ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

ผม ซาโตชิ หรือใครๆก็เรียกผมว่า ซาโต้ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก พวกเพื่อนๆคงได้อ่านภาคแรกของผมแล้ว ดังนั้น ผมจะไม่อธิบายซ้ำ แต่จะเริ่มภาค 2 กันเลยก็แล้วกัน มาเริ่มกันเลย ณ บัดNow

" เจ้าเด็กแสบ " ริเอะ อุทานอย่างตกใจที่เห็นซาโตชิ ต่อสู้กับอสูรลิงซาก้า ทั้งๆที่เขาควรอยู่ที่รีไธน์เกมส์ และเป็นผุ้ชนะ ไม่ใช่มาช่วยเธอที่นี่ การต่อสู้ค่อยๆดุเดือดมากขึ้นเรื่อยๆ จนริเอะไม่สามารถ คาดเดาได้เลยว่าใครจะชนะ แต่ทว่า...ในตอนที่ซาโตชิ และอสูรลิงซาก้า ยิงพลังขั้นสุดยอดใส่กัน พลันปรากฏ หลุมมิติขนาดใหญ่ แล้ว ซาโตชิ กับ อสูรลิงซาก้า ก็ถูกลมดูดเข้าไปในหลุม

" ซาโต้ " ริเอะ ตะโกนแล้วกระโดดไปจับมือ ซาโตชิที่กำลังจะหายเข้าไปในหลุมมิติ
" อาจารย์ ริเอะ ปล่อยมือผมเถอะครับ ถ้าคุณยังจับมือผมไว้ คุณจะถูกลมดูดเข้าไปด้วย " ซาโตชิกล่าว
" ไม่ ชั้นไม่มีวันปล่อยมือเธอ เจ้าเด็กแสบ " ริเอะ กล่าวทั้งน้ำตา และพยายามดึงซาโตชิออกมาจากหลุมดูด แต่ไม่สำเร็จ กลับเป็นเธอที่ถูกดูดเข้าไปพร้อมกับซาโตชิด้วย
" " ไม่นะ " " ซาโตชิกับริเอะ พูดพร้อมกัน ก่อนจะโดนหลุมมิติดูดเข้าไป
.
.
ประเทศไทย ปี 3028...
" อ๊าาาาาาาาา " ซาโตชิและริเอะ หล่นลงมาจากหลุมมิติ และพบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในโลกเดิมของตน
" ที่นี่ที่ไหนกันครับ อาจารย์ ริเอะ " ซาโตชิ กล่าว
" น่าจะเป็นประเทศไทย ปี3028 " ริเอะ กล่าว
" ทำไม จารย์ถึงรุ้ว่าเป็นประเทศไทยล่ะ " ซาโตชิ
" ก็ หนังสือพิมพ์ที่เธอเหยียบอยู่ มันเขียนว่า ที่นี่ประเทศไทย นะสิ " ริเอะ
" อ่า จริงด้วย " ซาโตชิ
และแล้ว ริเอะ กับ ซาโตชิ ก็เดินออกจากซอย หมอชิต 2 ออกมา และหาที่พักใกล้ๆนั้น โดยริเอะ ถอดแหวนที่เธอสวมมาตลอด เป็นค่าที่พัก
" นั่นมันแหวนที่ จารย์ริเอะ หวงมากนี่นา " ซาโตชิ
" ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว ที่สำคัญตอนนี้ เราต้องหาเงิน หาที่พักก่อน " ริเอะ กล่าวแล้วดึงโอฮาโอ้ ที่ผูกอยู่กลางหลังออกมา
" หมายความว่ายังไงจารย์ " ซาโตชิ
" ชั้นจะเล่นโอฮาโอ้ หาตังค์ให้เธอใช้เอง ที่เธอต้องลำบากมาที่มิตินี้พร้อมชั้น ก็เพราะความผิดของชั้น " ริเอะ
" ครับ จารย์ " ซาโตชิกล่าว แล้วขึ้นไปงีบในที่พักทันที เพราะเขาเดินทางมาเหนื่อย ในขณะที่ริเอะ ออกมา เล่นดนตรี เปิดหมวกหาตังค์
เวลาผ่านไปหลายอาทิตย์ ทั้ง ริเอะ และ ซาโตชิ ก็ยังดำเนินชีวิตหยั่งงี้
ริเอะ เป็นคนหาตังค์ และซาโตชิ เป็นคนใช้ตังค์ เพราะซาโตชิ ไม่รุ้ว่าเขาจะทำงานอะไร จนกระทั่งเขา เห็นใบประกาศ รับสมัครคนงานเล่นเกมส์ เข้ากิลล์ เอเลเม้นไทยแลนด์ โดยมีคอนเซ้ปว่า
[ งานที่ต้องทำคือ เล่นเกมส์วันละ 8ชั่วโมง ทำงานให้กิลล์ เอเลเม้นไทยแลนด์ แล้วจะได้รับเงิน 3 หมื่นบาทต่อเดือนถ้าหากคุณเป็นคนที่มีความฝันและฝีมือดี เรามีเครื่องเล่นเกมส์แจกให้]
ซาโตชิ รีบหยิบใบประกาศนั้น แล้วขึ้นรถเมลล์ ในทันทีโดยไม่รอ ริเอะกลับมาจากการเล่นดนตรีเปิดหมวก เขามีความฝัน และคิดว่า งานนี้จะทำให้ตนมีกิน และหาทางกลับบ้านไปด้วยกันได้
ทว่า...โชคชะตาของซาโตชิ ช่างเล่นตลก เมื่อเขาขึ้นมาบนรถเมลล์ และพบกับ หญิงงามคนหนึ่ง ที่สวย ขนาดนางฟ้ายังอาย เทวดาตบะแตก เธอมีชื่อว่า ยูรินะ
ยูรินะ เป็นสาวสวยที่สุดบนรถเมลล์คันนี้ ความสวยของเะอไม่ยิ่งหย่อยกว่าริเอะ เลย จนทำให้ซาโตชิอยากเข้าไปคุยด้วย แต่ไม่มีโอกาส เมื่อซาโตชิ สังเกต ยูรินะ ดีๆ ก็พบว่า กางเกงยีนต์ของเธอ โดนตะปูบาดขาดจนเห็นกางเกงในลายลูกไม้สีม่วง
...จะบอกเธอดีไหมนะ ว่ากางเกงเธอขาด ซาโตชิคิด แต่ก็กลัวว่าเธอจะอาย
ในขณะนั้นเองก็ได้มีสองมือของชายปริศนา เข้าไปลูบคลำก้น ของยูรินะ แต่ยูรินะกลับไม่กล้าส่งเสียงเพราะอาย
" แก " ซาโตชิ ตะโกน แล้วชกเข้าที่หน้าของชายปริศนา นาม คุริน
คุรินกระเด็นไปชนคนข้างๆทันที ด้วยความตกใจประกอบกับคนทั้งรถเมลล์หันมาดู คุริน จึงรีบวิ่งลงจากรถ
ตอนนั้นเองที่กระเป๋ารถเมลล์ บอกให้ซาโตชิ กับ ยูรินะ เงียบๆหน่อย เพราะทำให้ผุ้โดยสารคนอื่นๆตกใจ
ยูรินะ หันมาขอบใจ ซาโตชิ แล้วชวนคุยไปอีก 2ป้ายรถเมลล์ ก่อนถึงบริษัท เอเลเม้น ไทยแลนด์
เมื่อถึงบริษัท ยูรินะ และซาโตชิ ก็เดินลงมาจากรถ และเข้าไปในบริษัททันที ซึ่งมีพนักงานต้อนรับสาวนิสัยดี ออกมาต้อนรับทันที
" ยินดีต้อนรับคะ มาติดต่อเรื่องอะไรค่ะ " สาวพนักงานต้อนรับกล่าว
" ผม/ดิฉัน มาสมัครงาน ครับ/ค่ะ " ยูรินะและซาโตชิพูดพร้อมกัน
" ถ้างั้นเชิญทางนี้ " พนักงานกล่าวแล้วเดินนำไปหยั่งห้องๆหนึ่ง ซึ่งที่นั่น คุริน หัวหน้าฝ่ายบุคคลกำลังนั่งอยู่ ด้วยอารมณ์ไม่ดีนัก
" แกมัน..." ซาโตชิ อุทานออกมา แต่คุรินชิงวิ่งมาหาเสียก่อนแล้วกล่าวขอโทษยูรินะ ว่าเรื่องบนรถเมลล์เป็นเรื่องเข้าใจผิด
ในขณะที่ คุริน ปั้นหน้าเป็นคุณลุงใจดีกับยูรินะ เขาก็หันมาทำหน้ายักษ์ใส่ ซาโตชิ
...ซวยแล้วตรู ซาโตชิคิด แต่มันก็สายไปแล้ว
" วันนี้ มีคนมาสมัครทั้งหมด 30 คน แต่ชั้นจะเพ่งเล็งแกเป็นพิเศษ ซาโต้ " คุรินกล่าวก่อนประทับตราให้ ซาโตชิ ไปนั่งเล่นอยู่ที่ห้องประชุมก่อน
30 นาทีต่อมา...ผุ้สมัครทั้ง 30 คนก็เข้ามานั่งในห้องประชุม ยูรินะเอง ก็นั่งอยู่ไม่ห่างจากซาโตชินัก แต่มี คุริน นั่งกั้นกลาง เป็นกว้างขวางคอ ก่อนพนักงานสาวคนเดิมที่ต้อนรับซาโตชิกับยูรินะ จะเดินเข้ามา แล้วกล่าวสวัสดีทุกคนก่อน จะอธิบาย วิธีเล่นเกมส์ และคำเตือนที่ทุกคนอาจไม่อยากฟัง
" เกมส์ Demon fire ที่เราให้ทุกคนเล่น ก็เล่นไม่ยากอย่างที่ทุกคนคิด แต่ทุกคนจงจำไว้ ถ้าคุณทำ เลเวล ไม่ถึง 60 ใน 3เดือน คุณจะถูกไล่ออกแล้วต้องคืนเครื่องเล่นเกมส์ที่เราแจกไป แล้วจากไปอย่างไม่ต้องฝันจะกลับมาร่วมงานกับเราอีก "
และนี่คือคำเตือนดั่งฝันร้าย
" แล้วชั้นจะเล่น เก็บเวลได้ถึง 60 ภายใน 3เดือนหรือนี่ " ซาโตชิตะโกนออกมาอย่างไม่เกรงใจ จนทุกคนหันมามองเป็นจุดเดียวกันซาโตชิ จึงเงียบเสียงลง และคิดจะกลับบ้าน โดยไม่ลืมทิ้งที่อยู่ไว้
******************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป