ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

ทั้งสองเดินออกมาจากอาคาร หลิงพานาฟมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งเพื่อรับประทานอาหารกันก่อน นาฟพึ่งเคยเข้าร้านอาหารเป็นครั้งแรกรู้สึกแปลกตาเป็นอย่างมากอดทึ่งในวิทยาการ   ที่ทำให้ภายในอาคารเย็นสบายได้อย่างกับเป็นคนละอุณหภูมิกับภายนอกเลย

 อาหารแต่ละอย่างก็สวยสดงดงาม หอมกรุ่นพอได้กินแล้วรู้สึกอร่อยอย่างบอกไม่ถูก   “ร้านอาหารร้านนี่ค่อนข้างมีชื่อในเมืองนี้เนื้อสัตว์บางอย่างถูกแปรรูปมากจาก สัตว์แปลง ให้รสชาติที่อร่อยถ้าเป็นผู้ใช้พลังได้กินเข้าไปก็จะเข้าไปบำรุงร่างกายเป็นอย่างมาก

 นาฟพยักหน้า“ถึงว่าทำไมพอได้กัดกินเข้าไปแล้วรู้สึกร่างกายได้เพิ่มพลังไปในตัว   ทั้งสองดื่มกินกันไปสักพัก  “ตอนที่ท่านหลิงจ่ายเงินค่าอาหารนาฟแอบเห็นราคา ถึงกับอดตกใจไม่ได้ แค่ค่าอาหารมื้อเดียว สามารถเลี้ยงชาวชุมชนแดนนอกได้เป็นเดือนเลย

 “วันนี้พวกเราเหนื่อยกันมากแล้วเดี๋ยวฉันจะพานายไปพักที่ ที่พักฉันก่อน

หลิงพานาฟ เดินทางข้ามฝั่งมาอีกเมืองนึง โดยสิ่งที่เรียกว่า รถรางโดยสารเป็นรถเคลื่อนพลังชนิดหนึ่งที่วิ่งไปตามราง ลอยฟ้า   ใช้สำหรับเป็นที่โดยสารของชาวเมืองเวลาไปไหนมาไหน 

นาฟยังไม่อดตื่นเต้นกับสิ่งรอบข้างท่านหลิงเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้

วันนั้นท่านหลิงพานาฟมาพักอยู่ที่อาคารพักอาศัยขนาดสูง 10 ชั้น ที่แบ่งไว้สำหรับเช่าพัก   เป็นอาคารพักอาศัยที่มีราคาค่าเช่าค่อนข้างแพง  เพราะเป็นอาคารพักอาศัยอย่างดีมีการตกแต่งหรูหรา มีความสะดวกสบายอย่างมาก ห้องที่ท่านหลิงเช่าไว้อยู่ที่ชั้น 10 เป็นห้องที่กว้างใหญ่ที่สุดและแพงที่สุด

พอท่านหลิงเปิดประตูเข้าไปนาฟถึงกับตกใจในการตกแต่งที่สวยงามสมกับราคาที่แพงอย่างมาก   นาฟเดินและมองไปรอบๆและเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านหลิงถึงให้มาพักด้วยกัน มันเป็นห้องที่ใหญ่มากมีห้องย่อยแยกออกอีก 4ถึง 5 ห้องเลยทีเดียว

 “นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของสิทธิประโยชน์ขององค์กรจันทร์เสี้ยวของเรา  นายพักผ่อนตามสบายเลย เลือกห้องไหนก็ได้ ยกเว้นห้องใหญ่นั้นเป็นของฉัน

หลังจากนั้นท่านหลิงก็เดินเข้าห้องใหญ่ไป

คืนนั้นนาฟตื่นเต้นจนนอนไม่หลับออกมายืนอยู่หน้าระเบียงของอาคารและไม่ลืมที่จะพกสุราขวดเล็กออกมาด้วย มองจากที่สูงเห็น เมืองอาณานิคมในยามค่ำคืน เต็มไปด้วยแสงสีสัน ทั่วทั้งเมืองเสียงที่ไม่เคยหยุดลง 

“นี่รึ อาณานิคม!

  “นอนไม่หลับหรือ!   อาจเพราะฤทธิ์สุราหรืออาจเพราะแรงดึงดูดจากสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องล่างทำให้ไม่รู้สึกตัวว่าท่านหลิงมายืนอยู่ข้างหลังแล้ว

นาฟหันกลับไปมองท่านหลิงครั้งนี้ท่านหลิงใส่ชุดผ้าฝ้ายเหมือนคนทั่วไปแต่ชุดนี้เป็นชุดที่เปิดช่วงไหล่ออกให้เห็น นาฟสังเกตเห็นรอยแผลเป็นตามร่างกายของท่านหลิงอดตกใจไม่ได้

 “ข้าอยากขอบคุณเจ้า!

 “ขอบคุณข้าเรื่องอะไรครับ

 “ก็ขอบคุณที่ทำให้ร่างกายข้าไม่เกิดบาดแผลขึ้นอีกครั้ง

นาฟย้อนคิดดูเหมือนท่านหลิงจะรู้อยู่ก่อน “ใช่ฉันรู้ว่า เจ้าคนที่ใช้พลังมิตินั้น ไม่ได้ลอบเข้าข้างหลังฉันแค่ลอบขโมยกระสุนของฉัน

ท่านหลิงเดินมาข้างๆนาฟเอื้อมมือไปหยิบสุราขวดเล็กของนาฟขึ้นมาดื่ม

“ฉันเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตอยู่ในอาณานิคม คนที่เลี้ยงดูฉันมา เล่าให้ฟังว่าผู้ที่ให้กำเนิดฉันตายจากการปกป้องฉัน จากการที่ฉันกำลังจะถูกพวกสมาคมใต้ดินลักพาตัวไป

 ฉันเปิดพลังได้ตั้งแต่เด็ก ฉันเข้าศึกษาที่สถานศึกษาจนจบและตั้งปณิธานตัวเองว่าจะ กำจัดพวกสมาคมใต้ดินให้สูญสิ้นไปให้หมด

ฉันมีพลังที่จะรักษาคนได้ทั้งหมด  แต่กลับไม่มีพลังที่จะรักษาตัวเองไม่มีพลังที่จะเยียวยาจิตใจตัวเอง

 ฉันเห็นความหวังบางอย่างในตัวนายเห็นในสิ่งที่นายทำเพื่อคนอื่น “นายรู้มั๊ยว่านายเป็นคนจุดประกายพลังให้กับฉันขึ้นมาอีกครั้ง

คืนนั้นทั้งสองยืนเหม่อมองเมืองอาณานิคมกันอยู่เกือบทั้งคืน โดยไม่เอ่ยวาจาใดๆ ออกมา

  เช้าวันต่อมา หลิงได้ใช้สิทธิ์ส่วนตัวเช่ารถเคลื่อนพลัง พานาฟขับไปรอบๆ เมือง  ขณะขับรถไป หลิงก็อธิบายไปด้วย“อาณานิคมชั้นนอก แบ่งการดูแลออกเป็น 4 ภาคส่วน โดยขึ้นตรงกับหน่วยปกครอง  อย่างฝั่งที่เราอยู่นี้มี

”ผู้ว่าการแดนตะวันออก” เป็นผู้ดูแลแต่ละฝั่งล้วนมีจุดเด่นของเมืองไปคนละแบบ ที่แน่นอน แต่ละฝั่งล้วนมีสถานศึกษาของผู้ใช้พลัง อยู่ฝั่งละแห่ง

ไม่นาน หลิงขับรถพานาฟมาถึง“สถานศึกษา อีสเทิร์น”

นาฟเห็นประตูขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหน้ามีสัญลักษณ์เป็นรูปดอกไม้ ด้านข้างมีรั้วสูง โดยรอบพื้นที่ดูจากสายตาน่าจะใหญ่กว่า พื้นที่แคมป์กลางมากกว่า 4ถึง 5 เท่าเลยทีเดียว

ภายในมีตึก อาคารเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

 “ถ้านายเปลี่ยนใจ  แค่นายเปิดประตูเข้าไปแล้วแสดงบัตรประจำตัวนายก็จะได้เข้าศึกษาในสถานที่แห่งนี้ทันที

 หลิงเห็นนาฟเงียบไป  “ฮ่า ๆๆ   ข้าก็แค่ลองถามดู!

จากนั้นหลิงพานาฟ ขับรถเคลื่อนชมไปรอบๆ เมืองฝั่งตะวันออก ผ่านหน่วยงาน หลายที่ ใหญ่บ้างเล็กบ้าง

 ผ่านศูนย์สำเร็จราชการของผู้ว่าการ ดูแล้วบริเวณพื้นที่ใหญ่มากและเป็นที่ ที่มีการเฝ้าระวังสูงมากเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่เป็นพันคนมาจากหลากหลายหน่วย

ขับรถวนไปไม่นาน  จู่ๆ นาฟก็เห็นอาคารสถานที่แห่งหนึ่งรูปแบบการก่อสร้างโดดเด่นกว่าอาคารหลังไหนๆ เป็นอาคารขนาดใหญ่มาก สูงประมาณ 12 ชั้น รูปแบบตัวอาคารคล้ายๆเป็นรูปทรงกระบอกบิดเป็นเกรียวทรงสูง     “นั้นมันคืออะไรครับ!

“นี่คือสถานที่ที่ทำรายได้อย่างมหาศาล และเป็นสถานที่ ที่เป็นจุดเด่นที่สุดของฝั่งตะวันออก  เรียกว่า “โคลิเซี่ยม”