ลีดเดอร์สาว คาวสวาท

ดึกสงัดกึ่งกลางอ่าวไทย สายฝนเม็ดโตร่วงกราวพัดกระหน่ำฝ่าม่านพายุฝนแปรปรวน คลื่นยักษ์สีดำทะมึนโยนตัวสูงสาดซัดกระทบแนวชายหาดของเกาะร้างลับชายแดนเสียงดังสะท้อนก้องกังวานน่ากลัว ท่ามกลางความมืดมิดสนิทที่บดบังทัศนียภาพจนสิ้น แสงไฟริบหรี่เพียงเล็กน้อยจากตะเกียงน้ำมันส่องประกายสลัวรางพ้นประตูหน้าต่างกระท่อมไม้ไผ่ซอมซ่อผุพังริมหาดทราย ทว่าในความเงียบงันปนเสียงสายฝนนั้นเอง...

ระลอกคลื่นสีดำกลับถูกตัดผ่านด้วยท้องเรือยางจู่โจมเร็วตรวจการณ์จำนวนสี่ลำของกองกำลังตำรวจน้ำและชุดปฏิบัติการพิเศษคอมมานโดกองปราบปราม แล่นเคลื่อนพลเข้าโอบล้อมหาดทรายอย่างเงียบเชียบดุจมัจจุราชไร้เสียง เจ้าหน้าที่ติดอาวุธนับสิบนายในเครื่องแบบยุทธวิธีสีดำทึบกระชับปืนประจัญบานพร้อมกล้องอินฟราเรดตรวจจับความร้อนก้าวเดินลุยน้ำเค็มขึ้นสู่แนวหาดทรายอย่างรวดเร็วเป็นระบบปิดล้อมตามยุทธวิธี

ผู้กองวุติ หรือผู้กองสราวุฒิ ยืนก้าวเป็นแนวหน้าสุดของชุดจู่โจม แขนขวาที่ถูกผ้าพันแผลสีขาวบริสุทธิ์พันทับบาดแผลใบมีดยังคงส่งกระแสความระบมตึงร้าวลึกถึงกระดูกทุกลมหายใจเข้าออก ทว่าความระบมทางกายกลับสยบยอมราบคาบต่อกระแสความร้อนรุ่มและห่วงใยในชะตากรรมของสองสตรีตัวประกัน โดยเฉพาะน้ำฟ้า ดาราสาวพราวเสน่ห์ที่ต้องเผชิญกับฝันร้ายวิปริตบำเรอกามบนเกาะแห่งนี้ สายตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายมองเขม็งฝ่าม่านฝนไปยังกระท่อมสลัวปลายหาดอย่างแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

ทว่ายามที่หน่วยจู่โจมกำลังคืบคลานเข้าประชิดแนวป่าละเมาะริมหาด สมุนลูกเรือของไอ้เก่งสองสามคนที่เดินตรวจตราติดอาวุธปืนลูกซองยาวก็พลันส่องไฟฉายมาเห็นความเคลื่อนไหวแปลกปลอม พวกมันสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจก่อนจะร้องตะโกนลั่น “เฮ้ย! ใครวะ! ตำรวจบุก! ตำรวจบุกเกาะแล้ว!!”

ปัง!! ปัง!! ปัง!!

สุ้มเสียงระเบิดปืนแผดคำรามขึ้นฉับพลัน แหวกม่านพายุฝนและคลื่นลมทะเลขึ้นมาอย่างน่าสะพรึงกลัว กระสุนปืนของคนร้ายยิงสุ่มสี่สุ่มห้าสาดส่องเข้ามาหาหน่วยจู่โจม

“หยุด! เจ้าหน้าที่ตำรวจ! วางอาวุธปืนลงและหมอบราบไปกับพื้นเดี๋ยวนี้!!” 

เสียงตวาดกร้าวทรงอำนาจของผู้กองวุติดังลั่นฝ่าเสียงปืน พลันสั่งการให้ชุดจู่โจมเปิดฉากยิงตอบโต้เพื่อคุ้มครองกำลังพลและสะกดกำลังคนร้ายทันควัน ลำแสงประกายไฟสว่างวับจากปลายกระบอกปืนประจัญบานพวยพุ่งถถี่รัวก้องสะท้อนเกาะร้าง คอมมานโดใช้ความชำนาญยิงกดหัวพวกทรชนเฝ้าหาดจนไม่สามารถแหงนหน้าสู้ได้ กระสุนปืนยุทธวิธีความเร็วสูงพุ่งเจาะร่างสมุนชั่วกระเด็นกระดอนล้มลงจมกองทรายเปียกชื้นแดงฉานดับฤทธิ์เดชเดี่ยวไปทีละคนอย่างรวดเร็ว

สุ้มเสียงโกลาหลการปะทะด้วยอาวุธปืนดังระงมสั่นสะท้านไปถึงกระท่อมไม้ไผ่ริมหาดทรายขาวสลัว ไอ้เก่ง ที่พึ่งจะเสร็จสมอารมณ์หมายร่วมรักรุมทึ้งบีบเค้นสรีระขาวผ่องของน้ำฟ้าและดึงกางเกงใส่เดินพ้นประตูห้องนอนมาหมาด ๆ ถึงกับสะดุ้งตัวสุดตัว ใบหน้าโหดเหี้ยมซีดเผือดด้วยความตระหนกตกใจเมื่อได้รับฟังเสียงปืนกลคอมมานโดคำรามถถี่รัวสะท้อนหาดทราย มันรู้ได้ทันทีว่าความชั่วช้าที่มันก่อขึ้นถึงคราวถูกตามล้างแค้นด้วยกฎหมายแล้ว และทางรอดเดียวของมันยามนี้คือการมีตัวประกันที่มีมูลค่าสูงสุดไว้ในมือ!

“แม่งเอ๊ย! ตำรวจบุกมาได้อย่างไรวะ! พวกมันรู้พิกัดเกาะนี้ได้อย่างไร!” ไอ้เก่งสบถคำหยาบต่ำช้าพลางวิ่งรนรานผลักประตูห้องนอนกลับเข้าไปกึ่งกลางห้องพักอับชื้นทันที

ภายในห้องพักสลัว น้ำฟ้านอนคว่ำหน้าแผ่เรือนร่างอวบอิ่มชอกช้ำบวมแดงเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์สั่นสะท้านสะท้อนไข้ป่าและพิษยาวิปริตอยู่บนฟูกที่นอนยับเยิน หยาดคราบน้ำรักอุ่นร้อนสีขาวขุ่นของไอ้เก่งและลูกเรืออีกคนยังคงไหลรินย้อยเปรอะเปื้อนตามแนวง่ามขาเนียนและก้นมนงามชวนอเนจอนาถใจ สมองของเธอพร่าเลือนลอยล่องคล้ายกึ่งฝันกึ่งตื่นจากฤทธิ์ยาป้อนบำเรอที่เพิ่งได้รับกอปรกับพิษไข้สูงช็อกขวัญ

ไอ้เก่งกระโจนพรวดขึ้นเตียงตรงดิ่งเข้าหาดาราสาว มันยื่นมือหยาบหนาจิกดึงเส้นผมยาวเปียกชื้นเหงื่อของน้ำฟ้ากระชากขึ้นมาอย่างแรงรวดเร็วป่าเถื่อน ส่งผลให้ร่างระหงเปลือยเปล่าชอกช้ำถูกดึงลอยขยับตามแรงส่งจนเธอต้องร้องกรีดครางระเส่าเสียงหวานหลงด้วยความแสบและปวดแปลบร้าวระบมไปทั่วกึ่งกลางสรีระเนื้อสาว

“อ๊าาาา!... เจ็บ!... ฮึก... พี่เก่ง... ปล่อยน้ำฟ้า... เจ็บเหลือเกิน...” สุ้มเสียงหวานสะอื้นไห้วิงวอนทว่าไอ้เก่งกลับไม่ใยดี

“หุบปากอีนังตัวดี! ตำรวจบุกเกาะแล้ว มึงต้องมาเป็นโล่มนุษย์คอยกันกระสุนให้กูเดดี๋ยวนี้!” ไอ้เก่งตวาดลั่นพลางลากกระชากเรือนร่างขาวผ่องไร้อาภรณ์ของน้ำฟ้าลงจากฟูกนอนลงมาบนพื้นไม้ไผ่สั่นคลอนอย่างไม่ใยดีต่อผิวเนื้อนุ่มช้ำบวมแดงของเธอ มันล้วงปืนพกสั้นสีดำทะมึนชี้จ่อไปที่ขมับเนียนสั่นระริกของดาราสาวเพื่อเตรียมพร้อมสะกดกำลังคนภายนอก

ปัง!!

ทว่ายังไม่ทันที่ไอ้เก่งจะก้าวขยับพาร่างของน้ำฟ้าพ้นเขตประตูห้องนอน ฝ่าเท้าแกร่งในรองเท้าบูทยุทธวิธีของผู้กองวุติก็ถีบพังทำลายทำลายประตูไม้ไผ่ของกระท่อมบุกทะลวงเปิดฉากก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด! ลำแสงสว่างจ้าของไฟฉายติดปลายปืนฉายวาบจับเข้าหาใบหน้าเหี้ยมเกรียมของไอ้เก่งที่กำลังยืนล็อกคอและกอดกุมร่างเปลือยเปล่าสั่นสะท้านจับไข้ของน้ำฟ้าเอาไว้แน่นหนา

ภาพน้ำฟ้าที่ไร้อาภรณ์ปกปิด ผิวกายขาวผ่องปานยองใยมีร่องรอยฟกช้ำแดงก่ำของนิ้วมือและเขี้ยวฟันเปรอะเปื้อนคราบธารคาวโลกีย์หนานองเปียกโชกตามต้นขาและร่องสะโพก สรีระกระเพื่อมไหวหอบสั่นสะท้านด้วยพิษไข้ป่าและดวงตาปรือฉ่ำค้างเยิ้มคล้ายคนเสียสติ ส่งผลให้หัวใจแกร่งของนายตำรวจหนุ่มชาวาบสะเทือนใจแสนสาหัส ก่อนจะแปรเปลี่ยนสภาพเป็นเพลิงโทสะความแค้นอันน่าเกรงขามดังก้องกึ่งกลางดวงตาคมกริบ

“วางอาวุธปืนลงซะไอ้เก่ง! มึงไม่มีทางหนีรอดไปจากเกาะนี้ได้อีกแล้ว!” วุธตวาดลั่นสุ้มเสียงเยือกเย็นเฉียบคม ปลายกระบอกปืนสั้นในมือแกร่งเล็งพิกัดหัวของคนร้ายแม่นยำปราศจากการไหวเอน

“ถอยไปไอ้พวกตำรวจสุนัข! ขืนพวกมึงขยับก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว กูจะเป่าขมับอีนังดารานี่สมองไหลแดงสาดทันที! เตรียมจัดเรือยนต์เร็วไร้แสงไฟและทางหนีให้กูด่วน ไม่อย่างนั้นมันตายคามือกูแน่!” ไอ้เก่งคำรามเสียงสั่นแหบพร่าพลางกระชับมือจิกเส้นผมน้ำฟ้ารั้งดึงจนใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแปลบปราบ

น้ำฟ้าน้ำตาไหลพรากเปียกชุ่มปรางแก้มสั่นสะท้าน ความหนาวเหน็บพิษไข้และความหวาดสะพรึงบีบคั้นดวงจิตสั่นสะเทือน ยามลืมตามองฝ่าแสงไฟฉายจ้องมองสบประสานนัยน์ตาคู่คมกริบอบอุ่นเปี่ยมชีวิตชีวาของผู้กองวุติ สติและขวัญของเธอก็พลันดึงกลับคืนมาค้างคาใจ สุ้มเสียงหวานสั่นสะอื้นแผ่วเบาวิงวอน “ผู้กอง... ฮึก... ช่วยน้ำฟ้าด้วย... ช่วยด้วยค่ะ...”

“ไม่ต้องหวาดกลัวนะครับคุณน้ำฟ้า... ผมมาช่วยคุณแล้ว...” วุติเอ่ยสุ้มเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนปลอบประโลมสะกดอารมณ์ดาราสาว ทว่าแววตาคมกลับยังคงเพ่งเขม็งสบตาไอ้เก่งไม่ลดละ ชั่วอึดใจที่ไอ้เก่งเผลอสะบัดหน้าชำเลืองมองหน้าต่างหวาดระแวงกำลังเสริมของตำรวจที่จะโอบล้อมเข้ามาทางด้านหลัง สัญชาตญาณและฝีมือการยิงปืนระดับชุดปฏิบัติการพิเศษของผู้กองวุติก็ทำหน้าที่เฉียบคมฉับพลัน!

ปัง!!

กระสุนปืนพกแรงสูงพุ่งตัดผ่านม่านอากาศสลัวทะลวงตรงเข้ากึ่งกลางหน้าผากของไอ้เก่งอย่างแม่นยำเด็ดขาดปราศจากความลังเล! แรงปะทะของหัวกระสุนส่งร่างหนากำยำของหัวหน้าแก๊งทรชนหงายหลังลอยกระเด็นตกลงไปนอนราบกับพื้นไม้ไผ่ สองตาของมันเบิกค้างปราศจากลมหายใจสิ้นชีวิตดับคาที่เลือดแดงฉานหลั่งนองไหลอาบพื้นในพริบตาเดียว!

ร่างระหงสั่นริกของน้ำฟ้าทรุดวูบล้มลงไปกับพื้นตามแรงปล่อย วุติรีบสอดเก็บปืนเข้าซองกุญแจพลันก้าวเท้าพรวดทรุดกายย่อเข่าลงบนพื้น ดึงกระชากเสื้อคลุมกันฝนทหารตัวหนาสีเขียวทึบของตนเองออกจากบ่าอย่างรวดเร็ว แล้วจัดการห่มคลุมประคองคลุมเรือนร่างเปลือยเปล่าสั่นสะท้านที่บวมช้ำเปียกโชกคราบโลกีย์ของน้ำฟ้าเอาไว้แน่นหนาป้องกันลมหนาวและปกป้องศักดิ์ศรีของดาราสาวไว้เต็มกำลัง สองฝ่ามือแกร่งช้อนใต้รักแร้และข้อพับเข่าพยุงอุ้มร่างอวบอิ่มชื่นช้ำเปียกโชกขึ้นมากอดแนบแน่นแผงอกตึงแกร่งหนาของตนเองอบอุ่น

น้ำฟ้าสะดุ้งตัววูบสะท้านตกใจกังวลใจในอ้อมกอดคราแรก ทว่าประสาทสัมผัสเนื้อนุ่มของเธอยามได้รับสัมผัสโอบกอดประคองที่นุ่มนวลทะนุถนอม ปราศจากความหยาบช้ากระหายราคะวิปริตดั่งสัมผัสของพวกทรชนชั่วช้าที่เหยียบย่ำบีบคั้นเธอมาร่วมสัปดาห์ ความอบอุ่นเปี่ยมล้นความจริงใจจากแผงอกแกร่งและกอดรัดที่ปลอดภัย ชุบชูดึงสติสัมปชัญญะที่พังแตกละเอียดของเธอให้หวนกลับคืนมาทีละน้อย น้ำตาร้อนพรูไหลนองอาบข้างแก้มซบใบหน้าหวานเปียกเหงื่อลงกับไหล่กว้างกอดรัดเสื้อคลุมทหารไว้แน่นหนา ร้องไห้โฮสะอื้นไห้ตัวโยนลืมสิ้นความเย่อหยิ่งทระนงตนของคุณหนูดาราสูงเกียรติ

“ฮือออ... คุณตำรวจ... ผู้กองคะ... ฮึก... ช่วยน้ำฟ้าด้วย... น้ำฟ้าสกปรกเหลือเกิน... น้ำฟ้าร้องไห้... กลัวเหลือเกินค่ะ... ฮือออ...”

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับเด็กดี... ขวัญเอ๋ยขวัญมานะคนดี ปลอดภัยแล้วครับ...” วุติกอดกวาดต้อนเรือนร่างสั่นริกจับไข้เข้าแนบแน่น ปลอบประโลมชิดริมหูระบายลมหายใจอุ่นมอบความอบอุ่นสะกดปมขวัญเสีย ยามสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเธอที่ร้อนจัดปานไฟลามทุ่ง เขายิ่งรู้ดีว่าต้องรีบเคลื่อนย้ายนำส่งโรงพยาบาลโดยด่วนที่สุด

ในเวลาไล่เลี่ยกัน กำลังคอมมานโดจู่โจมอีกทีมสามารถบุกทะลวงเปิดทำลายประตูสลักหนาของโรงเก็บของเก่าอับชื้นที่บริเวณท้ายเกาะร้างลับแห่งนั้นได้สำเร็จ และจัดการเข้าช่วยเหลือพยุงเรือนร่างสั่นเทาที่อิดโรยของ 'แม่น้ำฟ้า' มารดาตัวประกันออกมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยแผลร้ายแรง มารดาสาวใหญ่น้ำตานองเปียกหน้า วิ่งโผซวนเซก้าวเข้ามาในกระท่อมไม้ไผ่ริมหาดทันทีที่ได้รับฟังรายงานว่าลูกสาวปลอดภัยแล้ว

“น้ำฟ้าลูกแม่!! โถ่เอ๋ยเทวดาช่วยชีวิตลูกหนูเจนนี่น้ำฟ้าของแม่!” มารดาตัวประกันโผเข้ากอดคลุมทับเรือนร่างสั่นริกของลูกสาวกึ่งกลางผ้าห่มเสื้อคลุมทหารประสานกอดประสานกอดกลมกันกลมกึ่งกลางน้ำตาไหลนองประคนเสียงสะอื้นไห้โฮประสานกันด้วยความรักใคร่ห่วงใยสุดขั้วดวงใจ

สองสตรีแม่ลูกประคองกอดกันแน่นหนา ร้องไห้สะอื้นระบายความทุกข์ระทมขมขื่นและความอัปยศร้าวรานใจที่ต้องติดกักเผชิญหน้าฝันร้ายคาวกามารมณ์กลางทะเลลึกมาหลายทิวาราตรี บาดแผลรอยช้ำนิ้วมือตามเรือนร่างบอบช้ำของคุณหนูน้ำฟ้าที่เด่นชัดช้ำค้างสายตามารดาทำเอาหัวใจคนเป็นแม่ร้าวรานแตกสลายสะเทือนใจปานโดนใบมีดกรีดเฉือนเนื้ออกชำแหละทีละชิ้น ทว่าความอบอุ่นใจที่รอดชีวิตกลับมาก็ประคับประคองชโลมจิตวิญญาณ

ผู้กองวุติทอดสายตามองทัศนียภาพภาพลักษณ์ความผูกพันและเยียวยาของสองแม่ลูกด้วยดวงตาปลาบปลื้มใจลึกซึ้ง แววตาแกร่งฉายแสงอบอุ่น เขาผุดลุกขึ้นยืนตรงพลันหันไปสั่งการลูกน้องชุดจู่โจมคอมมานโดด้วยสุ้มเสียงเฉียบขาดหน่วงแน่น “เตรียมเปลสนามเคลื่อนย้ายผู้ป่วยนำส่งโรงพยาบาลส่วนกลางโดยด่วนที่สุด! จัดสรรเครื่องเรือตรวจการณ์เร็วตำรวจน้ำมุ่งฝั่งพิกัดด่วนที่สุด คอยระมัดระวังประคับประคองรักษาความอบอุ่นและสภาพร่างกายสตรีทั้งสองให้ดีที่สุด อย่าให้ละอองน้ำทะเลสัมผัสถูกผิวเนื้อคุณน้ำฟ้าเพิ่มเติม!”

“รับทราบครับผู้กองวุติ!”

ร่างสูงใหญ่ของผู้กองหนุ่มก้าวเดินนำหน้าปกป้องบังทางสายตาและร่างกายดาราสาวจากภายนอกกึ่งกลางสายฝนที่เริ่มซาเม็ดตกลงโปรยปรายช้า ๆ เจ้าหน้าที่ตำรวจน้ำช่วยกันประคองพยุงหิ้วเปลสนามเรือนร่างบอบช้ำสะบักสะบอมร้อนระอุด้วยพิษไข้ของน้ำฟ้า และพยุงประคองมารดาสูงเกียรติก้าวพ้นออกจากกระท่อมไม้ไผ่โสมมอับราคะริมหาดทราย เกาะกบดานและรังหน่วงเหนี่ยวของแก๊งค้าประเวณีถูกทลายราบคาบสิ้นซากในคืนค่ำวันนี้... แม้เรือนร่างสรีระและเกสรดอกกุหลาบสาวงามจะพังแหลกแปดเปื้อนราคีคาวน้ำรักทรชนไปชั่วชีวิต ทว่าลำแสงแรกเริ่มหลังพายุฝนโปรยปรายกึ่งกลางอ่าวไทย ได้ทำหน้าที่ฉุดดึงนำพาชีวิตสองแม่ลูกก้าวรอดพ้นบ่วงนรกโลกันตร์กลับคืนสู่ผืนแผ่นดินเสรีภาพอย่างปลอดภัยและสงบงามในที่สุด...