ท่านประธานกับเลขาลับ: รักต้องห้ามในห้องทำงาน

(ประโยคเปิดตอน): กฎข้อสาม: เมื่อเส้นตายของชีวิตกับเส้นตายของความลับมา๤๱๱๽๤กัน บางครั้งทางเลือกที่แท้จริงคือการเดินบนเส้นทางที่ไม่มีใครคิดว่าจะมี

แสงไฟฉุกเฉินในห้องนั่งเล่นวิลล่าส่องสว่างเพียงครึ่งห้อง ลักษณ์จ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงข้อความขู่ของบุคคลลึกลับ แล้วหันไปมองภพที่กำลังโทรศัพท์หาพนักงานอย่างเร่งด่วน

"เตรียมเฮลิคอปเตอร์ให้ได้ภายในหนึ่งชั่วโมง ไม่ว่าด้วยวิธีใด" ภพพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง

"ท่านประธาน แต่พายุยังไม่หยุด..." เสียงจากอีกฝั่งสายพยายามอธิบาย

"หนึ่งชั่วโมง" ภพตัดบท ก่อนจะวางสาย

เขาหันมาหาลักษณ์ "คุณเชื่อผมไหม?"

คำถามตรงๆ ทำลักษณ์ตะลึง "ผม..."

"ไม่ต้องตอบตอนนี้" ภพเดินเข้ามาใกล้ "แต่ให้โอกาสผมพาคุณและแม่ของคุณผ่านวิกฤตินี้ไปด้วยกัน"

 ฉากหัวใจเต้นแรง ทำไมชายคนนี้ที่ควรจะเป็๲ศัตรู กลับทำในสิ่งที่เกินกว่านายจ้าง?

"ทำไมท่านถึงทำแบบนี้?" ลักษณ์ถามด้วยน้ำเสียงแตกสลาย "ผม... ผมอาจเป็๞ภัยต่อท่าน"

ภพยิ้มน้อยๆ เป็๲ครั้งแรกที่ลักษณ์เห็น "เพราะตลอดอาทิตย์ที่คุณทำงานให้ผม คุณไม่เคยทำอะไรที่ทำให้ผมรู้สึกว่าคุณเป็๲ภัย มีแต่ทำทุกอย่างเกินหน้าที่"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แสดงรูปหนึ่งให้ลักษณ์ดู

"คุณจำรูปนี้ได้ไหม?"

รูปนั้นคือภาพลักษณ์นอนหลับที่โต๊ะทำงานตอนดึก วันที่ภพต้องทำงานต่อจนถึงตีสาม

"ตอนนั้นผมถ่ายไว้ เพราะมันทำให้ผมนึกถึงตัวเองสมัยเริ่มต้นธุรกิจ" ภพพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "การทำงานอย่างสุดความสามารถเพื่อคนที่เรารัก"

น้ำตาของลักษณ์ไหลอีกครั้ง "ผมแค่..."

"และนี่" ภพเปิดอีเมลอีกฉบับ "คือคนที่ส่งข้อความขู่คุณ"

หน้าจอแสดงข้อมูล: "วิไล รัตนวรวงศ์"

ชื่อนั้นทำตาภพหดแคบ "อดีตแฟนของผมที่ทิ้งผมไปแต่งงานกับเศรษฐีวัยหกสิบ ตอนนี้เธอกำลังจะหย่าและ๻้๵๹๠า๱เงินก้อนใหญ่ เธอรู้ว่าคุณคือใครเพราะเธอเคยเป็๲เลขาของพ่อผมสมัยที่บริษัทคุณพ่อคุณกำลังมีปัญหา"

โลก ราวกับว่าหมุนเร็วขึ้น

"เธอคิดว่าผมจะช่วยเธอทำลายคุณ เพราะเธอคิดว่าผมยังโกรธที่เธอทิ้งไป" ภพพูดด้วยน้ำเสียงเย็น "แต่ที่จริงแล้ว ผมขอบคุณเธอที่จากไป เพราะไม่อย่างนั้นผมคงไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่แท้จริงควรเป็๲อย่างไร"

 Romantic Tension Scene: ระหว่างรอเฮลิคอปเตอร์ ทั้งสองนั่งอยู่บนโซฟาในความเงียบ

"ผมควรตอบอีเมลไหม?" ลักษณ์ถาม

"ตอบ" ภพพูด "บอกว่า 'ไม่'"

"แต่เงินสองล้าน..."

"ผมจะเป็๞คนจ่ายค่ารักษาแม่คุณ" ภพพูดอย่างไม่ลังเล

ลักษณ์หันไปมองเขา "ผมใช้คืนท่านไม่ได้นะ"

"ไม่ต้องคืน" ภพมองตรงไปที่ตาเขา "คิดว่าเป็๞โบนัสของเลขาที่ทำงานดี"

 ฉากดึงเข้ามาในอ้อมแขน: ลักษณ์ไม่รู้ทำไม แต่เขาก้มศีรษะลงพักบนไหล่ของภพ ร่างกายอีกฝ่ายแข็งทื่อไปชั่วครู่ ก่อนจะคลายตัวและยกแขนมาอ้อมรอบไหล่เขา

"เหนื่อยจริงๆ" ลักษณ์กระซิบ

"รู้ครับ" ภพตอบ

ในชั่วขณะนั้น โลกภายนอกที่มีพายุและปัญหา ดูเหมือนจะห่างไกลออกไปเหลือเพียงความอบอุ่นของอีกคนที่เข้าใจ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฮลิคอปเตอร์มาถึง ท่ามกลางพายุที่เริ่มเบาลง ระหว่างทางกลับกรุงเทพฯ ลักษณ์หลับไปด้วยความอ่อนล้า ศีรษะพักอยู่บนไหล่ภพ

 ฉากสบตาอย่างไม่ตั้งใจ: เมื่อลักษณ์ตื่นขึ้น เขาพบว่าตัวเองกำลังจ้องมองใบหน้าของภพที่หลับไปแล้ว จากระยะใกล้ที่ไม่เคยมีมาก่อน

เส้นผมที่ร่วงลงมาบนหน้าผาก จมูกที่โด่งคม ริมฝีปาก...

ลักษณ์รู้ตัวว่ากำลังคิดอะไร หัวใจเต้นแรง เขาพยายามเบือนหนี แต่ภพตื่นขึ้นพอดี

 ใบหน้าใกล้ชิด: ทั้งคู่จ้องตากันในระยะไม่กี่นิ้ว

"เรา... ถึงแล้วครับ" ลักษณ์พูดอย่างติดขัด

ภพพยักหน้าแต่ไม่ขยับตัว "ลักษณ์..."

"ครับ?"

"ถ้าคุณต้องเลือกระหว่างความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับอดีต กับอนาคตที่จะไม่รู้ความจริงแต่มีความสุข คุณจะเลือกอะไร?"

คำถามนั้นหนักหน่วง

"ผม..." ลักษณ์คิด "ผมคงเลือกอนาคต เพราะแม่สอนว่าอดีตแก้ไขไม่ได้ แต่ปัจจุบันเลือกได้"

ภพยิ้ม "คำตอบที่ดี"

ที่โรงพยาบาล ทุกอย่างเร่งด่วน ภพใช้สายสัมพันธ์จัดการให้แม่ลักษณ์ได้รับการผ่าตัดจากศัลยแพทย์ชั้นนำของประเทศ โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

"ผมไม่มีคำพูดพอจะขอบคุณ" ลักษณ์พูดขณะนั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัด

"ไม่ต้องขอบคุณ" ภพนั่งข้างๆ "แค่สัญญาว่าจะไม่จากไป"

ประโยคนั้นมีน้ำหนักมากกว่าที่คิด

"ท่านประธาน..."

"เรียกผมว่าภพได้เวลาอยู่กันสองคน" เขาพูด

ลักษณ์รู้สึกใจสั่น "ภ... ภพ"

ชื่อนั้นออกมาจากปากเขาด้วยความหวานอย่างแปลกประหลาด

 ฉากสะดุด–แต่ตกลงสู่อ้อมแขนเขา: ตอนดึก หลังการผ่าตัดสำเร็จ ลักษณ์เดินไปซื้อกาแฟที่ร้านหน้าข้างโรงพยาบาล ด้วยความเหนื่อยล้า เขาแทบจะไม่เห็นพื้นเปียกน้ำ...

เท้าสะดุด เขาพุ่งไปข้างหน้า

แต่มีมือโอบเอวเขามาจากด้านหลัง  ฉากถูกโอบช่วยไว้ทันเวลา ดึงเขากลับมาชิดอก

"ระวังหน่อย" เสียงต่ำๆ ของภพดังใกล้หู

ลักษณ์หันไปพบว่าภพตามเขามา "ท่าน... ภพ ทำไมตามมาครับ?"

"เพราะกลัวคุณหนี" ภพพูดอย่างตรงไปตรงมา

"ผมจะไม่หนีแล้ว" ลักษณ์ตอบด้วยความจริงใจ "ไม่ว่าจะความจริงคืออะไร"

ภพพยักหน้า แต่มือยังโอบเอวเขาไว้  Almost-Kiss Scene: แสงไฟจากร้านกาแฟสาดส่องครึ่งใบหน้าทั้งคู่ ริมฝีปากใกล้กันอีกครั้ง...

แต่โทรศัพท์ของภพดังขึ้น

เสียงรีบร้อนจากรองประธานรพี: "ภพ เธอรู้ไหมว่าใครกำลังขโมยข้อมูลโครงการประมูลของเรา? วิไล! และเธอเพิ่งถอนเงินก้อนใหญ่ออกจากบริษัทที่เธอมีหุ้นอยู่กับเรา!"

Cliffhanger ตอนที่ 3: ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเผชิญหน้ากับวิไล พนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลวิ่งมาหาลักษณ์: "คุณลักษณ์! มีคนแปลกหน้าแอบเข้าไปในห้องแม่คุณ!" เมื่อทั้งคู่วิ่งกลับไป พบว่าห้องว่างเปล่า แม่ของลักษณ์หายไป กับจดหมายหนึ่งฉบับ: "ถ้าอยากได้แม่คืน นำข้อมูลโครงการประมูลมาส่งที่... หรือไม่เช่นนั้น ลักษณ์ ชัยอุดม คุณจะได้เห็นศพแม่ตัวเองครั้งสุดท้าย"

คำโปรยสำหรับตอนที่ 4:  "เมื่อศัตรูลักพาตัวแม่ไปเป็๞ตัวประกัน ลักษณ์กับภพต้องร่วมมือกันแบบที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป... และในการพยายามช่วยชีวิตคนสำคัญ ความรู้สึกที่ซ่อนไว้ก็อาจเผยออกมาอย่างควบคุมไม่ได้!"