บทที่ 20 ตบหน้าถงเหล่าเอ้อร์
ถงชุนชู่คิดว่าพี่ชายคนรองไม่ได้อาสาลงชนบทเพราะไม่อยากให้ถงฮั่วซึ่งเป็ผู้หญิงต้องมาที่นี่หรอกหรือ?
แต่ตอนนี้ถงชุนชู่้าคำอธิบายจากเธอมากกว่า
ถงฮั่วไม่ได้รีบร้อน "เื่นี้มันเกี่ยวข้องกับเื่ที่ฉันจะพูดอยู่แล้ว"
"ถงเหล่าซื่อ..."
ถงฮั่วเพิ่งจะเอ่ยปากก็ถูกขัด
"เดี๋ยวก่อน! ทำไมเธอถึงเรียกฉันว่าถงเหล่าซื่อล่ะ?" นี่มันฟังดูแย่มากเลยนะ!
ถงชุนจิ้งแค่นเสียงหึ เธอเองก็เรียกเขาว่าถงเหล่าเอ้อร์เหมือนกัน!
"ฉันจะเรียกยังไงก็ได้ ถ้ากล้าขัดฉันอีก ฉันจะไม่พูดอะไรเลย" ถงฮั่วเตือน
ถงชุนชู่อดทนไว้ แล้วหุบปากไปชั่วคราว
ถงฮั่วพูดเสียงเรียบว่า "การที่ถงเหล่าเอ้อร์ไปชนบทเพราะว่าเขาสารภาพรักกับข่งมี่เสวี่ยไม่สำเร็จ รู้สึกอับอาย ไม่กล้าเผชิญหน้ากับข่งมี่เสวี่ย เลยเลือกจะมาที่ชนบทแทน"
ในตระกูลถงมีลูกสี่คน สถานการณ์ตอนนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ต้องมีลูกคนใดคนหนึ่งไปทำงานที่ชนบท
หวังฟางจะยอมให้ลูกของตัวเองไปลำบากตรากตรำในชนบทได้อย่างไร?
น่าเสียดายที่ตอนนั้นเธอยังอายุน้อยเกินไป อายุแค่สิบห้าปีเท่านั้น พวกเขาจึงไม่รับเธอเข้าทำงาน
ด้วยเหตุนี้ หวังฟางจึงคิดหาวิธีขอความช่วยเหลือจากน้องชายของเธอหวังกุยเหรินให้ถงชุนจิ้งแกล้งป่วย รอจนกระทั่งถงฮั่วอายุครบสิบแปดปีจึงจะส่งเธอไปชนบท
หวังฟางคิดคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าถงชุนจิ้งจะอาสาไปชนบทเป็เยาวชนนักเรียนด้วยตัวเอง และยังเป็การตัดสินใจด้วยตัวเองโดยไม่ปรึกษาใคร จนไม่มีทางให้เสียใจในภายหลัง
ตอนนั้นเหตุผลที่ถงชุนจิ้งให้ไว้ช่างดูดี เขาพูดว่า "ผมเป็พี่ชาย ผมไม่อาจปล่อยให้น้องสาวต้องไปลำบากที่ชนบทคนเดียวได้"
เพราะเื่นี้หวังฟางจึงเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ และนับั้แ่ครั้งนั้นเป็ต้นมา หวังฟางที่เคยแสร้งทำดีกับเธอก็เปลี่ยนท่าทีไปอย่างสิ้นเชิงเพราะเื่ที่ถงชุนจิ้งถูกส่งไปชนบท
และด้วยความรู้สึกผิดนี้ เธอจึงกัดฟันเก็บออมข้าวของเพื่อส่งให้เขาที่ชนบท
คำพูดของถงชุนจิ้งในชาติก่อนทำให้ถงฮั่วซาบซึ้งใจมาตลอดครึ่งชีวิต
ยามที่เธอทนไม่ไหว เธอจะพยายามคิดสุดกำลังว่าพี่ชายคนโตของเธอเป็ทหาร ถ้าพี่ใหญ่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ เขาจะต้องมาช่วยเธอแน่นอน!
หากพี่รองของเธอรู้ว่าเธอถูกรังแก เขาจะต้องช่วยเธอแก้แค้นแน่!
หากพี่ชายรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน เขาจะต้องมาช่วยเธอโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น!
เมื่อเธอหนีออกมาจากูเาได้ในที่สุด แค่เพราะเธอบอกว่าถูกข่งมี่เสวี่ยวางแผนเล่นงาน พี่ชายคนโตก็ไม่มาพบเธออีกเลย
พี่รองให้เงินเธอมาก้อนหนึ่ง บอกให้เธออยู่เฉย ๆ และอย่าทำอะไรกับข่งมี่เสวี่ย
น้องชายของเธอกลับสาดน้ำเย็นใส่เธอ เตือนให้เธออยู่ห่าง ๆ ข่งมี่เสวี่ย อย่าไปรบกวนชีวิตที่มีความสุขของครอบครัวข่งมี่เสวี่ย
ชาตินี้ ก่อนที่เธอจะได้เกิดใหม่ เธอก็เคยถูกถงชุนจิ้งทำให้ประทับใจเช่นกัน แม้ว่าจะต้องส่งเงินเดือนทั้งหมดให้ที่บ้าน แต่เธอก็ยังพยายามเก็บหอมรอมริบส่งข้าวของไปให้ถงชุนจิ้งที่ชนบททุกครึ่งปีไม่เคยขาด
ถงชุนชู่มองพี่ชายคนรองด้วยความใ "พี่รอง… คุณ… ก็ชอบพี่มี่เสวี่ยเหมือนกันเหรอ?"
ถงชุนจิ้งโกรธจนหน้าแดง "ถงฮั่ว ตอนนั้นฉันทำไปเพื่อเธอนะ..."
ถงฮั่วตบหน้าเขาอย่างแรง สายตาคมกริบราวกับมีดพร้อมจะเฉือนเนื้อ "พูดอีกครั้งซิ!"
"ตอนนั้นที่บ้านต้องมีคนไปชนบท ฉันทำไปก็เพื่อเธอ..."
ถงฮั่วตบเขาเสียงดังจนพูดไม่จบประโยค
ถงชุนจิ้งกำหมัดแน่น ดวงตาฉายแววโกรธจัด "อย่าคิดนะว่าฉันไม่กล้าตีเธอ!"
ถงฮั่วแสดงสีหน้าดูถูก "ถ้าคุณอยากไปชนบทจริง ๆ คุณก็คงไปั้แ่แรกแล้ว ไม่จำเป็ต้องแกล้งป่วยจนฉันอายุสิบแปดหรอก"
ถงชุนจิ้งสีหน้าไม่สู้ดีนัก "ตอนนั้นร่างกายฉันไม่ค่อยแข็งแรง ถ้าร่างกายฉัน..."
ถงฮั่วตบเขาอีกครั้งทำให้ถงชุนจิ้งโกรธจัดจนตบกลับทันที
ถงฮั่วเคลื่อนไหวว่องไวรีบดึงถงชุนชู่มาบังไว้!
ตอนที่ถงชุนชู่รู้ตัวอีกที หน้าเขาก็โดนถงชุนจิ้งตบเข้าให้ จนศีรษะมึนงงไปหมด
"พี่รองตบแรงเกินไปหรือเปล่า?"
ขณะที่ถงชุนจิ้งกำลังตบถงชุนชู่และยังไม่ทันได้ตั้งตัว ถงฮั่วก็ตบกลับถงชุนจิ้งทันที ตบจนถงชุนจิ้งตาถลน แทบอยากจะตบเธอให้ตายไป!
"ถงเหลาเอ้อร์! ของที่ฉันส่งไปให้คุณหลายปีนี้ กินแล้วสุขสบายดีไหม?" ถงฮั่วถามอย่างเสียดสีก่อนที่เขาจะลงมือ
"ฉันเสียดายไม่กล้ากิน ไม่กล้าใส่ หลายปีนี้แม้แต่ไอติมแท่งราคาหนึ่งหยวนในหน้าร้อน ฉันยังไม่กล้ากิน เก็บเงินทั้งหมดไว้ให้เธอ ส่งของไปให้คุณ"
"ถ้าคุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง คุณก็พูดความจริงมาสักคำสิ ตอนนั้นคุณลงชนบทไปเป็เยาวชนนักเรียนเพื่อฉันจริง ๆ หรือ?"
ถงชุนจิ้งพูดเยาะเย้ยว่า "ส่งของมาให้ฉันแค่ครึ่งปีละครั้ง มันมากมายหรือไง? เงินเดือนของเธอก็ไม่ได้น้อย แล้วยังจะมาพูดว่าประหยัดข้าวปลาอาหารเพื่อฉันอีก!"
ถงชุนชู่ที่ถูกตีจนใบหน้าบวมไปครึ่งหนึ่ง พูดอย่างใว่า "พี่รอง คุณไม่รู้หรือว่าเงินเดือนของเธอทุกเดือน แม่เป็คนไปเก็บไว้แทน?"
ถงชุนจิ้งรู้สึกตื่นตระหนก แต่ก็ยังดื้อดึงพูดว่า "เป็ไปไม่ได้! ถึงยังไงแม่ก็ต้องเหลือเงินไว้ให้เธอบ้างสิ!"
ถงฮั่วยกยิ้มบาง ๆ เป็รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการถากถาง
ถงชุนชู่ส่ายหน้าให้พี่ชายคนรองด้วยสีหน้าซับซ้อน
ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่เขายุยงให้ถงฮั่วไปเรียกร้องขอรับเงินเดือนเอง แต่เธอก็ไม่กล้าพูดเื่นี้เลย
หากถงฮั่วสามารถรับเงินเดือนด้วยตัวเองได้ เขาก็คงจะสามารถเรียกร้องเงินค่าขนมจากเธอได้ไม่น้อย
ถงชุนจิ้งไม่คิดว่าความจริงจะเป็แบบนี้ เขา... เขาเคยคิดว่าถงฮั่วส่งของให้เขาแค่ครั้งละครึ่งปีแบบนี้ช่างเ็าเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่เขามาที่ชนบทเพื่อเธอ
แต่ตอนนี้เหตุผลที่แท้จริงที่เขามาชนบทถูกเปิดเผยแล้ว แต่เธอกลับทุ่มเทส่งของให้เขาจนหมดเนื้อหมดตัว
"ถ้าคุณยังมีจิตสำนึกอยู่บ้างก็บอกความจริงมาซะ" ถงฮั่วพูดเสียงเรียบ
ถงชุนจิ้งหน้าแดงก่ำ เงียบไปนานมากก่อนจะพูดว่า "เธอพูดถูก"
ถงชุนชู่เดาเื่นี้ได้ แต่พอฟังพี่ชายคนรองยอมรับด้วยตัวเองก็ยังรู้สึกะเืใจ ที่แท้พี่ชายคนรองก็เคยสารภาพรักกับพี่มี่เสวี่ย
ในที่สุดถงฮั่วก็พูดออกมาว่า "เหตุผลที่ฉันส่งถงเหล่าซื่อไปชนบทก็เพราะข่งมี่เสวี่ย"
สีหน้าของถงชุนชู่เปลี่ยนไปทันที เขามองเธอด้วยความใ เธอ… เธอรู้ทุกเื่ได้อย่างไร?
"เธอไม่ควรโยนความผิดทุกอย่างให้พี่มี่เสวี่ย เธอไม่ได้ทำอะไรผิด" ถงชุนจิ้งกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย เพราะคิดว่าถงฮั่วอิจฉาข่งมี่เสวี่ย
"ถงเหล่าซื่อ นายจะให้ฉันเป็คนพูดหรือนายจะพูดเอง?" ถงฮั่วให้โอกาสเขาเลือก
"พูดอะไร? ฉันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร!" ถงชุนชู่กระอักกระอ่วน
ถงฮั่วยิ้มเยาะมุมปาก "ถงเหล่าซื่อแอบชอบข่งมี่เสวี่ย ฉันเลยส่งเขาไปทำงานที่ชนบทด้วยความหวังดี เพื่อไม่ให้เขาหลงผิดไปมากกว่านี้"
ใบหน้าของถงชุนชู่แดงก่ำราวกับก้นลิง
ถงชุนจิ้งไม่จำเป็ต้องถามอะไรอีก แค่ดูจากปฏิกิริยาของถงชุนชู่ก็รู้ว่าทุกอย่างที่ถงฮั่วพูดเป็ความจริง
"แค่เพราะเหตุผลนี้ เธอถึงกับส่งฉันมาเป็เยาวชนนักเรียนเลยเหรอ?" ถงชุนชู่ะเิอารมณ์ออกมา เขาแค่ชอบพี่มี่เสวี่ยเท่านั้นเอง เขาทำความผิดร้ายแรงอะไรหรือไง?
"เสี่ยวชู่ ถึงแม้ถงฮั่วจะทำไม่ถูก แต่นายอายุน้อยกว่ามี่เสวี่ยตั้งสองปี เธอเป็พี่สาวของนายนะ!" ถงชุนจิ้งบอกเขาอ้อม ๆ ว่าพวกเขาไม่เหมาะสมกัน
ถงชุนชู่ไม่พอใจ "คุณจะรู้อะไร? ผู้หญิงแก่กว่าสามปีเหมือนทองคำก้อนหนึ่ง ของผมอย่างน้อยก็ต้องได้ก้อนเงินสิ!"
ถงฮั่วมีสีหน้าเ็า มุมปากยกขึ้นเป็ยิ้มเยาะหยัน ถ้าพวกเขารู้ว่าข่งมี่เสวี่ยเป็น้องสาวแท้ ๆ และพี่สาวแท้ ๆ ของพวกเขาจะเป็ยังไงนะ? จะอับอายจนอยากตาย? หรือจะท้าทายจารีตประเพณีของโลกนี้?
ถ้าหวังฟางรู้ว่าลูกชายของเธอตกหลุมรักลูกสาวของตัวเองจะเป็ยังไง?
จะเสียใจจนอยากตาย? หรือจะตายไปเลย?
ตอนที่สองพี่น้องนึกถึงถงฮั่ว เธอก็จากไปแล้ว
ถงชุนชู่พูดถึงถงฮั่วว่า "ในวันแต่งงานของถงฮั่ว เธอได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจไม่น้อย พูดอะไรออกมามากมาย จนพ่อแม่โมโหแทบตาย..."
ถงชุนชู่เล่าบางส่วนให้ถงชุนจิ้งฟัง แล้วถามด้วยสีหน้าประหลาด "คุณว่าเธอถูกกู้จินเยว่ทำให้โมโหจนสติเสียไปแล้วหรือเปล่า?"
ถงชุนจิ้งรู้สึกรู้สึกแปลกใจและพอใจในเวลาเดียวกันที่ถงฮั่วโต้เถียงกับพ่อแม่
ที่แท้ถงฮั่วไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาโดยเฉพาะ แต่เป็การทำร้ายทุกคน แม้แต่พ่อแม่ก็ยังถูกเธอเล่นงาน ดังนั้น...การที่เธอทำร้ายเขาก็เป็เื่ปกติ
ส่วนถงชุนชู่กลับรู้สึกว่าถงฮั่วปฏิบัติกับเขาซึ่งเป็น้องชายแตกต่างจากคนอื่น อย่างน้อย ๆ เธอก็ไม่ได้ตบหน้าเขาอย่างแรงเหมือนที่ทำกับพี่ชายคนรอง และไม่ได้ด่าทอจนเกือบทำให้พ่อแม่โมโหตายเหมือนกับที่ทำกับคนอื่น
2K
![สตรีผู้นี้มิได้มีนามว่าถงหลานเฟย [ผ่านการพิจารณา สนพ.ปีกบุปผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648112787_13651497.webp)
