ศาสตร์จักรพรรดิมังกรครองพิภพ (จบ)

        ชายวัยกลางคนตอนนี้ได้แต่ตัวแข็งค้าง นัยน์ตาสั่นไหวราวกับว่าจะกลั้นไม่อยู่ สำหรับเขาแล้วนี่คือการรอคอยตลอดเวลานับสิบปี ถึงมันจะไม่มากนักแต่ทว่ามันคือสิ่งที่เขาโหยหามาโดยตลอด จากที่เขาได้พบเจอกับลูกชายหลินตงแล้วมันก็ยังไม่เพียงพอ มันเหมือนขาดอะไรไปบางสิ่งที่จะทำให้ครอบครัวของพวกเขานั่นสมบูรณ์แบบ ใช่ ภรรยาเพียงคนเดียวที่ไม่รู้ชะตากรรมว่านางนั่นไปอยู่ที่ไหน ทำไมนางถึงต้องทิ้งลูกของพวกเขาไป ในเรื่องนี้มันยังคิดวนเวียนอยู่ในหัวเลยด้วยซ้ำแต่ทว่าในตอนนี้หญิงสาวที่เขาคิดถึงในทุกๆวันได้มาอยู่ตรงหน้าแล้ว

        "หะ.หลินหรู่หยิน นั่นเจ้าใช่หรือไม่..?"

        ชิงหลงพูดออกมาอย่างสั่นเครือ อารมณ์ของเขาตอนนี้ขอหวังเพียงอย่างเดียวว่าหญิงสาวเบื้องหน้านั่นจะเป็นภรรยาของเขา ใบหน้าท่าทางที่ดูสูงศักดิ์มันชั่งผิดกับภาพในอดีตลิบลับ ถ้าเป็นนางจริงๆก็ถือว่าเปลี่ยนแปลงไปราวกับเป็นคนละคน ในอดีตภรรยาของเขามีใบหน้าที่พองามแต่ก็ไม่ได้เป็นสาวงามที่ตื่นตะลึงเช่นนี้ ร่างกายก็เย้ายวนมีเสน่ห์มากซะจนบอกไม่ถูก ส่วนขั้นพลังนั่นเรียกได้ว่าแปรเปลี่ยนไปอย่างถึงที่สุด ขั้นพลังที่สูงส่งที่แผ่กระจายออกมาทำให้รอบบริเวณต้องแข็งทื่อเลยทีเดียว

        หญิงสาวที่ลอยอยู่นิ่งๆบนท้องฟ้าเมื่อได้ยินเสียงที่นางถวินหาก็น้ำตาซึมอยู่นิดๆ นางหันกลับมายิ้มอย่างมีเสน่ห์พลางกล่าวออกมา

        "ใช่ ท่านดูแก่ไปเยอะเลยนะ ถึงจะพูดช้าไปหน่อยแต่ว่าข้ากลับมาแล้ว"

        ทั้งสองพุ่งทะยานเข้าใส่กันพร้อมกับโอบกอดกันอย่างยินดี หยาดน้ำตาของทั้งสองไหลรินอย่างช้าๆ นี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจแต่มันคือน้ำตาแห่งความสุข ทั้งสองเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังชีวิตและห้วงจิตวิญญาณก็รู้สึกได้้เลยว่านี่ไม่ใช่ความฝัน พวกเขาตอนนี้พบเจอกันแล้ว

        เสียงหัวเราะที่ปิติยินดีของทั้งสองดังก้องไปทั่วท้องฟ้า พวกเขาทั้งสองแสดงความรักไคร่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด

        หวังจื่อจินกับชายชรากงซานก็ยกยิ้มออกมา นี้คือหลินหรู่หยินหรอ ถ้างั้นก็แสดงว่านี้คือแม่แท้ๆของเจ้าหลานรักนะสิ แถมไม่คิดว่านางจะงดงามและมีพลังมากมายถึงเพียงนี้ อย่าลืมนะว่าจากที่ชิงหลงหวู่เทียนเล่าออกมา นางมีพลังเพียงแค่จิตยุทธแห่งนภาเท่านั่น แล้วไปทำอะไรมาสิบปีพลังของนางถึงได้หวาดสะพรึงกลัวเช่นนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งตกตะลึงนัก

        "นะ.นี่คือภรรยาของท่านชิงหลงหวู่หรอ? ทำไมดูเด็กซะจนแทบจะเป็นพ่อลูกกันแบบนั่น!!"

        ซวนหยวนจ้องมองอย่างมึนงง ชายวัยกลางคนกับหญิงสาวแบบนี้มันสำหรับเขาแล้วถือว่าเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก ชายหนุ่มอาจจะลืมนึกไปว่านี้ไม่ใช่โลกเดิมที่เขาจากมาแล้ว นี่คือโลกที่ผู้คนมากมายสามารถแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตนเองได้อย่างตามใจชอบ พวกเขาสามารถคงรูปลักษณ์ของตนเองได้อย่างอิสระ บางคนอาจจะเป็นเด็กแต่อายุก็อาจจะมากมายกว่าคนอื่นๆหลายพันล้านเท่า ถึงได้บอกว่าลักษณะภายนอกไม่สามารถตัดสินอายุได้นั่นเอง

        บนท้องฟ้าหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาก็ยกยิ้มอย่างมีความสุข"

        นางใช้มือสัมผัสไปยังใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาแสดงความรักไคร่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด

        "เหอะๆ ส่วนเจ้านี่สิเปลี่ยนไปซะจนข้ายังตกตะลึง ทั้งใบหน้าและพลัง"

        ชิงหลงหวู่เทียนลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อหน้าอกที่อวบอิ่มของนางนั่นกดทับลงมาที่แผงอกของเขา ในตอนนี้ชายวัยกลางคนแทบจะไม่ได้สติเมื่อสัมผัสเข้ากับเทพธิดาเช่นนี้้ ถึงเขาจะมีอายุอานามมานานแต่เขาก็ห่างเหินจากเรื่องแบบนั่นมานมนานแล้ว รูปร่างท่าทางของนางเปลี่ยนแปลงไปมาก ทั้งหน้าอกรวมถึงรูปร่างก็แทบจะมีเสน่ห์ยิ่งกว่าสิ่งใดจริงๆ

        หญิงสาวหัวเราะร่าออกมาสนุกสนาน ท่าทางที่เก้ๆกังๆของเขาแบบนี้นางยังไม่เคยเห็นมากก่อน เขานั่นประหม่าเป็นอย่างมากเมื่อนางได้ชิดใกล้ มันเหมือนกับว่าพวกเขานั่นเพิ่งเคยจะได้พบกันด้วยซ้ำ บรรยากาศเก่าๆที่จางหายไปก็ค่อยๆกลับคืนมาอย่างช้าๆ

        ทั้งสองคนก็อิ่มเอมไปกับความรู้สึกที่โหยหาอยู่พักนึงจนกระทั่งหญิงสาวพูดขึ้นมา

        "ว่าแต่ท่านได้เจอลูกชายของข้าไหม? หลินตงน่ะ ท่านได้หาเข้าพบไหม!!"

        หลินหรู่หยินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สะอึ้น การที่นางทิ้งลูกไปในวัยที่เขายังเป็นทารกถือว่าเป็นตราปาบที่ไม่จางหายไปไหน มันยังคงทำให้นางรู้สึกผิดมาจนถึงทุกวันนี้

        ชายวัยกลางคนถึงกับถอนหายใจออกมา แม้แต่เขาก็ยังอยากจะรู้ว่าภรรยาของเขาที่รักลูกของตนเองขนาดนั่นทำไมถึงได้ทิ้งไป

        "เฮ้อ มาเถอะ พวกเราลงไปคุยกันก่อน ข้าพบเจอเขาแล้ว ส่วนสัตว์อสูรที่มีพลังระดับเก้าทั้งห้าตนนั่นก็เป็นของตงน้อยพวกเรา เจ้าเชื่อไหมละ"

        ชิงหลงหวู่ชี้ไปยังร่างเงาขนาดใหญ่ที่ถูกตรึงไว้อย่างหมดสภาพ ราชสีห์อัสนีตอนนี้งอเป็นลูกแมวน้อย มันแทบจะอยากเอาหน้าฝังลงไปในดิน การที่มันได้ลงมือกับท่านแม่ของเจ้านายตนเช่นนี้ มันชั่งเป็นอะไรที่น่าตกใจนัก ยังดีที่นางมีพลังมหาศาล ถ้ามิเช่นนั่นเกิดนางเป็นอะไรขึ้นมาละก็มันนี่แหละที่จะตายก่อนใครเพื่อน

        นางถึงกับประหลาดใจเมื่อมองไปยังพวกมัน ดูเหมือนตงน้อยของนางจะไม่ธรรมดาแล้วสิ

        "หืม..? สัตว์อสูรพวกนี้เป็นของลูกตงหรอเนี่ย? งั้นก็ช่วยไม่ได้ ข้าจะยกโทษเรื่องที่เจ้ามาลงมือกับข้าละกัน!!"

        หญิงสาวตบมืออยู่สองสามทีก็ทำให้รากไม้ที่ผุดขึ้นมาเริ่มจางหายไป กลิ่นอายพลังชีวิตมหาศาลจากทั่วทุกสารทิศเข้าแทรกซึมไปทุกๆส่วนๆของร่างเงาทั้งห้านั่น เพียงพริบตาเดียวพวกมันที่บาดเจ็บก็ฟื้นคืนสภาพอย่างสมบูรณ์ แต่ละคนตอนนี้ตกตะลึงไปกับการฟื้นฟูสภาพเช่นนี้นัก นี่นะหรอแม่ของเจ้านายพวกมัน พลังอะไรกันเนี่ย

        ชายวัยกลางทำได้เพียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดูเหมือนว่าภรรยาของมันจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ พลังเช่นนี้มันไม่สมควรที่จะปรากฏขึ้นที่ตัวของนางเลยด้วยซ้ำ ตลอดสิบปีมานี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แม้แต่มันก็ยังอยากจะรู้

        "เรียบร้อยแล้ว งั้นพวกเราก็ลงไปกันเถอะ ข้าอยากจะรู้เรื่องราวของลูกชายข้าว่าเขาเป็นยังไงและตอนนี้อยู่ที่ไหน"