วันนี้เป็วันศุกร์นานาที่ต้องกลับบ้านวันเสาร์เลยโทรไปบอกแม่ว่าพรุ่งนี้จะไม่กลับ แม่รู้สึกแปลกใจเพราะเธอไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อนจึงได้ถามเหตุผลว่าเพราะอะไร
“นานาจะไปดูคอนเสิร์ตกับเพื่อนค่ะ”
...............................
“ตุ๊บ....ตู๊ด....ตู๊ด.....ตู๊ด”
อยู่ๆสายก็ตัด นานามองโทรศัพท์และคิดว่า แม่คงจะทำโทรศัพท์ตกเธอจึงได้โทรกลับไปอีกครั้งแต่ไม่ติด เลยเปลี่ยนเป็โทรไปหาพ่อแทน
“เมื่อกี้สายตัดอ่ะค่ะพ่อ แม่ล่ะคะ”
“แม่กำลังร้องไห้อยู่ เมื่อกี้นานาพูดอะไรกับแม่?”
นานางง เพราะเธอแค่บอกว่าจะไม่กลับบ้านมันทำให้แม่เสียใจขนาดนั้นเชียวเหรอ เธอเริ่มรู้สึกไม่ดี
“นานาบอกว่าพรุ่งนี้จะไปดูคอนเสิร์ตกับเพื่อนเลยไม่ได้กลับบ้านคะ....แม่เสียใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ เดี๋ยวนานาไปยกเลิกก็ได้ค่ะ”
พ่อเงียบไปพักหนึ่งเขากำลังตกตะลึงกับสิ่งที่ลูกสาวบอก น้ำตาของคนเป็พ่อเริ่มไหลออกมา
“ในที่สุดลูกพ่อก็มีเพื่อนแล้ว ไม่ต้องกลับนะลูก แม่เอ็งไม่ว่าหรอกไปเที่ยวกับเพื่อนเถอะ ปลดปล่อยพลังวัยรุ่นออกมาให้เต็มที่ พ่อกับแม่จะเป็กำลังใจให้ลูกเอง”
นานายังคงงงอยู่ แค่ไปคอนเสิร์ตกับเพื่อนพ่อกับแม่ต้องดีใจขนาดนี้เชียวเหรอ พอคิดว่าต้องไปปล่อยพลังวัยรุ่นอย่างที่พ่อว่าก็เริ่มคิดว่าวัยรุ่นตอนนี้เขาแต่งตัวกันอย่างไร เธอเลยไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้าดู
“คอนเสิร์ตเขาต้องแต่งตัวยังไงนะ”
วันรุ่งขึ้นนานานอนรอเวลาให้ถึงบ่าย 2 ตามที่กรีนัด คอนเสิร์ตมีตอน 5 โมงเธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรีบไปขนาดนั้นเธอยังคงยืนมองชุดที่จะใส่และตัดสินใจไม่ได้อยู่สุดท้ายก็ต้องไปถามฟ้าผู้เชี่ยวชาญ สรุปได้ว่าต้องใส่ชุดที่รัดกุมเพราะกรีบอกว่าเป็บัตรยืนแถมยังเป็กลางแจ้งด้วย
กรีมารับตามเวลาไปจอดรถไว้ที่อื่นและนั่งรถไฟฟ้าไปมันเป็ครั้งแรกในชีวิตของนานาที่ได้มาคอนเสิร์ตเธอไม่เคยอยู่ในสถานที่ที่มีคนเยอะขนาดนี้ ทั้งบนรถไฟฟ้า และทางเข้า ผู้คนมากมายทำให้ตื่นเต้นใจเต้นรัวและทำตัวไม่ถูก ทุกคนต่างเตรียมเสื้อกันฝนมา เพราะดูท่าแล้วมีแววว่าฝนจะตกแถมเป็งานกลางแจ้งทุกคนคงไม่อยากเปียก ด้านหน้าจึงมีเสื้อกันฝนขายอยู่เยอะแม้กระทั่งฟ้าเองก็ยังแวะซื้อก่อนเข้ามา
“พี่นานากับพี่กรีไม่ซื้อเหรอ เดี๋ยวเปียกนะ”
“ไม่ล่ะ พี่ว่าฝนไม่ตกหรอก”
กรีตอบด้วยท่าทางมั่นใจ ก่อนจะหันไปยิ้มและยักคิ้วให้กับนานาทั้งที่จริงแล้ว นานาไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่ามันจะเป็อย่างนั้นรึเปล่า
กรีพาทั้งคู่เบียดฝูงชนจนไปถึงด้านหน้าได้เขาพกป้ายไฟอันเล็กๆมาด้วย เหมือนเขาจะเป็แฟนตัวยงของน้องมิ้ง และพอเสียงเพลงดังขึ้นทุกคนก็กรี๊ดกันสนั่น ฟ้าเองก็สนุกกับเขาไปด้วยทั้งที่ไม่เคยฟังเพลงของน้องมิ้งเลยสักเพลง แต่นานาก็รู้สึกสนุกและอยากร้องตาม
ตลอด 1ชั่วโมงครึ่ง ไม่มีฝนตกเลยสักเม็ด กรีได้แต่ส่งยิ้มให้นานาเหมือนกับพอใจที่วันนี้ทุกอย่างราบรื่น
หลังเลิกจบคอนเสิร์ตกรีก็พาทั้งสองคนไปเลี้ยงข้าว ทั้งกรี๊ดทั้งเต้น และะโกันจนเหนื่อยทุกคนต่างหิวโซ พอกินอาหารเสร็จก็เริ่มเม้ามอยกันสนุก
“สุดยอดเลยนะ ฝนไม่ตกจริงๆด้วย” ฟ้าพูดขึ้น
“เห็นม่ะพี่บอกแล้วว่ามันไม่ตกหรอก”
“ฟ้ามืดขนาดนี้แต่ฝนไม่ตกพวกทีมงานต้องตั้งโต๊ะบูชาขอเ้าที่แน่ๆเลย”
นานาที่สงสัยว่าฟ้าหมายถึงอะไรเธอไม่เคยรู้เื่พิธีไล่ฝนอะไรนั่นเลย มันเป็การตั้งโต๊ะบูชาเพื่อขอเหล่าเทวดาไม่ให้ฝนตกใน่ที่จัดงานซึ่งนิยมทำกันมากในงานมงคล
“ทำแบบนั้นแล้วฝนจะไม่ตกงั้นเหรอ?” นานาถามขึ้น
“ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะพิธีแบบนี้เขาทำกันมานานแล้ว แถวบ้านมีงานทีไรก็ตั้งโต๊ะหมู่บูชาขึ้นมาขอเทวดาเ้าที่ให้ช่วยไล่ฝนเชื่อมั้ยว่าขนาดฝนที่ตกอยู่ยังหยุดสนิทเลยนะ”
กรีหันมาหานานาและพูดกับเธอว่า
“ไม่ใช่คำสาปสินะคงจะเป็สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยคุ้มครองนานาอยู่แน่ๆเลย”
มันเป็ความรู้สึกดีครั้งแรกเมื่อได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองนั้นไม่ใช่คำสาปนานาหันไปมองหน้ากรีและยิ้มเล็กน้อย กรีรู้สึกใจสั่นและหวั่นไหวกับรอยยิ้มนั้นมันไม่ใช่รอยยิ้มแห้งๆและไร้ความรู้สึกแบบที่เคยเป็ มันเป็รอยยิ้มที่ดูมีความสุขและสดชื่นจนทำให้ใจเขาเต้นตึกตักกรีเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้
หลังกลับจากคอนเสิร์ตฟ้าก็เห็นว่านานาดูอารมณ์ดีอย่างผิดสังเกต เธอเริ่มพูดเก่งขึ้นเล่าเื่โน้นเื่นี้ให้เธอฟังทั้งวัน ยิ้มแย้มกับลูกค้าแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน
“อารมณ์ดีจังนะคะพี่นานา เพราะได้ไปเที่ยวหรือเพราะพี่กรีคะ”
นานาเองก็ไม่แน่ใจ มันผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก เธอเอามือจับที่หน้าอกและนึกถึง่เวลาที่อยู่ด้วยกันรอยยิ้มที่ส่งมาให้ และคำพูดปลอบใจที่กรีให้มา
“อาจจะเป็เพราะพี่กรีก็ได้มั้ง”
วันจันทร์กรีมาทำงานด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสจนทุกคนรู้สึกขนลุกเขาบอกจะเลี้ยงกาแฟทุกคนและโทรไปสั่งกาแฟที่ร้านนานาให้ขึ้นมาส่งและทำท่าเหมือนกำลังมีความสุขกับบางอย่างจนน่าสงสัย เขาเดินไปเปิดผ้าม่านและยืนดูวิวด้านนอก
“หน้าฝนนิมันดีจริงๆนะ”
พอได้ยินคำนั้นชินก็หูผึ่งรีบเดินเข้ามาถาม
“ดียังไงครับ?”
ชินเดินเข้ามาใกล้ๆจ้องหน้ากรีด้วยความสงสัย่นี้เขาทำตัวแปลกๆ ทำเหมือนมีลับลมคมใน แถมยังชอบไปตอแยกับนานาบ่อยๆเขาคิดจะจีบนานาอย่างนั้นเหรอ? เื่นั้นไม่มีทางที่ชินจะยอมแน่ๆ เพราะเขาไม่ใช่คนที่จะทำให้นานามีความสุขได้ชินคิดแบบนั้น
“เพราะฝนมันทำให้หัวใจชุ่มฉ่ำไงแถมโรแมนติกมากด้วย”
น้ำเสียงและใบหน้ามันทำให้ชินรู้สึกว่านั่นเป็คำเยาะเย้ยเขาไปทำอะไรกับนานามาถึงได้รู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจ
“นั่นสิครับ โชคดีนะครับที่พี่กรีคงไม่มีทางเปียกฝน”
กรีเงียบทันที เขานึกถึงคำพูดของนานาขึ้นมาทันที
“แค่ชินเท่านั้นที่ฝนจะไม่หยุดตก”
เขารู้สึกเจ๊บจี๊ดขึ้นมาทันที อารมณ์ที่กำลังดีอยู่ก็หม่นหมองขึ้นมาทันใด
“แกมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่าตอนนี้ฝนจะยังตกอยู่”
“ครับ....มั่นใจมากครับว่ายังไงก็ตก ถ้ามีผมอยู่”
“งั้นวันนี้ไปวิ่งกันฉันอยากรู้ว่ามันจะจริงอย่างที่แกว่ารึเปล่า”
คนอื่นๆฟังแล้วก็งงว่าพวกเขาคุยเื่อะไรกัน มันเกี่ยวอะไรกับฝนในจังหวะนั้นนานาก็เดินเข้ามาพอดี เธอได้ยินแค่่ที่ว่า “วันนี้ไปวิ่งกัน” จึงรีบเดินเข้ามาสมทบ
“จะไปวิ่งเหรอคะ นานาก็จะไปเหมือนกันค่ะ”
เธอวางกาแฟลงและยืนยิ้มให้ชินกับกรีนานาในตอนนี้ช่างดูสดใส รอยยิ้มนั้นสะกดให้ชินและกรีหยุดนิ่ง คนอื่นๆต่างหันมามองเธอไม่ใช่นานาคนเดิมที่เคยเห็นก่อนหน้านี้ มันดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ตอนเย็นทุกคนก็ไปที่สวนสาธารณะพร้อมกันกรีมองชินที่เตรียมชุดมาพร้อมกว่าครั้งที่แล้ว
“ถึงกับเตรียมชุดมาไว้ที่ทำงานเลยเหรอตั้งใจจะทำแบบนี้ั้แ่แรกแล้วใช่มั้ย”
“แหม พี่ก็แต่งมาเว่อร์กว่าครั้งที่แล้วนิครับคิดจะมาอีกบ่อยๆสินะครับ ถึงได้ซื้อเสื้อกีฬาตัวใหม่ขนาดป้ายเสื้อยังไม่แกะออกเลย”
กรีดึงคอเสื้อมาดูเชาลืมแกะป้ายออกจริงๆอย่างที่ชินว่า กรีพยายามเอาปากกัดเชือกออกแต่มันลำบากเพราะมันอยู่ด้านหลัง นานาเดินมาเห็นเลยบอกจะแกะให้เธอให้กรีนั่งลงและรวบผมของกรีขึ้นเพื่อหาป้ายที่ติดอยู่ที่คอเสื้อ ความรู้สึกของมือที่ััต้นคอและค่อยๆลูบขึ้นไป้ามันทำให้กรีรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว จนถึงกับต้องเป่าปากฟู่ออกมา
นานาพยายามดึงอยู่พักหนึ่งมันก็ไม่ออกเธอจึงบอกให้กรีจับผมไว้เธอจะใช้ปากกัดให้ แต่ก็มีเสียงของชินดังขึ้น
“นานา! มันสกปรกนะ เดี๋ยวชินแกะให้เองถอยไปก่อน”
ชินเดินมาเบียดนานาที่นั่งอยู่ และกกระชากคอเสื้อกรีอย่างแรง
“ก้มหัวลงไปเล้ย..”
เขากดัหัวกรีลงและก้มหัวลงไปกัดป้ายราคาจนขาดกรีหันกลับมามองชินด้วยสายตาโกรธแค้น
“ไอ้ชิน...นิแก...”
ชินไม่สนใจเมินใส่กรีและดึงมือนานาไปวิ่งต่อกรีมองตามด้วยความหมั่นไส้
“ไอ้เด็กเวรนิ....” เขาสบถออกมาเล็กน้อยก่อนจะเริ่มวิ่งตามชินกับนานาไป
ครั้งนี้ก็ยังคงวิ่งได้แค่รอบเดียวเหมือนครั้งก่อนทั้งสองคนเหนื่อยและมานั่งรอที่ม้านั่ง แหงนหน้ามองขึ้นฟ้า
“ทำไมฝนไม่ตกวะ” กรีบ่นออกมา
“ไม่ตกก็ดีแล้วนิครับ อยากรีบแพ้ไปทำไม”
คำพูดของชินมันทำให้กรีหัวเราะมันคล้ายกับการยอมรับนิดๆว่าเขาคิดอะไรกับนานาอยู่
“ชนะเื่อะไรงั้นเหรอ เื่นานาหรือเื่ฝนไหนแกบอกว่าไม่ได้ชอบนานาไง ทำไมต้องขัดขวางจนออกนอกหน้าแบบนี้”
มันเป็ความรู้สึกหึงหรือหวงหรือว่าห่วง เขาก็ไม่แน่ใจ ชินคิดแค่ว่าจะเป็ใครก็ได้ต้องไม่ใช่กรี เขาเป็คนเ้าชู้แถมเป็แฟนเก่าของแบมด้วย เขาทนไม่ได้ที่จะเห็นนานาคบกับกรี
2K
![ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777286087_19211915.webp)
