ตอนที่ 40 บอสของเหล่าจระเข้ ไคโด
จระเข้ยักษ์ที่เป็นพาหนะร่างกายมันใหญ่โตกว่าตัวที่จอมปีศาจฆ่ามาก มันมองร่างที่ไร้หัวของหัวหน้ากลุ่มจระเข้ดวงตาของมันแดงก่ำดุจสายเลือด หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินคำขู่คำรามดังลั่นจนน้ำในบึงสะเทือน บอสจระเข้กระแทกหอกบนหลังมันเบาๆมันจึงหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว
“พวกมันฆ่าน้องข้าข้าจะฆ่าพวกมัน!”
จระเข้ยักษ์ร่ำร้องสายตาที่อาฆาตหมายจะเอาชีวิตของกลุ่มจอมปีศาจ ร่างกายมันเริ่มสั่นไหวด้วยความโกธรเกรี้ยวอีกครั้งบัลลังก์เก้าอี้สั่นไหวไปมา บอสจระเข้ส่ายหน้าเขาเริ่มเบื่อกับอาการของจระเข้ยักษ์เขาเคาะหอกบนหลังจระเข้ยักษ์อีกครั้งเพื่อให้มันหยุดสั่นกลับกันจระเข้ยักษ์ไม่หยุดสั่นเสียที
เส้นเลือดเริ่มปูดพองขึ้นใบหน้าหอกในมือเริ่มสั่นไหว บอสจระเข้สะบัดหอกออกไปทันที “ฉับ!!” เมื่อสิ้นเสียงอาการสั่นจระเข้ยักษ์ก็หายไปพร้อมกับศีรษะของมัน “ตูมม!!”เกิดเสียงดังสนั่นด้านหลังกลุ่มจอมปีศาจ ทากีร่าเหลือบไปมองก็เกิดอาการตกใจสุดขีดหัวของจระเข้ยักษ์ ล่องลอยมาตกเคียงคู่กับหัวของน้องมัน
“เออ!! หยุดสั่นซะทีข้าส่งเจ้าไปหาน้องแล้วนะ”
ท่ามกลางความตื่นตกใจของฝูงจระเข้บอสของมันฆ่าพวกเดียวกันให้ตกตายเพียงในพริบตา มันเหลือบมองมายังกลุ่มของจอมปีศาจสายตาที่มันจ้องมองช่างดูหมิ่นและเหยียดหยาม มันถอนหายใจราวกับว่าพวกเขาไม่มีตัวตนและพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
“ข้าคือไคโด หัวหน้าใหญ่ของเหล่าจระเข้ทั้งหลาย พวกเจ้าบังอาจมารุกรานในเขตของข้า ด้วยความสามารถของพวกเจ้าคงไม่จำเป็นต้องถึงมือของข้าผู้นี้เหล่าลูกสมุนของข้าจงไปนำหัวของพวกมันมาให้ข้าเดียวนี้ วันนี้จะเป็นวันตายของพวกเจ้า!”
ไคโดเอนร่างพิงบัลลังก์รอชมการต่อสู้ ในใจครุ่นคิดแค่คนแค่ห้าคนกับฝูงจระเข้มากกว่าพันตัว ใยถึงต้องลงมือให้เหนื่อยเปล่ามันโบกมือเป็นสัญลักษณ์ให้เข้าจู่โจม ฝูงจระเข้ที่เป็นจอมเวทย์ เริ่มร่ายมนต์วงแหวนสีแดงของเปลวไฟลอยอยู่บนฟ้า ปรากฏลูกบอลเพลิงลอยกราดเกลื้อนจนท้องฟ้าสว่างไสว
มามอนเห็นดังนั้นผสานมือเข้าด้วยกัน คลื่นสีม่วงเป็นเส้นสายลอยไปหาพวกซากศพ บรรดาซากศพที่ลอยอยู่เต็มบึงเริ่มมารวมตัวกันลูกบอลเปลวเพลิงต่างพุ่งทะยานเข้าหากลุ่มปีศาจมามอนกระแทกฝ่ามือทั้งสองข้างลงสู่พื้น ซากศพรวมตัวกันก่อเป็นกำแพงปกป้องกลุ่มจอมปีศาจทันที
“ตูม! ตูม!! ตูม~มม!!!”
เสียงระเบิดดังไม่ขาดสายกำแพงจากซากศพแตกกระจายและหลุดร่วง ทันทีที่มันเกิดช่องโหว่ก็จะมีซากศพมาอุดแทนที่บอลไฟจำนวนไม่ต่ำกว่าสองร้อยลูกยังคงดังสนั่นไม่ขาดสาย ผ่านไปประมาณสิบลมหายใจการโจมตีก็ค่อยๆ เบาลง จอมปีศาจตั้งท่าโจมตีพร้อมกับคนในกลุ่ม มามอนอัญเชิญนักรบผีดิบมารอหลังกำแพงแล้วทุกคนต่างรอการโจมตีเวทย์หยุดลง
เมื่อสิ้นเสียงการปะทะจอมปีศาจพยักหน้าให้มามอน กำแพงซากศพแตกสลายทันที พร้อมกับการบุกทะยานไปเบื้องหน้าปีกมังกรดินกางสะบัดท่ามกลางความตกใจของคนในกลุ่ม จอมปีศาจพุ่งตรงไปยังเบื้องหน้าด้วยความรวดเร็ว ปรากฏแต่เพียงแสงสีเหลืองเป็นเส้นแสงทางยาวเข้าตวัดคาตานะฟาดฟันศัตรู
ไม่มีเวลาให้คนในกลุ่มได้สนใจพวกเขาเก็บอาการสงสัยเกี่ยวกับปีกมังกร ก่อนการโจมตีทางเวทย์จะมาอีกฝูงนักรบโครงกระดูกเริ่มออกฟาดฟัน ทากีร่าสะบัดกาต้าไม่ขาดสายยูริยังคงควบคุมอสูรของตนได้อย่างดี มาคัสไม่กล้าออกไปไกลคงฟาดฟันไม่ห่างจากยูริเพื่อป้องกันอันตรายจากการลอบโจมตี
จอมปีศาจพุ่งทะลวงผ่านกลุ่มนักสู้จระเข้ตามเส้นทางที่ก้าวผ่านฝูงนักจระเข้ต้องตกตายตามเส้นทาง เป้าหมายหลักของเขาคือกลุ่มของพวกจอมเวทย์พวกมันกำลังร่ายมนต์กันอีกครั้ง วงแหวนสีแดงของบอลไฟเริ่มปรากฏจอมปีศาจชะงักกลางอากาศ ตวัดคาตานะในมือด้วยความเร็วสูง
“เพลงดาบจันทราคลื่นดารา!!!”
ปรากฏลมกรรโชกอย่างรุนแรงหอบน้ำในบึงเข้าจู่โจมเป็นคลื่นยักษ์ ดับวงแหวนเวทย์ไปเกือบครึ่ง พร้อมทั้งพัดจอมเวทย์จระเข้ปลิวออกไปวงแหวนที่เหลืออีกเกือบร้อยวงปล่อยลูกบอลไฟเข้าจู่โจมไปทั่วบึง จอมปีศาจสามารถบินหลบได้อย่างว่องไวแต่คนอื่นกลับต้องหลบหนี อย่างทุลักทุเล
“บรึ้ม!!! อ้าก~~~!”
เสียงที่คุ้นหูร้องโหยหวนดังก้องจอมปีศาจเหลือบไปดู ทากีร่าโดนโจมตีด้วยลูกบอลเพลิงเธอกรีดร้องลั่นพุ่งทะยานลงสู่น้ำ นักสู้จระเข้รีบเข้าไปหาเตรียมจะซ้ำให้ตกตายมามอนอยู่ใกล้เขาผสานมือเข้าด้วยกัน ซากศพที่อยู่ตรงบริเวณที่ทากีร่าตกลงไประเบิดออกทันที
“ทักษะสละร่างศพ!!”
“บรึ้มม~!!”
ซากศพแตกกระจายฝูงนักสู้จระเข้ที่เข้าไปต่างถูกระเบิดกันทั่วหน้าร่างกายของพวกมันต่างแหลกเละตกสู่บึง ทากีร่ารอดพ้นจากเงื้อมมือของฝูงจระเข้แต่เธอยังคงได้รับบาดเจ็บจากบอลเพลิง เธอทะยานร่างมาจุดที่มาคัสยืนอยู่แล้วรีบกินยาฟื้นพลังทันที ภายใต้การป้องกันของมาคัสเธอสามารถรอให้เลือดเต็ม ก่อนจะออกไปต่อสู้อีกครั้ง
จอมปีศาจพยักหน้าให้กับมามอนการรุกและและการรับของพวกเขาประสานงานกันได้เป็นอย่างดีจอมปีศาจจึงไม่มีความกังวลกับพวกเขาแล้วพุ่งทะยานโจมตีต่อไป มามอนรู้สึกมีความสุขจากการที่จอมปีศาจให้การยอมรับเขาเริ่มสั่งให้นักรบโครงกระดูกโจมตีอย่างบ้าคลั่งทันใดนั้นก็มีศพของจอมเวทย์จระเข้ลอยมาจากฟ้า ตกลงสู่เบื้องหน้า ห้าตนเป็นจอมปีศาจที่โยนร่างไร้วิญญาณมาให้เขา
“ใช้มันซะ!!”
เพียงแค่คำพูดแค่ประโยคเดียวมามอนก็เข้าใจในความคิดของจอมปีศาจคลื่นพลังสีม่วงเข้ารวบรัดร่างที่ไร้วิญญาณพวกมันทันที จอมเวทย์จระเข้ที่ตายแล้วกลับลุกขึ้นยืนมาอีกครั้งพวกมันร่ายเวทย์โจมตีใส่ฝูงจระเข้ทันที ศพของจอมเวทย์จระเข้ยังคงลอยมาหามามอนอย่างต่อเนื่องจนในเวลานี้ไม่มีเหลือนักรบโครงกระดูกอีกแล้วแต่กลับปรากฏจอมเวทย์จระเข้ภายใต้การควบคุมของมามอน ยี่สิบ ตัว
“เจ้าไม่สามารถควบคุมพวกมันได้มากกว่ายี่สิบหรือไง?”
จอมปีศาจปรากฏกายขึ้นใกล้เคียงกับมามอน
“ระดับทักษะของผมยังต่ำเกินไปมันยังคงอยู่แค่ระดับเงินเท่านั้น เมื่อถึงระดับทองจึงจะสามารถควบคุมได้ 50 ตน และเมื่อเป็นระดับเพชรจะสามารถควบคุมได้ 100 ตน”
“เป็นอย่างนี้เอง! ข้าเข้าใจแล้วระวังตัวด้วย”
จอมปีศาจพุ่งทะยานเข้าหาฝูงจระเข้จอมเวทย์อีกครั้งจำนวนพวกมันลดลงอย่างต่อเนื่อง ไคโดเริ่มนั่งไม่ติดบัลลังก์ บรรดาลูกสมุนเริ่มตกตายลงเรื่อยๆภาพที่มันเห็นขณะนี้เหมือนราวกับว่ามัจจุราชกำลังสะบัดเคียวอันแหลมคมพรากวิญญาณของลูกสมุนมัน
ความหนาวเย็นเริ่มเสียดแทงตามกระดูกสันหลังมันประมาทกลุ่มของพวกเขาเกินไป และภาพเบื้องหน้ายิ่งทำให้หัวใจของมันสั่นไหวรุนแรงไม่ใช่เฉพาะไคโดเท่านั้น แม้แต่คนอื่นๆ ในกลุ่มจอมปีศาจก็เช่นกันมันเป็นภาพของจอมปีศาจกำลังเอาเลือดของจอมเวทย์จระเข้ ราดใส่หน้าของเขาเอง
เนื่องจากการต่อสู้ที่ยาวนานความเหนื่อยล้าเริ่มปรากฏให้จอมปีศาจ จะหยิบยาขึ้นมาดื่มกินก็ใช่ที่เพราะมันต้องถอดหน้ากาก หากเป็นอย่างนั้นความลับที่ปกปิดไว้ต้องถูกเปิดเผยสู้เสียให้รู้แค่เผ่าพันธุ์แค่นั้นพอ ความเหนื่อยล้าที่สูญเสียไปเริ่มเติมเต็มอีกครั้งเมื่อได้ดื่มเลือดพละกำลังเหมือนเพิ่มขึ้น ดวงตาของจอมปีศาจแดงก่ำ กล้ามเนื้อส่วนต่างๆดูกำยำขึ้น กรงเล็บที่ยื่นออกมามันทำให้เขาดูน่ากลัว
ราวกับว่าจอมปีศาจเริ่มบ้าคลั่งเขาบินเข้าหาฝูงจระเข้ทันที มือหนึ่งสะบัดคาตานะว่องไวดุจแสง อีกมือหยิบจับกระชากหัวขาดหลุดร่วงภาพที่หน้าหวาดกลัวของจอมปีศาจเกิดขึ้นอีกครั้ง เลือดของพวกจระเข้สาดกระจายพวกตัวกรีดร้องลั่น บางตัวแขนขาสูญหาย บางตัวหกล้มคุกคลานทะยานหนี
“พลัก!!!”
ขณะที่จอมเวทย์จระเข้กำลังคืบคลานหนีฝ่าเท้าของจอมปีศาจเหยียบย้ำไปที่หัว จนมันจมลงไปในบึงปรากฏเลือดนองน้ำบริเวณนั้นแดงฉานไปทั่ว จอมปีศาจเหลือบมองไปหาไคโดด้วยสายตาแดงก่ำ เขายื่นมือชี้ไปหาไคโดพร้อมทั้งกระดิกนิ้วเรียกให้เข้ามา
ไคโดสะดุ้งตื่นจากภวังค์ อาวุธในมือกำลังสั่นสะท้านมันกำลังโกธรถึงขีดสุด มันลืมตัวจากเหตุการณ์ต่อสู้ที่เบื้องหน้าจนทำให้ตกตะลึงท่าทีของจอมปีศาจทำให้มันได้สติ มันทำท่าเกร็งกำลัง ขู่คำรามร้องลั่นพุ่งเข้าใส่จอมปีศาจทันที หอกในมือสั่นไหว ฟาดใส่อย่างรุนแรง
“ตูม~~!!!”
หอกและคาตานะปะทะกันเสียงดังสนั่น แรงจาการโจมตีของมันแหวกน้ำในบึงออกขณะที่อาวุธทั้งสองปะทะกันมือข้างหนึ่งของไคโดปรากฏขึ้นที่ช่วงท้องของจอมปีศาจทันทีวงแหวนสีแดงหมุนวนอย่างรวดเร็ว ปรากฏเปลวเพลิงที่ฝ่ามือ โจมตีใส่จอมปีศาจอย่างจัง
“บรึ้มม!!”
“อั๊ก!!!”
เปลวเพลิงโจมตีใส่จอมปีศาจกระเด็นลอยออกไปเขาตีลังกาก่อนร่างจะกระทบกับพื้นด้วยความรวดเร็ว ปรากฏรอยไหม้จางๆที่หน้าท้องเท่านั้นไคโดยิ้มอย่างชั่วร้าย เปลวไฟในมือสั่นไหนเป็นระลอกจอมปีศาจไม่ทันคาดคิดว่ามันจะใช้พลังเวทย์ได้
“ชิ!! ประมาทเกินไปไม่คิดว่ามันจะใช้เวทย์ได้”
“ข้าก็ไม่ได้บอกเจ้าซะหน่อยว่าข้าใช้เวทย์ไม่ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า!!”
ความรุนแรงจากเปลวเพลิงนั้นไม่ได้รุนแรงอย่างที่คาดคิด เมื่อเห็นปีศาจลุกขึ้นมา พวกคนในกลุ่มต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกการโจมตีนั้นไม่ได้ทำร้ายจอมปีศาจเท่าไร ท่ามกลางความสงสัยของจอมปีศาจเขาลูบที่บริเวณคอตัวเองมันปรากฏสร้อยเส้นหนึ่งที่ได้มาจากบอสโทรนในครั้งก่อนมันมีคุณสมบัติป้องกันเวทย์มนต์ส่วนหนึ่งเขาจึงเข้าใจว่าเพราะเหตุใดเวทย์จึงไม่รุนแรงเท่าที่ควร
“เวทย์กระจอกความแรงของมันทำให้ข้ารู้สึกคันๆ เท่านั้น”
จอมปีศาจพุ่งเข้าหาไคโดอีกครั้งทั้งสองฟาดฟันกันสนั่นบึง ทั้งแรงระเบิดจากเวทย์มนต์ ทั้งร่องรอยของการปะทะมีเต็มไปทั่วบริเวณ เสียงหอบหายใจของไคโดเริ่มติดขัด ต่างกับจอมปีศาจหากเหนื่อยล้าจะหยิบซากศพในบริเวณนั้นขึ้นมาบีบเค้นเลือดใส่หน้า
“แกมันขี้โกง!!”
“มันมีกฎด้วยรึไง?”
ไคโดแทบหงายหลังเมื่อได้ยินคำตอบจากจอมปีศาจดังเช่นตัวมันที่แอบลอบโจมตีด้วยเวทย์ มันขู่คำรามลั่นด้วยความโกธร พุ่งเข้าหาจอมปีศาจทันทีการฟาดฟันเกิดขึ้นอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ด้วยความเหนื่อยล้าของไคโดมันทุ่มสุดกำลังกับการโจมตีครั้งนี้ เสียงปะทะอันรุนแรงทำให้บึงมรณะระเบิดออกเป็นวงกว้างพร้อมกับเลือดที่สาดกระจายไปทั่ว
“บรึ้ม~~~ม!!!”
“ย้าก~~~ก!!”
“โฮก~~~ก!!!”
นิยายเรื่องนี้ที่ผมแต่งนั้น เป็นนิยายแต่งสด บางที่ต้องนั่งคิด นั่งลบ นั่งอ่าน หรือนั่งหน้าจอทั้งวันจนมีอาการปวดหลัง เพราะไม่มีสคริปล่วงหน้า
เลยมีบางครั้งที่อัพล่าช้า เพราะต้องการให้ออกมาดีที่สุด หากผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
จะพยายามลงทุกวันอย่างน้อยวันละตอน ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม กำลังใจเล็กๆน้อยๆ ของทุกท่านที่เข้ามาซื้ออ่าน เป็นแรงผลักดันให้ผมก้าวเดิน
สุดท้ายนี้ ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ ที่ติดตาม
2.91M
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
