“ท่านไปหานางอีกแล้วหรือ” ฮูหยินเกาถามสามี ฮั่วหว่านเหนียงหรือฮูหยินเกา
บุตรสาวตระกูลฮั่ว ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดทางตอนใต้ ตระกูลฮั่วมีอาชีพทำเหมืองแร่ โดยใช้เส้นสายของตระกูลเกา ตระกูลฮั่วอยากได้สิทธิ์ทำเหมืองแร่เพียงผู้เดียว ส่วนตระกูลเกา้าอำนาจและเงินทอง ทั้งสองตระกูลจึงได้ตกลงให้เกาหล่างแต่งงานกับฮั่วหว่านเหนียงเพื่อแทนคำสัญญาว่าทั้งสองตระกูลจะไม่ทรยศต่อกัน
“ฮูหยินเ้าระวังคำพูดด้วย” เกาหล่างตำหนิภรรยา “ท่านให้ข้าระวังคำพูด แต่ตัวท่านเองกลับไม่เคยระวังการกระทำ”
“เ้าเลอะเลือนแล้วจริงๆ” พูดจบเกา
หล่างก็เดินเข้าห้องหนังสือไป
“ยี่สิบกว่าปีแล้ว จิตใจของท่านก็ไม่เคยเปลี่ยนสักนิด” ฮั่วหว่านเหนียงกำมือแน่น
“ ใครอนุญาตให้เ้าเข้ามา ข้าบอกกี่ครั้งแล้วห้ามให้เ้าเข้ามาในนี้”
เสียงเอะอะของเกาหล่างในห้องหนังสือทำให้ฮูหยินต้องเดินไปดู
“เข่ออิงมีอะไรหรือ”
“ข้าเห็นว่าท่านพ่อกลับมาเหนื่อยๆ ข้าจึงยกน้ำชากับของว่างมาให้เ้าค่ะ ข้าไม่ทราบว่าท่านพ่อกำลังหงุดหงิดเ้าค่ะ”
“ไม่เป็ไรนะท่านพ่อคงจะเหนื่อย เ้าไปพักผ่อนเถอะ”
“เ้าค่ะท่านแม่” เมื่อบุตรสาวคนโตออกไปแล้วฮูหยินก็หันมาพูดกับสามี
“นางไม่ได้มีความผิดอะไร เหตุใดท่านจึงปฎิบัติกับนางเหมือนนางไม่ใช่ลูกสาวของท่าน” พูดจบฮูหยินก็เปิดประตูออกไป
ครบกำหนดสามวัน หย่งซีเฉิน เซียวซ่งหลาน และเวินฉงหลินก็ได้ออกเดินพร้อมกับแม่ทัพจ้าวไห่ตง มุ่งหน้าไปยังเมืองหลินโจว
“คืนนี้พวกเราพักที่นี่ก็แล้วกัน”
หย่งซีเฉินพูด ทั้งสี่คนนั่งอยู่บนหลังม้า
มองดูโรงเตี๊ยมเล็กๆที่อยู่เบื้องหน้า
เมื่อจัดการผูกม้าเสร็จ ทั้งหมดก็เข้าไปข้างใน
“นายท่านเชิญขอรับ พวกท่านจะรับอะไรดีขอรับ” เสี่ยวเอ้อออกมาต้อนรับอย่างดี
“พวกข้า้าค้างคืนช่วยเปิดห้องให้ด้วย” เวินฉงหลินบอก
“พวกท่าน้ากี่ห้องขอรับ”
“เอาสี่ห้องก็แล้วกันพร้อมสุราอาหาร”ฉงหลินสั่งอีก
“ได้ขอรับพวกท่านตามข้ามาทางนี้”
ขณะที่เดินตามเสี่ยวเอ้อไป หย่งซีเฉินก็สังเกตุเห็นความผิดปกติหลายอย่าง
เช่นโรงเตี๊ยมแห่งนี้เหตุใดแขกจึงมีน้อยนัก ทั้งที่เป็ทางผ่านไปยังหลายเมือง
อีกอย่างคนงานทุกคนล้วนเป็บุรุษ ไม่มีสตรีแม้แต่คนเดียว เสื้อผ้าของเสี่ยวเอ้อคนนี้แม้จะเก่าขาด แต่รองเท้ากลับใหม่เอื่ยมอีกทั้งยังเป็รองเท้าอย่างดีที่มีราคาแพงด้วย
“เชิญพวกท่านพักผ่อนตามสบาย ข้าจะไปเตรียมสุราอาหารมาให้ขอรับ”
ตกดึกคืนนั้น
“ป่านนี้ยานอนหลับที่ใส่ในอาหารคงออกฤทธิ์แล้ว ห้ามให้พลาดเด็ดขาดหากทำงานพลาดพวกเ้าคงรู้ว่าต้องทำยังไง”
“พวกข้าเข้าใจดี”
นักฆ่าชุดดำเกือบสิบคน แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ในห้องพักของหย่งซีเฉิน ร่างหนึ่งใช้ผ้าแพรคลุมหัวจนถึงเท้า กำลังนอนหลับไหลอยู่บนเตียง อาจเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง หรือเพราะฤทธิ์ของยานอนหลับกันแน่ ประตูค่อยๆแง้มออกนักฆ่าชุดดำสองคน อำพรางใบหน้าอย่างมิดชิด ย่องเบาเข้ามาในห้องเป้าหมายคือร่างที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง
ฉึก!!
ดาบยาวในมือของนักฆ่า แทงทะลุผ้าห่มที่คลุมร่างนั้น แต่
“นี่มันอะไรกัน!!” นักฆ่าทั้งสองมองหน้ากัน ชั่วพริบตาเดียวปลายกระบี่ของหย่งซีเฉินและเวินฉงหลินก็จ่ออยู่ที่คอของนักฆ่าทั้งสอง
“กระหม่อมได้จับเป็ตามที่ท่านอ๋องสั่งแล้วพะยะค่ะ” เสียงจ้าวไห่ตงดังมาจากประตู พร้อมกับโยนนักฆ่าสองคนที่ถูกมัดมือไขว้หลังลงกับพื้น เวินฉงหลินจัดการมัดทั้งหมดรวมกัน
“หนีรอดไปหนึ่งขอรับท่านอ๋อง” เซียวซ่งหลานพูดขณะที่ลากนักฆ่าที่ถูกมัดมาอีกหนึ่งคน
“ใครเป็คนส่งพวกเ้ามา” ซ่งหลานถาม
ไม่มีใครยอมพูดทั้งหมดกัดยาพิษในปากขาดใจตายทันที
“ค้นที่นี่ให้ทั่ว” หย่งซีเฉินสั่ง
ทั้งสามแยกย้ายกันค้นแต่ละห้อง ผ่านไปครู่หนึ่ง
“ท่านอ๋องทางนี้ขอรับ”
หย่งซีเฉินไปถึง ก็พบว่าในห้องเก็บวัตถุดิบของโรงเตี้ยม มีชายหญิงหลายคนถูกมัดรวมกันอยู่ที่นั่นโดยมีเวินฉงหลินยืนเฝ้าอยู่ เมื่อสอบถามจนรู้ว่าทั้งหมดนั้นเป็เ้าของโรงเตี้ยมและคนงานตัวจริง เวินฉงหลินจึงได้แก้มัดให้ กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็เกือบฟ้าสางทั้งสี่จึงออกเดินทางต่อ
“คุณชายรอก่อนเ้าค่ะ” แม่นางน้อยลูกสาวเ้าของโรงเตี้ยม แม้นางจะไม่ได้แต่งหน้าทาปากเหมือนสตรีในเมืองหลวง แต่หน้าตาของนางกลับงดงามไม่น้อย
“ข้าคิดว่าคุณชายทั้งหลายคงจะเดินทางอีกไกล ข้ากับท่านแม่จึงทำหมั่นโถเพื่อให้พวกท่านได้กินระหว่างทางเ้าค่ะ”นางยื่นห่ออาหารให้กับฉงหลินด้วยท่าทางเอียงอาย
“ขอบคุณแม่นางมาก” ฉงหลินอยู่บนหลังม้ารับห่ออาหารจากนาง
“ข้าควรเป็ฝ่ายขอบคุณท่านมากกว่าหากไม่ได้ท่านช่วยไว้ ป่านนี้พวกข้าคงไม่รอดแล้ว หากท่านกลับมาคราวหน้า ท่านก็แวะพักที่นี่ได้นะเ้าคะ ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่” ท่าทางเอียงอายของสาวน้อย ทำให้เวินฉงหลินทำตัวไม่ถูก
“เวินฉงหลินเ้าจะไปหรือไม่ หากไม่อยากไปก็อยู่ค้าขายที่นี่”เซียวซ่งหลานะโเสียงดังแล้วควบม้าล่วงหน้าไปก่อน
“เอาล่ะ ข้าขอบใจเ้ามากสำหรับอาหารแต่พวกเราต้องเดินทางแล้ว แม่นางรักษาตัวด้วย” ฉงหลินบอกแม่นางน้อยทั้งสามก็ควบม้าออกจากที่นั่น ฉงหลินควบม้าจนทันซ่งหลาน
“ท่านกุนซือท่านยังไม่ได้กินอะไร กินหมั่นโถสักหน่อยเถอะ” ฉงหลินยื่นห่ออาหารให้
“เ้าเก็บไว้กินเองเถอะ นางทำให้เ้าไม่ใช่หรือ” พูดจบซ่งหลานก็ควบม้าออกห่างจากฉงหลิน
“เป็อะไรของเขานะ ตอนอยู่ในวังท่านอ๋องให้ขนมยังแบ่งให้ข้ากินได้ แต่ทำไมพอข้าแบ่งหมั่นโถให้กลับโมโหซะงั้น หรือท่านกุนซือไม่ชอบหมั่นโถหรือ” เวินฉงหลินพูดอยู่คนเดียว
“นายท่านแผนการของเราล้มเหลวขอรับ” นักฆ่าที่รอดมาได้รายงานอยู่ด้านหลังของชายสวมหน้ากาก
“แล้วลูกน้องของเ้าละ” ชายสวมหน้ากากถาม
“พวกเขาจัดการตัวเองหมดแล้วขอรับ”
“ดีมาก เช่นนั้นเ้าก็มารับรางวัลได้”
“แต่งานไม่สำเร็จนะขอรับ"นักฆ่าบอก
“ไม่เป็ไร นายท่านให้มาแล้ว เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์”
“ขอบคุณท่านมากขอรับ” นักฆ่าเดินเข้าไปใกล้เพื่อรับรางวัล เมื่อชายสวมหน้ากากหันกลับมามีดสั้นในมือก็จ้วงแทงเข้าที่ลิ้นปี่ของนักฆ่าคนนั้น ทำให้ขาดใจตายทันที
“ข้าลืมบอกเ้าไป ทำงานสำเร็จกับไม่สำเร็จรางวัลไม่เหมือนกัน”
705
