อุ้มบุญ ลุ้นรัก #7
คุณเจฟอยากกินของหวาน
ในขณะที่แก้วใสกำลังมึนกับความเว่อร์วังอลังการของตระกูลมิกาเรนท์ สองสามีภรรยาผู้ซึ่งเป็พ่อและแม่ของเจฟฟรีย์ก็เดินออกมาปรากฏตัวอย่างสง่างามราวกับหลุดมาจากเทพนิยายก็ว่าได้เพราะทั้งสองคนแต่งตัวสวยหล่อั้แ่หัวจรดเท้าเหมือนจะออกไปงานสังคมมากว่ามาต้อนรับว่าที่แม่ของหลานโดยเฉพาะฝ่ายหญิง
"มัมครับ แด๊ดครับ ทำไมแต่งตัวแบบนี้ มีงานเหรอ" เจฟฟรีย์เอ่ยถามบิดามารดาด้วยความสงสัย ในเมื่อก่อนกลับมาตนได้โทรถามแล้วว่ามีงานไหมวันนี้ซึ่งคำตอบที่ได้คือ ไม่มี แล้วทำไมทั้งคู่ถึงแต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอก
"ไม่มีจ้ะลูกรัก มัมกับแด๊ด แต่งตัวสวย ๆ หล่อ ๆ มาต้อนรับลูกสะใภ้ของเรา"
มาดามแป้งหอมให้คำตอบลูกชายแต่สายตากลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยความถูกอกถูกใจ ส่วนสามีไม่ได้เอ่ยคำใดนอกจากยืนยิ้มอย่างเดียวเพราะไม่อยากขัดใจภรรยาจึงยอมแต่งตัวแบบนี้ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันเว่อร์
แก้วใสเห็นการแต่งตัวของสองผัวเมียก็อึ้งไปเหมือนกันยิ่งได้รู้คำตอบก็ยิ่งอึ้ง 'แค่มาต้อนรับลูกจ้างต้องจัดเต็มขนาดนี้เลย'
"อ้อ แบบนี้เอง หึ แก้วใส สองคนนี้คือพ่อกับแม่ของผม มัมครับ แด๊ดครับ นี่คือแก้วใส"
"สะ สวัสดีค่ะ คุณท่านทั้งสอง"
"ว้ายยยยย ไม่ได้ ๆ เรียกคุณท่านไม่ได้จ้ะ หนูต้องเรียกเราสองคนเหมือนตาเจฟ"
"เอ่อ จะดีเหรอคะ หนูเป็แค่ลูกจ้าง ไม่ควรเรียกแบบนั้น"
"ลูกจง ลูกจ้าง อะไรกัน แม่ของหลานเราก็คือลูกสะใภ้ของเรา เรียกมัมกับแด๊ดนะถูกแล้ว มัมว่าเราเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า ยืนนาน ๆ เมื่อยขา ไปแก้วใสมากับมัม" แก้วใสกำลังอ้าปากจะปฏิเสธก็โดนมาดามแป้งหอมจูงมือเข้าไปในบ้านอย่างไม่ทันตั้งตัวจึงหันมาขอความช่วยเหลือจากเจฟฟรีย์แต่เขากลับยักคิ้วให้เฉย ๆ
"แด๊ดรู้ไหมมัมกำลังทำอะไร" เจฟฟรีย์กระซิบถามบิดาหลังจากที่มารดาและแก้วใสห่างออกไป เขารู้สึกตงิด ๆ เหมือนงานจะเข้ายังไงชอบกล คุณเจสันได้ยินคำถามของลูกชายก็ยิ้มตรงมุมปาก
"มัมของลูกอยากได้หนูแก้วเป็ลูกสะใภ้"
"หะ! ผมไม่ได้คิดอะไรกับหล่อนนะแด๊ดแค่จ้างมาอุ้มบุญเท่านั้น" เขาปฏิเสธเสียงสูง
"เหรอ งั้นแด๊ดจะบอกมัมให้เอง"
เมื่อบิดาทำท่าจะเร่งฝีเท้าเดินไปบอกมารดาทำให้เจฟฟรีย์ต้องรีบจับแขนพ่อเอาไว้
"เดี๋ยว ๆ แด๊ด ผมว่าเื่นี้ยังไม่ต้องบอกมัมหรอก"
"ทำไมบอกไม่ได้ มัมของลูกจะได้เลิกหวัง"
"ผมจะบอกมัมเอง"
ชายหนุ่มตอบเพียงแค่นั้นแล้วก้าวเท้าเดินตามสองสาวไปติด ๆ ปล่อยให้บิดายืนยิ้มกับอาการของลูกชายเพียงลำพัง คุณเจสันมองแผ่นหลังของลูกชายที่กำลังเดินตามหลังแก้วใสก็อดจะยิ้มไม่ได้ คนอาบน้ำร้อนมาก่อนมีเหรอจะไม่รู้ว่าเจฟฟรีย์กำลังเป็อะไรแต่ก็เอาเถอะในเมื่อเ้าตัวปฏิเสธก็ต้องปล่อยไป เอาไว้โดนทิ้งเมื่อไหร่ก็รู้ตัวเอง
หลังจากนั่งลงบนโซฟาและพูดคุยกันสักพักดูเหมือนสองสาวต่างวัยจะเข้ากันได้ดี พูดถึงเื่นั้นเื่นี้ได้เป็ฉาก ๆ โดยเฉพาะเื่ของเจฟฟรีย์ทำเหมือนเ้าตัวไม่ได้นั่งด้วย
มาดามแป้งหอมโฆษณาลูกชายตัวเองสุดฤทธิ์เหมือนมีอาชีพเป็แม่ค้าขายของทำให้แก้วใสหายจากอาการเกร็งและพูดคุยได้อย่างสนิทใจ
"คิก คิก ฮ่า ๆ ๆ ๆ คุณเจฟนี่ก็ตลกนะคะมัม" หญิงสาวหัวเราะน้ำตาเล็ดหลังจากได้ฟังวีรกรรมของชายหนุ่ม่ที่เป็เด็กและวัยรุ่น
"ตลกมากจริง ๆ แต่มีเื่ตลกกว่านี้อีกนะ"
"พอ ๆ ผมว่าเราไปกินข้าวกันเถอะจะได้ไปพักผ่อน"
เขาทำงอใส่มารดากับแก้วใสที่ยังขำไม่หยุดเพราะเื่ของตนใน่วัยเด็กจึงชวนทั้งหมดไปกินข้าว มารดาจะได้เลิกขุดคุ้ยเื่น่าอายมาเล่าให้คนมาใหม่ฟังเสียที
"จ้ะ ๆ ทำเป็หน้าบูดไปได้ มัมแค่เล่าเื่ของลูกให้หนูแก้วใสฟังเอง"
"นั้นนะสิคะ คุณเจฟจะอายทำไมเื่สมัยเด็ก หนูว่าเราไปทานข้าวก็ดีนะคะ หิ้ว หิว"
หญิงสาวลูบท้องตัวเองพร้อมกับทำหน้าละห้อยสร้างความเอ็นดูแก่คนทั้งสามได้ไม่น้อย เจฟฟรีย์เห็นความน่ารักของแก้วใสก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาก่อนจะทำหน้านิ่งตามเดิมเมื่อหันไปเห็นแววตาของบิดามารดาซึ่งกำลังจ้องตนเองอย่างคนรู้ทัน มาดามแป้งหอมกับสามีหันมาสบตาอย่างรู้กันแต่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาก่อนจะชักชวนว่าที่ลูกสะใภ้ไปยังห้องรับประทานอาหาร
เมื่อกินข้าวเสร็จสองสามีภรรยาก็ปล่อยให้ลูกชายได้ดูแลว่าที่ลูกสะใภ้ตามลำพัง ชายหนุ่มจึงพาหญิงสาวขึ้นมาบนห้องนอนของตนเองพร้อมกับชี้แจ้งว่าหล่อนต้องนอนในห้องนี้เหมือนกัน
"อะไรนะคะ คุณเจฟจะให้แก้วนอนห้องนี้" หล่อนนั่งบนเตียงอยู่ดี ๆ ก็มีเื่ให้ต้องดีดตัวลุกขึ้นมาด้วยความใ
"อืม" เขาตอบสั้น ๆ ในขณะที่สายตากำลังสำรวจคนตรงหน้าั้แ่หัวจรดเท้าด้วยสายตาวิบวับแต่หญิงสาวกลับไม่สนใจสายตาหื่น ๆ ของเขาเพราะใเื่ห้องนอน
"ไม่ได้นะคะ เราจะนอนด้วยกันได้ยังไง แก้วมาเป็แม่อุ้มบุญ ไม่ได้มาเป็เมียคุณเจฟ"
"แล้วอยากเป็ไหม"
คำถามของเขาทำเอาหญิงสาวไปไม่เป็กันเลยทีเดียวได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างงงงวย มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ปากถูกปิดด้วยปากแล้วล้มตัวนอนลงบนโซฟาอยู่ใต้ร่างคนตัวโตซึ่งกำลังบดจูบปากบางอย่างหิวกระหาย เจฟฟรีย์ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไปครั้นจะพูดแก้ตัวก็ทำไม่ได้เพราะปากเ้ากรรมกำลังติดภารกิจ
เนิ่นนานหลายนาทีกว่าปากของสองหนุ่มสาวจะหลุดออกจากกันและเป็เขาที่เปิดปากพูดก่อน
"ปากของแก้วหวานจัง" เขาชมหล่อนและมองปากเจ่อ ๆ ด้วยสายตาหวานซึ้งทำให้คนถูกมองเริ่มทำตัวไม่ถูก
"คะ คุณเจฟ" หล่อนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ในขณะที่มือทั้งสองข้างโอบรอบคอชายหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว ส่วนร่างกายก็เบียดเข้าหาเขาเหมือนจงใจทั้ง ๆ ที่หล่อนไม่ได้ตั้งใจแต่มันเป็เอง
"แล้วของคุณเจฟหวานไหม"
คำถามของเขาทำเอาคนฟังหน้าแดงซ่านด้วยความอายและใช้ความพยายามอย่างหนักในการเปล่งเสียงตอบ
"วะ หวาน"
"ไม่ใช่แค่ปากนะครับที่หวาน ส่วนอื่นก็หวาน อยากชิมไหม"
เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าใช้เสน่ห์ที่มีสะกดคนใต้ร่างได้อยู่หมัดทำให้หญิงสาวเหมือนคนตกอยู่ในภวังค์
"อยากกิน"
"หึหึ อยากชิมส่วนไหนก่อน"
"ชิมส่วน เอ๊ย ไม่ ๆ ไม่ชิม คุณเจฟปล่อยแก้วก่อน แก้วจะไปจัดของ" หญิงสาวส่ายหน้าเป็พัลวันหลังจากรู้สึกตัวจึงหาทางเลี่ยงด้วยการชี้ไปที่กระเป๋าของตนเองซึ่งวางอยู่ตรงหน้าเตียง
"ของจัดตอนไหนก็ได้ แต่ตอนนี้เรามาชิมความหวานกันดีกว่า คุณเจฟอยากกินของหวาน"
พูดอย่างเดียวมันไม่เห็นภาพเขาจึงมองไปที่ของหวานทั้งสองลูกและลามลงไปถึงโหนกนูนที่กำลังโดนเสียดสีทำให้หญิงสาวหน้าแดงขึ้นกว่าเดิม อยากจะผลักเขาไปให้ไกลแต่ร่างกายอ่อนแรงเหลือเกิน ไม่รู้เรี่ยวแรงหายไปไหนหมด
"ขะ ของหวานอยู่ในครัว ดะ เดี๋ยวแก้วไปเอามาให้เอง"
หล่อนผินหน้ามองไปทางอื่นเพราะไม่กล้าสบตาคนเ้าเล่ห์ ใช่ว่าหล่อนไม่อยากให้ความร่วมมือในการผลิตลูกแต่นี่มันกลางวันแสก ๆ เพิ่งจะเดินทางมาถึง ขอพักให้หายเหนื่อยก่อน แล้วอีกไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงเวลาของอาหารเย็นด้วย ถ้าไม่ลงไปหรือลงไปสายผู้ใหญ่ทั้งสองจะคิดอย่างไร
"ใครบอก ของหวานอยู่ในห้องนี้ต่างหาก"
นิ้วเรียวจิ้มลงบนโหนกนูนของหญิงสาวเป็การบอกใบ้แต่หล่อนก็ยังทำเป็ไม่เข้าใจ ถามแบบคนไร้เดียงสาทั้งที่รู้เต็มอกว่าเขาหมายถึงอะไร
"ตะ ตรงไหนคะ กะ แก้วไปเอามาให้เอง"
"คุณไงคือของหวาน"
ชายหนุ่มเอ่ยจบก็จูบปิดปากหญิงสาวทันทีทำให้คนโดนจูบไม่สามารถปฏิเสธได้อีกจึงยอมปล่อยตัวปล่อยใจทำตามที่เขา้า แก้วใสหลับตาพริ้มจูบตอบแบบเงอะงะอย่างคนประสบการณ์น้อยแต่เป็ที่พอใจของชายหนุ่มมาก ๆ จึงได้รับรางวัลตอบแทนเป็ ...... นานนับชั่วโมง
สรุปเย็นของวันนี้ไม่มีใครลงไปกินข้าวกับผู้ใหญ่ทั้งสองเลยสักคนเนื่องจากอิ่มของหวานที่ขยันกันป้อนอย่างไม่รู้จักเบื่อ ดีไม่ดีป่านนี้เบาหวานอาจจะถามหาแล้วก็ได้เพราะกินนานกันเหลือเกิน
"คุณเจฟขา อื้อ......อื้ม"
"อื้มมมมม...."
**********************
1K
