ไม่มียังไม่ได้คิด

หวืดดด

ปึก

"เอ๋?"

เคนได้ยินเสียงแปลกๆ เหมือนกับขวานถูกหยุดด้วยอะไรบ้างอย่าง เคนจึงค่อยๆลืมตาขึ้นและมองไปข้างหน้า ข้างหน้าของเคนไม่รู้ตอนไหนมีร่างของคนสองคนยืนอยู่ข้างหน้าเขา เป็นเด็กหญิงหนึ่งคนและเป็นผู้ชายอีกคนนึงผมสีดำยาวโบกสะบัดตามแรงลม และผู้ชายคนนั้นใช้แค่มือเดียวในการหยุดขวานเล่มนั้นที่ ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าตัวเขามาก "ผู้กล้า?" เคนพูดขึ้นพร้อมกับรู้สึกเหมือนกับได้ยกภูเขาออกจากอก

"อืม"ผู้กล้าตอบ แม้ผู้กล้าไม่แม้แต่จะหันมามองเคนก็ตาม แต่เขากับรู้สึกโล่งใจมากเป็นครั้งแรกหลังจากต้อง เผชิญกับความกดดันมากมายที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดย่อน ในหลายวันที่ผ่านมาแม้เคนจะเป็นทหารหัวใจเหล็กเพียงใดแต่การที่ เคนแค่คนเดียวที่ต้องเจอกับแรงกดดันขนาดนี้ทำให้เขาน้ำตาไหลออกมา เพราะ เคนทำสำเร็จตั่งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ เคนถ่วงเวลาได้เพียง ยี่สิบนาทีเท่านั้น แต่สำหรับเคนนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน

ปึก

แก็ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก

ครืนนน

ผู้กล้าขยับมือเพียงนิดเดียวเท่านั้นขวานขนาดใหญ่ที่ผู้กล้าจับไว้เกิดรอยร้าวกระจายไปทั่วตัวขวานเพียงเสี่ยววิหลังจากเสียงแรกดังขึ้น และจากนั้นขวานเล่มใหญ่ก็กลายเป็นเพียงเศษซากเท่านั้น

"กะ......แก แกมันผู้พิทั-"

ผั่ว

อั๊กก

ตึม

ผู้กล้าชกเพียงหมัดเดียวเท่านั้นส่งผู้นำเผ่าปลิวไปนับสิบเมตรชนกับกองทัพตัวเองจนเสียรูป ทั้งหมดที่อธิบายมาเหมือนกับยืดยาวแต่มันเกิดขึ้นในไม่กี่วิหลังจากที่ผู้กล้าได้รับขวานของผู้นำเผ่าด้วยมือเปล่า ผู้กล้าไม่สนใจพวกมนุษย์ถ้ำหรือกองทัพของพวกมันเลย เขาหันกลับมาหาเคนและกระชากรากไม้ที่รัดและทิ่มแทงขาของเคนออก และร่ายเวทรักษาออกมาทันที "โรส" ผู้กล้าพูดด้วยเสียงที่เรียบนิ่งในขณะที่รักษาเคนอยู่

"คะ มาสเตอร์"โรสตอบกลับมาด้วยเสียงใสและดูเหมือนจะเดาคำพูดของผู้กล้าออกจึงพูดขัดผู้กล้าก่อนที่ผู้กล้าจะทันพูดขึ้น"ฆ่าทั้งหมดเลยนะคะ?"

"อืม"

"ได้ยินหรือป่าว มาสเตอร์อนุญาตแล้วละ"

โรสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สดใส แต่ไม่รู้ทำไมเคนที่ได้ยินถึงได้รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันที หลังจากโรสพูดจบ โรสก็วิ่งเข้าใส่กองทัพมอนสเตอร์ข้างหน้าทันทีร่างกายของเธอช่างดูเล็กและน่ารักเหลือเกิน พอเห็นเธอวิ่งเข้าใส่กองทัพช่างเหมือนกับแมงเม่าบินเข้ากองไฟเหลือเกิน แต่ความคิดนี้ก็ตกไปทันทีเนื่องจากหลังจากที่เธอวิ่งเข้าไปถึงตัวมอนสเตอร์มนุษย์ถ้ำตัวแรก เธอใช้มืออันขาวนวนและดูไร้พลังนั้นจับแยกมอนสเตอร์มนุษย์ถ้ำผู้โชคร้ายตัวแรกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างไร้ปราณี เลือดสาดกระเด็นไปทั่ว

"เลือดเอยจงฟังคำข้า"

โรสพูดออกมาเบาๆ เลือดที่กระจายไปทั่วก็กลับมาวนอยู่รอบตัวของโรส ตอนนี้เธอดูราวกับราชินีแห่งเลือดตัวน้อยผมสีเหลืองตาสีแดงในหน้าที่งดงามผิวขาว ช่างดูน่าหลงไหลเกินวัยเหลือเกินแม้เธอจะหน้าหลงไหลเพียงใดอย่าได้ลืมแม้เพียงวิเดียวว่าเธอเป็นถึง เจ้าแห่งแวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุด โรสลอยตัวขึ้นเล็กน้อย และยิ้มออกมาพลางชี้นิ้วไปข้างหน้า อย่างช้าๆ เลือดที่ลอยอยู่รอบตัวเธอนั้นจับตัวจนเป็นหอกเลือด และพุ่งเข้าใส่กองทัพของมอนสเตอร์มนุษย์ถ้ำอย่างไร้ปราณี เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วทั้งป่า แม้มนุษย์ถ้ำที่ใช้เวทได้จะพยายามใช้เวทสร้างเกราะขึ้นมากันแล้วก็ตาม

แต่เกราะโปร่งใสนั้นมันไร้ประโยชน์ ไม่สามารถกันได้แม้เพียงหอกเล่มเดียวหอกเลือดพวกนี้หลังจากแทงทะลุไปหนึ่งตัวแล้วก็ยังไม่หายไปจนปักพื้นแล้วจึงกลับเป็น แอ่งเลือดขนาดเล็กและลอยขึ้นขยับราวกับมีชีวิตกลับไปหาโรส และทำขั้นตอนเดิมซ้ำไปซ้ำมา โดยที่หอกเลือดค่อยๆ เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ จากตอนแรกมีเพียงสิบกว่าเล่มเท่านั้น ไม่นานก็มีสามสิบ สี่สิบ หนึ่งร้อยเล่ม กระหน่ำใส่ทั้งกองทัพโดยไม่หยุดพัก

ใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีเท่านั้น กองทัพที่น่าเกรงขามของผู้นำเผ่าเหลือผู้รอดเพียง แค่ สองเท่านั้น หนึ่งคือ อสุราที่แกร่งและเร็วพอที่จะใช้ดาบปัดป้อง และ หลบทัน ส่วนอีกหนึ่งคือผู้นำเผ่าที่ผิวหนังมันเหนียวเกินไปจนหอก แทงไม่เข้า สภาพของอสุรานั้นร่อแร่ เจ็บหนักพอตัว แต่เหมือนโรสจะไม่สนใจพวกมันทั้งสอง โรสรวมเลือดทั้งหมดมาไว้ที่มือเธอและอัดมันจนกลายเป็นก้อนกลมๆเล็กๆเธอเก็บมันไว้ และเธอก็กลับไปยืนข้างผู้กล้าโดยไม่พูดอะไร

แต่เธอมองผู้กล้าและส่งสายตาประมาณว่า ชมหนูสิ หนูทำดีใช่ไหม จนเคนเกือบจะหัวเราะออกมาแต่พอมองไปข้างหน้าของเขาก็เห็นศพของมอนทั้งกองทัพ เขาก็ได้แต่กลืนเสียงหัวเราะที่เกือบจะหลุดไปลงไปที่เดิมและคิดในใจว่า'ทั้งชีวิตนี้ตูจะไม่กวนประสาทผู้กล้าและเด็กคนนี้เป็นครั้งที่สองแน่นอน' และกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"....เห้อ"ผู้กล้ามองไปที่โรสด้วยสายตาแปลกๆก่อนจะถอนหายใจออกมาทำให้โรสเริ่ม ที่จะทำหน้าบึ้ง แต่ผู้กล้าก็พูดขึ้นมาว่า"ดีมากโรส"พลางลูบหัวโรสเบาๆ โรสดูท่าทางจะพอใจมาก ตอนนี้เธอดูต่างจากตอนที่เธอเข้าปะทะกับกองทัพมอนเมื่อกี้มาก ผู้กล้าเลิกสนใจโรสและหันไปมอง อสุราและผู้นำเผ่าด้วยสายตาที่เยือกเย็น ทำให้ทั้งสองแทบจะหยุดหายใจ

"นี้ข้าต้องมาตกใจกลัวเพราะเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยอย่างแกงั้นหรอ!!!?"

ผู้นำเผ่าตะโกนขึ้นพร้อมกันกับร่างของมันที่ขยายใหญ่ขึ้นและมีเกล็ดแปลกๆงอกขึ้นมาตามตัวของมันหน้าตาของมันเริ่มบิดเบียวและน่าเกียจ เขี้ยวมันใหญ่ขึ้นที่มือ มีกระดูกงอกจนแทงทะลุเนื้อของมันออกมาสามอัน ตอนนี้ตัวของมันใหญ่มาก จนเหมือนกับผู้เขาลูกเล็กๆลูกนึงเลย

"หืม?....ก็ดีข้าขอจัดเต็มให้แกเลยก็แล้วกัน"

ผู้กล้าพูดพลางเริ่มร่ายเวทออกมา

"มหาเวทเสริมกำลัง"

เพิ่มพลังกายภาพโดยรวมอย่างมหาศาล

"มหาเวทแห่งการป้องกันกายภาพ"

เพิ่มพลังป้องกันกายภาพอย่างมหาศาล

"มหาเวทแห่งความเร็ว"

เพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่อย่างมหาศาล

"เสริมพลังต่อย"

เสริมกำลังหมัดใช้ทับซ้อนได้ (ตราบที่เจ้าของร่างทนรับไหว)

"เสริมพลังต่อยขึ้นไปอีก"

เสริมกำลังหมัดอย่างมากใช้ทับซ้อนได้ (ตราบที่เจ้าของร่างทนรับไหว)

"เสริมพลังต่อยยิ่งขึ้นไปอีก"

เสริมกำลังหมัดอย่างมหาศาลใช้ทับซ้อนได้ (ตราบที่เจ้าของร่างทนรับไหว)

"เสริมกำลังขา"

เสริมกำลังขาใช้ทับซ้อนกันได้ (ตราบที่เจ้าของร่างทนรับไหว)

"เสริมกำลังขาขึ้นไปอีก"

เสริมกำลังขาอย่างมากใช้ทับซ้อนกันได้ (ตราบที่เจ้าของร่างทนรับไหว)

"เร่งความคิด"

ทำให้ร่ายเวทได้เร็วขึ้นและคิดได้ไว้ขึ้น

"เร่งเวลารอบตัว"

ทำให้เวลารอบตัวผู้ใช้เร็วขึ้น 3 เท่า

ฟุบ

ตูม!!

ผู้กล้ากระโดดขึ้นจากพื้น จนทำให้เกิดแรงกระแทกไปรอบๆ จุดที่ผู้กล้ากระโดดขึ้น เกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ต้นไม้รอบๆหักโค่น โรสนั้นเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้เธอจึงกางม่านพลังกันตัวเองกับเคนไว้แล้ว แม้โรสจะไม่ได้ตั่งใจนักแต่ม่านพลังนี้โรสใช้พลังถึงครึ่งนึงในการสร้างมันขึ้นมา แต่รับแรงกระแทกจากการดีดตัวของผู้กล้าแค่ทีเดียวม่านพลังนี้ถึงกับร้าวจนใกล้แต่สลาย  นั้นทำให้เธอที่มั่นใจในพลังของตัวเองต้องเปลี่ยนความคิด ที่เธอมองเจ้านายของเธอซะใหม่

"กะ...แกมันเป็นตัวอะไรกันแน่วะ!!!!!!!!!"

"ฉันหรอ ก็คือมนุษย์ยังไงละเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยที่แกพูดถึงยังไงละ!!!"

บึ้ม!!!!!

แค่หมัดเดียวเสียงดังราวกับเสียงภูเขาไฟระเบิดนับสิบลูก ก้อนเมฆบนท้องฟ้ากระจายออกโดยมีจุดที่ผู้กล้าต่อยเป็นจุดศูนย์กลาง ส่วนผู้นำเผ่านั้นหายไป ไม่เหลือแม้เพียงเศษซาก และเกิดแรงกระแทกกระจายลงมาถึงพื้นจนอสุรา ตัวแตกเป็นเศษเนื้อเพราะไม่อาจทนกับคลื่นกระแทกได้ ทางเคนนั้นได้ทาง โรสช่วยไว้ด้วยม่านพลัง ผู้กล้าดูจะคุมพลังได้ดีมากเพราะพลังที่หลุดมาถึงโรสนั้นเทียบไม่ได้กับที่อสุราเจอแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าเบามากจนไม่ส่งผลถึงม่านพลังที่เธอกางไว้ต่างจากตอนที่ ผู้กล้าดีดตัวออกไปอย่างเห็นได้ชัด

ฟุบ

"เวททั้งหมดหยุดทำงาน"

ผู้กล้าทิ้งตัวลงมาเยียบพื้นอย่างสบายๆและพูดขึ้นด้วยภาษาที่เคนไม่เข้าใจ แต่โรสกับฟังรู้เรื่อง

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________