Age of war

***นักรบสมองกล้าม [เอรีส]

“ดูเหมือนว่าจะบุกตรงมาทางนี้แล้วนะ”

“คงคิดว่าพวกเราเป็นกองกำลังเสริมละมั้งเอรีส”

แอร์บาส์รตอบฉันเช่นนั้น

พอเคลื่อนทัพมาถึง พวกเราก็พบว่าเป้าหมายกำลังถูกโจมตีโดยเผ่ายักษ์อยู่

จากตรงนี้ สามารถเห็นได้ชัดเจนว่าหอคอยบาเบลตรงนั้นกำลังจะถูกตีแตกแล้ว

“จะเอายังไงดี… สิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับลิเวียธานกำลังมาทางนี้แล้วนะ”

ฉันพึมพำกับตัวเอง

สิ่งที่ตรงดิ่งมาทางพวกเราจนฝุ่นตลบนั้น ก็คือลิเวียธานที่มีเกล็ดสีฟ้าทั้งตัว

ไม่ว่าจะก้มหัวตีลังกามองยังไง มันก็คือลิเวียธานชัด ๆ

แต่เป็นลิเวียธานที่ตัวเล็กหน่อย

ลำตัวสูงราวหนึ่งเมตรถึงสองเมตร มีความยาวตั้งแต่สี่ถึงหกเมตร

บนลำตัวของพวกมัน มีอานไม้ที่บรรจุพวกยักษ์ในชุดเกราะที่ดูคล้ายกับว่าเอาเกล็ดของมังกรมาทำ สวมใส่ทับอยู่

ที่หัวไหลของชุดเกราะนั้น มีแผงขนสิงโตติดประดับเอาไว้อย่างงดงามและดูน่าเกรงขาม

ฉันเห็นอาวุธที่คล้ายกับบัลลิสตาติดเอาไว้อยู่บนอานนั้นด้วย

“ลิเวียธานไม่ใช่หรือนั่น!? ”

“พญานาค!? ”

เสียงอันตื่นตระหนกได้ดังมาจากกองทัพของพวกเรา

คนฝั่งยุโรปบอกว่าเป็นลิเวียธาน ในขณะที่ฝั่งเอเชียจะบอกว่าเป็นพญานาค

ความต่างของวัฒนธรรมสินะ…

“กองทัพทหารม้าสองหมื่น ให้วิ่งอ้อมสนามรบไปบุกหอคอยบาเบลจากอีกทิศ! พยายามเลี่ยงการปะทะ แล้วขนอาวุธกับทรัพยากรออกมาให้มากที่สุด! ส่วนกองทัพยักษ์ กองกำลังทหารราบกับทัพช้าง และมอนสเตอร์หมูช้างจะทำหน้าที่รับมือเอง! ”

และแล้วคำสั่งก็ได้ถูกถ่ายทอดลงมาถึงนายกองแอร์บาส์รเสียที

เอาละ ได้เวลาทำงานแล้ว!

***จ้าวแห่งยุทธหัตถี [แดง]

“ฝุ่นตลบเลยแฮะ”

กองทัพของพวกยักษ์คือสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับพญานาคในตำนาน

แบบนี้ก็น่าสนุกสิ กูที่มาจากยุคสมัยกรุงสุโขทัยอันรุ่งโรจน์ คงไม่สามารถเห็นอะไรแบบนี้ได้แน่นอน

กูรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองกำลังเต้นแรงเพราะความตื่นเต้น

ในฐานะจ้าวแห่งยุทธหัตถี มันอดที่จะทำให้ตื่นเต้นมิได้

ใครจะคิดฝันว่ามีโอกาศได้ชนช้างกับพญานาคกันได้ละ?

“จะว่าไป ถ้าศึกขับไล่ยักษ์เป็นเป้าหมายหลักของภารกิจนี้ ผู้นำกังก็ถือว่าเป็นผู้มากในความสามารถจริง ๆ ”

หากถามความเห็นกูนะ กูว่าภารกิจนี้โคตรจะไร้สาระเลยละ

เห็นได้ยินว่าเมืองหลวงถูกถล่มหนัก แถมยังถูกขโมยทรัพยากรไป เลยส่งทัพของพวกเราเพื่อแย่งมันกลับมา

ถามจริงเถอะนะ ผ่านมาเกือบสามวันแล้ว ไอทรัพยากรที่ว่ามันจะเหลือเรอะ?

กูก็ไม่รู้ว่าทำไมคนที่มาจากในอนาคตอย่างช่วงปี พ.ศ. 2482 (ค.ศ.1939) ขึ้นมา ถึงได้ยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่าปืนได้ขนาดนี้

ดังนั้น ตอนที่ได้ฟังวัตถุประสงค์ของการเคลื่อนทัพครั้งนี้ กูจึงรู้สึกอยากส่ายหน้าหนีมาก

อีกอย่างนะ การเคลื่อนทัพจำนวนมาก มันก็ต้องใช้ทรัพยากรเหมือนกันนะเฟ้ย

“แต่กลายเป็นว่า ความจริงคือการขับไล่พวกยักษ์สินะ? ”

คำกล่าวอ้างที่ว่าให้ไปทวงทรัพยากรกลับมานั้น มันก็แค่คำสั่งบังหน้า

ความจริงคือการส่งกำลังเสริมมาป้องกันจุดยุทธศาสตร์แห่งนี้สินะ?

ผู้นำกังคงต้องการปิดบังความจริงเพื่อป้องกันข้อมูลรั่วไหลสินะ?

“ดูถูกไม่ได้จริง ๆ …”

กูพึมพำกับตัวเองเช่นนั้น

พวกกองทัพยักษ์ได้เข้ามาใกล้แล้ว

ระยะคงอยู่ที่ราวห้าร้อยเมตรได้

กองทัพพญานาคมีราวประมาณเกือบสามพัน ส่วนที่ข้างหลังยังมีกองทัพทหารราบอีกห้าหมื่น

คลื่นนักรบยักษ์ที่มีความสูงเฉลี่ยสามเมตรช่างดูดุดันน่ากลัวยิ่งนัก

ส่วนฝ่ายเรามีกองทหารราบสี่หมื่นคน กองทัพช้างศึกหนึ่งพัน และกองทัพมอนสเตอร์หมูช้างอีกหนึ่งพัน

สรุปคือเสียเปรียบด้านกำลังพลเป็นอย่างมาก

แต่นั่นไม่ใช่ตัวชี้วัดผลของสงครามหรอกนะ

หลังจากพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้จากผู้คนหลากเชื้อชาติ ทั้งจากยุคเดียวกันจนถึงยุคอนาคต ทำให้กูได้ความคิดสร้างอาวุธชิ้นนี้ขึ้นมา

“หน่วยรบแมมมอธ ขึ้นแถวหน้า! ”

ในบรรดาช้างทั้งหนึ่งพันเชือกที่มีนี้ มันเป็นแมมมอธปนอยู่ได้สี่ร้อยเชือก

… จะว่าไป แมมมอธนี่ควรเรียกว่าเป็น [ตัว] หรือ [เชือก] ดีนะ? เออ… ช่างมันเถอะ

กลับมาต่อที่กองทัพแมมมอธของกูต่อ

หากสังเกตุให้ดี บนแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของพวกมัน จะมีปืนใหญ่ติดอยู่บนหลังของพวกมันอยู่ด้วย

ปืนใหญ่นี้เรียกว่า [Greek Steam Cannon] ที่คิดค้นโดยอาร์คิเมดี กูเอาความรู้ของพวกคนกรีกกับโรมันมาสร้างเองแหละ

มันคือปืนใหญ่โบราณที่ใช้แรงดันไอน้ำยิงลูกปืนใหญ่ทลายข้าศึกศัตรูได้ในระยะหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร

แต่กูเอาความรู้ของพวกยุคอนาคตมาดัดแปลงลงไปนิดหน่อยด้วย

ทำให้ตัวปืนมีขนาดเล็กเบาลง เปลี่ยนให้ลูกปืนใหญ่มีหัวมนเรียวเพื่อเพิ่มอำนาจทะลุทะลวง แล้วบรรจุสารไวไฟอื่นแทนดินปืนเป็นเชื้อระเบิดแทนลงไป

ปากกระบอกปืนก็ทำให้เป็นเกลียวหมุ่นเพื่อเพิ่มความแม่นยำของลูกปืน

เลยได้ปืนใหญ่ไอน้ำที่ยิงได้ไกลถึงสองร้อยห้าสิบเมตรมาแทนเช่นนี้

“เตรียม! ”

บรรดาทหารบนช้างแมมมอธเริ่มทำการบรรจุกระสุนกับเร่งความร้อนภายในท่อนำทองแดงจนร้อนระอุ

น้ำที่จะใช้เป็นแรงระเบิดขับดันไอน้ำ กำลังเตรียมที่จะถูกบรรจุลงไปในปืนใหญ่พร้อมกับลูกกระสุนขนาดยี่สิบเซนติเมตร

ระยะห่างของกองทัพทั้งสองเหลืออีกเพียงสามร้อยเมตร

ทันใดนั้นเองที่บัลลิสตาของศัตรูถูกยิงสวนออกมาก่อน

ฉมวกเหล็กที่ยาวสามเมตรจำนวนเกือบสามพันดอกได้พุ่งตรงดิ่งเข้าใส่กองทัพช้างของพวกเรา

“แปร๊น! ”

เสียงตื่นตระหนกของช้างได้ดังก้องไปทั่ว

เหล่าควานช้างต่างรีบพยายามสงบอารมณ์ของพวกมันอย่างสุดความสามารถ

การโจมตีเมื่อกี้ ทำให้เราเสียช้างไปถึงหนึ่งร้อยเชือก กับแมมมอธไปอีกห้าสิบเชือก

ศัตรูได้หยุดลงที่ระยะสามร้อยเมตร

อำนาจการยิงของบัลลิสตาพวกมันไกลกว่าปืนใหญ่ไอน้ำของพวกเราอย่างงั้นเรอะ?

แบบนี้ก็สวยเซ่!

“ทุกหน่วยบุก! เตรียมทำศึกระยะประชิด หน่วยปืนใหญ่ ยิง! ”

ที่กูบอกว่าระยะยิงสองร้อยห้าสิบเมตรนั้น กูหมายถึงระยะยิงหวังผลหรอกนะ

เสียงลั่นของแรงดันไอน้ำได้ดังก้องกังวาลไปทั่วสนามรบ

กระสุนปืนใหญ่จำนวนสามร้อยห้าสิบนัดได้พุ่งแหวกอากาศไปทางกลุ่มของศัตรู แล้วระเบิดเป็นแนวกำแพงเพลิงที่ลุกไหม้

เสียงคำรามโหยหวนของพวกยักษ์ได้ดังสั่นสะเทือนแผ่นดิน

ในเวลาต่อมา บัลลิสตาชุดที่สองของศัตรูก็ได้ถูกยิงสวนกลับมา

คราวนี้เราเสียหมูช้างไปประมาณสี่สิบตัว

“บรรจุ ยิง! แล้วเคลื่อนพลเต็มกำลัง! ”

กูสั่งให้ยิงปืนใหญ่สวนกลับไปพร้อมสั่งให้ออกตัวเคลื่อนทัพช้างแมมมอธปืนใหญ่

“อย่าเป็นเป้านิ่ง ระวังแนวยิง รักษาระยะห่างเอาไว้! ”

รูปแบบการเคลื่อนทัพช้างปืนใหญ่นั้น กูได้ใช้วิธีเดียวกับการเคลื่อนทัพของกองทัพที่เรียกว่า [รถถัง] ซึ่งเรียนมาจากพวกคนยุคอนาคต

ด้วยการที่เป้าหมายเคลื่อนไหวอยู่ เลยทำให้ฉมวกเหล็กชุดที่สามของศัตรูยิงคลาดเป้าไป

จนกลายเป็นการยิงถล่มจากทัพช้างแมมมอธปืนใหญ่ของเราเพียงฝ่ายเดียว

ในตอนนั้นเองที่กองทัพของศัตรูเริ่มเคลื่อนไหว

กองทัพพญานาคได้เลื้อยแหวกทุ่งหญ้าตรงมาทางทัพช้างกับหมูช้างของพวกเรา

ส่วนทัพทหารราบของพวกมันก็วิ่งอ้อมราวกับจะตีเข้ามาจากทางปีกซ้ายและขวา

“หน่วยทหารราบ เข้าไปสกัดปีกซ้ายและขวา! หน่วยปืนใหญ่ ยิงถล่มสนับสนุนหน่วยทหารราบซะ! ”

“โอ้ววว! ”

สาเหตุที่กูสั่งให้ถล่มทหารราบศัตรู นั่นก็เพราะว่าพวกยักษ์มีความสูงเฉลี่ยอยู่ที่สามเมตร

พวกแม่งสูงพอ ๆ กับช้างเลยละ กับตัวแบบนั้น ทหารราบของเราคงถ่วงเวลาได้ไม่นานนักหรอก

ถ้าถูกตีขนาบข้างได้ ทัพเราคงพ่ายแพ้แน่นอน

กูต้องการแผนบางอย่าง… แผนที่จะสามารถรอดจากความเสียเปรียบในครั้งนี้

“ศัตรูยิงบัลลิสตาสวนกลับมาอีกแล้วครับ! คราวนี้มันพ่นไฟเผาฉมวก? มันคืออะไรละนั่น!? ”

ศัตรูยิงบัลลิสตามาอีกแล้ว แต่คราวนี้มันมีบางอย่างที่แปลกไป

ธนูที่คล้ายฉมวกเหล็กอย่างทุกทีนั้น ได้ถูกแทนที่ด้วยท่อนเหล็กทรงกระบอกยาวราวสองเมตรแทน

สิ่งนั้นได้ถูกย้อมด้วยไฟสีทองจากพญานาค ก่อนที่พุ่งผ่านอากาศมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

“กระจายกำลัง เดียวนี้! ”

กูรู้สึกได้ถึงอันตราย แต่ไม่ทันการแล้ว

เสียงระเบิดได้ดังกึกก้องพร้อมกับเปลวไฟสีม่วงที่ลุกโชน

มีเพียงกลุ่มทัพช้างที่นำโดยกูที่รอดมาได้เป็นส่วนใหญ่

แต่ทัพหมูช้างกลับถูกเปลวไฟนั้นแผดเผาไปเกือบถึงครึ่งหนึ่ง

คงเหลือแค่ราวห้าร้อยตัวแล้ว

“ยิงส่วนกลับ! ”

แต่ฝั่งกูเองก็ไม่น้อยหน้า

กระสุนปืนใหญ่ได้แผดเผาวอดวายเหล่าพญานาคไปได้ไม่น้อยเช่นกัน

ทัพช้างฝ่ายเราเหลือราวเจ็ดร้อยเชือก กับหมูช้างอีกห้าร้อยตัว

พวกศัตรูน่าจะเหลือพญานาคอีกหนึ่งพันเก้าร้อยตัว กับทหารราบอีกราวสี่หมื่นกว่า ๆ

ช่วยไม่ได้แฮะ แบบนี้คงต้องใช้แผนทุ่มไปกับการเจาะทัพศัตรูให้แตกสักจุดหนึ่งก่อนดีกว่า

“หน่วยหมูช้างไปสนับสนุนปีกขวา แบ่งพลทหารราบเป็นหนึ่งหมื่นปีกซ้าย อีกสามหมื่นปีกขวา พวกเราจะเน้นโจมตีไปที่ปีกขวา แล้วตีเข้าล้อมศัตรูมาจากทางนั้น บุก! ”

“โอ้ว! ”

เสียงคำรามศึกดังลั่น เสียงรัวกลองได้ดังกังวาล

ระยะห่างเหลืออีกเพียงห้าสิบเมตร

ทั้งสองฝ่ายต่างเร่งความเร็วเข้าใส่โดยไม่คิดที่จะหยุดฝีเท้าลงเลย

ความตึงเครียดของสนามรบเริ่มทำให้เหล่าช้างตกมันยิ่งกว่าเดิม

ดวงตาเริ่มแดงก่ำ อารมณ์เริ่มคลุ้มคลั่ง

อีกสี่สิบเมตร…

พญานาคของศัตรูคำรามเสียงพร้อมชูแผงคอขึ้นฟ้าอย่างองอาจน่าเกรงขาม

เปลวไฟสีทองถูกพ่นขึ้นฟ้าจนย้อมนภาให้เป็นสีทอง

ยี่สิบเมตร…

หอกของทั้งสองฝ่ายบนอานของสัตว์ร้ายได้ถูกเหวี่ยงลงแทงยื่นไปตรงหน้า ธนูได้ถูกดึงสายรั้งจนตึงเพื่อเตรียมลั่นยิงออกไป

คมอาวุธร้ายได้ส่องประกายภายใต้อากาศที่ร้อนระอุหมายจะเอาชีวิตอริศัตรูตรงหน้า

สิบเมตร…

กระสุนปืนใหญ่ได้ถูกบรรจุลง และเตรียมลั่นในระยะประชิด ศัตรูเองก็ขึ้นหน้าบัลลิสตา เพื่อเตรียมยิงสวนกลับเช่นกัน

ดวงตาของกูได้จับจ้องไปที่พญานาคตรงหน้า

ตัวตนที่ตรงดิ่งมาทางกูมีนัยตาสีทอง ผิวสีแดงเลือดหมู และมีผมสีส้มแดงดั่งเปลวเพลิง

พวกกูต่างจับจ้องไปที่ดวงตากันและกัน พร้อมกับสัมผัสถึงความเป็นศัตรูได้ในทันที

“เจ้านั้นกูจัดการเอง! ”

“ครับท่าน! ”

ควานช้างได้หันทิศทางของแมมมอธตรงไปทางเจ้านั่น

ดวงตาของกูกับเจ้านั่นได้จับจ้องตรึงเข้าด้วยกัน

กูง้างง้าวในมือขึ้นฟ้า

ในเวลาเดียวกัน อีกฝ่ายก็ปืนตรงมาที่หัวของพญานาค แล้วยกตรีศูลขนาดยักษ์ขึ้นมา

ต่างฝ่ายต่างดับเครื่องพุ่งเข้าใส่โดยไม่สนว่าชีวิตจะเป็นเช่นไร

ราวกับว่าจิตใจได้ถูกหุ้มด้วยเหล็กกล้าไปแล้ว

แล้วระยะห่างของทั้งสองทัพก็เหลือศูนย์ในท้ายที่สุด…