ARC I: Sand and Grass
บทที่ 16: คำตัดสิน (1/2)
แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามา ณ ซากเมือง Al-Najasa
เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยเนืองแน่นไปด้วยเศษซากของชีวิต
ถูกสร้างผ่านแรงงานทาส เื และซากศพ…
เมื่อครั้งอดีต เมืองแห่งนี้ได้สร้างชื่อ อันเปรียบเหมือนการตีตราชีวิตของชายคนหนึ่งไปตลอดกาล…
แต่ทว่าเช้านี้นั้น… ชื่อนั้นได้ตายลง
ไปพร้อม ๆ กับเมืองแห่งนี้เรียบร้อยแล้ว
เหลือไว้แต่เพียงชายธรรมดาคนหนึ่ง ในฐานะของ…
“พี่ Edrin”
แค่เพียงเท่านั้น…
“พี่ Edrin!”
เด็กสาวเอ่ยเรียกอย่างสุดเสียง ก่อนจะวิ่งลงมาจากเรือบิน เข้ามาหาเขา
“ยัยหนูเ้าควรระวัง เดี๋ยวจะล้มลงนะ”
“หนูไม่เป็ไรค่ะ ลุง Rowan”
“คุณตา Bromm เรือลำนี้ คุณตาสร้างขึ้นมาหรอคะ?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่แล้วล่ะยัยหนู ข้า ไอ้ั์ และก็ Aelthara ช่วยกันสร้าง”
“ไม่สิ…ซ่อมมันขึ้นมาถึงจะถูก”
“โห้ว! สุดยอดเลยค่ะ แล้วก็… เรือทำไมมีปีกเหมือนนกคะ?”
“ถ้าเ้าอยากรู้ ข้าจะอธิบายอย่างละเอียดเลยนะยัยหนู ฮ่าฮ่า”
นายช่างใหญ่ กำลังจะเอ่ยปาก เล่าถึงกระบวนการสร้างเรือบินลำนี้ั้แ่การเลือกชนิดของไม้ และการสร้างทุกชิ้นส่วน…
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ท่านหญิงเอลฟ์ ก็พลันพูดขึ้นก่อน
“พอเลย Bromm… หนูน้อยเ้าพลาดแล้วล่ะเอ่ยไปแบบนั้น”
“แฮะ ๆ จริงด้วยค่ะป้า Aelthara หนูลืมไปเลย”
“แล้วก็… พี่ Edrin คะ…”
“มีอะไรหรือ Liora…”
เด็กสาวกวาดสายตามองไปตามร่างกายของ Edrin ที่เต็มไปด้วยรอยาแ และคราบเืที่แห้งกรังติดเสื้อผ้า…
ก่อนจะเดินเข้ามากอดเขาไว้… แม้จะเป็ที่บริเวณต้นขา…
พร้อมกับเงยหน้ามองขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มที่ดูโล่งใจ…
.
.
“ขอบคุณที่ยังเป็ พี่ Edrin ของหนูนะคะ”
.
.
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น Edrin ถึงกับยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลูบหัวของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน
“อืม…ต่อจากนี้ และในทุกวันเลยล่ะ Liora”
“รับทราบค่ะ!”
เด็กสาวตอบรับด้วยความร่าเริง ก่อนที่ Rowan ซึ่งยืนมองอยู่จาก้าเรือบิน จะะโลงมาว่า…
“เ้าไม่เห็นขอบคุณข้าแบบนั้นบ้างเลย ยัยหนู ฮ่าฮ่า”
“เอ๋… หนูว่าหนูขอบคุณไปแล้วนะ!”
“เ้าดุข้าต่างหาก พอเ้าตื่นมา ก็บอกว่าข้าทำผมเ้ายุ่ง”
“งั้นหรอ…คะ…แฮะ ๆ”
เด็กสาวมองไปยัง Rowan ด้วยท่าทีที่ดูรู้สึกผิด…
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดูทำหน้าเข้าสิ”
“ข้าไม่ได้เคืองโกรธอะไร มานี่มายัยหนู”
“ข้าเจอขนมปังที่ตาเฒ่า Bromm ซุกไว้ในกระเป๋าเพียบเลย
“มากินก่อนเร็ว Liora”
“ค่ะ! ลุง Rowan หนูหิวมากเลย”
“เฮ้ย! ไอ้ั์ อย่างน้อยก็ขออนุญาตก่อนสิ”
“ขออนุญาตอะไรเล่า ข้ารู้ เ้าเตรียมไว้ให้ทุกคนไม่ใช่หรือ?”
“มันก็… ใช่นั่นแหละ แต่มารยาทน่ะ มีไหมเล่า!”
“คุณตา Bromm เตรียมไว้สำหรับทุกคนจริงหรอคะ?”
เด็กสาวเอ่ยถามกับนายช่างใหญ่ ก่อนที่เขาจะยืนเขินอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“ข้าก็แค่… กลัวว่าเ้าจะหิว เพราะเ้าคงไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน”
“ขอบคุณนะคะ คุณตา Bromm… ไปกินขนมปังกันเถอะค่ะ”
เมื่อกล่าวจบ เด็กสาวก็จับมือนายช่างใหญ่เดินไปยังเรือบิน…
ก่อนที่เสียงโต้เถียงกันระหว่าง Rowan และ Bromm จะดังขึ้นเป็ระยะ ๆ เคล้ากันด้วยเสียงหัวเราะของเด็กสาว
กับเสียงเคี้ยวขนมปังดังจ๊อบแจ๊บ…
“ข้าเคยสอนให้หนูน้อย เคี้ยวอาหารอย่างสุภาพ…”
“แต่ดูสิ่งที่สองคนนั้นทำสิ Edrin เหมือนข้าล้มเหลวเลย…”
ท่านหญิงเอลฟ์กล่าวขึ้นมาพลางมองไปยังต้นเสียงนั้น บนเรือบิน
“ท่านไม่ได้ล้มเหลวเลย ท่านหญิง…”
“ช่างเถอะ Edrin… ต่อจากนี้ต่างหากล่ะ เ้าจะทำเช่นไรต่อ?”
“ข้าคิดว่า…จะขึ้นเหนือ ข้ามไปยัง South Verdant”
“อย่างน้อยจากที่ข้ารู้ พวกมันยังไม่ได้มีอำนาจมากนักที่นั่น…”
“ข้าคิดว่า Liora จะปลอดภัย… อย่างน้อยก็มากกว่าที่ทะเลทราย”
“งั้นหรือ… เ้ารู้ไหมว่า พลังนั่น ของพวกมัน… คืออะไร”
“พลังนั่น… ท่านหมายถึงไอเวทสีดำนั่นงั้นหรือ?”
“ใช่… หากเ้าสังเกต มันคล้ายกับพลังของข้าตอนที่ร่ายเวท ณ Oasis”
“จะว่าไปแล้ว…ก็จริงตามท่านกล่าว”
“แต่ว่า… ครั้งหนึ่งที่ข้าเคยเป็พวกมัน เมื่อหลายปีก่อน”
“ข้าจำได้ว่า… พวกมันทดลองกับเด็ก เกี่ยวกับการใช้พลังนั่น…”
“และถ้าหากเ้าเชื่อมโยงกับศัตรูของเ้าในวันนี้…”
“ท่านหญิง…ข้าคิดว่า มันคือสิ่งเดียวกัน”
“แล้วพลังนั่น…มันคืออะไรกัน?”
.
.
Aelthara มองไปยัง Liora ที่กำลังกินขนมปังอย่างมีความสุข จนลืมตัวเื่การรักษามารยาทบนโต๊ะอาหาร…
ท่านหญิงเอลฟ์ ถอนหายใจครั้งหนึ่ง ก่อนจะมองกลับมาที่ Edrin…
“เมื่อราว ๆ 600 ปีก่อน ข้าคือผู้เสาะหาซึ่งความรู้ทั้งหมดของโลก”
“ทุกศาสตร์เวทมนตร์ ทุกความเป็ไปได้ของความเข้าใจ ข้าศึกษามันทั้งหมดตลอดระยะเวลาที่ข้ามีชีวิต…”
“และข้า… ก็ได้ไปรู้จัก กับสิ่งที่เก่าแก่เกินกว่าที่ข้าจะเข้าใจได้”
“สิ่งนั้นคือพลังสีดำนั่น งั้นหรือ ท่านหญิง Aelthara”
“ใช่ Edrin… และชื่อของมันในภาษาข้า ก็คือ…”
“NóLúan Malún… หรือภาษา Altherien ของมนุษย์ จะหมายถึง”
“Dark Chaos…”
“Dark Chaos งั้นหรือท่านหญิง…”
“ครั้งหนึ่งข้า ได้รับการสนับสนุนให้ค้นคว้ามัน ข้าใช้เวลาอยู่หลายสิบปี ทำความเข้าใจถึงที่มา และสร้างสิ่งที่จะสามารถเชื่อมต่อกับมันได้”
“Dark Chaos นั้นคือสิ่งที่มีมาก่อนทุกสรรพชีวิตบนโลกใบนี้… หรืออาจจะเป็สิ่งที่ทำให้โลกใบนี้กำเนิดขึ้น ก็มีความเป็ไปได้ทั้งสิ้น”
“การทดลองของข้า ดำเนินมาถึงจุดที่ข้าสามารถใช้อุปกรณ์เชื่อมต่อกับพลังนี้ได้สำเร็จ…”
“แต่ผลลัพธ์นั้น… มันไม่ได้สวยงาม”
“ข้ารับรู้ได้ในวินาทีที่เชื่อมต่อกับมัน ว่าสิ่งนี้ไม่ควรถูกค้นพบ และมันไม่มีใครสามารถควบคุมมันได้สมบูรณ์”
“และข้าตัดสินใจทำลายการเชื่อมต่อนั้นทิ้ง…”
“มันเปลี่ยนให้ข้ามีสภาพเป็เช่นที่เ้าเห็น Edrin”
“และเปลี่ยนพื้นฐานพลังเวทของข้า ให้กลายเป็ความมืด…
ความมืดที่บริสุทธิ์”
Aelthara มองมาที่ Edrin พร้อมท่าทีที่จริงจัง แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ชวนให้ขนลุก
Edrin ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง… ก่อนจะเอ่ยถามสิ่งที่คาใจ
“งั้นก็หมายความว่า… Liora คือความเข้ากันได้ที่สมบูรณ์แบบ?”
“ข้าเกรงว่าจะเป็เช่นนั้น Edrin…”
“และนั่นสมเหตุสมผล… ที่ the Syndicate of Chain จะไม่ยอมเสียเด็กคนนี้ไป…”
“ท่านหญิง… ข้าคิดว่า เราควรหนีขึ้นเหนือไปพร้อมกันหมด…”
“ไม่ล่ะ Edrin… ข้าจำเป็ต้องกลับไปยังบ้านของข้า”
“เพื่อเตือนพวกเขา ถึงภัยที่กำลังเกิด… มีเพียงนักเวทย์เอลฟ์ ที่มีความสามารถมากพอ จะยับยั้งมันได้”
“หมายความว่าท่านหญิง…”
“ใช่แล้วล่ะ… เราคงต้องร่ำลากัน แต่เพียงเท่านี้”
.
.
ความตึงเครียดของการสนทนานี้ และความเงียบที่เข้าแทรกตัวหลังประโยคสุดท้ายของ Aelthara ก็ทำเอา Edrin ไม่รู้จะเอ่ยคำใด…
ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นแทรก คล้ายกับว่าไม่อนุญาต…
“ป้า Aelthara จะไม่อยู่ด้วยกันแล้วหรอคะ?”
“หนูน้อย…”
Aelthara เมื่อได้ยินคำถามนี้ ก็ทำเอาพูดอะไรไม่ออก… พร้อมท่าทีที่ดูไม่เป็ตัวของตัวเอง
“ข้าเองก็…ไม่อยากทำเช่นนั้น Liora แต่ข้าจำเป็ต้องกลับไปในที่ ที่ข้าเองก็ไม่ได้อยากกลับ…”
“ทำไมหรอคะ?”
“เพราะว่าบางครั้ง… ที่บางที่ก็ไม่อนุญาต ให้ข้าได้กลับไป”
“เอ๋… แล้วทำไมป้า Aelthara ถึงต้องกลับไป ในเมื่อไม่อยากกลับ”
“เพราะว่าข้าจำเป็…ต้องเตือนพวกเขา แม้พวกเขาจะ…”
“งั้น… จากที่หนูเข้าใจ”
“ป้า Aelthara กลัวที่จะต้องกลับไปคนเดียว แต่ก็เป็ห่วงพวกเขา”
“งั้นหนูคิดว่า… หนูจะไปกับป้า Aelthara ค่ะ..”
“เ้าว่าอะไรนะ หนูน้อย?”
“หนู พี่ Edrin ลุง Rowan และคุณตา Bromm จะไปด้วยกันกับป้า Aelthara ด้วยค่ะ”
.
.
“เพราะว่าหนู… ไม่อยากให้ป้า ต้องกลัวอยู่คนเดียว…”
ท่านหญิงเอลฟ์เมื่อได้ฟังคำของเด็กสาว ก็พลันนิ่งไปในทันที ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย…
“ตามที่ Liora กล่าวท่านหญิง… ข้าเองก็…”
“จะไปด้วยกันกับท่าน…”
.
.
“ว่าแต่ว่า… เราจะไปไหนกันหรอ?”
“ลุง Rowan อย่าพึ่งค่ะ!”
“ก็ข้าตามไม่ทัน ยัยหนู เ้าเองก็ไม่รู้เื่เหมือนกันนั่นแหละ”
“เ้าหัดดูบรรยากาศบ้างจะเป็ไหม ไอ้ั์ปักหลัก!”
.
.
ท่ามกลางความตึงเครียด Rowan ที่พูดออกไปโดยไม่คิด กับ Bromm ที่โวยวายกับสิ่งที่เพิ่งเกิด จู่ ๆ เสียงที่ทุกคนไม่คาดคิดก็พลันดังขึ้นมา…
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่า”
“เอ๋… ป้า Aelthara ทำไมหัวเราะล่ะคะ?”
“เปล่าจ้ะ Liora ข้าเองก็แค่… ปรับอารมณ์ไม่ทัน”
“เอาล่ะ… หากเ้าจะดื้อให้เป็เช่นนั้น…”
“เราจะไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ… ยังไงเสียเื่ที่ข้าเคยทำในอดีต กับสิ่งที่เ้าต้องเผชิญ ก็ถือเป็ความรับผิดชอบของข้าเช่นกัน หนูน้อย…”
Aelthara เดินเข้ามาหาเด็กสาวที่อยู่บนเรือบิน ก่อนขึ้นมาบนเรืออย่างกระฉับกระเฉง
พร้อมกับย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเด็กสาว ก่อนจะลูบหัวเธอครั้งหนึ่ง…
“เอ่อ… ข้าเองก็สงกะสัยเหมือนกัน… เราจะไปไหนกันหรอ?”
“นั่นไง Bromm เ้าเองก็ไม่ต่างจากข้าหรอก!”
“ต่างสิวะ! ข้าเป็อัจฉริยะ เ้าน่ะ สมองกล้าม!”
“นี่ด่ากันว่าข้าโง่หรอ?”
“แล้วมีคำว่าโง่ไหมล่ะ ไอ้ั์!”
“เงียบ!”
“ทั้งคู่นั่นแหละ”
“ทั้งคู่นั่นแหละค่ะ”
เสียงของท่านหญิงเอลฟ์ และเด็กสาว พูดขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนจะกอดอกและจ้องมายังชายทั้งสอง ด้วยสายตาแบบเดียวกัน…
“ท่านหญิง Aelthara เราจะขึ้นเหนือผ่านป่า Elder Woods เข้าไปยังอาณาจักร South Verdant หรือจะไปที่ใดกัน…”
“เราจะไป Sylvarion… และจากนั้นข้าจะประเมินสถานการณ์อีกที”
“Syl …va… ri..on… มันคือที่ไหนกันท่านหญิง?”
Rowan เอ่ยถามพลางสะกดชื่อที่ชวนให้สงสัย
“มนุษย์อย่างพวกเ้า เรียกว่าป่า Elder Woods แต่สำหรับข้า มันคือ อาณาจักร Sylvarion ของชาวเอลฟ์”
“ข้าเองก็เพิ่งรู้นะเนี่ย… ว่าไอ้ป่าทึบ ๆ นั่นจะเป็อาณาจักร…”
“แต่เื่นี้ข้ารู้ก่อนเ้าหลายปีอยู่ Rowan”
“นี่ใช่เวลามาเกทับไหม Bromm!”
“ลุง Rowan! คุณตา Bromm!”
Liora ที่ยืนอยู่ตรงนั้นพูดขึ้นตำหนิทั้งสอง ก่อนจะมองมาด้วยสายตาที่ดูคล้ายคลึงกับท่านหญิงเอลฟ์ซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน…
“นับวันเ้ายิ่งเหมือนท่านหญิงขึ้นทุกที…”
“อะ..แฮ่ม”
“อะจึ๋ย! ขออภัยเป็อย่างสูง.. คะ..คะ..ครับ!”
Rowan เมื่อได้ยินเสียงกระแอมของ Aelthara ก็พลันพูดขึ้นทันควันด้วยท่าทีที่ลนลาน และหลังตรงดิ่ง…
“แต่อันดับแรก…เราต้องทำให้เรือบบินนี้ กลับมาบินให้ได้เสียก่อน”
“Rowan Bromm Edrin อาจจะต้องให้พวกเ้าออกแรงกันแล้วล่ะ…”
“ป้า Aelthara คะ”
“ว่าไงจ๊ะ หนูน้อย”
“ให้หนูช่วยอะไรไหมคะ?”
“สำหรับเ้า… ช่วยเป็กำลังใจระหว่างที่พวกเขาออกแรงก็พอแล้วจ้ะ”
“รับทราบค่ะ!”
เด็กสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ขึงขัง ก่อนจะยืนหลังตรงเลียนแบบ Rowan ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
“ฮ่าฮ่า ยัยหนู เ้าล้อเลียนข้างั้นหรือ?”
“หนูเปล่านะ ฮะฮะ”
พร้อมกันนี้ บรรยากาศที่เคยตึงเครียด ก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะของเด็กสาวและทุก ๆ คน…
ก่อนที่ชายทั้งสาม จะช่วยกันลากเรือลำนี้ ให้อยู่ในสถานะที่พร้อมบืนขึ้นสู่ฟากฟ้าอีกครั้ง…
Bromm ที่ตรวจสอบความเสียหายรอบ ๆ ลำเรือ พร้อมกันกับ Rowan และ Edrin ที่เป็ลูกมืออยู่ใกล้ ๆ…
กับเด็กสาวที่ประจำการ ณ ้าของเรือบินกับการหยิบจับ และหาเครื่องมือ จากหีบสารพัดประโยชน์ของ Bromm
วิ่งไป วิ่งมาจากฝั่งหนึ่ง ไปอีกฝั่งหนึ่ง…
และท่านหญิง Aelthara ที่กำลังเพ่งสมาธิอยู่ที่แกนพลังงานเวท ด้านท้ายของลำเรือ เพื่อเตรียมพร้อมให้มันบินขึ้นอีกครั้ง…
ไม่กี่ชั่วโมงจากนั้น ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะพร้อมสรรพ
ใบเรือถูกม้วนเก็บเข้าที่ ตรงเสากระโดงกลางลำ พร้อมกับปีกของมันที่สยายออกราวกับนกที่พร้อมจะกลับคืนสู่ท้องนภา…
Bromm ที่ประจำตำแหน่งผู้บังคับทิศทางเรือ พร้อมกับ Aelthara ที่ควบคุมแกนพลังงานเวท ณ ด้านท้าย…
Edrin และ Rowan ที่ประจำการ ณ กาบซ้ายและขวาของลำเรือ ใกล้กับจุดที่ปีกของมันสยายออก…
และเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนตัวน้อย ๆ ที่นั่งเกาะเสากระโดงเรืออยู่ตรงกลางลำ พร้อมรอยยิ้ม ที่มอบให้เป็แรงใจแก่ทุกคน…
“Bromm เ้าพร้อมแล้วใช่ไหม?”
“พร้อมแล้ว Aelthara… ไอ้หนุ่ม ปีกขวาเป็ไงมั่ง?”
“ไม่มีอะไรผิดแปลก นายช่าง Bromm”
“แล้วปีกซ้ายล่ะ ไอ้ั์?”
“ก็ดูเป็ปีก Bromm!”
“กวนประสาทจังโว้ย!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นแปลว่าเรายังปกติต่างหากล่ะ Bromm”
“เออ ก็จริงอย่างเ้าว่า… แล้ว ยัยหนู จับแน่นแล้วใช่ไหม?”
“แ่า ปลอดภัย สบายใจ หายห่วงค่ะ นายช่างใหญ่!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ดีมากยัยหนูดื้อ! เอาล่ะ Aelthara ลุยกันเลย!”
สิ้นเสียงของนายช่างใหญ่กล่าว Aelthara ก็พลันเร่งพลังเวท ตรงแกนพลังงาน…
เรือบินที่เคยจอดนิ่งสนิท ก็พลันสั่นไหวราวกับว่ากำลังกระพือปีก…
ฝุ่นทรายทั่วบริเวณเริ่มฝุ้งกระจายจะเกิดเป็ม่านควันขนาดย่อม…
จนในไม่นานนัก ก็คละคลุ้งปกคลุมไปทั่ว จนมองไม่เห็นลำเรือ
.
.
.
ฟิ้ว!
เสียงของเรือบินลำนี้ พุ่งทะลุม่านควัน ตรงออกไปยังหน้าประตูเมือง Al-Najasa ด้วยความเร็วที่มากพอจะรู้สึกถึงลมที่กระทบผิวกาย
“เอาล่ะ ตรงนี้จุดวัดใจ! เราจะบินขึ้นฟ้าใน…”
“3”
.
.
เรือบบินที่พุ่งตรงด้วยความเร็วและลอยเหนือพื้นทรายอยู่แค่คืบ ค่อย ๆ สั่นแรงขึ้น
.
.
“2”
ระดับความสูงที่เริ่มเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ จนเหมือนทิวทัศน์รอบข้างกำลังลอยต่ำหนีระดับสายตา…
.
.
“1”
พร้อมกันกับวินาทีที่เรือบินพุ่งทะยานขึ้นไปตามเนินทรายเตี้ย ๆ ละเผยให้เป็ท้องนภาสีฟ้า กับก้อนนเมฆที่ลอยตัวเป็รูปต่าง ๆ
และทิวทัศน์รอบข้าง… ที่มองลงมาเห็นเป็ทะเลสีเหลืองทราย ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา…
จนมันลอยนิ่งในระนาบที่สามรถทรงตัวได้โดยไม่ต้องยึดเกาะ…
เด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางลำเรือ บริเวณเสากระโดงนั้น ก็มองท้องฟ้าด้วยแววตาที่เบิกโพรง
พร้อมกับค่อย ๆ เดินไปหา Edrin แล้วยืนข้าง ๆ เขา ที่ทางด้านกาบขวาของลำเรือ…
จับชายผ้าคลุมของเขาที่ปลิวสยายตามทิศทางลมด้วยมือเล็ก ๆ อย่างแน่นหนึบ… ราวกับว่าถ้าเผลอปล่อยมือแล้ว จะผลัดตกลงสู่พื้น
แววตาเป็ประกายสะท้อนกับแสงแดด และสีเหลืองทองของทะเลทรายที่กว้างใหญ่เบื้องล่าง
“หนูไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ…พี่ Edrin”
Edrin ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันนั้น ก็เอื้อมมาจับมือเล็ก ๆ ของเด็กสาวไว้
“ข้าเองก็…ไม่เคยเห็นภาพแบบนี้เหมือนกัน”
“มันสวยมากเลย พี่ Edrin”
“อย่างที่เ้าว่าเลย Liora”
“ใช่ไหมล่ะ… พวกเ้าเองพึ่งเคยเห็นสินะ ข้าเห็นมาก่อนแล้วล่ะ”
Rowan กล่าวขึ้นมาแทรกบรรกาสของเด็กสาว และเพื่อนของเขา ก่อนจะเริ่มขยับตัว เดินมายังกาบขวาของลำเรือ…
และเรือบินที่เคยบินนิ่ง ๆ
ก็พลันเอียงลงตามจังหวะก้าวเดินของ Rowan
“ไอ้ั์ กลับไปยืนปักหลักที่เดิมเลย!”
“เออ…รู้แล้ว ๆ”
“เ้าเกือบทำเอาเรือบินเอียงคว่ำ!”
“ข้าจะไปรู้ไหม ก็ตอนมันบินมาที่ Al-Najasa ไม่เห็นมีปัญหาอะไรนี่”
“อธิบายไป เ้าก็งงอยู่ดี!”
“จะด่าข้าโง่อีกหรือไงเล่า ไอ้เฒ่าสองใส!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ทั้งสองคนเลิกทะเลาะกันได้แล้วคะ”
Liora ที่เมื่อก่อนหน้านี้กำลังตื่นตากับภาพบนท้องฟ้า และพื้นทราย ก็หัวเราะดังขึ้น เพื่อห้ามไม่ให้ทั้งสองต้องทะเลาะกัน…
เหมือนกับว่าเด็กสาวมองเห็นภาพของท่านหญิงเอลฟ์ที่กำลังจ้องมองทั้งสองด้วยสายตาที่เยือดเย็น…
แม้จะเป็อย่างที่ว่าจริง ๆ แม้หนูน้อยจะไม่ทันได้รู้ตัว…
“พี่ Edrin คะ?”
“ว่าไง Liora”
“แล้ว Ragnar ล่ะคะ?”
Edrin เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะมองออกไปยังพื้นทรายด้านล่าง เจาสูดหายใจเข้าครั้งหนึ่ง ก่อนจะผ่อนออกมาช้า ๆ
“Ragnar ตอนนี้…”
“ไปอยู่ในที่ ที่ไม่ต้องทรมานอีกต่อไปแล้วล่ะ Liora”
“เอ๋… แล้ว Ragnar จะมีคนป้อนอาหารไหมคะ?”
“ไม่ต้องห่วงเื่นั้นแล้วล่ะ Liora”
“เพราะว่า Ragnar จะไม่หิวอีกต่อไปแล้วล่ะ”
“มันจะวิ่งอย่างมีความสุข โดยไม่เหนื่อย ไม่มีพันธนาการใด ๆ จากคนใจร้ายตลอดไป…”
“เ้าอย่าได้ห่วง Ragnar อีกเลย Liora… เพราะ Ragnar พาข้ามาหาเ้าได้สำเร็จแล้ว”
“หากไม่มี Ragnar ข้าคงไปช่วยเ้าไม่ได้”
“งั้น…รางวัลของ Ragnar ก็คือ อิสระ งั้นหรอคะ?”
“อืม…จะว่าเช่นนั้น…ก็คงไม่ผิด”
Edrin กล่าวจบ เขาก็ลูบหัว Liora หนึ่งครั้งอย่างเบามือ
เด็กสาวมองไปยังพื้นทรายด้านล่างอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนกำลังมองหาเ้าม้าตัวนั้น ที่กำลังวิ่งอย่างมีความสุข ณ ที่ใดสักแห่งในทะเลทราย…
ก่อนที่เธอจะสูดหายใจเข้าสั้น ๆ และยืดอกขึ้น พร้อมกับเชิดหน้ามองตรง และะโไปสุดเสียง…
“ขอบคุณนะคะ คุณ Ragnar วิ่งให้สนุกนะคะ หนูจะคิดถึงเสมอนะ!”
.
.
“ยัยหนู… ช่วยอะไรหน่อยสิ”
“คะ? คุณคา Bromm”
“ช่วยยิบปลอกดาบในหีบข้าให้ Edrin ที พอดีข้าพึ่งนึกขึ้นได้ เดี๋ยวมันจะบาดมือเอา”
“รับทราบค่ะ!”
“ขอบใจนะยัยหนู ฮ่าฮ่า”
Liora เปิดหีบสารพัดประโยชน์ของ Bromm ออกมา ก่อนจะตะลึงกับสิ่งที่เห็นเล็กน้อย
และมุดหัวเข้าไปในหีบ เพื่องมหาสิ่งที่เรียกว่าปลอกดาบ…
ไม่กี่นาทีต่อมา เธอก็โผล่ออกมาจากหีบใบนั้น พร้อมกับปลอกดาบหนังสีน้ำตาลเข้ม ขนาดพอดีกันกับดาบที่ Edrin ถือไว้อยู่
Liora วิ่งไปหา Edrin ที่ประจำกาบขวาเรือ พร้อมยื่นมันให้ด้วยรอยยิ้ม
Edrin ค่อย ๆ เก็บดาบของเขาเข้าฟักดาบหนังอย่างละเมียดละไม
โดยมีเด็กสาวที่จ้องมองมาอย่างใจจดจ่อ…
“เ้ามองมา ราวกับว่าไม่เคยเห็นข้าเก็บดาบ”
“หนูแค่รู้สึก…ว่าดาบเล่มนี้มันช่าง…”
เด็กสาวเอียงคอพร้อมสีหน้าที่กำลังสงสัยบางอย่าง
“มันมีความรู้สึกที่ต่างจากดาบเล่มก่อนค่ะ…”
“แต่ว่า มันเป็ความรู้สึกที่ดู อบอุ่น อย่างบอกไม่ถูก…”
“ถ้าเ้าว่าเช่นนั้น มันก็เป็เช่นนั้น Liora”
“ถึงหนูจะไม่ค่อยเข้าใจ… แต่ดาบเล่มนี้เหมาะกับพี่ Edrin ที่สุดเลยนะ”
Edrin มองไปยังดาบ ที่ถูกเก็บเข้าฟักอย่างมิดชิด ก่อนจะสะพายมันไว้ที่หลัง และพูดกับเด็กสาวว่า
“ขอบใจนะ Liora”
“ด้วยความยินดีค่ะ”
เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่คุ้นเคย รอยยิ้มแบบ Liora…
เวลาล่วงผ่านจากแดดตอนสาย ของทะเลทรายที่เริ่มร้อนขึ้น ก็แปลเปลี่ยนเป็แดดของดวงอาทิตย์เที่ยงวัน
ที่เหมือนกับลอยใกล้อยู่ข้าง ๆ ลำเรือ
ความร้อนซึ่งแทบจะทำเอาทุกคนบนเรือที่เปิดโล่ง ไร้ซึ่งหลังคา เหมือนจะละลายกลายเป็ของเหลว…
พร้อมกันกับทิวทัศน์ ณ เบื้องหน้าที่เผยให้เห็นเป็ต้นไม้ขนาดใหญ่ สูงหลายสิบเมตร เรียงรายตัดกันกับสภาพพื้นทรายที่กำลังกลายเป็พื้นดิน
มองเห็นเป็เส้นเขตสีเหลืองทราย ซึ่งค่อย ๆ ถูกกลืนแทรกเป็พื้นหญ้าสีเขียวมรกต ทอดยาวเข้าป่าทึบคล้ายเป็พรมต้อนรับ…
“เราใกล้จะเข้าเขตป่า Elder Woods”
“หรืออีกชื่อหนึ่งก็ Syl อะไรนั่นสักอย่างแล้วใช่ไหม?”
“Sylvarion และใช่ เราใกล้จะถึงแล้ว.. Rowan”
“ขะ… ขะ… ข้าไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทท่านนะ ท่านหญิง”
“ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรเ้าสักคำ… ฉไหนถึงยืนเกร็งเป็เสากระโดงเรืออีกต้นไปได้เล่า Rowan”
“แฮะ ๆ ข้าแค่กลัวว่าท่านจะดุเอา”
“ฮะฮะ ลุง Rowan เป็เสาอีกต้นแล้ว”
“เ้าล้อเลียนข้าหรือ ยัยหนู!”
“Liora แค่พูดความจริง Rowan”
“ใช่ค่ะ! หนูแค่พูดความจริง อย่างที่พี่ Edrin บอกเป๊ะเลย”
“นี่รุมแกล้วข้างั้นหรอ?”
“ก็เ้าสมควรโดนบ้าง Rowan”
“Edrin ไหงเ้ากลายเป็คนแบบนี้ไปได้!”
.
.
ปัง!
เสียงหนึ่งดังขึ้นบริเวณด้านท้ายเรือ
ไม่ไกลจากแผ่นหลังของนายช่างใหญ่ ใกล้ ๆ กันกับแกนพลังเวท…
ท่านหญิงเอลฟ์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ซึ่งกำลังควบคุมระดับพลังเวทให้นิ่ง
ก็ดูมีท่าทีที่เปลี่ยนไป…
พร้อมกับควันสีขาว ๆ ค่อย ๆ พวยพุ่งออกมาช้า ๆ และกลิ่นเหม็นไหม้เล็กน้อย…
ก่อนที่เธอจะหันมามองทุกคนที่กำลังจ้องมาตรงจุดที่เธอยืนอยู่ อย่างตาไม่กระพริบ…
พร้อมกับรอยยิ้มเจื่อน ๆ ของท่านหญิงเอลฟ์ผู้สง่างามอยู่ตลอดเวลา
“เอาล่ะทุกคน…เกาะแน่น ๆ”
“ฮะ ท่านหญิงหมายความว่าไงนะ?”
Liora ที่เดิมทีอยู่ใกล้กับเสากระโดง ก็เดินมาเกาะขาของ Edrin แน่นหนึบโดยอัตโนมัติ
Aelthara ที่เคยยืนควบคุมระดับพลังเวทเมื่อครู่ ก็เดินมาที่กลางเรือ พร้อมกับเกาะยึดเสากระโดงเอาไว้แน่น…
พร้อมกันกับนายช่างใหญ่ ที่ตอนนี้เหงื่อตก ไหลหยดเป็ทางจนสังเกตเห็นได้ชัด
และถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ช้า ๆ
“ตามที่ Aelthara ว่าเลย Rowan เกาะแน่น ๆ”
“นี่ไม่ได้หมายความว่า…”
ไม่ทันได้พูดจบประโยคของ Rowan เรือบินที่เคยรักษาระดับความสูง และความนิ่ง ก็พลันสั่นคล้ายกับเรือบินที่กำลังคลั่ง…
ก่อนที่ระดับความสูงจะค่อย ๆ ลดฮวบลงในไม่กี่อึดใจ
“อ้ากกกกก!”
“อ้ากกกกก!”
เสียงะโลั่นของเด็กสาวและชายร่างั์ ดังสนั่นจนท้องที่เคยเงียบงันต้องสั่นะเื…
พร้อมกับเรือบินที่กำลังดิ่งลงสู่พื้นดิน จากระดับความสูงที่ชวนให้หวาดเสียว
นายช่างใหญ่ พยายามควบคุมทิศทาง และองศาของเรือ ให้มันถลาลมเพื่อลดระดับความสูง
หวังให้การลงจอดนั้นปลอดภัย…
แต่กระนั้น เรือบินลำนี้ ก็พุ่งไปข้างหน้า จนเข้าเขตของป่าที่มีไม้อาชโบราณยืนต้นจนปกคลุมหลายตารางกิโลเมตร…
เหนือต้นอาชเ่าั้ไม่กี่เิเ ท้องเรือบินลำนี้ก็ครูดไปกับกิ่ง และใบของต้นไม้นับสิบ เหมือนลานดินที่พาให้ถไลลื่นไปไม่หยุด…
ก่อนที่หน้าเรือจะมุดลงทะลุกิ่ง และใบไม้ลงไปยังใต้ร่มเงาของเหล่าบรรดาไม้ยืนต้นนับสิบ นับร้อย…
แรงกระแทกของเรือบิน กับกิ่งไม้ใหญ่บ้าง เล็กบ้าง ทำเอาทุกคนบนเรือรู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจนจนกล้ามเนื้อ และกระดูกสั่นตามไปกับแรงปะทะ
ในไม่ช้าเรือบินเริ่มจะเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง…
และพุ่งชนทุกสิ่งอย่างเต็มแรง… จนสายตาของ Rowan ได้เหลือบไปเห็นต้นไม้ใหญ่ขนาด 50 คนโอบที่เบื้องหน้า…
มันใหญ่พอที่จะบดขยี้เรือทั้งลำ จากการปะทะได้ในคราเดียว…
เขาตั้งสมาธิแน่วแน่ ด้วยความตั้งใจที่จะปกป้องทุกคนบนเรือลำนี้…
ให้ลงจอดอย่างปลอดภัย…
“หากข้ามีโล่ที่ใหญ่มากพอจะกันเรือทั้งลำ”
“แบบนั้นก็คงดี…”
Rowan คิดอยู่ในใจพร้อม ๆ กันกับที่เกราะแขนของเขา มีแสงอ่อน ๆ ส่องสว่างออกมาจากตัวอักษรโบราณ…
.
.
.
ตึง!
เรือบินได้เข้าปะทะกับต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้าเข้าอย่างจัง…
จนทุกคนล้มทรุดลงที่พื้นเรือจากแรงกระแทกอันมหาศาล…
ก่อนที่เรือลำนี้ จะค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาสู่พื้นนดิน
และลอยหยุดนิ่งห่างจากพื้นเพียงไม่กี่เมตร…
และล่วงลงกระแทกพื้นในที่สุด…
พร้อมสภาพของเรือไม้ลำนี้ ที่แตกออกจากแรงกระแทก
กับ Rowan ที่นอนหมดแรง ราวกับว่าใช้แรงไปจนหมด…
พร้อมกับทุกคนที่ลงสู่พื้น อย่างไม่ปลอดภัยนัก แต่ก็ไม่มีใครได้รับอันตรายรุนแรง… ซึ่งมันไม่ควรเป็เช่นนั้น…
เศษของแผ่นไม้ที่แตกหัก ของเรือบินที่กลายเป็แค่ซากขนาดย่อม พร้อมกับกลุ่มของมนุษย์ คนแคระ และเอลฟ์ ที่ดูไม่น่าจะอยู่ร่วมกันได้…
ลมหายใจหอบ และแรงของชายร่างใหญ่ ที่นอนตัวเบาอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวนุ่ม
พร้อมกันกับสายตาที่มองสูงขึ้นไปยังม่านไม้ของเหล่าต้นแอชโบราณที่บดบังแสงสว่างของพระอาทิตย์ที่ส่องลงมา…
ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นเพื่อดูว่าทุกคนเป็อย่างไร
“ไม่มีใคร… เป็อะไรใช่ไหม?”
“ข้ายังหายใจ ไอ้ั์!”
“หนูยัง…อยู่ตรงนี้ค่ะ! พี่ Edrin ก็อยู่ด้วยกัน!”
“ข้าเกือบโดนเสากระโดงเรือทับ… แต่ใช่ ข้ายังไม่ตาย Rowan”
“ข้าคิดว่าพวกเราคงไม่รอดแล้ว แต่ในวินาทีก่อนจะพุ่งชน…”
“ข้ารู้สึกเหมือนกับ… มีบางอย่างมากันเรือทั้งลำเอาไว้”
“และเกราะแขนของข้าก็… มีแสงสว่างขึ้นมาแววหนึ่ง”
“หนูเองก็เห็นเป็… เหมือนบางอย่างที่ดูอบอุ่นมาคลุมเรือทั้งลำ”
“และจากนั้น หนูก็หลับตาปี๋เลยค่ะ!”
“ฮ่าฮ่า ยัยหนู เ้าก็พูดเกินไปมาก”
ในไม่กี่อึดใจ เสียงของนายช่างใหญ่ก็ดังแทรกบทสนทนาของ Rowan กับเด็กสาว
“มันคือกลไกการทำงานที่ข้าพยายามจะอธิบายให้เ้าฟัง แต่เ้าก็มีแต่สมองกล้าม ไม่ฟังอะไรเลยไง Rowan!”
Bromm กล่าวขึ้นมาทันควันพร้อมกันยืนขึ้น แล้วหันมาบ่นใส่ Rowan ที่นอนกองอยู่กับซากที่แตกหักของลำเรือ…
“ฮ่าฮ่าฮ่า เอาเป็ว่าไม่มีใครเป็อะไรก็ดีแล้วไหม Bromm”
“เออ! แต่ก็ขอบคุณที่สมองกล้าม ๆ ของเ้า คิดอะไรดี ๆ ได้ทัน”
“เ้าช่วยวพวกเราทุกคนไว้ Rowan…”
Edrin ที่เงียบอยู่นาน ก็ลุกขึ้นเอ่ยปากขอบคุณ Rowan ครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะอุ้ม Liora ให้ขึ้นมายืนอีกครั้ง…
ท่านหญิงเอลฟ์ที่คลานออกมาจากช่องว่างของเสากระโดงเรือที่ล้มหักลงจนเกิดเป็มุมสามเหลี่ยมแคบ ๆ
และยืนขึ้น ปัดฝุ่นและเศษดินเศษใบไม้ออกจากเสื้อคลุม…
Bromm เดินไปใกล้ ๆ Rowan ที่นอนหมดแรงอยู่ พร้อมกับยื่นมือให้เขาจับ เพื่อลุกกลับขึ้นมานั่งกับพื้น…
ทุกคนเดินเข้ามา รวมตัวกันอยู่ใกล้ ๆ กับ Rowan ก่อนที่จะหัวเราะออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย…
แม้แต่ท่านหญิงเอลฟ์ผู้สุขุมอยู่ตลอด ก็มิใช่ข้อยกเว้น…
“Rowan เ้ายืนไหวไหม…”
“เ้าอาจต้องช่วยข้าหน่อย Edrin”
“มาข้าช่วยอีกแรง ไอ้ั์!”
“ฮึบ!”
Edrin และ Bromm ช่วยกันพยุง Rowan ที่นอนเหนื่อยหอบอยู่ที่พื้นหญ้า เพื่อให้เขาได้กลับมายืนอย่างมั่นคงอีกครั้ง
ทั้งห้าคน ณ ตอนนี้ กำลังยื่นอยู่ใต้ร่มเงาของต้นแอชโบราณหลายสิบต้น
มันตั้งสูงตระหง่านหลายสิบเมตร ลำต้นกว้างพอที่จะต้องใช้ผู้ใหญ่ 10-15 คนจึงจะโอบมันได้รอบวง
Liora มองไปรอบ ๆ ตัวด้วยแววตาที่เป็ประกาย ประดุจว่าเป็ครั้งแรกที่เด็กสาวได้มองเห็นความอุดมสมบูรณ์ของป่า
และมันชวนให้รู้สึกว่าทิวทัศน์เมื่อหลายเดือนก่อนหน้าที่เด็กสาวต้องเผชิญ
ก่อนที่เธอจะพบกับทุกคนนั้น
มันมีเพียงทราย ความร้อน และเื…
“หนูพึ่งเคยเห็น… ต้นไม้ที่ใหญ่แบบนี้ครั้งแรกเลย…”
“งั้นหรือจ้ะ หนูน้อย…”
“นั่นเรียกว่าต้นแอช… บางต้นมีอายุมากกว่า Edrin หรือ Rowan เสียอีก”
“โหววว… แบบนี้มัน มหัศจรรย์เลยค่ะ ป้า Aelthara”
“ข้าเองก็พึ่งจะได้เห็นเช่นกัน Liora…”
Edrin ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เอ่ยขึ้น ก่อนที่เขาจะเริ่มกวาดสายตาไปทั่วบริเวณ…
ในขณะที่เด็กสาว และท่านหญิงเอลฟ์กำลังพูดคุยถึงเื่ระบบนิเวศ ราวกับว่าการเดินทางนี้ คือการพานักเรียนตัวน้อยมาทัศนศึกษา…
.
.
และสูงขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่ทึบหนาเป็อย่างมาก… Edrin รับรู้ได้ว่ามีบางสิ่ง…
หรือบางคน… กำลังเคลื่อนไหวอยู่้าของพวกเขา…
Edrin ค่อย ๆ ชักดาบออกมาช้า ๆ ก่อนจะสบตากับ Rowan ที่อยู่ไม่ไกล
พร้อม ๆ กันกับท่านหญิงเอลฟ์ ที่สังเกตเห็นท่าทีของนักรบทั้งสอง…
ก็จึงพาหนูน้อยเขยิบเข้ามาใกล้กับแนวป้องกัน ณ ด้านหลังของ Rowan
Bromm เองที่ตอนนี้พึ่งยกเอาหีบอุปกรณ์สารพัดประโยชน์ออกมาจากซากเรือ
เมื่อเห็นท่าทีที่ดูเงียบจนชวนให้อึดอัด เขาก็พลันยกเอาปืนเวทอัดอากาศออกมาประจำการ…
…ด้านมีดาบของ Edrin ที่ถูกจับมั่นด้วยสองมือตรงข้ามเื้ัของเขา ยังมี Rowan เป็เหมือนกำแพงที่พร้อมปกป้องทุกคนและเกราะแขนของเขาที่เริ่มส่องแสงเล็กน้อย…
ระหว่างนักรบทั้งสองหนูน้อย Liora อยู่ตรงกลาง โดยมีคุณตา Bromm และป้า Aelthara คนสวยของเธอ ยืนอยู่ขนาบข้างอยู่ในชุดผ้าคลุมสีม่วงเข้ม…
.
.
.
ฟึบ! ฟึบ!
เสียงของบางสิ่งที่พุ่งผ่านม่านไม้้า จากบรรดากิ้งก้านของต้นไม้หลายสิบ…
ตรงมาที่ Edrin หนึ่งดอก และ Rowan อีกหนึ่ง…
.
.
แกร้ง!
กึก!
เสียงของคมดาบที่ปัดป้องเอาส่วนปลายของเหล็กแหลมให้มันกระดอนกลับออกไป เผยให้เห็นเป็ลูกธนูที่ปักลงดิน…
และเสียงของโล่ที่มองไม่เห็นของ Rowan ที่หยุดยั้งลูกธนูตรงหน้าเขาไว้ ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ จากนั้นจึงค่อยร่วงหล่นลงมาสู่พื้นหญ้า…
พร้อมกันนี้ที่เด็กสาวตัวเล็ก… มุดตัวหลบอยู่หลังผ้าคลุมของ Edrin อยู่เงียบ ๆ
“้างั้นหรือ Edrin?”
“ใช่ Rowan ประมาณ 10…”
“ไม่สิ… 20 เห็นจะได้”
“เหมือนเราโดนล้อมเลยนะ…”
“ไม่ใช่แค่เหมือนหรอก Rowan”
“เราโดนล้อมมาซักพักแล้ว…”
และไม่กี่อึดใจจากนั้น มือธนูปริศนาก็เผยกายออกมาจากร่มเงาของม่านไม้
เผยให้เห็นเป็นักรบในชุดเกราะเบา หลายสิบตนที่ห้อมล้อมพวกเขาไว้
จาก้า…
พวกเขาทั้งหมดดูปราดเปรียว และสวมชุดเกราะหนังเบาที่สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวจากกิ้งไม้หนึ่ง ไปยังอีกกิ่ง
คันธนูที่ไม่ยาวนัก เหมาะสำหรับการยิงต่อเนื่องในเวลาอันสั้น…
พร้อมกันกับลูกศรนับสิบ ที่ชี้ลงมายังจุดที่ Edrin Rowan และทุก ๆ ยืนอยู่ตรงเบื้องล่าง…
ก่อนที่แสงอาทิตย์จะเคลื่อนผ่าน พอให้มองเห็นใบหน้า และผิวพรรณที่มีสีขาวผ่องของเหล่ามือธนูทั้งชายและหญิง กับใบหูที่เรียวยาวจนสะดุดตา…
พวกเขาเ่าั้มีใบหน้าที่ดูงดงาม ราวกับเทพบุตรและเทพธิดาในนิทานเล่าขานของชาวมนุษย์…
“นี่สินะ เ้าถิ่น ฮึฮึ”
“มาเยอะสะด้วยไอ้ั์…”
.
.
“Údànka! Ol Lael Kàska-àn!”
เสียงของสตรี ณ ้า พูดขึ้นมาขึงขัง ราวกับว่ากำลังสั่งให้พวกเขาทำบางสิ่ง
“มันพูดอะไรของมันวะ Bromm”
“Rowan เ้าเห็นข้าหูยาวไหมล่ะ?”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรวะ Bromm?”
“ข้าเป็คนแคระ! ไม่ใช่เอลฟ์!”
“อันนั้นรู้ แต่เ้าบอกว่ามีเครื่องแปลภาษาไม่ใช่หรือ?”
“อ๋อ!… รอเดี๋ยวของหาก่อน”
“หยุด! Bromm ยังไม่ใช่เวลา พวกเขาอาจยิงเ้าตาย หากเ้าขยับไปเพียงก้าวเดียว…”
“นิ่งไว้ก่อน Rowan นายช่าง Bromm”
Edrin กล่าวขึ้นพร้อมกับสายตาที่มองจ้องกลับไปยังต้นเสียงปริศนา…
ก่อนที่สตรีนางนั้น จะกล่าวขึ้นมาเสียงดังอีกหน ด้วยภาษาที่พวกเขาไม่เข้าใจ…
“Elya! Morúenia!”
“Telá…Ám Ol Lael Fé…”
.
.
.
“หรือไม่…พวกเ้าก็จง”
“ตายเสีย!”
เมื่อครั้นนางกล่าวจบ เสียงของสายธนูที่ถูกง้างจนตึง มันดังผ่านความเงียบที่ชวนอึดอัดนี้
“อันนี้ข้าแปลออกแล้ว Bromm”
“เออ! ไม่ต้องบอกก็ได้ เตรียมโล่เ้าไว้เลย…”
“Galenya! Sylvarynia!”
เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาตัดบทสนทนาของ Rowan กับ Bromm
จนทำให้เหล่ามือธนูเอลฟ์ทั้งหลาย หันมองหน้ากันด้วยความฉงน…
ก่อนที่สตรีที่คล้ายกับผู้บัญชาการของเหล่านักธนูนั้น จะยกมือขึ้นเป็สัญญาณ
ไม่ใช่อเพื่อลดอาวุธ เพียงแต่อย่าพึ่งสังหารเหล่ามนุษย์ตรงหน้าในตอนนี้…
ก่อนที่นางจะเอ่ยถามลงมาว่า
“เหตุใดมนุษย์อย่างพวกเ้า… ถึงรู้ภาษาของชาวเรา?”
“ตอบมา!”
“ข้าไม่ได้สอนเ้าให้เติบโตมาเป็สตรีผู้ป่าเถื่อน”
.
.
“Myryn!”
ทันทีที่ชื่อได้ถูกเอ่ย…ท่าทีของนางก็ตกอยู่ในความงึนงงจนสังเกตเห็นได้ชัด
ก่อนที่หญิงในผ้าคลุมสีม่วงจะก้าวออกมาจากกลุ่ม หยุดอยู่เบื้องหน้าของผู้บัญชาการสาวเอลฟ์
และค่อย ๆ ถอดเอาฮู้ที่ปกปิดศีรษะของเธอลงช้า ๆ
เผยให้เห็นใบหูอันเรียวยาว… พร้อมกับผิวกายที่ซีดเซียวไร้ชีวิต…
“Nuànla… Aelthara?”
“ท่านหญิง… Aelthara งั้นหรือ?”
ผู้บัญชาการสาวเมื่อเห็น Aelthara ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ก็ใจนเอ่ยคำใดไม่ออก
พร้อมกันกับผู้ใต้บังคับบัญชาของนางที่เริ่มหันมองหน้ากันและกัน ก่อนจะลดธนูลงเป็บางคน…
บ้างก็พูดคุยกันด้วยภาษาของชาวเอลฟ์
บ้างก็มีท่าทีที่งึนงงราวกับว่าไม่รู้จักว่าสตรีในผ้าคลุมนั้นเป็ใคร
และไม่นานนัก Aelthara จึงเอ่ยตอบ Myryn เป็ภาษาของมนุษย์ว่า…
“ข้ารู้ได้ทันทีว่าเ้าคือ Myryn เพราะในบรรดาลูกศิษย์ชาว Sylvaryn ทั้งหมด”
“มีเพียงเ้าที่ใคร่รู้ในภาษาของชาวมนุษย์”
“แต่ใยเวลาเพียงไม่กี่ร้อยปีที่ข้าไม่อยู่…”
“เ้าจึงได้เอ่ยวาจาดูถูกเผ่าพันธุ์ธุ์ธ์อื่นเยี่ยงนั้น หืม…?”
“ข้ามิได้… ท่าน Aelthara ข้าก็เพียงแต่เอ่ยความจริง”
“พวกมัน… พวกมนุษย์นั้นโง่เขลา พวกมนุษย์นั้นมุ่งหาแต่อำนาจ และา”
“นี่! ข้าก็เป็มนุษย์ยืนหล่ออยู่ตรงนี้ เกรงใจกันบ้างสิโว้ย!”
“หยุด! Rowan”
“คะ…คะ… ครับ ท่านหญิง!”
“ฮิฮิฮิ”
“ขำอะไรหรือจ้ะ หนูน้อย?”
“ปะ.. ปะ… เปล่าค่ะ ป้า Aelthara… คนสวย!”
“หึหึ”
.
.
สีหน้าของ Myryn ที่งงเล็กน้อย พร้อมกับมองลงมายังท่านหญิงเอลฟ์ที่กำลังพูดคุยอย่างสนิทสนมกับเหล่ามนุษย์
“ป้า… Aelthara เนี่ยนะ?”
เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
ก่อนที่ผู้ใต้บังคับบัญชาของเธอจะเอ่ยถามที่ข้างหู…
“ท่านหญิง Aelthara”
“ท่านมาที่นี่… มีเหตุอันใดกัน?”
“เพราะจากที่ข้ารับรู้ และจำได้… ท่านยังมีโทษทัณฑ์ติดตัวอยู่มิใช่หรือ?”
“และโทษนั้นมันร้ายแรงถึง…”
“เงียบเถอะ! Myryn…”
“เื่นั้นข้าทราบดี ไม่ต้องย้ำความหรอก… หากเ้าถามหาเหตุผล คำตอบของข้านั้นก็คือ…”
Aelthara นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างชัดถ้อย
“NoLúan Malén…”
เหล่านักธนูเอลฟ์ทั้งหลาย ต่างร้องขึ้นด้วยความใ พร้อมกับสีหน้าและท่าทีที่ดูลนลานจน Myryn ต้องสั่งให้พวกเขาสงบลง
แม้ตัวของเธอเองนั้น จะมีสีหน้าที่ใไม่ต่างกันนัก…
ข้อความจากนักเขียน
สำหรับบที่ 16 นี้นั้น จะแบ่งเป็ 2 พาร์ท ยังไงก็รอติดตาพาร์ทต่อไปด้วยนะครับ ส่วน Myryn อ่านว่า มี-ริน ครับ ในภาษาเอลฟ์ของผม มันมีรากมาจาก Myoryn ที่แปลว่าดวงจันทร์...
Elya อ่านว่า เอล-ยา แปลว่า พอได้แล้ว, พอแล้ว
Morúenia อ่านว่า โม-รู-เอ-เนีย แปลว่า พวกลิง เป็คำเหยียดของเอลฟ์ครับ
“Telá…Ám Ol Lael Fé…” ประโยคนี้จะอ่านว่า เท-ลา อาม โอล ลา-เอล เฟ- แปลได้ประมาณว่า หรือพวกเ้าทั้งหมดจะ…
“Galenya! Sylvarynia!” ประโยคนี้จะอ่านว่า กา-เลน-ยา ซิล-วา-รี-เนีย แปลได้ว่า เดี๋ยวก่อน ! ชาวซิลวาริน !
“NoLúan Malén…” คำนี้อ่านว่า โน-ลู-อาน มา-เลน แปลว่า ภัยมืด ในภาษาที่ Aelthara เรียกหรือก็คือ Dark Chaos ในเื่นั่นแหละครับ
9K
