ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

บทที่ 46

เดินทางกลับค่าย

หลังจากที่สถานการณ์ทุกอย่างมันดูสงบเดย์นั่งพักอยู่ที่พื้นได้ยินเสียงจากบริเวณด้านหลังดังขึ้นมา

เสียงร้องคุณคินดังขึ้นมาจากบริเวณด้านหลัง

คินหันไปมองบริเวณด้านหลังอย่างรวดเร็วพบเจอพรรคพวกของตนเองที่เคลื่อนที่เข้ามาภายในบริเวณนี้

คิวยังคงปลอดภัยดีแม้ว่าสภาพร่างกายของเขาทั่วทั้งร่างกายจะดูทรุดโทรมไปบ้าง

ไม่เพียงเท่านั้นพวกโทมัสเองก็ปลอดภัยดีโดนช่วยเหลือเอาไว้โดยมาร์คที่นำอีกทีมสำรวจเดินทางไปถึงสถานที่แห่งนั้นและก็ช่วยเหลือออกมาได้

คุณคินแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจมุมปากปรากฏรอยยิ้มออกมาอย่างชัดเจน

แต่เดย์ที่กำลังนั่งอยู่บนใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความเรียบง่าย

เดย์ใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองตรงไปด้านหน้ามองกลุ่มคนที่รอดชีวิตกลับมา

คิวรีบวิ่งตรงเข้ามาหาคุณคินอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองกระโดดกอดกันอย่างแน่นแฟ้น “ นายยังไม่ตายจริงๆด้วย!!! ”

“ แน่นอนสิครับผมยังรอดชีวิตอยู่ว่าแต่ตัวของคุณคินเถอะเป็นอย่างไงบ้าง” คิวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ ฉันสบายดีไม่มีอะไรมากตอนนี้ร่างกายเองก็แข็งแรง”

ได้ยินแบบนั้นคิวแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาได้กวาดสายตามองภายในสถานที่แห่งนี้ลองใช้ดวงตาของตนเองกวาดสายตามองภายในสถานที่แห่งนี้มีร่องรอยการต่อสู้ปรากฏขึ้นมากมาย

ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น

มาร์คก้าวเท้าออกมาแล้วก็ถามคุณคินออกไปอย่างรวดเร็ว “นี่มันเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอครับ? ”

“ ดูเหมือนว่ามันจะมีบางอย่างเกิดขึ้น ”

ร่องรอยการต่อสู้ที่ปรากฏอยู่บริเวณด้านหน้าเพียงแค่มองเห็นก็จะรู้ได้อย่างชัดเจนว่าการต่อสู้ที่เกิดขึ้นไม่ใช่การต่อสู้ธรรมดาทั่วไปเลย

เพราะว่าร่องรอยความเสียหายแม้ว่าจะไม่มีร่างของมอนสเตอร์อยู่ภายในบริเวณนี้แล้วแต่ก็พอจะรู้ได้ว่าคงจะเกิดการปะทะขนาดใหญ่

คุณคินใบหน้าพูดอธิบายออกมาได้ยากเย็นเขาแสดงใบหน้าหนักใจและกล่าว “เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันค่อยเล่าให้ฟังหลังจากกลับไปที่ค่ายได้หรือเปล่า ”

“ ในตอนนี้สภาพร่างกายของพวกเรามันไม่พร้อมเอาเสียเลย”

“ ฉันเลยคิดว่าสิ่งที่มันจำเป็นที่สุดในตอนนี้มันคือการที่ควรจะต้องพักแล้วก็เดินทางกลับไปที่ค่าย”

มาร์คพยักหน้าตอบรับกลับไป

โทมัสที่ร่างกายของเขามีคนแบกซ้ายขวาเพราะร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้

ดวงตาของโทมัสมองตรงไปยังกลุ่มคนปริศนาที่นอนเกลื่อนกราดอยู่ตามพื้นและมองไปที่ชายผมทองที่ยังคงนั่งอยู่

โทมัสถามขึ้นมาในทันที “ คนพวกนั้นเป็นใครกัน? ”

คุณคินยกไหล่ทั้งสองข้างขึ้นพูดออกมา “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันพบเจอพวกเขาภายในสถานที่แห่งนี้และก็ร่วมต่อสู้ด้วยกัน ”

โทมัสใช้ดวงตาของตนเองมองตรงไปที่มาร์คพยักหน้าสั่งการ “จับตัวพวกมันกลับไปที่ค่ายก่อน ”

…

หลังจากที่สามารถสังหารพวกมอนสเตอร์ภายในรังแห่งนั้นได้เรียบร้อยแล้ว

พวกเขาใช้เวลาพักฟื้นอยู่ภายในสถานที่แห่งนั้นสักพักจากนั้นก็ทำการเดินทางออกมาจากรังของมอนสเตอร์

เพราะว่าไม่รู้ว่าถ้าอยู่ภายในสถานที่แห่งนั้นนานเข้ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างโทมัสได้สั่งการให้จับกุมคนที่ยังมีชีวิตของกลุ่มคนปริศนาพวกนั้นเอาไว้

พวกเขามีบางคนบาดเจ็บสาหัสมีบางคนทนพิษบาดแผลไม่ไหวล้มตายไปเรียบร้อยแล้ว

จากกลุ่มคนสามสิบคนตอนนี้เหลือเพียงแค่สิบกว่าคนเท่านั้นโดนจับตัวเป็นเชลยกลับไปที่ค่ายของพวกเขา

พวกเขาใช้เวลาในการเดินทางกลับไปที่ค่ายพักแรมของตนเอง

เมื่อเดินทางกลับมาถึงที่ค่ายพักแรมของตนเองทุกคนก็แยกย้ายเดย์เองก็ใช่ร่างกายกับการต่อสู้ไปเป็นอย่างมากจนตอนนี้ร่างกายแบกรับภาระและความเหนื่อยล้าเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อเดินทางกลับมาถึงเขาเองก็เข้าพักผ่อนอย่างรวดเร็ว

เขาได้รับบาดเจ็บบาดแผลตรงบริเวณหน้าท้องมันคือบาดแผลบาดเจ็บที่ตนเองได้รับมาจากการต่อสู้กับมอนสเตอร์

แต่มันเองก็ไม่ใช่บาดแผลอันใหญ่โตอะไรพักฟื้นเพียงไม่กี่วันก็หายดีแล้ว

เดย์นั่งอยู่บริเวณด้านหน้าที่พักแรมของตนเองดวงตาของเขามองสถานะการณ์ภายในค่ายในตอนนี้ค่ายเองก็ค่อยๆเริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

งานทุกอย่างเริ่มกลับคืนมาเป็นแบบเดิมตั้งแต่โทมัสกลับมา

พวกเขาเดินทางกลับมาได้ประมาณสองวันเดย์ยังคงเป็นเช่นเดิมเขายังแยกตัวออกจากกลุ่มคนส่วนใหญ่ภายในค่ายที่รวมตัวกันอยู่

มาร์คเรื่องเกี่ยวกับพวกกลุ่มคนกลุ่มใหม่ที่รับเข้ามาว่าพวกมันเป็นคนทรยศแล้วหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้พร้อมกับข้อมูลเอกสารมากมายของเวนดี้

โทมัสโกรธเป็นอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องข้อมูลเอกสารที่หายไปเพราะว่านั่นคือข้อมูลที่มันรวบรวมมาตลอดหลายปี

แต่มันก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะว่าคนพวกนั้นได้หนีไปเรียบร้อยแล้วถึงจะพยายามตามตัวกลับมาก็คงจะไม่สามารถทำได้

เดย์ที่นั่งอยู่บริเวณด้านหน้าที่พักของตนเองกำลังมองสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้

โดยตัวของเขามองข้อความจากระบบที่มันปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้า

[ ชื่อ เดย์อายุ 23 ]

[ สกิลหลักผู้ถือครองสกิลพ่อค้าแห่งโลก ]

[ ค่า SPที่มีอยู่ 2153 หน่วย]

[ สกิลอื่นๆของท่าน - ต่อรองราคา LV1 - ซื้อขาย LV1 - กระเป๋ามิติ LV2 - ร่างกายแข็งแกร่ง LV3 - ปลดลิมิตเตอร์ LV4 - ศัตรูคลุ้มคลั่ง LV3 -เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ LV3 - แปลภาษา LV2 - วิเคราะห์ LV2 - พันธะสัญญากู้ยืม LVMAX - ความรวดเร็วในการเคลื่อนที่ LV2 - เวทย์เปลวเพลิงขั้นพื้นฐานLV3 - แก่นพลังเวทย์ LV3 -ประดิษฐ์เวทย์มนตร์LV2 - ประสาทสัมผัสขั้นสูง LV2 - แรงกดดันLV2 - ย่างก้าวสายฟ้า LV3 - เสียงคำรามLV2 ]

แต้มพอยท์อันมหาศาลที่เขาได้รับมาทำให้เขารู้สึกตกตะลึง “ในตอนนี้แซมพอยท์ที่ได้รับมามันมีมากเสียจนตัวของเราเองก็ไม่รู้เลยว่าจะเอาไปเริ่มใช้จากตรงไหนดี ”

การออกเดินทางไปครั้งนี้มันถือว่าคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มเพราะสิ่งที่ได้รับกลับมามันคือแต้มฮอยอันมหาศาล

ในขณะที่กำลังนั่งขมักเขม้นจ้องมองสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าของ

เสียงฝีเท้าดังมาจากบริเวณด้านหลังเวนดี้ค่อยๆเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

เวนดี้สัมผัสได้ถึงเวนดี้ที่เดินเข้ามาจากทางด้านหลังจึงพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว“ เดินเข้ามาพบตัวของฉันแบบตรงๆอย่างนี้เดี๋ยวมีคนสงสัยเอาหรอก ”

“ ไม่เป็นอะไรในตอนนี้พลพวกนั้นกำลังสนใจกับกลุ่มคนที่เราสามารถจับมาได้”

“ อ๋อกลุ่มของคนพวกนั้นยังงั้นหรอ? ” เดย์อย่าลืมเกี่ยวกับเรื่องของพวกเค้าไปเลยหลังจากที่กลับมาถึงค่าย

“ แล้วเป็นอย่างไรบ้างคนพวกนั้นพูดอะไรรึเปล่า?”

“ ไม่พูดอะไรเลยโทมัสพยายามค้นหาเบาะแสว่าพวกเขามาจากที่ไหนแต่พวกเขาไม่เปิดปากพูดแม้แต่นิดเดียว” เวนดี้ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

เดย์หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นภายในหัวของเขามันก็ปรากฏความคิดบางอย่างเขาเงยหน้าของตนเองเล็กน้อยดวงตาปรากฏฉายความคิดอย่างจริงจัง

“ จะว่าไปตู้ของฉันเองก็ลองไปสนทนากับพวกเขาดูบางดีหรือเปล่า?” เดย์เริ่มปรากฏความคิดนี้ออกมา

ในตอนนี้อย่างไรเสียจุดประสงค์ของเขาคือการหาความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่

แน่นอนว่าการที่จะเข้าไปสนทนากับพวกเขาถือว่าเป็นทางเลือก

“ เวนดี้ช่วยฉันหน่อยได้หรือเปล่าช่วยเปิดทางให้กับฉันเข้าไปคุยกับพวกเขาหน่อยในตอนนี้พวกเขาถูกจับอยู่ที่ท้ายค่ายใช่มั้ย ”

เวนดี้ได้ยินคำขอร้องแบบนั้นเธอแสดงท่าทางคิดเล็กน้อยก่อนที่จะตอบ“ เอาแบบนั้นก็ได้ฉันจะช่วยนาย ”

“ คืนนี้เลยก็แล้วกันเพราะว่าถ้าเป็นคืนนี้เวรยามจะน้อยเป็นอย่างมากเพราะว่ามีการประชุมภายในค่ายระหว่างผู้นำ”

“ ตกลง!!! ”

จบบท บทที่ 46