ระบบชดเชยคริติคอล

        ตระกูลมู่หรง

        หนึ่งในตระกูลข้ารับใช้ของนิกายดาบสวรรค์ปฐพี

        แม้ว่าจะไม่ใช่ข้ารับใช้ระดับสูงสุด แต่ก็ไม่อาจมองข้ามได้

        เพราะตระกูลนี้ เป็นตระกูลสาขาของคฤหาสน์มู่หรงโบราณ

        ในตงโจว คฤหาสน์มู่หรงเคยเป็นตระกูลดาบที่มีชื่อเสียงเทียบได้กับนิกายดาบสวรรค์ปฐพีได้

        แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในภายหลัง ทั้งตระกูลได้ซ่อนตัวจากโลก และไม่ปรากฏมาเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว

        เมื่อเวลาผ่านไป โลกก็ค่อยๆ ลืมเกี่ยวกับคฤหาสน์มู่หรง จนตอนนี้เหลือเพียงตระกูลมู่หรงเท่านั้น

        อาณาเขตของตระกูลมู่หรงนั้น เต็มไปด้วยยอดเขาที่สูงเสียดฟ้า

        มันเหมือนกับดาบโบราณที่เสียบอยู่ที่พื้น

        ความหมายคือมันเฉียบคมจนน่าตกใจ!

        ในเวลานี้ ในทะเลเมฆที่กว้างใหญ่ มีลำแสงหลายสิบสายพุ่งลงมาราวกับดวงดาว

        “ขอคารวะทุกท่าน”

        ที่ด้านบนของภูเขา มู่หรงป๋อ ผู้นำตระกูลมู่หรงกำลังรออยู่ที่นี่แล้ว

        เขามองดูร่างที่พุ่งหล่นลงมาทีละคน ด้วยใบหน้าที่มีการแสดงความเคารพบน

        "ท่านพ่อ"

        ที่ด้านหน้า มีผู้หญิงคนหนึ่งสะพายดาบยาวอยู่บนหลังของนาง

        อายุประมาณยี่สิบปี

        สวมชุดคลุมสีน้ำเงิน

        ผิวสีเหมือนครีม มีใบหน้าสวย แต่อารมณ์นั้นดูเย็นชาเกินไป ทำให้คนรู้สึกว่าไม่ควรที่จะเข้าใกล้

        ผู้หญิงคนนี้ชื่อมู่หรงปิงหลาน

        เป็นลูกสาวของมู่หรงป๋อ

        และนางก็ยังเป็นอัจฉริยะที่มีความสามารถมากที่สุดของตระกูลมู่หรง

        ด้วยคุณสมบัติชั้นสูง เมื่อเข้าสู่อาณาเต๋า นางก็ได้รับการยอมรับโดยตรงจากนิกายดาบสวรรค์ปฐพีให้เป็นศิษย์ผู้สืบทอดที่แท้จริง!

        และถ้าไม่ใช่เพราะการปรากฏตัวของร่างในวันนั้น

        มู่หรงปิงหลานจะไม่มีโอกาสที่จะกลายเป็นหนึ่งในผู้สืบทอดที่แท้จริงของนิกายดาบในปัจจุบันอย่างแน่นอน!

        “มีบางอย่างระหว่างการเดินทาง จึงทำให้มีความล่าช้าเล็กน้อย มันไม่ควรจะส่งผลกระทบต่อการประลองระหว่างสองตระกูลใช่ไหม?”

        มู่หรงปิงหลานเปิดริมฝีปากของนางกล่าวเบาๆ ดวงตาสีฟ้าของนางนั้นสงบมาก

        “ไม่แน่นอน ยังมีเวลาอีกประมาณครึ่งเดือนก่อนการประลองจะเริ่ม”

        มู่หรงป๋อกล่าวด้วยรอยยิ้มอีกว่า “พวกท่านมากันครบแล้ว ก็พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน”

        “แม้ว่าอาณาจักรลับนี้จะไม่ใหญ่โตนัก แต่ก็ไม่เล็ก ต้องมีโอกาสใหญ่อยู่ในนั้นแน่นอน!”

        เมื่อกล่าวถึงอาณาจักรลับ ดวงตาที่ไม่แยแสของศิษย์คนอื่นๆ ของนิกายดาบก็สว่างขึ้นอย่างช้าๆ

        ถ้าไม่ใช่เพราะอาณาจักรลับแห่งนี้ พวกเขาคงจะไม่ต้องการเดินทางนานขนาดนี้

        แน่นอนว่ายังมีเหตุผลอื่นด้วย นั่นก็คือพวกเขาต้องการมีความสัมพันธ์ที่ดีกับศิษย์พี่หญิงมู่หรงคนนี้

        เพราะท้ายที่สุดแล้ว ด้วยคุณสมบัติของศิษย์พี่หญิงมู่หรง นางจะเป็นผู้แข็งแกร่งของนิกายดาบอย่างแน่นอนในอนาคต

        “ตระกูลมู่ช่างมีความคิดตื้นเขินนัก อาณาจักรลับที่ปรากฏขึ้นมา ถ้าให้ทั้งสองตระกูลแบ่งกัน อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าจะได้กันฝ่ายละครึ่งหนึ่งแท้ๆ”

        มู่หรงปิงหลานกล่าวอีกเล็กน้อย "ตอนนี้ที่ให้นิกายเข้ามาแทรกแซง เกรงว่ามันจะไม่ใช่แค่ครึ่งหนึ่งแล้ว"

        “เท่าที่ข้ารู้ แม้ว่านิกายชั้นยอดที่ตระกูลมู่รับใช้ จะเป็นนิกายดารา แต่ก็เป็นเพียงฝ่ายของผู้อาวุโสสามเท่านั้น”

        ทันใดนั้น ศิษย์คนหนึ่งของนิกายดาบก็กล่าวว่า "ภายใต้ผู้อาวุโสสาม ไม่มีศิษย์ที่แข็งแกร่งนัก ยกเว้นลูกสาวของเขาซิ่วหนานชิง"

        “แม้ว่าคุณสมบัติของซิ่วหนานชิงจะดีมาก แต่อายุของนางก็ยังเด็กเกินไป ปัจจุบันนางยังไปไม่ถึงขีดจำกัดระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่เก้าด้วยซ้ำ ซึ่งไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงเลย”

        “ดังนั้น สรุปข้างต้น เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนจากนิกายดาราสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเราได้”

        "นี่คือใคร?"

        มู่หรงป๋อพลันมองไปที่ชายคนนั้น

        “นี่คือศิษย์พี่ของข้า เย่เทียน”

        มู่หรงปิงหลานได้กล่าวอย่างไม่เป็นทางการ

        “แม้ว่าข้าจะเป็นศิษย์พี่ แต่ในแง่ของความแข็งแกร่ง ข้าก็ยังด้อยกว่าศิษย์น้องมู่หรงอยู่มาก”

        เย่เทียนกล่าวอย่างสุภาพมาก

        เขาหล่อและถ่อมตนยิ่ง

        "ฮ่าฮ่า ซ่างจงเย่อย่าทำให้ข้าหัวเราะเลย"

        มู่หรงป๋อรู้ความคิดของเย่เทียนโดยธรรมชาติ

        ลูกสาวของเขามีพรสวรรค์มาก หน้าตาก็สวย จึงไม่ค่อยมีผู้ชายละเลยนางนัก

        “ไปที่ตระกูลกันเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะพูดคุย”

        มู่หรงป๋อกล่าว

        "เจ้าค่ะ"

        มู่หรงปิงหลานพยักหน้า

        ——

        กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว

        ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ทั้งสองตระกูลไม่ได้มีความขัดแย้งใดๆ และดูเหมือนว่าจะสงบมาก

        ทั้งหมดต่างก็เตรียมพร้อมสำหรับการประลอง

        ในห้อง

        ลู่เสวียนยังคงนั่งขัดสมาธิบนฟูก

        ข้างหน้าเขามีดาบสองเล่มอยู่

        หนึ่งคือดาบมิติ อาวุธระดับสมบัติชั้นต่ำ ดาบเทียนคง

        นอกจากนี้ ยังมีดาบสายฟ้า อาวุธระดับสมบัติชั้นยอด ดาบเต๋าถิง

        ในช่วงเวลานี้ ลู่เสวียนพลันลืมตาขึ้นทันที

        กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวราวกับวังหยางได้พุ่งออกมาจากร่างกาย จนแผ่นปิดผนึกที่อยู่ถัดจากเขาสั่นสะเทือน ตามด้วยเสียงแตกดังกระจายไปทั่ว

        “ระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่เจ็ด!”

        ลู่เสวียนต้องถอนหายใจด้วยความโล่งอก แววตาของเขาล้วนเต็มไปด้วยความตกใจและปิติยินดี

        เขารู้ดีว่าหลังจากคุณสมบัติของเขาถูกยกระดับสู่ระดับบุตรแห่งสวรรค์ ความเร็วในการฝึกตนของเขานั้นจะเร็วมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

        แต่เมื่อเขาหมกมุ่นอยู่กับการปิดด่าน และฝึกตนอย่างจริงจัง เขาก็พบว่าเขายังคงประเมินมันต่ำเกินไป!

        บุตรแห่งสวรรค์!

        มนุษย์และสวรรค์เป็นหนึ่งเดียว!

        สภาวะการฝึกตนเช่นนี้ช่างลึกลับและยากเกินกว่าที่จะอธิบายเป็นคำพูดได้!

        คนทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือวิญญาณ ดูเหมือนว่าจะได้เข้าสู่แดนลึกลับ

        ไม่ติดขัด ไม่หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นและเป็นธรรมชาติมาก!

        เขาไม่เคยรู้สึกเลยว่า การฝึกตนนั้นจะเป็นเรื่องง่ายเช่นนี้!

        ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเจียงเหยาเกอ ศิษย์น้องหญิงของเขา

        แม้ว่าเจียงเหยาเกอจะมีคุณสมบัติระดับสูงและอยู่ห่างจากระดับบุตรแห่งสวรรค์เพียงก้าวเดียว แต่เขาก็รู้สึกว่าช่องว่างระหว่างพวกเขานั้น ยังคงมีขนาดใหญ่มาก

        มันใหญ่กว่าที่คิด!

        เพราะเขาเคยกินผลโชคลาภเปลี่ยนชะตามาก่อน และเขาก็มีประสบการณ์ในระดับสูงเช่นกัน แต่ในระดับนั้น เขาไม่มีความรู้สึกลึกลับเช่นนี้เลย!

        แต่ตอนนี้ ร่างกายเป็นเหมือนสวรรค์และโลก ส่วนสวรรค์และโลกก็เป็นเหมือนเขา!

        "ระดับบุตรแห่งสวรรค์ ช่างน่ากลัวจริงๆ!"

        ลู่เสวียนยกมือขวาขึ้น ก่อนมองไปที่ฝ่ามือ จากนั้นมุมปากของเขาก็ค่อยๆ ยกขึ้น

        จบบทที่ 53

        Notime : นิกายดาบ = นิกายดาบสวรรค์ปฐพี

        นิกายดารา = นิกายดาราม่วง