มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่42 : เงาแห่งองค์ชายรอง

แสงอรุณสาดลงบนกำแพงวังหลวง
ในเมืองหลวงหานหลง ผู้คนยังกล่าวขานถึง “วีรบุรุษเพลิงเหนือ”
แต่ในรอยยิ้มเหล่านั้น... มีเงาแห่งความระแวงเริ่มก่อตัว

ตลาดเริ่มมีเสียงซุบซิบ

“ได้ยินหรือไม่... รัชทายาทกำลังสร้างกองทัพใหม่”
“เขาไม่ส่งอาวุธเข้าคลังหลวงเลยนะเห็นว่าซ่อนเอาไว้ในค่ายของตัวเอง!”
“หรือว่า... เขากำลังเตรียมแย่งราชบัลลังก์?”

เพียงไม่กี่วันข่าวลือก็แพร่ทั่วเมือง

ตำหนักกุ้ยเฟยในยามราตรี
แสงโคมส่องสะท้อนกับน้ำชาใสจนเห็นนิ้วเรียวยาวของ หลินกุ้ยเฟย

นางมองลูกชาย หานอวี้หลง ที่นั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
แต่ในแววตาซ่อนความเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง

“ข่าวที่เราปล่อยออกไปเริ่มได้ผลแล้ว...พวกขุนนางสายกลางเริ่มลังเล”

หานอวี้หลงยิ้มเย็น

“ดี... แต่ข้าต้องการให้มันลุกลามกว่านี้
ข่าวลือไม่ต่างจากไฟ ต้องให้มันมีเชื้อจึงจะเผาได้จริง”

เว่ยเซียน เสนาธิการกรมคลังกล่าวเสริม

“หม่อมฉันได้ส่งคนไปกระซิบในหอน้ำชาตลาด และแม้แต่ในวัง
ภายในเจ็ดวัน ทุกคนจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า
‘รัชทายาทสร้างอาวุธเพื่อชิงบัลลังก์’”

หลินเจี่ย ผู้ตรวจการราชสำนักยิ้มบาง

“และเมื่อถึงเวลานั้น...พวกเราจะเสนอให้ตรวจสอบสำนักยุทธศาสตราอย่างเป็นทางการ”

กุ้ยเฟยหลินเอ่ยเสียงเรียบ

“ให้ขุนนางเสนอเอง —อย่าให้ใครรู้ว่าเราเป็นผู้จุดไฟ”

หานอวี้หลงพยักหน้า

“เจ้าของข่าวลือจะอยู่ในเงามืด...แต่ผู้ถูกเผา จะเป็นพี่ชายของข้า”

ขณะเดียวกัน ภายในสำนักยุทธศาสตรา
เสียงตีเหล็กยังดังสม่ำเสมอ แต่บรรยากาศกลับแปลกไป

ช่างบางคนเริ่มกระซิบกัน

“ข้าได้ยินว่าฮ่องเต้จะส่งคนมาตรวจที่นี่...”
“จริงหรือ? เราแค่สร้างอาวุธให้แผ่นดินแท้ ๆ”
“แต่เขาว่ารัชทายาทเก็บอาวุธไว้ไม่รายงาน...”

เฟิ่งหลง (หัวหน้าแผนกตีเหล็ก)ตะโกนเสียงดังจนค้อนเหล็กในมือสั่นสะเทือน

“พวกเจ้าหยุดพูดเรื่องไร้สาระ!
รัชทายาทให้เราสร้างเพื่อปกป้องหาน มิใช่เพื่อตัวเอง!”

ซูอี้หาน (หัวหน้าแผนกกลไก)เขียนตัวเลขลงบนแผ่นไม้แล้วเอ่ยเบา ๆ

“ข่าวลือ... น่ากลัวกว่าดาบเสียอีก
เพราะมันแทงได้โดยไม่ต้องชักออกจากฝัก”

หลี่อวิ๋นจิวเดินเข้ามาในห้องประชุมกลางสีหน้ายังสงบ

“องค์รัชทายาทให้สั่งห้ามพูดเรื่องข่าวลือในสำนัก
และให้ทุกคนทำงานต่อไปตามเดิม
‘เมื่อไฟมาล้อมเรา ก็จงสร้างเหล็กให้หนาขึ้น’ — ท่านฝากคำนี้ไว้”

เสียงฮือซาลดลงในทันที

สามวันต่อมาท้องพระโรงเต็มไปด้วยขุนนางจากหลายฝ่าย
หานอวี้จิน ถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าอย่างเร่งด่วน

ฮ่องเต้หานเต๋อหรงนั่งนิ่งพระพักตร์เคร่ง
ข้างล่างคือเสียงของขุนนางฝ่ายองค์ชายรอง

“ฝ่าบาท!สำนักยุทธศาสตราผลิตอาวุธโดยไม่ส่งรายงานให้คลังหลวง!”
“มีการเก็บอาวุธไว้ในค่ายทหารส่วนตัว!”
“ข่าวลือแพร่สะพัดทั่วแคว้น หากปล่อยไว้เกรงจะกระทบต่อราชบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ!”

หานอวี้จินคุกเข่าลงทันที
น้ำเสียงสงบแต่มั่นคง

“ฝ่าบาท...สำนักยุทธศาสตราสร้างอาวุธให้ราชสำนักโดยตรง
ทุกขั้นตอนอยู่ภายใต้ตราประทับของข้า
และข้าพร้อมเปิดเผยทุกอย่างต่อหน้าทุกคน”

ฮ่องเต้นิ่งไปครู่

“เจ้ามั่นใจหรือว่าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง?”

“มั่นใจพ่ะย่ะค่ะ —ข้าสร้างอาวุธเพื่อหาน ไม่ใช่เพื่อตัวเอง”

เสียงกระซิบดังขึ้นทั่วโถง
ขุนนางฝ่ายองค์ชายรองสบตากันอย่างไม่พอใจ

ในขณะเดียวกัน หานอวี้หลงก้มหน้าลง แอบยิ้มที่มุมปาก

การพลิกสถานการณ์

ฮ่องเต้ตรัสขึ้นหลังจากเงียบไปครู่ยาว

“เช่นนั้น...เจ้าจะยอมให้ตรวจสอบสำนักของเจ้าได้หรือไม่?”

หานอวี้จินตอบทันที

“ได้พ่ะย่ะค่ะข้ายินดีให้ตรวจทุกแผนก —
แต่อยากให้ผู้ตรวจเป็นขุนนางจากทุกฝ่าย เพื่อให้ความยุติธรรม”

คำตอบนั้นทำให้ขุนนางหลายคนอึ้งไป
เสียงซุบซิบแปรเป็นเสียงยกย่องเบา ๆ

ฮ่องเต้พยักหน้า

“ดี...เช่นนั้นข้าจะให้ตั้งคณะตรวจพิเศษ
หากเจ้าพูดจริง ข้าจะยกย่องเจ้าอีกครั้ง
แต่ถ้าไม่...”

“ข้ายินดีรับโทษ” — หานอวี้จินตอบโดยไม่ลังเล

หลังออกจากท้องพระโรง
หลี่อวิ๋นจิวเดินมาหาในลานหิน

“ท่านรู้ไหมว่าเขาหวังให้ท่านปฏิเสธการตรวจ
แล้วจะกล่าวหาว่าท่านปิดบัง”

“ข้าเดาไว้แล้ว” —เขายิ้มบาง
“เมื่อเขาคิดใช้ข่าวลือเป็นอาวุธ
ข้าก็จะใช้ความจริงเป็นโล่ป้องกันมัน”

หลี่อวิ๋นจิวสบตาเขา

“แต่บางครั้ง...ความจริงก็ไม่มีใครอยากฟัง”

“งั้นข้าจะทำให้มันดังเสียจนโลกนี้ต้องฟัง”

คืนนั้น ภายในตำหนักกุ้ยเฟย
ข่าวว่าฮ่องเต้จะตั้งคณะตรวจพิเศษเดินทางไปสำนักยุทธศาสตราในอีกสามวัน
ทำให้หานอวี้หลงโมโหจนขว้างถ้วยชาแตกกระจาย

“เขารอดอีกแล้ว!”

กุ้ยเฟยหลินพูดเสียงเย็น

“อย่าลืมสิ...ยิ่งคนอยู่ในแสงนานเท่าไร เงาของเขายิ่งใหญ่เท่านั้น
หากเราไม่อาจดับแสง — ก็เพียงขยายเงาให้กลืนเขา”

เธอหันไปสั่งเว่ยเซียน

“เตรียมของบางอย่างไว้ในสำนักยุทธศาสตรา...
ก่อนคณะตรวจจะมาถึง”

เว่ยเซียนค้อมตัว

“พ่ะย่ะค่ะ —จะให้มันดูเหมือน... ของต้องห้าม?”

“ใช่” —รอยยิ้มเย็นค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้า
“ให้โลกรู้ว่าเพลิงนั้น... เริ่มไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป”