ฝืนลิขิตฟ้า ยอดชายาอัจฉริยะ [แปลจบแล้ว]

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงกลับมายังตำหนักองค์หญิงก็ถูกฮองเฮาเรียกเข้าพบ

        เมื่อองค์หญิงฮุ่ยหลิงเข้าไปในตำหนักฮองเฮานางกำนัลขันทีก็ถูกสั่งให้ออกจากห้องไป ขณะยืนอยู่หน้าประตูลั่วมามาแม่นมคนสนิทของฮองเฮาและคนอื่นๆ ก็ได้ยินเสียง ‘เพียะ’คล้ายเสียงตบหน้าดังออกมาอย่างชัดเจน

        ไม่นานนักองค์หญิงฮุ่ยหลิงก็ออกจากตำหนักฮองเฮาด้วยจิตใจไม่เป็นสุข เมื่อกลับถึงตำหนักนางองค์หญิงฮุ่ยหลิงก็หยิบแจกันบนโต๊ะมาขว้างลงพื้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

        นางกำนัลทั้งสอง ฉิงเอ๋อร์และไฉ่เอ๋อร์มิกล้าส่งเสียงสักแอะพวกนางยืนอยู่ด้านหนึ่ง ก้มหน้ามือสั่นน้อยๆ

        ใบหน้าขององค์หญิงฮุ่ยหลิงบวมแดงทันทีที่เข้าไปในตำหนักฮองเฮานางก็ถูกตำหนิว่ากระทำการไม่ยั้งคิด ในเมื่อฮุ่ยเจิน‘ถูกลงโทษ’ ไปแล้ว คนย่อมไม่อาจปรากฏตัวในเมืองหลวงได้อีก

        ทว่าที่องค์หญิงฮุ่ยหลิงกระทำการโจ่งแจ้งบุกรุกเข้าจวนจิ่งฮวาค้นหาตัวฮุ่ยเจินกลางถนนเช่นนี้ทำให้คนช่างสงสัยทั้งหลายสนใจแล้วยามนี้ข่าวฮองเฮารักใคร่ธิดาของตนมากมายเสียจนใช้แพะรับบาปมาแทนที่องค์หญิงอาชญากรแพร่ไปทั่วเมืองหลวงแล้ว

        ดังนั้นฮองเฮาจึงผิดหวังในตัวฮุ่ยหลิงเสียจนต้องตบหน้าธิดาสุดรักผู้นี้อีกครั้ง

        “ฮุ่ยเจิน! เจ้าทำข้าอับอายเพียงนี้! หาไม่ข้าคงมิต้องโหดร้ายไร้ปรานี! ”

        ในใจนางองค์หญิงฮุ่ยเจินไม่ควรค่าแก่การเป็นพระเชษฐภคินีของนางแม้แต่น้อยขณะที่ในใจขององค์หญิงฮุ่ยเจินฮุ่ยหลิงเองก็มิได้คู่ควรแก่การเป็นพระขนิษฐาของตนเฉกเช่นเดียวกัน

        ระหว่างพวกนางมิได้มีความหลังระหว่างพี่น้องอะไรนักทว่ายังคงข้องเกี่ยวกันเป็นพี่สาวน้องสาวที่มักทำร้ายกันเพื่อความรักหรือผลประโยชน์เสียมาก

        นับแต่พวกนางยังเล็ก องค์หญิงทั้งสองก็ทะเลาะกันมาโดยตลอดมิเคยใช้เวลาอยู่ร่วมกันอย่างสงบเลยแม้แต่วันเดียวเชื้อสายราชวงศ์นี้การทำร้ายกันเองล้วนแต่เป็นเรื่องปกติ

        ขณะเดียวกันโจวจื่อเฉิงเมื่อกลับถึงภัตตาคารต้งไห่แล้วก็ถูกองค์หญิง‘เรียกพบ’ โดยทันที

        พ่อบ้านอู๋ตกตะลึงหวาดกลัวเมื่อทราบว่า “แม่นางฉู่”ที่เพิ่งมาถึงผู้นี้ที่แท้คือองค์หญิงฮุ่ยเจินยามนี้เห็นโจวจื่อเฉิงจะขึ้นไปชั้นสี่ก็ลอบตามไปด้วย

        พ่อบ้านอู๋มาถึงชั้นสี่ก็ได้ยินเสียงสตรีผู้หนึ่งกรีดร้องสบถด่า‘นั่นคือองค์หญิงฮุ่ยเจินที่เป็นมิตรผู้นั้นจริงหรือ?’ เขาคิด

        พ่อบ้านอู๋ก็เคยได้ยินคำเล่าลือว่าองค์หญิงฮุ่ยเจินสังหารฮูหยินเพื่อนายท่านเขาตัวสั่นอย่างหวาดกลัวขึ้นมาเมื่อคิดถึงฮูหยินที่แสนใจดีอ่อนโยนผู้นั้นที่ต้องพบจุดจบอันน่าเศร้า

        “โจวจื่อเฉิง...เจ้าคนชั่วช้าสับปลับ...กล้าดีอย่างไรมาทรยศข้า!”เสียงสตรีกรีดร้องเสียดหัวใจดังออกมาพ่อบ้านอู๋ได้ยินเพียงเสียงใครบางคนในห้องถูกตบ

        เมื่อไม่ได้ยินเสียงบุรุษพ่อบ้านอู๋ที่ตัวเปียกเหงื่อเย็นจนชุ่มก็เร่งร้อนก้าวลงชั้นล่าง

        หนึ่งเค่อต่อมาโจวจื่อเฉิงก็ลงมายังชั้นล่างด้วยใบหน้าจ้ำเชียวจ้ำม่วงอย่างอับอาย

        พ่อบ้านอู๋ดึงตัวโจวจื่อเฉิงมาด้านหนึ่ง ถามอย่างระมัดระวัง“คุณชาย นี่ท่าน...อา ช่างกล้านัก!หากฝ่าบาททราบว่าองค์หญิงฮุ่ยเจินทรงประทับอยู่ที่นี่ พวกเราย่อมต้องโทษถึงตายแน่!”

        โจวจื่อเฉิงเงียบงันไร้คำพูด จริงแท้ยามนี้องค์หญิงฮุ่ยเจินคืออาชญากรที่ต้องโทษถึงตายนางมิควรมีตัวตนอยู่บนโลกอีกต่อไป

        ทว่าเมื่อองค์หญิงมาหาเขา เขากลับมิได้คิดมากอ้าแขนโอบรับนางเอาไว้ ทว่ายามนี้องค์หญิงกลายเป็นสตรีคลั่งไปเสียแล้วกระทั่งยังทราบว่าเขาบังเอิญเจอแม่นางหวางและแม่นางหวางเป็นผู้ทายาให้แก่เขาด้วยนิ้วนุ่มนิ่มนั่น

        ยามนี้โจวจื่อเฉิงถูกดูถูกรุนแรงที่สุดในชีวิตทว่าผู้ที่เขาเผชิญหน้าคือองค์หญิง เขาย่อมไม่มีสิทธิ์ตอบโต้นาง

        “คุณชาย เหตุใดไม่หาทางให้นางจากไปเล่า!หากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาย่อมกลายเป็นปัญหาแล้ว ไม่ต้องพูดถึงท่านกระทั่งสกุลโจวเองก็จะล่มสลายไปด้วย!”พ่อบ้านอู๋เตือนเขาเสียงต่ำแล้วจากไปอย่างเงียบงัน

        โจวจื่อเฉิงเป็นผู้ใหญ่ย่อมทราบว่าเขาต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองก่อเขาเชื่อว่าต้องสามารถแก้ปัญหาได้

        โจวจื่อเฉิงเดินลงไปชั้นล่างก็พบเข้ากับองค์หญิงฮุ่ยหลิงที่นั่งจิบชาอยู่ในห้องรับรองเขาจึงเข้าไปคารวะนางอย่างหวาดกลัว

        องค์หญิงฮุ่ยหลิงมิได้ทำให้เขาอับอายกว่าเดิมนางเพียงแต่ยิ้มจอมปลอมมองโจวจื่อเฉิง “คุณชายโจว เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร? ”

        โจวจื่อเฉิงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมเพียงแต่ตกบันได จึงได้มีสภาพน่าอายเช่นนี้!”

        “ข้าจำได้ว่าบันไดที่นี่ทำจากไม้กลมชุ่มชื้น จุ๊ๆ ดูรอยข่วนบนหน้าเจ้าซีราวกับถูกเล็บสตรีข่วนเอาอย่างไรอย่างนั้น”

        ได้ยินดังนั้นสีหน้าโจวจื่อเฉิงก็เปลี่ยนไป “มิใช่...องค์หญิงล้อเล่นแล้วกระมังเป็นกระหม่อมพลัดตกบันไดจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ...โอ ตามสบายนะพ่ะย่ะค่ะองค์หญิงที่นี่พระองค์ไม่จำเป็นต้องจ่าย กระหม่อมขอตัวก่อน”

        เขาจากไปอย่างเร่งร้อน ทิ้งไว้เพียงฮุ่ยหลิงที่ยิ้มอย่างภาคภูมิ“บุรุษเกี้ยวพานสตรีมิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด ทว่าอีกหน่อยคุณชายโจวพึงระวังให้มาก!”

        โจวจื่อเฉิงทราบว่าคำขององค์หญิงฮุ่ยหลิงมีความหมายแฝงเร้นก็ให้ในใจเย็นเยือก‘หรือองค์หญิงฮุ่ยหลิงจะทรงทราบความจริง?’

        หาไม่แล้วเหตุใดนางจึงกล่าวดังนั้นเล่า?

        หากนางรายงานเขา สกุลโจวก็หนีโทษตายไม่พ้นแล้ว!คิดดังนี้โจวจื่อเฉิงก็หวาดกลัวสุดขีด เขาเดินวนไปมาอยู่ในสวน ทันใดนั้นก็คิดออก!

        ...

        หลายวันมานี้ฮวาชีเยว่อยู่ในจวนสกุลฮวา ฝึกตนอย่างสงบ นานๆครั้งจึงจะออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างในยามมีผู้มาเยือนเช่นจี้จิงและจี้เฟิง

        ช่วงหลายวันมานี้โจวจื่อเฉิงเองก็เข้าหาและเอาอกเอาใจองค์หญิงฮุ่ยเจินเช่นกันทั้งเขายังสั่งพ่อครัวให้ทำน้ำแกงบำรุงความงามให้นางเพื่อให้นางหลับได้สนิทจนถึงเช้าอีกด้วย

        ทว่าในวันต่อมา องค์หญิงฮุ่ยเจินก็รู้สึกคันตามใบหน้านางอดเกาหน้ามิได้ จึงสั่งให้สาวใช้ไปตามหมอและหายารักษามา ทว่ากลับไร้ผล

        องค์หญิงเกาหน้าจนกลายเป็นจุดแดงจ้ำจุดเหล่านี้ขยายใหญ่ขึ้นทุกทีจนท้ายสุดก็กลายเป็นตุ่มกระจายทั่วใบหน้าทั้งบวมและแดงทั้งยังน่าเกลียดยิ่งนัก กระทั่งเปิดหน้าเต็มๆ แล้วก็ไม่อาจจดจำใบหน้าเดิมได้

        โจวมามาและนางกำนัลคนอื่นๆ เองก็หวาดกลัว ใช้ผ้าคลุมใบหน้านางพวกนางพาองค์หญิงไปพบหนานอ๋องผู้โด่งดังเพื่อรักษาตัวทว่าหนานอ๋องกลับไม่อยู่ที่จวนด้วยทรงออกเดินทางท่องเที่ยวจึงได้แต่ต้องหาหมอทั่วไป

        แต่หมอทั่วไปกลับไม่ทราบจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นทำให้นางไม่พอใจเสียจนอยากสังหารเขาเสีย!

        ทว่านางมิใช่องค์หญิงอีกต่อไปแล้ว นางย่อมไม่มีสิทธิ์สั่งฆ่าหมอไร้ประโยชน์ผู้นี้

        องค์หญิงฮุ่ยเจินออกจากฉานเหรินถังด้วยอารมณ์โมโหและพบเข้ากับฮวาชีเยว่ที่กำลังเดินเล่นชมสองข้างทางเข้าพอดี

        ฮวาชีเยว่สวมชุดขาวดูสง่างามดึงดูดเด็กที่จูงมือนางมองไปรอบกายด้วยดวงตาดำขลับดึงแขนเสื้อฮวาชีเยว่พร้อมรอยยิ้มยามเห็นสิ่งที่ตนชอบ

        ฮวาชีเยว่ลูบหัวเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน ซื้อน้ำตาลปั้นให้เขา

        เมื่อเห็นฮวาชีเยว่ องค์หญิงฮุ่ยเจินก็จำได้ว่านางมิได้ไปเยี่ยมเยือนอีกฝ่ายนับแต่วันนั้นเมื่อองค์หญิงฮุ่ยหลิงเร่งร้อนบุกเข้าจวนจิ่งฮวาเพื่อหานางก็เป็นฮวาชีเยว่ที่ออกความคิดสั่งสอนฮุ่ยหลิง

        ‘บางที...นางอาจจะรู้วิธีรักษาใบหน้าข้าก็ได้’ คิดดังนี้องค์หญิงฮุ่ยเจินก็ก้าวออกไปขวางฮวาชีเยว่เอาไว้ทันที

        เมื่อเห็นใบหน้าบวมแดงครึ่งหนึ่ง ฮวาชีเยว่ก็ลอบตกใจ

        “ท่านคือ...”

        “ตามข้ามา!” องค์หญิงฮุ่ยเจินกระซิบ ฮวาชีเยว่สั่งโหย่วชุ่ยและบ่าวคนอื่นๆให้รออยู่ด้านนอกแล้วจึงตามองค์หญิงฮุ่ยเจินเข้าไปในตรอก

        “องค์หญิงหรือ?” ฮวาชีเยว่เห็นสายตาโศกเศร้าและโกรธแค้นคู่นั้นนางอุทานออกมา

        “ใช่ เป็นข้า” องค์หญิงฮุ่ยเจินกระซิบ ในดวงตายังคงมีประกายแสงนางจับแขนเสื้อฮวาชีเยว่เอาไว้อย่างร้อนรน “ท่านหญิงจิ่งฮวาเจ้าเฉลียวฉลาดมาโดยตลอด เจ้าคิดว่า...ยังมีวิธีรักษาใบหน้าข้าอยู่หรือไม่?”

        กล่าวดังนั้น องค์หญิงฮุ่ยเจินก็เลิกผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าอันน่าหวาดกลัวต่อฮวาชีเยว่ ในใจฮวาชีเยว่หัวเราะเย็นชา ‘ฮุ่ยเจิน ยามที่เจ้าใส่ร้ายข้าเคยคิดถึงวันนี้ไว้บ้างหรือไม่? ’

        น่าประหลาดนัก ยามนี้คนกลับไล่ตามขอร้องผู้ที่ตนเคยใส่ร้ายและทำร้ายเอาไว้เช่นนี้

        “องค์หญิง...เกิดอะไรขึ้นกับใบหน้าท่านเพคะ?” ฮวาชีเยว่ทำท่าตกตะลึงถอยหลังกลับไป “ใบหน้าท่านอักเสบเช่นนี้ ดูแล้วเป็นพิษรุนแรงนัก”

        “พิษหรือ?” องค์หญิงฮุ่ยเจินชะงัก ดวงตาวาวด้วยความแค้น“ช่วงนี้ข้าทานเพียงอาหารในภัตตาคารต้งไห่เท่านั้น!”

        สีหน้าฮวาชีเยว่จริงจังขึ้นมา “แปลว่าต้องมีคนวางยาท่าน!”

        “แต่ข้าไม่เคยทำอะไรพ่อครัว ข้าไม่เคยพบ ไม่เคยรู้จักพ่อครัวด้วยซ้ำ!”องค์หญิงฮุ่ยเจินกรีดเสียง นางขยี้เท้าอย่างโกรธเคือง

        “องค์หญิงคิดว่าเป็นพ่อครัวที่วางยาจริงหรือเพคะ? ท่านอยู่ในจวนสกุลโจวพ่อครัวมีแต่จะปฏิบัติต่อท่านในฐานะแขกผู้มีเกียรติมิใช่ศัตรู”ฮวาชีเยว่หัวเราะเสียงเย็น “ทว่ายามนี้องค์หญิงไม่มีอะไรเลย ลองคิดๆ ดูเถอะคนของท่านจริงใจต่อท่านหรือไม่?”

        คำของฮวาชีเยว่ปลุกนางให้ตื่นขึ้นหัวใจขององค์หญิงฮุ่ยเจินเต้นระรัว นางลุกขึ้นอย่างเหม่อลอยดวงตาเปี่ยมด้วยความเกลียดชัง!

        “เป็นเขาหรือ...? โจวจื่อเฉิง...ไม่! เป็นไปไม่ได้!เรารักกันมากนัก! เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้! ”

        องค์หญิงฮุ่ยเจินเริ่มควบคุมตนเองไม่ได้ฮวาชีเยว่เพียงแต่มองนางอย่างใจเย็น “องค์หญิงบุรุษทำได้ทุกสิ่งเพื่อความรุ่งโรจน์ของตนเองทว่าเมื่อท่านไม่มีสิ่งใดให้อิงแอบทั้งยังไม่มีสิ่งใดในครอบครอง...หากท่านไม่เชื่อหม่อมฉันทรงขอให้เขาแต่งกับท่านดู หม่อมฉันขอพูดเพียงอย่างเดียว องค์หญิงระวังตัวด้วย!”

        องค์หญิงฮุ่ยเจินยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเหม่อลอยฮวาชีเยว่หมุนกายจากไป ผ่านไปเป็นนานฮุ่ยเจินก็ยังไม่หายตกตะลึงกระทั่งโจวมามากระซิบเรียกชื่อนาง

        องค์หญิงฮุ่ยเจินกลับมายังภัตตาคารต้งไห่อย่างโมโหทว่านางกลับไม่พบโจวจื่อเฉิง

        ยามนี้ โจวจื่อเฉิงอยู่ที่บ้านของแม่นางหวาง

        แม่นางหวางนั่งอยู่ในห้องรับรองบิดามารดาแก่ชราของนางมองดูของกำนัลบนโต๊ะด้วยความพึงพอใจทุกวันนี้หากมีใครหลงใหลบุตรสาวคนนี้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว

        พูดตรงๆ หวางอี้นับว่ามีดวงกินผัวเนื่องด้วยนางแต่งบุรุษมาแล้วสองคนอดีตสามีทั้งสองล้วนแต่สิ้นไปด้วยอาการเจ็บป่วยทั้งคู่

        ยามนี้จะหาคนหนุ่มเข้าเยี่ยมเยียนหวางอี้พร้อมของกำนัลมากมายเช่นนี้นับว่าหายากนัก!

        “แม่นางหวาง ใบหน้าเจ้า...”

        เขาพลันเห็นร่องรอยการเกาที่ทำให้ใบหน้างามเริ่มเสียโฉมขึ้นมา

        หวางอี้ดูผิดหวังขึ้นมา นางหัวเราะเสียใจ“ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเจ้าค่ะ...ข้าเพียงเผลอเกาหน้าเข้าเท่านั้นท่านพ่อท่านแม่อยู่คุยกับแขกเถอะเจ้าค่ะ ต้องขออภัยด้วย ทว่าข้ารู้สึกไม่ค่อยดีนักคงต้องขอตัวไปพักก่อน”

        เห็นหวางอี้จากไป โจวจื่อเฉิงก็ให้รู้สึกเสียใจ “นายท่านหวางเล่าให้ผู้น้อยฟังได้หรือไม่ว่าใบหน้าแม่นางหวางไปโดนสิ่งใดมา...”

        “อา อย่าได้เอ่ยถึงมันเลย เรื่องนี้มิใช่อุบัติเหตุมีนักเลงหลายคนบุกเข้ามาในบ้านเราแล้วข่วนทำลายใบหน้าอวี้เอ๋อร์จากนั้นก็จากไปหลังจากนั้นเราแจ้งผู้ตรวจการแล้ว แต่พวกเขากลับไม่รับแจ้ง...”