บทที่ 3 ฉันจะได้พบเขาเร็ว ๆ นี้
หากคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ยังคงเป็คนขี้อายและอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน เธอต้องหวาดกลัวกับใบหน้าอันดำมืดของเหวินเฟิงฉีในขณะนี้แน่
แต่เธอไม่ใช่เหวินหน่วนผู้อ่อนแอและถูกรังแกง่าย ๆ เช่นเมื่อก่อนอีกแล้ว
เธอคนเก่าได้ตายไปและเธอคนใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมา
"ฉันบอกว่าฉันจะไม่มีวันแต่งงานกับลู่กัวจือ” เหวินหน่วนพูดซ้ำอีกครั้ง
"แกนี่มัน! ได้! วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย” เหวินเฟิงฉีพูดพลางหยิบไม้ที่อยู่บริเวณลานบ้านขึ้นมาเพื่อทุบตีเธอ
"อย่า!" หวังเซียนฮัวรีบหยุดผู้เป็สามีและพูดกับเหวินหน่วนว่า "ทําไมลูกถึงได้ดื้อแบบนี้? เร็วเข้า รีบยอมรับความผิดกับพ่อเร็วลูก"
เหวินหน่วนยิ้มบาง ๆ หวังเซียนฮัวและเหวินเฟิงฉีก็เป็เช่นนี้ คนหนึ่งร้องหน้าแดงและคนหนึ่งร้องหน้าเสีย
ให้เธอยอมรับมัน?
เธอจะไม่รับรู้ถึงมันอีก
มันจะไม่เหมือนเมื่อก่อนเหวินเฟิงฉีจะตีเธอไม่ได้อีกแล้ว
เหวินเฟิงฉีโมโหจนหัวเกือบะเิกับท่าทีของเหวินหน่วน เขาผลักหวังเซียนฮัวออกไปและหยิบไม้เข้าไปตีเหวินหน่วน
"อ๊ะ! ลุงเฟิงฉี ทําไมลุงถึงตีฉันละ" โจวย่าหนีคลุมแขนพร้อมกับร้องไห้ออกมา "แขน…แขนของฉัน"
"หนี่จือ ลุงไม่ได้ตั้งใจจะตีเธอ" เหวินเฟิงฉีรีบโบกมือไปมาอย่างเร่งรีบ พลางจ้องมองไปที่เหวินหน่วนอีกครั้ง
"แกออกมา แกกล้ามากนะที่เข้าไปซ่อนอยู่หลังเพื่อนรักแก นังเด็กสารเลว!"
โจวย่าหนีได้เป็หนี่จือ ส่วนตัวเธอกลายเป็นังเด็กสารเลวไปเสียอย่างนั้น
หากเธอคือเด็กสารเลว เหวินเฟิงฉีก็เป็สารเลวตัวพ่อแล้ว
"เหวินหน่วนของฉัน" คุณย่าตาบอดฟังการเคลื่อนไหวและคลําทางออกมาว่า “ลูกห้ามตีเธอนะ"
"คุณย่า” ั์ตาของหญิงสาวร้อนผ่าว “อย่าเข้ามาค่ะ คุณย่าระวังใต้ฝ่าเท้าด้วย"
ในชีวิตก่อนหน้านี้ของเธอ เมื่อเธอกําลังจะแต่งงานกับลู่กัวจื่อ คนเดียวที่คัดค้านเื่นี้คือคุณย่าของเธอ แต่ตอนนั้นเธอเต็มใจแต่งกับอีกฝ่าย หญิงชราไม่พูดอะไรอีกทำเพียงกอดเธอและร้องไห้ออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"การเป็แม่เลี้ยงไม่ใช่เื่ง่าย"
ในวันที่เธอแต่งงาน คุณย่าของเธอยัดสูตรอาหารที่ปู่ของเธอทิ้งไว้ให้อย่างเงียบ ๆ เธอบอกว่าให้เป็ของขวัญวันแต่งงาน และบอกให้เธอซ่อนมันไว้อย่างดีเพื่อไม่ให้ลูกสะใภ้ของเธอรู้
แต่เธอไม่ฟังคำคุณย่า ลู่กัวจื่อไม่เพียงรู้สูตรอาหารนั่นเท่านั้น แต่เธอยังถูกโจวย่าหนีหลอกอีกด้วย
เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ เหวินหน่วนก็รีบวิ่งไปช่วยคุณย่าของเธอ แต่ในขณะนั้นเอง เหวินเฟิงฉีก็คว้าตัวเธอไว้
"รีบตามฉันมา"
ถ้ายังไม่ไปตอนนี้พวกเขาก็จะสายแล้ว
เขาใช้ความพยายามอย่างมากที่จะให้อีกฝ่ายเห็นด้วยกับการดูตัววันนี้ เหวินหน่วนต้องแต่งงานกับตระกูลลู่ ให้ได้
ถึงลู่กัวจื่อจะเป็หม้าย แต่เขาก็ยังอายุไม่มาก ตอนนี้เขาเป็ถึงผู้อํานวยการโรงงานปูนซีเมนต์ และในอนาคตเขาจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ เขาสามารถทำให้ตระกูลเหวินดีขึ้นได้เพียงแค่สะบัดมือเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ลู่จินฉวน อาของลู่กัวจื่อยังมีอายุน้อย แม้ว่าตนจะไม่เคยพบอีกฝ่ายมาก่อน แต่ชื่อเสียงของเขาก็โด่งดังเอามาก ๆ
ตราบใดที่เหวินเชี่ยงสามารถเข้าไปทำงานในโรงงานปูนซีเมนต์ที่มีพี่เขยเป็เ้านายและมีญาติที่มีอำนาจอย่างลู่จินฉวน เขาก็ไม่ต้องกลัวแล้วว่าลูกชายของเขาจะไม่มีงานทำและหาภรรยาไม่ได้”
เหวินหน่วนอ้าปากค้าง แขนของเธอกำลังจะถูกอีกฝ่ายฉีกออกเป็ชิ้น ๆ
"ฉันไม่ไป” เธอผละออกจากมือของเหวินเฟิงฉี "การเป็แม่เลี้ยงไม่ใช่เื่ง่าย และฉันไม่สนใจที่จะเป็แม่เลี้ยงให้ลูกคนอื่น"
ในชีวิตก่อนหน้านี้ เธอดีกับสัตว์ร้ายตัวน้อยสองตัวนั้นอย่างสุดหัวใจ แต่เธอได้อะไรกลับมาบ้าง?
"ตอนนี้คือสังคมยุคใหม่แล้ว เขาไม่ใช้การแต่งงานแบบคลุมถงชนอีกแล้ว ถ้าพ่อยังกล้าบังคับฉัน ฉันจะไปที่เทศบาลเพื่อฟ้องร้องพ่อ" เหวินหน่วนพูดอย่างเ็า
"ก็เอาสิ” เหวินเฟิงฉีตบหน้าหญิงสาว "ฟ้องฉันเหรอ? เอาเลย ฉันให้แกฟ้อง "
ใบหน้าของเหวินหน่วนเปลี่ยนเป็สีแดงและบวมอย่างรวดเร็ว
"คุณจะตีหน้าลูกไม่ได้นะ" หวังเซียนฮัวพูดอย่างกังวล
ทุกคนในครอบครัวต้องอาศัยของฉันในการดูตัว ถ้าเหตุการณ์นี้ทำให้การดูตัวล้มเหลวล่ะ?
เหวินเฟิงฉีเริ่มรู้สึกเสียใจกับการกระทำของตน ทำไมเขาถึงมีความมั่นใจว่าลู่กัวจื่อจะชอบเหวินหน่วน? เมื่อกี้มันก็แค่การอุ่นหน้าให้ร้อนไม่ใช่หรือไง?
หากพูดถึงเด็กสาวที่มีบุคลิกและนิสัยดีก็คงมีอีกมาก แต่ในสิบลี้แปดหมู่บ้านลูกสาวของเขาต้องติดอยู่ในอันดับต้น ๆ แน่นอน
"นี่เหรอลูกสาวแสนดีที่คุณเลี้ยงมา" เหวินเฟิงฉีส่งความโกรธของเขาไปยังหวังเซียนฮัว หลังจากะโใส่เธอ เขาก็พยายามระงับความโกรธของเขาและพูดกับเหวินหน่วนว่า "ฉันเป็พ่อของแก ทำไมฉันจะสั่งสอนแกบ้างไม่ได้ แกอย่าพูดให้มากความนัก "
"ย่าหนีรู้ความมากกว่าแก เมื่อกี้เธอบอกฉันว่า เธออิจฉาแกที่มีพ่ออย่างฉันคอยจัดการเื่แต่งงานให้”
เหวินเฟิงฉีกล่าว
ที่จริงแล้วเขา้าแนะนําโจวย่าหนี แต่ติดปัญหาที่โจวย่าหนีหน้าตาไม่ดีเท่าเหวินหน่วน และชื่อเสียงก็มีไม่มากเท่าอีกฝ่าย
เขาไม่รู้ว่าดวงตาของผู้หญิงขี้นินทาในหมู่บ้านนั้นมืดบอดหรืออย่างไร ถึงได้มองไม่เห็นผู้หญิงที่ดีอย่างโจวย่าหนี
"พอเถอะเหวินหน่วน" โจวย่าหนีมองเหวินเฟิงฉีด้วยความอิจฉาและพูดว่า "ลุงเฟิงฉีทําทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของเธอถ้าฉันมีพ่อแบบนี้คงดีไม่น้อย"
เหวินเฟิงฉีรู้สึกเสียใจอยู่พักหนึ่ง
เธอช่างเป็เด็กดี
"เยี่ยมเลย" เหวินหน่วนพูดด้วยรอยยิ้ม "ในเมื่อเธออิจฉาฉันนัก ก็ไปดูตัวแทนฉันเสียสิ"
โจวย่าหนีคิดถึงเื่นี้อยู่บ้าง แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถทำได้
"ฉันเห็นว่าแกเกิดมาพร้อมกับพร แต่แกใช้พรพวกนั้นไม่เป็" เหวินเฟิงฉีพูดพร้อมวางมือบนสะโพก "แม้ว่าลู่กัวจื่อจะหย่าร้าง แต่เขาก็เป็ถึงผู้อำนวยการ ถ้าแกแต่งงานกับเขา แกจะเป็ถึงภรรยาของผุู้อำนวยการ ไม่ต้องกังวลเื่อาหารและเสื้อผ้า เมื่อออกไปข้างนอก ทุกคนต่างนับหน้าถือตาแก?"
"สำหรับลูกน้อยสองคนของเขา แกก็แค่ให้ขนมพวกเขาบ้าง" เหวินเฟิงฉีพูดอย่างอดทน "ในอนาคตถึงแกไม่ได้ตัดสินใจเื่ใหญ่ แต่เื่เล็ก ๆ ภายในบ้านล้วนเป็แกที่ตัดสินใจไม่ใช่หรือไง?"
เขาสงสัยว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เื่ที่ดีหรอกหรือ
ไร้เสียงตอบกลับจากเหวินหน่วน
พวกเขาเกลี้ยกล่อมเธอไปก็เท่านั้น ในชีวิตก่อนเธอถูกโน้มน้าวมามากเกินไปแล้ว ชีวิตนี้เธอจะไม่เลี้ยงเด็กเนรคุณสองตัวนั่นอีก เธอจะเลี้ยงเพียงแมวและสุนัขเท่านั้น
"แกได้ยินที่ฉันพูดไหม” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงเงียบ เหวินเฟิงฉีก็โกรธขึ้นมาอีกครั้ง เขาเคาะไม้ลงบนพื้นสองสามครั้ง "จะยืนทื่ออยู่ตรงนั้นอีกนานไหม รีบใช้น้ำแข็งประคบใบหน้าซะ แล้วรีบออกไปกับฉัน"
"ฉันบอกพ่อแล้วว่าฉันไม่ไป” เหวินหน่วนกำมือแน่น
เธอบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอเกิดใหม่แล้วไม่จำเป็ต้องกลัวอีกฝ่ายอีกต่อไปแล้ว
ถึงอย่างนั้น ท่าทางโกรธจัดของเหวินเฟิงฉีในตอนนี้ ก็ยังคงทําให้เธอหวาดกลัว
อาจเป็เพราะร่างกายนี้จำความหวาดกลัวตลอดสองชั่วอายุคนได้
"นังสารเลว แก้าจะต่อต้านฉันจริง ๆ ใช่ไหม” ความโกรธของเหวินเฟิงฉีพุ่งสูงขึ้น เขาพุ่งตัวไปเพื่อจะใช้ไม้ทุบตีอีกฝ่าย
เหวินเฟิงฉีเป็คนเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็อะไรเขาก็จะทุบตีมันทั้งหมด
พี่น้องสามคนในครอบครัวถูกทุบตีเช่นนี้มาั้แ่เด็ก
ใน่ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเมื่อเด็ก ๆ เติบโตขึ้น จํานวนการทุบตีก็ลดลง หรืออาจเป็เพราะพวกเขาคุ้นเคยกับการแบกรับมันไว้ เหวินเฟิงฉีทำทุกอย่างที่เขาพูด แต่ถ้าไม่มีใครไปยั่วยุเขา เขาก็จะเป็เพียงพ่อธรรมดาคนหนึ่ง
โดยเฉพาะเหวินหน่วน เธอไม่เคยทะเลาะกับเหวินเฟิงฉีมาั้แ่เธอยังเป็เด็ก
นี่เป็ครั้งแรก
เหวินหน่วนหลบหนีได้สองครั้ง แต่เหวินเฟิงฉีเป็ผู้ใหญ่ แถมยังโกรธอีกด้วย ไม้ของเขาตีโดนเธออย่างกับมันเองก็มีตา
เหวินหน่วนก็ไม่ได้ซ่อนตัวอีกต่อไป เธอนั่งยอง ๆ บนพื้นและปกป้องศีรษะของเธอเอาไว้
ลานบ้านมีเสียงดัง มีคนจํานวนมากเฝ้าดูอยู่ที่หน้าประตู
แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปหยุดเหวินเฟิงฉี
ไม่มีเหตุผลอื่นใด เหวินเฟิงฉียังมีชื่อเล่นในหมู่บ้านที่เรียกกันว่า
'คนคลั่ง'
ใครก็ตามที่มีปัญหากับเขา เขาจะเล่นงานเหมือนคนคลั่ง ไม่มีทางปล่อยอีกฝ่ายไปอย่างเด็ดขาด
ในอดีตเมื่อคนในหมู่บ้านเห็นเขาทุบตีเด็ก พวกเขาจะเข้าไปห้าม แต่ใครจะรู้ว่าเหวินเฟิงฉีไม่ยอมหยุด ซ้ำยังทุบตีแรงขึ้นกว่าเดิม
เขารู้สึกว่ายังมีเด็กสองสามคนที่ทําให้เขาอับอายได้
"คุณจะทําอะไร?” ชายหนุ่มมองไปที่ลานบ้านของตระกูลเหวินพร้อมกำหมัดแน่น กําลังจะรีบวิ่งเข้ามา แต่ถูกแม่ที่อยู่ข้างหลังของเขาหยุดเอาไว้ "เขาเป็คนคลั่ง ถ้าลูกเข้าไปห้าม มีแต่จะทำให้เหวินหน่วนถูกทุบตีหนักขึ้น"
"ตงจือฟังแม่ ปล่อยเื่นี้ไปเถอะ” หลิวซิ่วเอ๋อถอนหายใจ "เหวินหน่วนเป็ผู้หญิงที่ดี แต่...แม่คิดว่าเธออาจไม่ใช่คนที่ฟ้าส่งมาให้ลูก"
"แต่ถ้าปล่อยไว้ เขาต้องฆ่าเธอแน่" จู้ตงิดึงมือแม่ออกไป
"อืม..." ในขณะที่มือเรียวหยุดไม้ของเหวินเฟิงฉี ชายคนนั้นพูดด้วยโทนเสียงต่ำและเ็าว่า "การทุบตีเป็เื่ผิดกฎหมาย"
เสียงนี้!
เหวินหน่วนไม่คาดคิดว่าจะได้พบเขาเร็วขนาดนี้หลังจากเกิดใหม่
14K
