เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ตอนที่ 209 ความจริง ณ ตำหนักเจ้าเมืองห้องโถงของตระกูลจิน “บอกเรื่องของนางมาสะ!”แองเจลล่าที่อยู่ในห้องกับโม่เว่ยเพียงสองคนเอ่ยแบบไม่รออะไรทั้งสิ้น โม่เว่ยเมื่อได้ยินก็มีแต่ความสงสัยอยู่ในหัว ‘เธอกำลังพูดอะไร?’ อยู่ๆ แองเจลล่าก็มาขอเข้าพบโม่เว่ยเลยเลื่อนนัดตระกูลต่างๆ ออกไปจนหมดในห้องโถงเองก็เหลือเพียงโม่เว่ยคนกับแองเจลล่าเท่านั้นเพราะโม่เว่ยคิดว่าแองเจลล่ามีเรื่องสำคัญอะไรจะพูด เพราะตามปกติแล้ว เวลามีแขกมาหาต้องมีผู้อาวุโสของตระกูลอยู่ด้วยเผื่อในกรณีไม่คาดคิด การที่โม่เว่ยยอมให้เข้าพบแบบ 1-1 เช่นนี้ก็แปลกมากแล้ว ทว่า ตัวเขาดันเจอคำถามที่แปลกมากกว่าสะได้“เจ้ากำลังถามเรื่องอะไร อธิบายมาหน่อย”“จินเจอร์!”เมื่อได้ยิน โม่เว่ยจากสีหน้าปกติและพยามยิ้มก็เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที เรื่องของจินเจอร์ที่เป็นคนรักของตนโม่เว่ยรู้แก่ใจดีว่าเป็นยังไง ถ้าแองเจลล่าไม่ใช่คนที่หยางเฉินบอกว่าจะมาเป็นกำลังเสริม โม่เว่ยคงฆ่าเธอไปตั้งแต่เจอหน้ากันแล้ว“ต้องการรู้อะไร”น้ำเสียง สีหน้าและท่าทางของโม่เว่ยเปลี่ยนเป็นแบบคนไม่พอใจ ต่างจากเมื่อครู่ราวกับฟ้ากับเหวแองเจลล่าที่โดนถามกลับก็เข้าใจทันทีว่าจินเจอร์ยังไม่ตาย ถ้าเกิดนางตายไปแล้วจริงๆ โม่เว่ยคงไม่แสดงท่าทางออกมาเช่นนี้ ‘เป็นแบบที่คิดเอาไว้ มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่เผ่านางฟ้าจะตายง่ายๆ แบบนั้น ต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับนางแน่’“อันดับแรกฮูเหวี่ยงใช้ลูกของเจ้าไหม?”“…วิชากำแพงเสียง”โม่เว่ยไม่ได้ตอบอะไรแล้วเริ่มใช้วิชากำแพงเสียง กำแพงเสียงที่โม่เว่ยใช้นั้นเป็นที่นิยมอย่างมากในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพื่อไม่ให้คนนอกได้ยิน ระยะวิชาที่ใช้ออกมาก็คลุมทั้งแองเจลล่าและตัวของเขาเอาไว้“ทำไม พูดให้นางได้ยินด้วยเลยสิ”แองเจลล่ากล่าวพร้อมยิ้มอ่อนๆ โม่เว่ยส่ายหน้าไปมา“เรื่องนี้ให้นางได้ยินไม่ได้”คนที่ทั้งสองกำลังพูดถึงตอนนี้คือฮูเหวี่ยงที่กำลังแอบฟังทั้งสองคนผ่านประตูห้อง ซึ่งเมื่อเธอไม่ได้ยินอะไรก็อารมณ์เสียเล็กน้อย ‘อะไรกันทำไมท่านพ่อต้องใช้วิชากำแพงเสียงด้วย’ เธออยากพังประตูและไปถามใจจะขาด แต่ว่า การทำแบบนั้นมันก็ไม่ได้คำตอบ แถมยังโดนด่าอีกต่างหาก เธอเลยทำได้เพียงแค่รอฟังจากปากของแองเจลล่าเท่านั้น“เหมือนกันมากจริงๆ เจ้าคงไม่ได้กลับเผ่านางฟ้านานแล้วสินะ”โม่เว่ยเอ่ยขึ้นพร้อมกวาดสายตาสำรวจแองเจลล่า ตั้งแต่ที่เห็นครั้งแรกเขาก็แปลกใจมากอยู่แล้วว่าแองเจลล่าเหมือนกับจินเจอร์มาก แต่ทว่า ด้วยผลประโยชน์และคำพูดที่หยางเฉินทิ้งเอาไว้เลยไม่กล้าถามให้แน่ใจ แต่ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว เพราะคนที่เข้ามาถามก่อนคือตัวแองเจลล่าเอง“เหมือนจินเจอร์มันก็แน่นอนอยู่แล้ว นางเป็นน้องของข้าเอง”“น้อง?!?!?”“ถูกต้อง ถึงจะไม่ได้เจอกันพันปีแล้วก็ตาม”ทันใดนั้น โม่เว่ยที่ได้ยินว่าแองเจลล่าเป็นพี่ของจินเจอร์เขาก็นึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมาได้ สมัยก่อนจินเจอร์เคยเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังและหนึ่งในนั้นก็มีแองเจลล่าอยู่ด้วยจริงๆ ทว่า เธอได้เล่าว่าพี่สาวของเธอตายไปแล้ว ซึ่งมันขัดกับที่แองเจลล่าบอกมาแบบสุดๆ “นางเคยบอกว่าพี่สาวของนางตายไปแล้ว ไม่ใช่เหรอ…”“แน่นอน นางจะเข้าใจแบบนั้นก็ไม่แปลก แต่นั่นมันเป็นเพียงเข้าใจผิดตัวข้าไม่ได้ตาย แต่โดนเผ่าแวมไพร์ผนึกเอาไว้ต่างหากและคนที่ช่วยข้าก็คือนายท่าน”ฟังจบโม่เว่ยก็เข้าใจว่าสิ่งที่แองเจลล่าพูดออกมานั้นมีเหตุผล เผ่านางฟ้าและเผ่าอสูร หรือเผ่าปีศาจเช่นอย่างเผ่าแวมไพร์เป็นศัตรูกันโดยธรรมชาติอยู่แล้ว ไม่แปลกเลยที่จะโดนโจมตีและผนึกเอาไว้ เมื่อมาบวกกับเรื่องที่หยางเฉินเป็นคนแนะนำมาด้วยแล้ว คำพูดของเธอจึงมีน้ำหนักอย่างมาก“ถ้างั้นเจ้าก็ไม่เคยมาที่นี่มาก่อน และไม่รู้เรื่องภายในของเผ่านางฟ้าใช่ไหม”“ถ้าข้ารู้จะมาถามไหม” แองเจลล่าตอบสีหน้าอารมณ์เสีย ‘หรือเจ้าพ่อบ้านั้นมันจะทำเรื่องบ้าอะไรอีก ชิ!’ในความทรงจำพ่อของแองเจลล่ามีชื่อว่า มิคาเอล เป็นเผ่านางฟ้าผู้ชายที่เป็นผู้นำของเผ่าตอนที่อยู่บนโลก ซึ่งนิสัยพ่อของเธอนั้นเพื่อผลประโยชน์แล้วอะไรก็ยอมเสียได้ และเมื่อได้ลองคิดไปคิดมา เรื่องที่เธอโดนเผ่าแวมไพร์ผนึกเอาไว้อาจจะเป็นฝีมือของพ่อเธอเองด้วยในตอนนนั้นเป็นช่วงที่เผ่านางฟ้ากำลังขาดแคลนนักสู้ทำให้อยู่ในสถานะตกต่ำบนโลก ทว่า ด้วยพลังของแองเจลล่าที่มีมากกว่าเผ่านางฟ้าทั่วไปบนโลกทำให้เผ่านางฟ้ามีสถานะสูงขึ้นอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ในเผ่าก็เริ่มพูดถึงเรื่องการเปลี่ยนผู้นำ ซึ่งคนที่ถูกเสนอชื่อขึ้นมาก็คือตัวของแองเจลล่าเอง‘พอมาลองคิดแล้วก็จำไม่ได้จริงๆ ว่าทำไมเราถึงโดนผนึกได้ การที่เราโดนผนึกเอาไว้อาจจะเกี่ยวข้องกับพ่อของเราที่พยามรักษาตำแหน่งไว้ก็ได้’ถึงจะยังไม่แน่ใจ 100% แต่แองเจลล่าก็รู้สึกแคลงใจไปแล้วกว่า 90% แล้ว“ต้องการรู้เรื่องจินเจอร์ตั้งแต่ตรงไหน”โม่เว่ยที่เห็นแองเจลล่ากำลังโกรธเอ่ยถามขึ้น ที่“รู้เท่าไหร่ก็บอกมาเท่านั้น …แต่ถ้าโกหก ข้าเองก็รับปากไม่ได้ว่าจะคุมอารมณ์ตัวเองอยู่ไหม”ถึงแองเจลล่าจะพลังน้อยกว่า แต่ตัวโม่เว่ยที่ได้ยินก็เข้าใจดีว่าเธอกำลังโกรธจริงๆ คนที่โกรธแบบนี้ต่อให้ต้องสละชีวิตเพื่อฆ่าศัตรูก็คงไม่ลังเล ที่รู้ได้แบบนี้เพราะเขาเหมือนกับเห็นตัวตนของตัวเองในอดีตในวันที่จินเจอร์โดนพาตัวไปไม่มีผิด“ตกลง …แต่ก่อนจะเริ่มเล่าข้าอยากขออะไรเอาไว้ก่อน”“ว่ามา!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 209 ความจริง

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เทพสงครามหวนคืน [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 209 ความจริง

คล้ายกับเรื่องเทพสงครามหวนคืน [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้