เจ้าสาวต้องห้าม

        เช้าวันเสาร์ทั้งสองคนตื่นแต่เช้าเพื่อออกเดินทางไปเกาะนัดกันกับพจน์ที่ท่าเรือตอนเก้าโมงเช้า 

        อากาศตอนเช้าที่สดชื่นได้กลิ่นน้ำทะเล  ท้องฟ้าแจ่มใสนำทะเลสีเขียวมรกต  ที่ท่าเรือคนเริ่มพลุกพล่าน มีทั้งคนไทยและคนต่างชาติ  ทุกคนคงมาพักผ่อนเหมือนๆกันเพราะเป็นวันหยุด ทั้งสองคนมาถึงก่อนกำหนดหนึ่งชั่วโมง และต้องรอพจน์ไม่นานพจน์ก็มาถึง

        "มาแล้วครับคุณผู้หญิงทั้งสอง  มิทราบว่ารอกระผมนานไหมขอรับ"พจน์เดินมาพร้อมพูดหยอกล้อ

        "นานพอสมควรค่ะคุณท่านประพจน์" กานดาตอบด้วยความสนุก

        "ไปขึ้นเรือได้แล้วอีกไม่กี่นาทีก็ออกแล้วค่อยไปเสวนากันบนเรือ"ณิชชาชวนทุกคน พร้อมลุกและพากันเดินไปที่เรือ 

        เมื่อหาได้ที่นั่งเรียบร้อยก็ถึงเวลาเม้าท์มอย

        "ทำไมนิโชคดีจัง  ได้เที่ยวฟรี  ที่พักฟรีอีก อิจจาเลยอ่ะ" พจน์ถาม

        "ดาก็เลยได้อานิสงค์ไปด้วยเพราะ 2 ที่  ได้ข่าวว่าเป็นโรงแรมของคุณเอกวัฒณ์อีกนั่นแหล่ะ" ดาเสริมมา

        "พวกเรามาเที่ยวเหมือนมีตังค์เลยเนาะ  แต่ที่ไหนได้ไม่มี ถ้าให้มาเองคงไม่มาหรอก 555 คงแพง"กานดายังคงพูดต่อ

        เมื่อไหร่จะฝึกงานเสร็จ เมื่อไหร่จะเรียนจบ  ไม่อยากอยู่ที่นี้แล้ว ไม่อยากเจอคุณนาตาลี  ไม่อยากมีปัญหาอยากอยู่แบบเงียบ ๆ ณิชชาคิดไปพลาง เธอไม่อยากสู้รบปรบมือกับใคร มันเหนื่อย

        ณิชชามองกานดาและประพจน์คุยหยอกล้อกันดูมีความสุข อยากเห็นเพื่อนมีความสุขแบบนี้ เธอก็มีความสุขด้วย  ส่วนตัวเธอ ตอนนี้มีมลทินแล้วคงไม่เหมาะกับใครแล้ว 

        "หยุดคิดได้แล้วณิชชา  เธอกำลังมาเที่ยวพักสมองนะให้ตัวเองมีความสุขบ้างสิ" ณิชชาบอกตัวเองแล้วหันไปมองวิวรอบตัว เรือลอยล่องอยู่กลางทะเล มีคลื่นกระทบเป็นระยะ ๆ มองออกไปไกลๆเห็นเกาะแล้ว แต่คงยังไม่ถึงง่าย ดูธรรมชาติแบบนี้ก็ทำให้เพลินดี

        ไม่นานเรือก็มาเทียบท่าที่ท่าเรือ  ผู้โดยสารหลายคนอดชมธรรมชาติของเกาะนี้ไม่ได้ด้านหน้าคือหาดทรายสีขาวสะอาดทอดยาวสุดลูกตา กระทบแดดแวววาววิบวับ  ริมหาดมีต้นมะพร้าวขึ้นเรียงรายเป็นแถวยาวน่ามอง  น้ำทะเลใสจนมองเห็นพื้นทรายและฝูงปลาแวกว่ายดูสวยงามหลายคนลงไปถ่ายรูปกับฝูงปลาทุกคนดูตื่นเต้นกับธรรมชาติตรงหน้ามาก

        ทั้งสามคนขึ้นรถสองแถวของโรงแรมที่มารับผู้โดยสาร  ถนนที่เรียบหาดด้านซ้ายคือป่า ด้านขวาคือทะเล ธรรมชาติทำให้เราสดชื่นขึ้นจริงๆ 

        ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงเป้าหมายต่างตรงไปจองห้องพักก่อน

        "สองคนนี้เอาเปรียบพจน์นะ ตัวเองมาฟรี แต่พจน์ต้องเสียตังค์"พจน์พูดเปรยๆ

        "เอาน่า เดี๋ยวเลี้ยงข้าวนะ ไหนบอกคิดถึงไง"กานดาพูดยิ้มๆ

        ทั้งสามเลือกห้องพักโซนเดียวกันโรงแรมนี้มี 3 ตึกแต่ละตึกตั้งเหมือนรูปครึ่งวงกลม และสามารถมองเห็นทะเลทุกห้อง ด้านหลังเป็นภูเขามีสระว่ายนำและมุมพักผ่อนอยู่ด้านหน้าโรงแรมติดชายหาด ช่างสวยงามได้บรรยากาศจริง ๆ

        เมื่อเก็บของเข้าที่พักเรียบร้อยก็ชวนกันไปหาอะไรทานที่ห้องอาหาร  บรรยากาศแบบหรูดูแพงไปหมดไม่รู้จะกล้ากินไหม ดีนะที่ได้กินฟรีทุกอย่างเลย  กินข้าวเสร็จก็ชวนกันเดินเลาะเรียบหาดดูวิวดูบรรยากาศรอบๆเผื่อไม่มีโอกาศมาอีก เพราะไม่รู้จะเก็บตังค์ได้เมื่อไหร่ ทั้งสามคนหาที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้เพื่อนอนพักผ่อนก่อนที่จะเดินลงเล่นน้ำที่ทะเล

        "คุณณิชชาคะ" พนักงานโรงแรมหน้าตาจิ้มลิ่มเรียกณิชชา

        "คะ  มีอะไรหรือคะ" ณิชชาลุกขึ้นนั่งกานดาและพจน์พลอยลุกขึ้นนั่งและมองพนักงานเหมือนกัน

        "คุณเอกวัฒน์เชิญพบที่ห้องค่ะ" พนักงานสาวบอก  ณิชชาแปลกใจ

        "คุณเอกวัฒน์เพิ่งมาถึงค่ะ เลยให้ดิฉันมาตามคุณณิชชาไปพบค่ะ" 

        "ลืมไปว่าคุณเอกวัฒน์ เป็นเจ้าของโรงแรม แถมรู้วันมาของพวกเราหมดด้วยคงตามมามั้ง" กานดาเสริมขึ้น  แต่ณิชชาก็ไม่อยากไปหาเขาเท่าไหร่

        "ให้ไปเป็นเพื่อนไหมแก" กานดาถาม  

        "ไม่เป็นไรจ๊ะ งั้นเดี๋ยวมานะ" ณิชชาเกรงใจเพื่อนและอีกอย่างคิดว่าคงไม่มีอะไร

        "เชิญคุณณิชชาทางนี้ค่ะ" หญิงสาวออกเดินนำหน้าไปก่อน  เธอพาเดินไปด้านหน้าและเดินอ้อมไปทางตึกที่สอง ณิชชาแปลกใจว่าทำไมไม่บอกว่าเจอกันที่ไหน เดี๋ยวเธอจะไปหาเองก็ได้  แต่สงสัยพนักงานทางโรงแรมนี้คงจะถูกอบรมให้ดูแลลูกค้าอย่างดีมั้ง

        คุณเอกวัฒน์ให้เจอที่ไหนจ๊ะ"ณิชชาถามออกไป

        "อ๋อ ใกล้ถึงแล้วค่ะ เลี้ยวตรงมุมห้องนี้ก็ถึงค่ะ" หญิงสาวตอบมายิ้ม

        พอณิชชาเลี้ยวตามหญิงสาวตรงมุมห้องด้านหลังตึกเธอก็เห็นมือใครบางคนพร้อมผ้าสีขาวมาปิดหน้าณิชชา  ณิชชาร้องดิ้นสักพักก็สลบไป

        "แกดูต้นทางไว้นะว่ามีคนผ่านมาทางนี้ไหม"เสียงชายหนุ่มในชุดพนักงานเหมือนกันพูด

        "เราต้องรีบพาผู้หญิงคนนี้ออกจากที่นี้ก่อน ดูด้วยนะว่ามีกล้องวงจรปิดไหม อย่าให้พลาดเชียวนะ" อีกคนสำทับขึ้นมา

        "ผู้หญิงอะไร สวย น่ารักขนาดนี้ มิน่าล่ะถึงมีคนอิจฉา  แต่อย่าลืมนะว่าขู่แค่ให้กลัว ถ้าทำผิดสัญญา เดี๋ยวเราไม่ได้เงิน"ชายคนแรกพูดขึ้น

        "แต่พี่ สาวสวยอยู่ในมือเรา จะปล่อยไปอยู่รึพี่อย่างน้อยให้เป็นเมียเราก่อนไม่ได้หรือ เราค่อยปล่อยไป  ดูสิ ทั้งขาวผิวเนียนเชียว" ชายอีกคนพูดขึ้นมา

        "แล้วแต่พวกมึงสิ แต่กูไม่เล่นด้วยถ้าเกิดอะไรขึ้น กูไม่ช่วยพวกมึง จำไว้กูทำตามคำสั่งเท่านั้น" ชายคนแรกพูด  อีกสองคนเลยหน้าจ๋อย

        "เห้อ  เสียดายจัง"ทั้งสามคนพาณิชชาเลาะเข้าป่า ข้ามเขาไปอีกฟากของเกาะเพื่อที่จะรอเรือมารับและพาไปอีกเกาะหนึ่ง

        "เอ้า!! รีบกันหน่อยเดี๋ยวมีใครรู้เข้าเผื่อนังนี้มันฟื้นมาก่อนอีก แล้วเรือที่นัดไว้จะมาถึงกี่โมง"ชายหัวหน้าเร่งลูกน้อง

        "น่าจะอีกราวชั่วโมงนะพี่" 

        "รีบไปกันเถอะ" ชายคนแรกบอก พร้อมกับแบกร่างของณิชชาขึ้นบ่า

        "พจน์ทำไมยายนิไปนานจัง เรากลับไปโรงแรมดีไหม เผื่อนิมีอะไรให้ช่วยรู้สึกยังไงไม่รู้" กานดาชวนพจน์ไปหาณิชชา

        "ไปก็ไป" ทั้งสองคนลุกขึ้นและเดินไปโรงแรม  

        "เอ๊ะ  นั้นคุณเอกวัฒน์นี้ แล้วยายนิล่ะ"กานดารีบเดินไปหาคุณเอกวัฒน์

*********