[จบ] โชคชะตานำพารักหวนคืนกลับสู่ยุค 80

        บทที่ 35 เค้กข้าวโพด

        ดวงตาเล็กหลุบลงมองอาหารที่อยู่ในตะกร้าของหลิวไป๋ฮวา เท่าที่สังเกตมีอาหารมากมายที่หนิงจินคนนี้คงไม่มีโอกาสได้ทาน

        “อีกอย่าง พี่คงทานคนเดียวไม่หมด หนิงจินจะว่าอะไรไหมหากพี่จะขอให้หนิงจินทานอาหารพวกนี้เป็นเพื่อน”

        “หนิงจินเหรอ?” หนิงจินเอ่ยถามอีกทั้งยังชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นมันถูกต้องหรือเปล่า “หนิงจินทานได้เหรอ?” 

        หลิวไป๋ฮวาหยักยิ้ม ก่อนจะดึงมือเรียวเล็กข้างนั้นลงมา พร้อมทั้งหยิบอาหารมากมายในตะกร้ามาวางเอาไว้ต่อหน้า หนิงจินมองอาหารพวกนั้นด้วยดวงตาเป็นประกาย 

        “ส่วนใหญ่จะทำมาจากข้าวโพดทั้งนั้นเลย หนิงจินทานได้หรือเปล่า” แม้ส่วนใหญ่วัตถุดิบที่ใช้จะเป็นอาหารที่ต้าหนิงจินคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทว่าบางอย่างเธอกลับไม่รู้จักและไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ

        “อันนี้เป็นเค้กข้าวโพด พี่เพิ่งหัดทำครั้งแรก หนิงจินลองชิมดูก่อนสิว่าทานได้หรือเปล่า” 

        “ดะ เดี๋ยวหนิงจินขอไปหยิบตะเกียบก่อนนะ” เอ่ยจบก็รีบวิ่งหายเข้าไปในครัวด้วยความรวดเร็ว

        “หากได้มาเป็นน้องสาวก็คงจะดีไม่น้อย” หลิวไป๋ฮวาเอ่ยพึมพำเสียงเบา การเป็นลูกคนเดียว ไม่มีพี่น้องทำให้ทั้งชีวิตนี้ของหญิงสาวไม่ได้สัมผัสถึงความรักจากครอบครัวเลยแม้แต่น้อย เธอเองก็อยากรู้ว่าการมีพี่น้องความรู้สึกมันจะแตกต่างกับการเป็นลูกคนเดียวขนาดไหน

หลิวไป๋ฮวาในตอนนี้กำลังมองต้าหนิงจินที่ถือตะเกียบเอาไว้ในมือ พยายามหาพื้นที่ที่จะตัดเค้กข้าวโพดอย่างไรไม่ให้หน้าเค้กที่สวยงามเช่นนี้เละจนดูไม่น่าทาน

        “หนิงจิน จิ้มลงไปได้เลยเหรอ” เมื่อคิดว่าเจอที่ที่เหมาะสมแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นถามอีกฝ่ายราวกับต้องการขอความคิดเห็น ทว่าหลิวไป๋ฮวากลับให้คำตอบด้วยการดึงตะเกียบในมืออีกฝ่ายแล้วตัดแบ่งเค้กโดยไม่สนใจรูปลักษณ์ในทันที

        “อ๊ะ พี่ไป๋ฮวาทำแบบนี้คนอื่นจะกล้าทานต่อได้อย่างไร”

        “แล้วหนิงจินคิดว่าพี่จะเอาไปให้ใครอีกล่ะ หื้ม”

        “พี่ไป๋ฮวาหมายความว่าอย่างไรกัน”

        “เค้กก้อนนี้เป็นของหนิงจินคนเดียว” หญิงสาวตอบอย่างอ่อนโยน

        ดวงตาสดใสเบิกกว้าง และเต็มไปด้วยประกายพาดผ่าน ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ช้อนตามองหลิวไป๋ฮวา ที่บัดนี้ต้าหนิงจินได้มองว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นนางฟ้านางสวรรค์สำหรับตัวเอง

        “สวรรค์มาโปรดเด็กอ้วนอย่างหนิงจินชัด ๆ” 

        เพียงแค่นั้นหลิวไป๋ฮวาก็หลุดหัวเราะร่าออกมาในทันที ฝ่ามือเล็กเลื่อนขึ้นลูบศีรษะของต้าหนิงจินไปมาอย่างนึกเอ็นดู

        “เช่นนั้น ไว้มีโอกาสหนิงจินไปเที่ยวบ้านพี่สิ พี่จะสอนทำขนมนี้”

        “จริงเหรอ พี่ไป๋ฮวาพูดแล้วนะ’

        “แน่นอนสิ พี่จะสอนทำทุกอย่างเลย ดีหรือเปล่า?” ต้าหนิงจินพยักหน้าระรัวด้วยความขะมักเขม้น

        “ถ้าเช่นนั้นก็ช่วยพี่ชิมก่อน ว่ารสชาติเป็นอย่างไร หากไม่อร่อยพี่จะได้ไปพัฒนาฝีมือเพิ่มก่อนจะสอนหนิงจิน” 

        ต้าหนิงจินที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบใช้ตะเกียบตักเค้กขึ้นมาคำโต 

        อร่อย… ไม่เคยกินเค้กที่นุ่มละมุนลิ้นจนแทบจะละลายในปากแบบนี้มาก่อนเลย

        เค้กคำโตที่ถูกยัดเข้าปาก จนแก้มทั้งสองป่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเล็กเปื้อนเค้กจนหลิวไป๋ฮวาอดที่จะยื่นมือมาเช็ดเศษเค้กออกจากริมฝีปากของอีกฝ่ายเสียไม่ได้ จ้องมองต้าหนิงจินที่เคี้ยวเค้กในปากตุ้ย ๆ อยู่เช่นนั้นก่อนจะได้ยินเสียงกลืนเค้กลงคอดังขึ้นอึกใหญ่ พร้อมปากเล็กที่ยิ้มแฉ่งจนดวงตาหรี่เล็กลง

        “เป็นอย่างไรบ้าง” หญิงสาวเอ่ยถาม

        ต้าหนิงจินไม่ตอบ ขณะที่หลิวไป๋ฮวามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าตกใจเมื่อเห็นว่าตรงหางตานั้นมีน้ำตาเม็ดใสไหลกลิ้งลงมาให้เห็น

        “ปะ เป็นอะไรไป มันไม่อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?” 

        ทว่าสิ่งที่เห็นคือต้าหนิงจินที่กำลังส่ายหน้าไปมาระรัว เธอคว้ามือเล็กของหลิวไป๋ฮวาที่พยายามเช็ดหยาดน้ำตาให้มากอบกุมเอาไว้แน่น มองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เปล่งประกายวาววับ

        “อะ อร่อยมากเลยพี่ไป๋ฮวา หนิงจิน ฮึก ไม่เคยทานขนมอะไรที่อร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย”

        “โถ่เอ๊ย! เด็กน้อย ตกใจแทบแย่” หลิวไป๋ฮวาเอ่ยออกมาด้วยความโล่งใจ ลูบศีรษะของต้าหนิงจินด้วยความเอ็นดู

        “เช่นนั้นก็ทานเข้าไปเยอะ ๆ” 

        “พี่ไป๋ฮวาทานหมั่นโถวได้หรือเปล่า เมื่อครู่ในครัวหนิงจินเจอหมั่นโถวเต็มเลย มีหมั่นโถวฟักทองด้วยนะ แม่ของหนิงจินทำหมั่นโถวอร่อยมาก หนิงจินอยากให้พี่ไป๋ฮวาได้ลองชิม “ 

        “พี่เคยทานหมั่นโถวฟักทองแล้วล่ะ ถ้าเช่นนั้นก็ลองเอามาให้พี่ชิมหน่อยสิว่าอร่อยที่สุดเท่าที่พี่เคยทานมาหรือเปล่า”

        “หมั่นโถวที่อร่อยที่สุดเหรอ พี่ไป๋ฮวาไปทานที่ไหนมา บอกหนิงจินหน่อยสิ”

        “เป็นความลับน่ะเด็กน้อย” ใบหน้าสวยยับยู่ในทันทีที่เอ่ยเช่นนั้น…

        หมั่นโถวที่อร่อยที่สุดสำหรับหลิวไป๋ฮวานั้น คือหมั่นโถวที่แม่ของต้าเหวินโหร่วเป็นคนทำ

        “หนิงจินมั่นใจมากว่าหมั่นโถวฝีมือแม่ของหนิงจินจะต้องอร่อยกว่าที่พี่ไป๋ฮวาเคยชิมแน่นอน” 

        ต้าหนิงจินรีบวิ่งกลับเข้าไปในครัวเลือกหมั่นโถวก้อนที่คิดว่าสวย และเนื้อแป้งนุ่มที่สุดออกมาสามก้อน แล้ววางใส่จานไม้ด้วยความพิถีพิถัน ถึงแม้จะรู้ดีว่าคงไม่ได้ส่งผลต่อรสชาติก็ตาม ก่อนจะเดินออกมาด้วยมือที่พยายามประคับประคองหมั่นโถวให้ดีที่สุด

        นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนหลุบลงมองจานไม้ตรงหน้าที่มีหมั่นโถวก้อนโตวางเอาไว้จนคับจาน สีเหลืองสวย และกลิ่นหอมของฟักทองยิ่งทำให้หลิวไป๋ฮวานึกอยากชิมว่าจะอร่อยจริงตามที่ต้าหนิงจินโอ้อวดหรือเปล่า

        “ชิมเลยพี่ไป๋ฮวา” 

        ดวงตาคู่สวยช้อนมองต้าหนิงจินที่มองมาที่เธออย่างลุ้นระทึก และยิ่งจับจ้องเธออย่างไม่อาจละสายตาในตอนที่หญิงสาวหยิบหมั่นโถวขึ้นมา

        “คาดหวังขนาดนั้นเลยเหรอ”

        “แน่นอนสิพี่ไป๋ฮวา นี่เป็นสิ่งที่หนิงจินภูมิใจนำเสนอเลยนะ” เมื่อทนต่อสายตากดดัน และลุ้นระทึกจนตัวโก่งไม่ไหว หลิวไป๋ฮวาถึงได้ตัดสินใจหยิบหมั่นโถวขึ้นมากัดไปหนึ่งคำ

        เพียงแค่นั้นเรียวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันแน่นในทันที ดวงตาคู่สวยลดสายตาลงมองหมั่นโถ่วฟักทองในมือ เมื่อทั้งรสชาติและสัมผัสช่างเหมือนกับที่ต้าเหวินโหร่วเอามาให้เธอทานนัก

        “หนิงจิน…บอกว่ามีพี่ชายสองคนเหรอ?” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        ต้าหนิงจินพยักหน้าระรัว

        “เป็นอย่างไรบ้างพี่ไป่ฮวา อร่อยหรือเปล่า”

        “พี่ชายหนิงจินชื่ออะไรเหรอ…” หลิวไป๋ฮวาไม่ตอบ แต่เลือกที่จะเอ่ยคำถามออกไป

        “พี่เหวินฟู่กับพี่…”

        “หนิงจินทำอะไรอยู่” คนทั้งสองหันไปมองบุคคลที่เพิ่งเข้ามาใหม่อย่างไม่ทันตั้งตัว หลิวไป๋ฮวาเบิกตากว้างในทันทีที่เห็นว่าบุคคลที่เปิดประตูเข้ามาคือต้าเหวินโหร่วที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่น ใบหน้าคมคายชื้นเหงื่อตามกรอบหน้า ในขณะที่ต้าเหวินโหร่วก็มีสีหน้าที่ตื่นตกใจไม่ต่างกัน