มันเป็ยันต์ะเิขนาดเล็ก ดูแล้วน่าจะเป็ยันต์ระดับต่ำ
แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว ยันต์ะเิขนาดเล็กมีประสิทธิภาพเพียงพอที่จะจัดการกับประตูเหล็กนี่
ทันใดนั้น ใบหน้าเยี่ยนชิงหยางก็งอง้ำ ขณะนี้นางยังไม่ได้ชักนำลมปราณเข้าสู่ร่าง แล้วจะจุดชนวนยันต์ะเินี้ได้อย่างไร ยันต์ะเิต้องจุดชนวนด้วยพลังปราณ
“นี่ มู่เทียนเหอ เ้าใช้ยันต์นี่ได้หรือเปล่า” เยี่ยนชิงหยางถามเสียงเนือย
มู่เทียนเหอกะพริบตาปริบๆ พูดด้วยท่าทางน่าเอ็นดู “อื้อ ได้สิ”
“จริงเหรอ” เยี่ยนชิงหยางดีใจอย่างไม่คาดคิด รีบส่งยันต์ให้มู่เทียนเหอ แล้วเอ่ยว่า “เ้าะเิเลย ะเิประตูเหล็กนั่นเลย!”
มู่เทียนเหอกะพริบตาปริบๆ ค่อนข้างลังเล “พี่สาว มันไม่ดีเลยนะ นี่เป็ที่ของอาชุดดำ อาชุดดำช่วยข้าหาที่หลบซ่อน ถ้าข้าะเิแล้ว นี่...เท่ากับว่าไม่เนรคุณหรอกเหรอ”
เยี่ยนชิงหยางโกรธมากจนดวงตาเปลี่ยนเป็สีขาว นางอยากรู้มากว่าใครเป็คนสั่งสอนมู่เทียนเหอ
“ถ้าอาชุดดำเข้ามาไม่ได้เขาจะต้องกังวล ถ้าเ้าะเิมันแล้วเขาจะขอบคุณเ้า! เร็ว! อย่ามัวโอ้เอ้อยู่เลย!” เยี่ยนชิงหยางบดฟันกรามพลางเอ่ยขึ้น
“เอ~” มู่เทียนเหอเอียงศีรษะไปมา มองหน้าตาบิดเบี้ยวของเยี่ยนชิงหยาง ในที่สุดก็รับยันต์ะเิมาไว้ในมือ หลังจากนั้นประสานนิ้วมือขวา ชักนำพลังปราณ แล้วขว้างไปที่ประตูเหล็ก
เยี่ยนชิงหยางรีบดึงมู่เทียนเหอถอยหลังกลับมาหลายก้าว
“ปัง!” เกิดเสียงดังมาก เปลวไฟะเิออกพร้อมกับควันพวยพุ่ง ประตูเหล็กถูกเปิด
“รีบไป!” เยี่ยนชิงหยางไม่สนใจกลุ่มควันหนาทึบ ดึงมู่เทียนเหอวิ่งผ่านช่องว่างที่ประตูเหล็กะเิออกไป
ด้านหลังประตูเหล็กเป็อุโมงค์ยาวประมาณสิบกว่าเมตร เยี่ยนชิงหยางรีบดึงมู่เทียนเหอให้วิ่งเลาะไปตามทาง ไม่นานก็วิ่งออกไป
ผ่านทางเดินนั้นไปก็เป็ทางเข้าถ้ำ
เยี่ยนชิงหยางรีบดึงมู่เทียนเหอให้วิ่งเร็วๆ จนเริ่มเห็นปากถ้ำ เกือบจะมองเห็นแสงแดดส่องประกาย
“เร็ว!” เยี่ยนชิงหยางดึงมู่เทียนเหอให้วิ่งไปยังปากถ้ำ
ทันใดนั้น แสงแดดในถ้ำถูกปิดกั้น เงาดำหันหลังให้ดวงอาทิตย์ ก้าวเข้ามาทีละก้าวทีละก้าว
“เฮ้เฮ้ พวกเ้าหนีออกมาได้แล้วงั้นเหรอ ความสามารถไม่น้อยเลย!” เงาดำนั่นเป็คนในชุดคลุมดำ พูดด้วยน้ำเสียงดุดัน
เยี่ยนชิงหยางหยุดลง กระชับมือมู่เทียนเหอ
คนในชุดคลุมดำก้าวเข้ามาเรื่อยๆ เยี่ยนชิงหยางเพิ่งค้นพบว่าที่มุมปากและหน้าอกของเขามีเืไหลออกมา
คนในชุดคลุมดำซวนเซเล็กน้อย มองจ้องทั้งสองคนด้วยดวงตาที่น่ากลัว
เขาได้รับาเ็อย่างนั้นหรือ ใช่อวี้ผิงเจินเหรินหรือเปล่าที่ทำให้เขาาเ็ เยี่ยนชิงหยางครุ่นคิด
ก่อนที่นางจะได้คิดไปมากกว่านั้น รู้สึกว่าร่างกายถูกพลังดูดโดยไม่สมัครใจ ร่างกายก็มาอยู่ด้านหน้าของคนในชุดคลุมดำ
คนในชุดคลุมดำยิ้มเหี้ยม “เฮ้เฮ้ ความกล้ามีไม่น้อยเลยนะ เด็กหนุ่มกลัวข้าจนไม่กล้าขยับ เด็กสาวอย่างเ้ายังขยับได้อยู่อีกเหรอ แค่กินเ้าก็จะรักษาข้าได้แล้ว!”
เมื่อพูดจบก็ยกมือขึ้นเหนือศีรษะของเยี่ยนชิงหยาง
เยี่ยนชิงหยางรู้สึกเหมือนถูกดูดขึ้น เริ่มเ็ปที่ศีรษะ
ในเวลานั้นมู่เทียนเหอเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ รีบวิ่งเข้ามา ร้องเสียงดังลั่น “เ้า ปล่อยพี่สาวนะ!”
เยี่ยนชิงหยางรีบเอ่ยบอก “มู่เทียนเหอ หนีไปเร็ว!”
ถ้ามู่เทียนเหอสามารถหนีไปยังสำนักหลิงเซียวเจี้ยนได้ เมื่อสำนักหลิงเซียวเจี้ยนได้รู้ว่ามีพวกฝึกมารอยู่ที่นี่จะต้องมาแน่
แต่ทว่า มันสายเกินไป คนในชุดคลุมดำสะบัดแขนหนึ่งครั้ง เส้นไหมที่มองไม่เห็นก็พันรอบตัวมู่เทียนเหอ มู่เทียนเหอไม่สามารถขยับได้ ได้แต่ตะเบ็งเสียงอย่างกังวล “เ้าอย่าแตะต้องนางนะ!”
คนในชุดคลุมดำหัวเราะ เอามือลงแล้วััไปยังศีรษะของเยี่ยนชิงหยาง
เยี่ยนชิงหยางรู้สึกหนาวเย็นั้แ่จาก้าศีรษะจนถึงฝ่าเท้าด้านล่าง เย็นเยือกหนาวเหน็บ ร่างกายของนางถูกแช่แข็ง
ในจิติญญา นางรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างถูกดึงออกจากร่าง
สติเริ่มล่องลอยห่างไกลออกไป
ดวงอาทิตย์ส่องสว่างอยู่ตรงหน้า นางยังคงเห็นว่าแสงจากดวงอาทิตย์นั้นเจิดจ้า แต่ทว่า นางกลับรู้สึกว่าดวงอาทิตย์นั้นอยู่แสนไกล
ดวงตาของนางค่อยๆ ปิดลง
“จะต้องมาตายแบบนี้เหรอ ได้เกิดใหม่อีกครั้ง ยังไม่ได้เข้าสำนักเลย หรือว่า การเกิดใหม่นี้เป็เพียงความฝัน...”
ข้างหูยังคงได้ยินเสียงคร่ำครวญของมู่เทียนเหอ “เ้าปล่อยพี่สาวนะ ที่แท้เ้ามันเป็คนเลว!”
เสียงนั้นค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย
ทันใดนั้น ที่ใกล้ตำแหน่งหัวใจเกิดกระแสอุ่นๆ ทันทีที่มันไหลเข้าไปในร่างกาย เยี่ยนชิงหยางพลันรู้สึกอบอุ่น นางลืมตาขึ้น เห็นเพียงลำแสงสีเขียว
“อ๊าก!” คนในชุดคลุมดำร้องเสียงเ็ป ปล่อยเยี่ยนชิงหยางลง คล้ายถูกะเิร้ายแรง กระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับกำแพง
ในเวลาเดียวกันนั้น เยี่ยนชิงหยางรู้สึกถึงความมืดเข้าครอบงำการมองเห็น หมดสติไปทันที
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เยี่ยนชิงหยางฟื้นขึ้นมา นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นเพียงใบหน้าที่เป็กังวลตรงหน้าตน
คู่ดวงตาสดใสเช่นสายน้ำในหุบเขาลึก เป็มู่เทียนเหอ
เมื่อมู่เทียนเหอพบว่าเยี่ยนชิงหยางฟื้นแล้ว ก็ดีใจสุดจะบรรยาย กล่าวอย่างมีความสุข “พี่สาว ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว”
“เอาล่ะ ศิษย์น้อง ตอนนี้นางฟื้นแล้ว เ้าก็วางใจได้แล้ว รีบกลับเขากับข้าได้แล้ว!” ทันใดนั้นมีหนึ่งเสียงดังชัดเจนขึ้นมา
เยี่ยนชิงหยางค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เห็นหลิงจิ่วเซียวที่กำลังพูดอยู่
หลิงจิ่วเซียวกะพริบตาปริบๆ ไปยังเยี่ยนชิงหยาง หรี่ตายิ้มและพูดว่า “สาวน้อย เ้าได้พบคนที่เ้ารอแล้วหรือยัง”
เยี่ยนชิงหยางหันศีรษะ เห็นอวี้ผิงเจินเหรินนางก็พยักหน้าเป็สัญญาณ
อวี้ผิงเจินเหรินเดินเข้ามา และเอ่ยกับเยี่ยนชิงหยาง “สาวน้อย เ้าได้ช่วยเหลือข้า และได้รับความเดือดร้อนจากการละเลยของข้า พูดมา เ้า้าอะไร ข้าจะตอบแทนเ้าอย่างดีที่สุด”
ทันใดนั้นเยี่ยนชิงหยางพลันรู้สึกตื่นเต้น นี่ก็คือสิ่งที่นางกำลังรอคอย ดังนั้นนางจึงรีบลุกขึ้นคำนับและพูดว่า “ท่านเซียน ข้าเพียงแค่ขอให้ได้เข้าสำนักอวิ๋นหวา”
“หืม” อวี้ผิงเจินเหรินรู้สึกไม่คาดคิดเล็กน้อย
หลิงจิ่วเซียวร้องอุทานเสียงยาว มองเยี่ยนชิงหยางอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
อวี้ผิงเจินเหรินส่ายศีรษะ ก่อนหน้านี้นางเห็นเยี่ยนชิงหยางเป็คนรู้กาลเทศะ กล้าหาญ เลยเกิดความรู้สึกสนใจ ตอนที่รักษานางเมื่อครู่ก็ได้ตรวจดูรากิญญาของนางแล้ว
รากิญญาทั้งห้ามีทุนิญญาหนึ่งส่วน เกือบจะเป็คนธรรมดาที่ไม่สามารถบำเพ็ญเพียรฝึกฝนได้
อวี้ผิงเจินเหรินถอนหายใจและกล่าวว่า “สาวน้อย คุณสมบัติของเ้าแทบจะไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ หากข้าพาเ้ากลับเขา เ้าจะต้องทุกข์ทรมานโดยไร้ประโยชน์ มันเสียเวลาเปล่า ข้าว่าลืมมันเสียเถอะ เ้าบอกมา ไม่ว่าจะเป็ทองหรือเครื่องประดับ หรือแม้แต่ความมั่งคั่งและเกียรติยศ ข้าสามารถให้เ้าได้ทั้งหมด!”
เยี่ยนชิงหยางเงยหน้าขึ้น มองจ้องอวี้ผิงเจินเหริน กล่าวอย่างแน่วแน่ “ท่านเซียน ข้ารู้ว่ารากิญญาทั้งห้ามีทุนิญญาหนึ่งส่วนแทบจะไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ แต่มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดไม่ใช่หรือ ตัวข้ารู้ว่าคุณสมบัติไม่ดี ขอแค่เป็ศิษย์รับใช้ หวังว่าท่านเซียนจะช่วยเหลือ”
พูดจบก็ก้มลงคำนับกับพื้น เฝ้ารอคำตอบของอวี้ผิงเจินเหริน
“พี่สาว ท่านกลับไปที่เขากับข้าเถอะ พวกเราสำนักหลิงเซียวเจี้ยนรับท่าน!” มู่เทียนเหอพูดขึ้นเสียงดัง
เยี่ยนชิงหยางยังคงก้มลงและนิ่งเงียบ
หลิงจิ่วเซียวลากมู่เทียนเหอออกมา แล้วปิดปากเขาเอาไว้
เขารับรู้ได้ ดูเหมือนว่าเยี่ยนชิงหยาง้าเข้าสำนักอวิ๋นหวา ไม่สนใจสำนักหลิงเซียวเจี้ยน ถ้าไม่อย่างนั้น คงไม่ใช้เวลาเป็วันไม่กินไม่ดื่มเพื่อรอ
ผ่านไปนานจนเมื่อเยี่ยนชิงหยางได้ยินเสียงถอนหายใจของอวี้ผิงเจินเหริน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c054af1f144fd2b59ae896f52d0f6c37
604
