หลิงหลิงรู้สึกหนักๆที่ตาและร่างกาย หูก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ สักพักรู้สึกเหมือนลมหายใจพึ่งจะเข้าสู่ปอดจึงสูดหายใจแรงเฮือกหนึ่งและค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา
"ท่านแม่ฟื้นแล้วท่านพ่อ "
เสียงะโโวยวายเสียงเล็กๆของเด็กผู้หญิงพร้อมความรู้สึกเปียกๆที่แขนและหน้าอกจึงก้มลงมองเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งบนเตียงซบอกและตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาทั้งคืน ส่วนที่แขนข้างหนึ่งมีเด็กชายหน้าตาคล้ายกันเกาะแขนพร้อมน้ำตาหยดแหมะๆลงบนแขนพร้อมทั้งเม้มปากแน่นอย่างอดกลั้นไม่ให้น้ำตาหยดลงมาอีก สักพักเสียงวิ่งตึงตังดังมาจากด้านนอกห้อง
"เ้าฟื้นแล้วหรือหลิงหลิง"
มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมากอดหลิงหลิง อายุน่าจะประมาณ 30 ต้นๆ หน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่แต่ผอมแห้งไปหน่อย พลันได้สติและรู้สึกตัวดีแล้วหลิงหลิงก็ปวดหัวหนักมาก ความทรงจำทุกสิ่งทุกอย่างรวมทั้งพร 5 ข้อพุ่งเข้าสู่สมองน้อยๆของหลิงหลิงจนปวดตุ๊บๆเหมือนโดนอะไรพุ่งใส่หัวจี๊ดๆเหมือนเข็มทิ่มมาหลายทีจนต้องกุมขมับ อาการเช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มที่กอดหลิงหลิงอยู่ต้องกอดแน่นขึ้นและพยายามลูบหลังปลอบใจอยู่พักใหญ่ อาการของหลิงหลิงจึงดีขึ้น
เมื่อความทรงจำทุกอย่างเข้ามาในหัวของหลิงหลิงแล้วก็จำได้ว่าผู้ที่กอดอยู่คือสามีตัวเอง เด็กอายุราว3-4 ขวบตรงหน้าคือลูกฝาแฝดชายหญิงชื่อหลงหลงและหลงอี้ สามีชื่อหลงเฟย ลูกชายคนโตที่ยืนอยู่ข้างบิดาอายุราว 11-12 ปี ชื่อหลงเป่า พอหลิหลิงเงยหน้ามองทุกคนอย่างพินิจพิจารณาดีแล้ว พลันยิ้มบางๆให้ทุกคนในครอบครัว
"พวกเ้าเป็อะไรร้องไห้ทำไมกัน แม่คอแห้งเหลือเกินขอน้ำให้แม่หน่อยได้หรือไม่"
สักพักหลงเป่ารีบเดินไปเทน้ำในกาตรงโต๊ะข้างเตียงให้ทันทีและยื่นให้ หลิงหลิงเพ่งจิตให้น้ำในจอกชาผสมน้ำวิเศษลงไปชั่วพริบตาจนไม่มีใครสังเกตเห็นแล้วจึงจิบเข้าไปเพื่อให้ร่างกายนี้แข็งแรงโดยไว
"เมื่อกี้ท่านแม่ไม่หายใจ ท่านพ่อกำลังจะไปตามหมอมาดูอาการ พวกข้าถึงร้องไห้เ้าค่ะ"
หลงหลงเอ่ยปากเล็กๆจิ้มลิ้มก่อนใคร พลางเข้ามาซบไหล่ใกล้ๆมารดา บิดาก็ลูบหัวอย่างเอ็นดูพลางประคองภรรยารักไว้แนบอก
"แม่เหมือนจะหมดแรงแต่พอได้ยินเสียงร้องไห้แม่ก็ฝืนหายใจขึ้นมาจึงตื่นมาหาเ้าแล้วนี่ไงเด็กดี"
หลิงหลิงพูดพลางลูบแก้มเด็กสาวไปพลาง
"เ้าเป็อย่างไรบ้าง"
หลงเฟยเอ่ยปากถาม
"ข้าอ่อนเพลียเล็กน้อยและรู้สึกไม่ค่อยมีแรงเ้าค่ะท่านพี่ได้ทานอะไรร้อนๆสักหน่อยคงดีขึ้น และยิ่งได้ทานพร้อมหน้าลูกข้าคงจะแข็งแรงขึ้นไวๆแน่นอนเ้าค่ะ"
หลิงหลิงพูดพร้อมมองเข้าไปในตาของสามีที่มีประกายตาฉ่ำเหมือนน้ำตาจะคลอหน่วยเบาๆ
"เดี๋ยวพี่ไปทำโจ๊กให้ดีหรือไม่"
ในความทรงจำของนางอาหารสามีรสชาติแย่ยิ่งนักจึงฝืนพยายามประคองตัวลุกขึ้น
"ข้ารู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยแล้วขอให้ข้าทำอาหารให้ลูกๆได้หรือไม่ท่านพี่ หากท่านทำให้ข้ากินข้าคงไม่เจริญอาหารยิ่งกว่าเดิม"
พูดไปพลางอมยิ้มขำสามีเป็เชิงหยอกล้อ
"แต่ร่างกายเ้าเช่นนี้จะทำได้อย่างไร"
หลงเฟยยังไม่ยินยอมแต่ก็เข้าใจได้ว่าอาหารฝีมือตัวเขาเองไม่ค่อยอร่อยจึงค่อยๆประคองภรรยาให้ลุกขึ้น
"ท่านพี่กับลูกๆก็ช่วยเป็ลูกมือสิเ้าคะ ข้าจะปรุงและบอกขั้นตอนเองดีหรือไม่ คราวหน้าทำให้ข้าตอนป่วยจะได้ทำอร่อยขึ้นด้วย"
เมื่อได้ยินดังนั้นหลงเฟยก็พยักหน้าและประคองภรรยารักเดินไปห้องครัวพร้อมลูกๆทั้ง 3
หลงเป่าจุดไฟใส่เตา หลงเฟยนำหม้อมาใส่น้ำตั้งไฟซึ่งเป็น้ำวิเศษที่หลิงหลิงแอบใส่ไว้ในถังน้ำกินั้แ่เดินมาถึงในครัวสับเปลี่ยนกับน้ำธรรมดาในถังออกไปทั้งหมดด้วยแค่นึกคิด ช่างสะดวกยิ่งนัก เพราะเมื่อจิบชาตอนแรกน้ำวิเศษช่วยให้หลิงหลิงรู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมามากในเวลาไม่กี่นาทีจริงๆ จากนอนซมและฟื้นจากความตายเมื่อครู่
"ตักข้าวจ้าว 2 ส่วนและข้าวเหนียว 1 ส่วนลงไปบดละเอียดรวมกันแยกไว้ ท่านพี่เก็บรากผักชีกับต้นหอมมาจากแปลงผักเราด้วยเ้าค่ะ แล้วเรามีเนื้อหมูเหลืออยู่ในตู้กับกะดูกหยิบมาล้างทำความสะอาดแล้วสับหมูให้ละเอียดให้ข้าด้วยนะเ้าคะ"
หลิงหลิงสั่งงานให้สามีทำส่วนเด็กแฝดก็ช่วยกันบดข้าว หลงเป่าล้างกระดูกหมูและสับหมูสับ หลิงหลิงจึงแอบเอาเครื่องปรุงใส่ในหม้อที่ต้มน้ำไว้โดยการนึกคิดว่าให้ใส่สิ่งใดลงไปบ้าง โดยมีซุปก้อน 1 ก้อน เกลือป่น ซีอิ๊วขาว ซอสปรุงรส ซอสหอยนางรมเล็กน้อย และพริกไทป่น สักพักหลงเฟยก็เดินเข้ามาพร้อมรากผักชีและต้นหอมที่ล้างสะอาดแล้ว หลิงหลิงจึงนำรากผักชีลงไปในหม้อและหั่นต้นหอมไว้ มีกระเทียมในตู้ท่านพี่นำมาทุบให้ข้าสัก4-5หัวหน่อยเ้าค่ะ หลงเป่าสับหมูสับเสร็จแล้วก็นำมาวางไว้ข้างหลิงหลิง รอให้หลิงหลิงปรุงรสและหย่อนหมูเด้งลงไปในน้ำเดือด
"ท่านพี่ตักน้ำมันใส่กะทะให้ข้าเล็กน้อยแล้วนำกระเทียมสับละเอียดแบบนี้นะเ้าคะ"
หลิงหลิงพูดพลางทำให้ดู หลงเฟยจึงรับมีดมาทำต่อ พอน้ำมันเริ่มร้อนหลิงหลิงก็นำกะเทียมลงไปเจียวส่งกลิ่นหอมรอบบ้าน พอเจียวเสร็จก็ตักพักไว้ในชามเล็กๆข้างหอมซอยหลิงหลิงจำได้ว่ามีขิงในตู้จึงหยิบมาหั่นฝอยวางไว้ในถ้วยเดียวกับหอมซอย สักพักน้ำซุปกระดูกหมูก็ส่งกลิ่นหอมพร้อมหมูเด้องที่สุกกำลังดี หลิงหลิงจึงตักมาพักไว้ ทั้งหมูเด้งและรากผักชี สักพักนำข้าวที่เด็กแฝดบดละเอียดเรียบร้อนมาเทลงไปในหม้อที่หรี่ไฟอ่อนลงแล้วเคี่ยวอยู่ประมาณ 10 นาที จึงตักใส่ชามเสิร์ฟพร้อมหมูเด้ง กะเทียมเจียวและผักซอยที่เตรียมไว้
เมื่อจัดวางของไว้บนโต๊ะอาหารและตักโจ๊กให้ครบทุกคนแล้วก็มานั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน หลงเฟยเริ่มตักชิมคำแรกก็ทำตาโต
"อร่อยมาก ภรรยาเ้าทำเช่นไร อร่อยกว่าเมื่อก่อนที่เ้าทำอีก"
เฟยหลงชิมไปคำแรกก็อดเอ่ยชมออกมาไม่ได้ หลิงหลิงยิ้มบางๆพลางคิดว่าก็เมื่อก่อนไม่มีเครื่องปรุงนี่ อาหารเลยมีแต่เกลือเป็เครื่องปรุง เด็กๆต่างตักชิมคนละคำและก็บอกว่าอร่อยมากเช่นเดียวกัน หลังจากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาเลย เพราะตั้งอกตั้งใจกินกันมากหมด 1 ชามก็ไปตักเพิ่มเพราะทำไว้หม้อใหญ่มาก อีกทั้งโจ๊กหม้อนี้มีน้ำวิเศษด้วยยิ่งเพิ่มรสชาติให้อร่อยกว่าปกติมากนัก ต่อไปทุกคนในครอบครัวก็จะแข็งแรงขึ้นด้วย หลิงหลิงกินไปยิ้มไปมองหน้าสามีผู้หล่อเหลาไปด้วยสายตาหวานเชื่อมจนหลงเฟยเงยหน้าสบตามองภรรยาตัวเองแล้วยังเขินอายจนหน้าแดง
95
