ตำหนักหมื่นขุนเขา

      ตอนนี้หยางเฟยและเกาหยวนที่ได้รับการช่วยเหลือจากเทียนหลง จึงตัดสินใจที่จะขอติดตามรับใช้เทียนหลงไปตลอดชีวิต เทียนหลงและด้วยการขอร้องของถังหลินเทียนหลงจึงได้มีผู้ติดตามเพิ่มมาอีกสองคน จากนั้นเทียนหลงและชุนเกามองหน้ากันก่อนจะออกจากโรงเตี้ยม

ตู้ม

ตู้ม

       เสียงการต่อสู้ดังขึ้นจากบนท้องฟ้า เบื้องล่างเต็มไปด้วยศพมากมายมีทั้งจะเด็กคนแก่หรือผู้หญิง คฤหาสน์ที่เคยสวยงามตอนนี้ไม่มีภาพนั้นแล้ว การทำลายล้างนี้เป็นการฆ่าล้างอย่างแท้จริงจิตสังหารไร้สิ้นสุดแผ่ออกมาจนทำให้ทั่วทั้งเมืองรับรู้ 

“เจ้าเป็นใครทำไมถึงมาโจมตีตระกูลเหลียงของเรา” เสียงของเหลียงซานเอยถามด้วยดวงตาที่แดงก่ำๆ

“ข้าเป็นใครเจ้าไม่ต้องรู้หรอก วันนี้เรามาจบเรื่องกันเถอะ”พูดจบเทียนหลงส่งโจมตีด้วยวิชาเก้าดาบขั้นที่4 เหลียงซานรู้สึกว่าร่างกายต้นเองไม่สามารถขยับได้ มองเทียนหลงด้วยความหวานกลัว

“หยุดมือ” เสียงอันทรงอำนาจดังขึ้นจากระยะไกลแต่ดูเหมือนจะช้าเกินไป

“ได้โปรด…” คำพูดของเหลียงซานยังไม่ทันจบร่างของเขาก็กลายเป็นหมอกเลือด

       เทียนหลงส่งปราณดาบอีกสายออกไปที่ตระกูลเหลียง ทำให้ตระกูลเหลียงไม่มีอยู่อีกต่อไป ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้ที่มาใหม่ และไม่ใช้แค่คนเดียวแต่มาถึง4คน เหล่าคนที่มาคือเจ้าเมืองพฤกษาขจี และผู้นำของตระกูลใหญ่ภายในเมือง

       “สหายน้อยเจ้าไม่รู้หรือว่ามีกฎห้ามการต่อสู้ภายในเมืองแห่งนี้” เสียงของเจ้าเมืองดังขึ้นพร้อมทั้งปล่อยแรงกดดันมาที่เทียนหลง แต่ทำให้เขาและคนอื่นๆต้องตกใจเพราะว่าเทียนหลงดูเหมือนจะไม่เป็นอะไร ทั้งๆที่อยู่แค่ระดับปราณจิตเท่านั้น เจ้าเมืองหรี่ตามองเทียนหลงด้วยความสนใจ 

              “ข้ารู้ว่ามีกฎ ข้าต้องขออภัยท่านเจ้าเมืองด้วยที่ก่อความวุ้ยวาย แต่การล้างแค้นไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้ ขอท่านเจ้าเมืองโปรดเข้าใจด้วย” เทียนหลงโค้งคำนับเล็กน้อยและกล่าวขอโทษออกมา

               “เนื่องจากตระกูลเหลียงถูกทำลายไปแล้ว ข้าก็ไม่สามารถทำอะไรได้ แต่กฎก็ต้องเป็นกฎถ้าข้าปล่อยผ่านไป แล้วข้าจะยังรักษาความสงบสุขเอาไว้ได้อยู่หรือเปล่า สหายน้อยว่าแบบนั้นไหม” เจ้าเมืองจำเป็นต้องทำตามกฎแม้ว่าเขาจะไม่จะไม่ชอบตระกูลเหลียงเพราะสร้างแต่ปัญหาตลอดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้ตระกูลเหลียงถูกทำงายไปแล้วแต่เขาก็ยังต้องรักษากฎของเมืองเอาไว้ 

               “แล้วข้าจะต้องทำยังไงท่านถึงจะปล่อยผ่านไป” เทียนหลงพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉยไม่สนใจแรงกดดันที่กดทับลงมา 

              “รับการโจมตีของข้าให้ได้หนึ่งครั้งแล้วข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เจ้าเมืองเอยกับกับเทียนหลง

             “ไม่นะนายน้อยข้าจะเป็นคนรับการโจมตีนี้เอง” ชุนเกาที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบเอยขึ้นด้วยความกังวลก่อนที่เทียนหลงจะยกเมืองขึ้นห้าม

              “ไม่ต้องห่วงข้าไม่เป็นอะไรหรอก ขอให้ท่านเจ้าเมืองช่วยออมมือ" เทียนหลงตอบเสร็จก็เริ่มแสดงสีหน้าจริงจัง 

        “เอาล่ะเตรียม” พูดจบเจ้าเมืองส่งการโจมตีออกไปอย่างรุนแรงไปที่เทียนหลง เทียนหลงรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมา ทำให้หายใจลำบาก เทียนหลงกัดฟันแล้วโจมตีด้วยวิชาเก้าดาบขั้นที่6ออกไปต้านรับ 

        เสียงการปะทะดังก่อนจะมีอะไรบ้างอย่างร่วงลงมาที่พื้น ทำให้เกิดหลุมลึกขนาดใหญ่กว่าสามเมตร ร่างในหลุมค่อยๆลุกขึ้นเดินออกมาด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด ก่อนจะกระอักเลือดออกมา เจ้าเมืองเห็นแบบนี้ก็หรี่ตามองอย่างสนใจ

        “นายน้อย” ชุนเกาที่เห็นแบบนั้นก็รีบเข้ามาช่วยพยุง เทียนหลงที่พยายามยืนขึ้นหยิบโอสถออกมากิน ก่อนจะใช้ปราณช่วยรักษา ด้วยฤทธิ์ของโอสถและต้นไม้จักรวาล บาดแผลของเทียนหลงค่อยๆดีขึ้นด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า

        “ข้าไม่เป็นไร” เทียนหลงหลังจากดีขึ้นจึงหันไปมองเจ้าเมืองด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่ขณะที่ในใจอดตกใจไม่ได้ ‘นี้นะหรือระดับราชันข้าในตอนนี้ไม่สามารถรับได้แม้แต่การโจมตีเดียวเลยด้วยช้ำ’

        “ขอบคุณท่านเจ้าเมืองที่ออมมือ” เทียนหลงโค้งคำนับเล็กน้อย

        “โอ้สหายน้อยไม่ธรรมดาเลยสามารถรับการโจมตีของข้าด้วยระดับปราณจิตด้วยอาการบาดเจ็บแค่เล็กน้อย น่าสนใจจริงๆ” เจ้าเมืองยิ้มตอบ 

        “เป็นเพราะท่านออมมือไม่เช่นนั้นข้าคงจะไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ตอนนี้ข้าขอตัวก่อน” เทียนหลงและชุนเกาหันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว 

        มองตามหลังเทียนหลงเหล่าผู้นำของแต่ละตระกูลหันไปถามเจ้าเมืองด้วยความสนใจ “ท่านจะใจดีเกินไปแล้ว” 

        เจ้าเมืองพฤกษาขจีส่ายหัวก่อนจะถอนหายใจออกมา “การโจมตีเมื่อครู่นี้ข้าไม่ได้ออมมือเลย ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน ถึงได้มีความสามารถขนาดนี้ ทางที่ดีอย่าไปหาเรื่องด้วยเลยจะดีกว่า บางทีอาจจะเป็นลูกหลายของคนที่มาจากทวีปศักดิ์สิทธิ์ก็ได้” เจ้าเมืองหันไปมองเทียนหลงอีกครั้งก่อนจะหันหลังจากไป เหล่าผู้นำตระกูลต่างๆพากันตกใจที่ได้ยินว่าเจ้าเมืองใช้พลังเต็มที่ ด้วยระดับปราณจิตที่สามารถรับการโจมตีระดับราชันได้ ถ้าไม่เป็นอะไรไปก่อนต้องเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ได้แน่ๆ ผูกมิตรไม่ได้ต้องห้ามเป็นศัตรูเด็ดขาด และพวกเขาก็เข้าใจคำว่าทวีปศักดิ์สิทธิ์ดี

        เทียนหลงที่กลับมาถึงบ้านก็ได้เข้าห้องไปรักษาอาการบาดเจ็บต่อทันที เพราะว่าเขาจะรีบออกไปจากที่นี้เพราะว่าครั้งนี้เขาก่อเรื่องใหญ่ไม่น้อยการรีบจากไปถือว่าดีที่สุด 

        หนึ่งวันต่อมาอาการของเทียนหลงก็ได้รับการรักษาจนหายสนิท จึงบอกให้ชุนเกาไปเรียกทุกคนมา เพราะว่าพวกเขากำลังจะจากไปแล้ว เมื่อทุกคนมาถึงเทียนหลงก็พาทุกคนจากไปอย่างรวดเร็ว เทียนหลงกลับมาถึงบ้านตัวเองที่เมืองประกายแสง ก่อนจะเรียกทุกคนมารวมกัน