เลยแม้แต่น้อย

“สาวน้อยคนนี้จะก้าวไปได้สักกี่ขั้นกันนะ” จอมปราชญ์เอ่ยก่อนจะยกชาที่หยุดมือไว้ขึ้นมาจิบ

บนยอดเขาฮาดาแห่งนี้มีปราสาทสูงใหญ่อันโออ่าตั้งอยู่ สถานที่แห่งนี้คือที่พำนักของจอมปราชญ์ ทั้งเขาและศิษย์ล้วนอาศัยอยู่ที่นี่มาอย่างยาวนาน

โดยปกติแล้วมนุษย์ในโลกนี้จะมีอายุขัยอยู่ที่สองร้อยปี แต่หากพลังบ่มเพาะสูงขึ้นอายุขัยจึงจะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย เมื่อเข้าสู่ขอบเขตดยุกขึ้นไป สภาพร่างกายก็เหมือนจะหยุดแก่เฒ่าลง 

บางคนสำเร็จขอบเขตดยุกในวัยกลางคน หรือหลายคนสำเร็จในช่วงอายุที่แก่ชรา

ดังนั้นภาพลักษณ์ของแต่ละคนจึงแตกต่างกันไป ตามพรสวรรค์ในการบ่มเพาะของพวกเขา

ซึ่งจอมปราชญ์ที่มีภาพลักษณ์เป็นบุรุษหนุ่มผู้งดงามผู้นี้ ย่อมมีความสำเร็จในเวลาที่รวดเร็วเช่นกัน

ตอนนี้หญิงสาวที่กำลังเดินขึ้นบันไดได้อยู่ในความสนใจของจอมปราชญ์ ไม่เพียงเธอสำเร็จขอบเขตดยุกได้ในวัยเท่านี้ มิหนำซ้ำยังสำเร็จเป็นปรมาจารย์จารึกขั้นแรกได้อีกด้วย

“เจ้าสอง เจ้าได้พูดคุยกับเธอมาก่อนหน้านี้ รู้หรือไม่ว่าเธอมาที่นี่เพราะเหตุใด?”

ตอนนั้นเองเสียงของจอมปราชญ์ก็ดังขึ้นในหัวของนายท่านที่สองของยอดเขาฮาดา

นูฟูอินรีบเหยียดตัวตรงทันทีแล้วส่งข้อความเสียงผ่านอำนาจอักขระของเขาออกไปตอบโต้

“เรียนท่านอาจารย์ สาวน้อยผู้นี้มีชื่อว่าอีวามาจากหมู่บ้านเควนของเมืองฟิราเดเฟียร์ เธอบอกกับศิษย์ว่าต้องการจะคารวะท่านอาจารย์เป็นอาจารย์”

“ข้ารู้แล้ว ขอบใจมาก”

แล้วตอนนั้นเองเสียงของจอมปราชญ์ก็เงียบไป

ทว่านูฟูอินผู้นี้กลับรู้แล้วว่าอาจารย์ได้ตอบรับสาวน้อยผู้นี้แล้ว

ชายร่างท้วมรีบส่งข้อความแจ้งศิษย์พี่ศิษย์น้องของตนในทันที

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะมีท่านห้าของยอดเขาฮาดาแล้ว”

เพียงแค่ส่งข้อความนี้ออกไป พวกเขาทุกคนก็รับรู้ได้แล้วว่าจอมปราชญ์ยินดีรับสาวน้อยผู้นี้เป็นศิษย์น้องของพวกเขา 

ซึ่งแน่นอนว่าพวกเขาย่อมยินดีที่จะต้อนรับศิษย์น้องคนใหม่ผู้นี้

“เช่นนั้นก็มาดูกันเถอะว่าศิษย์น้องผู้นี้จะมีพรสวรรค์มากมายเพียงใดกัน” ชายวัยกลางคนผู้มีเรือนผมสีเงินที่ทอดยาวไปถึงพื้นเอ่ยขึ้น

“ฉันก็อยากรู้เช่นกัน” ชายชราเคราแดงในชุดคลุมสีเพลิงเอ่ยออกมา

“โอ้ ทั้งศิษย์พี่ใหญ่ทั้งศิษย์น้องสี่ต่างสนใจขนาดนี้เดียว” ฟูนูอินเอ่ยสำทับ

แน่นอนว่าพวกเขาที่พูดคุยกันก็คือนายท่านทั้งสามของยอดเขาฮาดา

ส่วนอีกคนที่เรียกว่าท่านสามเองก็มองดูเหตุการณ์นี้เช่นกัน แต่เขาเป็นคนที่สงบปากสงบคำเป็นอย่างมาก หลายคนเชื่อว่าท่านผู้นี้ถูกปิดวาจามาตั้งแต่เกิด เพียงแต่แท้ที่จริงแล้วเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดเท่านั้น

ขณะเดียวกันนั้นเองเฟิร์สยังคงอิ่มเอมกับการก้าวเดินบนบันไดสีขาวอย่างเพลิดเพลิน

“ไม่รู้ว่าฉันสามารถเก็บเกี่ยวความลึกล้ำของขั้นบันไดเหล่านี้ได้มากมายเท่าใดกัน โชคดีที่มีพลังโลกลวงก็อปปี้บันไดเหล่านี้เข้าไปวิเคราะห์ข้างใน มันจึงทำให้ฉันสามารถก้าวเดินได้อย่างสบายๆ” เฟิร์สกล่าวในใจอย่างลิงโลด

ความรู้ในขั้นบันไดเหล่านี้ไม่ได้ง่ายดายจนทำความเข้าใจได้เพียงแค่ชายตามอง

อักขระที่มีพลังของสิ่งมีชีวิตหลากโลกาไม่ใช่สิ่งที่จะดูแคลนได้

เฟิร์สได้ใช้พลังของโลกลวงที่แผ่ออกไปจากร่างก็อปปี้ขั้นบันไดที่อยู่ในรัศมีแล้วนำมาศึกษาให้รู้แจ้งภายใน

ต้องรู้ไว้ว่าภายในโลกลวงเขาคือพระเจ้าของที่นั่น ภายในโลกแห่งนี้เขาสามารถควบคุมการไหลเวียนของเวลาได้ แม้คิดจะทำให้เวลาของโลกนี้หยุดนิ่งเขาก็สามารถทำมันได้ดั่งใจ

เหยื่อที่ถูกดึงเข้ามาในโลกเพียงชั่วครู่ กลับให้ความรู้สึกว่าอยู่ข้างในนั้นชั่วกัปชั่วกัลป์

เฟิร์สใช้วิธีเดียวกันในการนำขั้นบันไดมาศึกษาในโลกลวง ซึ่งเขามีเวลาทำความเข้าใจมันอย่างเป็นอนันต์

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงเดินบนขั้นบันไดได้อย่างสบายๆ

ความเร็วในการรู้แจ้งระดับนี้ย่อมทำให้ตัวตนเช่นเขาเป็นที่สนใจต่อจอมปราชญ์เป็นอย่างมาก

เฟิร์สยังคงก้าวเดินขึ้นบันไดต่อไปจนกระทั่งผ่านบันไดขั้นที่หนึ่งพันและยังสามารถเดินต่อไปได้เรื่อยๆ

การเดินของเขายังคงรักษาจังหวะและความมั่นคงได้อย่างยอดเยี่ยม

สองพัน ...

สามพัน ...

สี่พัน ...

ห้าพัน ...

หกพัน ...

เจ็ดพัน ...

เฟิร์สยังคงเดินบนขั้นบันไดไปเรื่อยๆ 

ยิ่งเขาก้าวเดินมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกถึงขอบเขตขั้นพลังสีเขียวได้อย่างลางๆ

จนกระทั่งเมื่อเดินทางมาถึงบันไดขั้นที่แปดพันสามร้อยยี่สิบเอ็ดเขาก็หยุดลง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหยุดก้าวเดินและมันไม่ใช่การหยุดเพื่อขบคิด แต่มันเป็นการหยุดก้าวไปจริงๆ เสียอย่างนั้น