ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

    ตอนที่143 พุงกลมๆที่กลิ้งไปกลิ้งมา

         พวกผู้ใหญ่เองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาจริงๆ เรียกได้ว่าคลาดสายตาไม่ได้แม้แต่น้อยเลยสำหรับเจ้าพวกตัวแสบกลุ่มนี้น่ะ

         “ทำไมถึงได้พากันรวดเร็วมากขนาดนี้นะ!! ไอ้เรื่องป่วนๆเนี่ย”ท่านแม่

         “นั่นน่ะสิ พึ่งจะเห็นนั่งพุงป่องกันไม่เท่าไหร่แป๊บเดียวไปนอนลอยพุงพ้นน้ำในอ่างอาบน้ำกันหมดแล้ว!!”ท่านป้าฉือ

         “กว่าจะได้ถึงเวลานอนกัน พวกเด็กๆไม่ยอมขาดทุนเวลาในการเล่นซนกันเลยนะ ข้านี่ยอมรับจริงๆเลย!!”ท่านป้าอี้

         “เฮ้อ……”บรรดาฮูหยินได้แต่มองและพากันส่ายหน้าน้อยๆ แต่ก็ใช่ว่าจะมีสีหน้าที่โกรธเคืองพวกเด็กๆแต่อย่างใด พวกท่านยังคงพากันยิ้มบนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัดเจนเลย เพียงแค่พูดบ่นๆไปเสียเท่านั้นเอง เพราะอย่างไรเสียการที่ได้เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของพวกเด็กๆในตอนนี้ก็ทำให้พวกท่านมีความสุขมากจริงๆ เป็นการบ่นด้วยแรงแห่งรัก!!

         ภาพที่เห็นพวกเด็กๆนอนตัวลอย พุงกลมๆชี้ขึ้นฟ้ากันอีกครั้ง หลังจากที่เห็นภาพนี้บนบก ตอนนี้ในน้ำแทน!!

         “แบบนี้คงจะไม่จมกันใช่ไหมนะ พุงล้ำออกมาพยุงตัวกันแบบนั้นน่ะ”ท่านแม่

        “ยังไม่จมเจ้าค่ะแต่ว่าลำตัวก็โอนไปเอนมา เอียงๆแบบประคองตัวไม่ได้ ทรงตัวไม่อยู่น่ะเจ้าค่ะ”พี่สะใภ้ใหญ่

         “สงสัยคงจะหนักพุงกลมๆของพวกนางกระมัง”ท่านแม่

         “ฮ่า…ฮ่า…”บรรดาท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ก็พากันหัวเราะหนักเข้าไปอีก ที่เห็นภาพน่ารักๆแบบนี้อีกแล้วจากพวกเด็กๆ 

         หันไปทีไรก็เจอแต่พุงกลมๆกันหมด จะไม่ทำให้พวกท่านพากันหัวเราะได้อย่างไรกันล่ะ

         “แต่จะว่าไปพุงกลมๆของพวกเด็กๆเนี่ยก็ทำให้ข้าและพวกเจ้ามีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นเช่นกันไม่ใช่หรือไง??”ท่านแม่

         “ก็จริง..”คนอื่นๆง

         “มันบ่งบอกถึงว่าพวกเด็กๆได้กินดีอยู่ดีขึ้น มีอาหารกินครบมื้ออย่างไม่ขาด”ท่านป้าอี้

         “ไม่เคยคาดคิดว่าพวกเราจะสามารถเลี้ยงดูให้พวกเขามีพุงกลมๆได้นะ มันคือสิ่งที่ข้าอยากเห็นมากที่สุดจริงๆถึงแม้จะช้าไปหน่อยจนพวกเด็กๆมีอายุกันหลายหนาวแล้วก็ตามทีนะ”ท่านป้าฉือ

         “นั่นน่ะสินะ…”คนอื่นๆ

         “ถึงจะช้าไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีโอกาสเลี้ยงดูให้พวกเขาได้กินอิ่มท้องจนพุงกลมใหญ่ขนาดนี้นะ ดูสิตอนนี้แยกแยะไม่ออกแล้วว่าลูกหมูหรือลูกคนกันน่ะ”ท่านแม่

         “จริง..”คนอื่น

         “ฮ่า…ฮ่า….”บรรดาท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ ต่างก็มองพวกเด็กๆพากันซนเล่นน้ำกันในอ่างใหญ่ที่ไม่รู้ว่าเหนี่ยวเหนี่ยวแอบไปทำมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันอยู่อีกฟากหนึ่งตรงกันข้ากับโต๊ะอาหารที่พวกเราทุกๆคนนั่งกันกินอยู่นั่นเอง

         “แต่อย่างว่าแหละนะ พุงกลมๆของพวกผู้ชายนี่ข้าไม่ได้ตั้งใจจะเลี้ยงพวกเขาจริงๆนะให้มีรูปร่างแบบนี้น่ะ แต่ดันเหมือนได้โชคสองชั้นไปเลยแข่งกันมีพุงกลมๆกันใหญ่ไม่แพ้กันเลย”ท่านแม่

         “โอ้….จริงๆ”คนอื่นๆ ที่แกล้งทำท่าตกใจไปอย่างนั้นเองเมื่อท่านแม่ของเหนี่ยวเหนี่ยวพาดพิงถึงพวกท่านพ่อกัน

         “นี่ถ้าไม่ได้ออกกำลังวิ่งไล่ และดูแลพวกเด็กๆในแต่ละวันล่ะก็ มีหวังพุงยื่นเสียน่าเกลียดกันเชียวล่ะ”ท่านป้า

         “ก็ถือว่าพวกเราทำหน้าที่เลี้ยงดูได้ดีทั้งพวกเด็กๆ และเหล่าคนแก่ทางด้านโน้นล่ะนะ”ท่านป้าฉือ

         “จริงเจ้าค่ะ…”บรรดาสะใภ้ก็ร่วมเห็นด้วยเช่นกัน

         “ฮ่า…ฮ่า….”พวกผู้หญิงที่กำลังนินทาทั้งพวกเด็กๆและพวกผู้ชายอย่างเพลิดเพลินสนุกสนาน ว่ากันด้วยเรื่องการมีพุงกลมๆ ของทั้งสองกลุ่มที่ถือว่าเป็นผลสำเร็จของพวกท่านในการทำอาหารและขนมนั่นเอง

         “เดี๋ยวพวกข้าไปจัดการเก็บถ้วน จาน ชามที่โต๊ะของพวกเด็กๆก่อนละกันนะเจ้าคะ”พี่สะใภ้ใหญ่

         “ได้ๆ พวกเจ้าไปกันเถอะ”ท่านแม่

         “แล้วพวกขนมของว่างนี่ยังไม่ต้องเก็บใช่ไหมเจ้าคะ??”พี่สะใภ้รอง

         “อือ…เอาไว้ก่อนละกันเผื่อว่าเล่นน้ำกันเหนื่อยๆแล้วหิวโหยกันขึ้นมาอีก ทิ้งไว้ก่อน”ท่านแม่

         “เจ้าค่ะ..”บรรดาสะใภ้

         พวกผู้หญิงก็มีหน้าที่คอยเก็บถ้วย จาน ชามต่างๆหลังอาหารมื้อดึกเรียบร้อยแล้ว ทางด้านท่านพ่อและท่านลุงก็เช่นเดียวกันเพราะต่างก็รู้ดีว่าหน้าที่หลังจากนี้นั้นต้องทำอะไรต่อ รายการต่อไปก็ส่งให้พวกลูกชาย หลานชายไปดูแลพวกเด็กๆที่กำลังพากันอาบน้ำแต่จริงๆแล้วเล่นน้ำกันเสียมากกว่า

         “ข้าก็คิดว่าพวกเด็กๆคงจะหมดฤทธิ์กันแล้วเสียอีก เพราะกินอาหารมื้อดึกเสร็จก็น่าจะถึงเวลาเข้านอนเพื่อพักผ่อนได้แล้วแต่ที่ไหนได้ เฮ้อ…..”พี่ใหญ่ซือจื่อ

         “ก็กลายเป็นว่ากินอาหารมื้อดึกไปเพื่อเพิ่มพลังต่อยอดให้มีแรงซนและปั่นป่วนเพิ่มอีกนิดหน่อย เหมือนจะส่งท้ายของวันนี้อย่างไรเล่า”พี่รองเหล่าหู

         “คงจะมีข้ากับพวกเจ้าละมั้งที่ตอนนี้แรงเริ่มหมดแล้วจริงๆ อยากจะเข้าห้องไปนอนหลับพักผ่อนแล้วจริงๆ”คนจากตระกูลอี้

         “ใช่ๆ ข้าก็ด้วย”คนอื่นๆ

         “ตอนนี้ก็พากันผลัดเปลี่ยนอาบน้ำกันดีกว่านะข้าว่า มีอ่างอาบน้ำทางด้านโน้นว่างอยู่น่ะ พวกเด็กๆคงจะเตรียมไว้ให้พวกเรานั่นแหละ”พี่ใหญ่ซือจื่อ

         “โอ้…จริงด้วย”คนอื่นๆ ในขณะที่กำลังจะเดินไปที่อ่างอาบน้ำที่ว่านี้ ก็โดนเหนี่ยวเหนี่ยวทักทายเสียก่อน.

         “อ๊ะ….พวกพี่ชายไปไหนกันน่ะ??”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่แม้จะนอนลอยพุงกลมๆโผล่พ้นเหนือน้ำให้เห็นอย่างสบายอกสบายใจก็ตามที แต่สายตาก็ไวที่กำลังเห็นพวกพี่ชายเหมือนจะเดินหน้ามุ่งตรงไปยังอ่างอาบน้ำที่นางเตรียมไว้นั่นเอง

         “อ้อ….พวกพี่จะไปอาบน้ำตรงอ่างอาบน้ำที่วางไว้นั่นอย่างไรล่ะ”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

          “ไม่ได้นะเจ้าคะ อ่างอาบน้ำที่เหลือนั่นของพวกท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้เจ้าค่ะ พวกพี่ชายจะไปอาบไม่ได้นะเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

         “อ้าว….!!!”พวกพี่ชาย

         “พวกพี่ก็นึกว่าเราเตรียมไว้ให้เสียอีก”พี่รองเหล่าหู่

         “เปล่าเลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้นึกถึงพวกพี่ชาย หลานชายเลยเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

         “เพล้ง…เพล้ง…..”ใบหน้าพวกพี่ชาย หลานชาย ที่แตกร้าวยังไม่เท่ากับหัวใจที่แตกสลายเมื่อได้ยินเหนี่ยวเหนี่ยวน้องสาวสุดที่รักพูดออกมาแบบนี้ ช่างทำร้ายจิตใจพวกเขาเสียเหลือเกินจริงๆ 

         “น้องเล็กใจร้าย…!!!”พวกพี่ชาย พากันตัดพ้ออกมาไหล่งอกันไปหมดแล้วจริงๆ 

         “โอ้…..ข้าพูดอะไรผิดไปงั้นหรือเจ้าคะ???”เหนี่ยวเหนี่ยว

         “ก็น้องเล็กไม่นึกถึงพวกพี่อย่างไรเล่า”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

         “อ้อ…เรื่องแค่นิดเดียวเองพี่ใหญ่ก็ ข้าไม่ได้พูดหมายถึงอย่างนั้นเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

         “แล้วน้องเล็กพูดมีความหมายอย่างไรกันเล่า??”พี่รองเหล่าหู่

         “ความหมายของข้านั้นเข้าใจง่ายๆเลยว่า ก็แค่พวกท่านมาอาบกับพวกเราอย่างไรเล่าเจ้าคะ นู้นสำหรับพวกสาวๆ พวกท่านเป็นผู้ชายจะต้องเสียสละความสุขสบาย ส่วนตัวเพื่อให้บรรดาฮูหยินของพวกท่านได้สุขสบายนะเจ้าคะ

         หรือว่าพวกพี่ชาย หลานชายไม่ได้นึกถึงให้พวกพี่สะใภ้ หลานสะใภ้ได้สบายกายสบายใจเลยเล่าเจ้าคะ??? ไม่ได้ ไม่ได้นะเจ้าคะ คิดแบบนี้ไม่ได้เพราะพวกท่านเหนื่อยทำอาหารการกินแสนอร่อยให้พวกเรานะเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

         “............!!”พวกพี่ชาย หลานชาย พากันสะดุ้งสุดตัวกันเลยทีเดียว ไหงน้องเล็กถึงได้พาพูดคุยวกมาเรื่องแบบนี้ได้ รู้หรือไม่กันมันเป็นเรื่องเป็นเรื่องตายทีเดียวเลยนะ!!

         “ไม่ใช่น้องเล็ก…!!”พวกพี่ชาย หลานชาย พอตั้งสติได้รีบพูดปฎิเสธออกมาเสียเสียงดังก้องก้นหุบเหวลึกแห่งนี้กันเลย และส่ายหัว โบกมือไปมาแสดงสัญญาณเพิ่มเติมว่าไม่ใช่อย่างแน่นอน 

         “โอ้…ข้าค่อยโล่กอก โล่งใจหน่อย นึกว่าพวกพี่ชาย หลานชายจะไม่คำนึกถึงพี่สะใภ้ หลานสะใภ้กันเลย”เหนี่ยวเหนี่ยว

         “...........!!”พวกพี่ชาย หลานชาย

         “ลา…ลัน….ลา…..”

         “ตึ๊ด…ตือ….ตึด….”

         ในขณะที่พาพูดคุยเข้าสู่บทสนทนาที่แสนอันตรายต่อชีวิตแล้ว เหนี่ยวเหนี่ยวนางก็หันหน้าที่และลอยตัวพุงกลมๆแหลมขึ้นฮึมฮัมเสียงเพลงไปกับเจ้าดอกราตรีบรรเลงต่อด้วยความอารมณ์ดี ที่วันนี้ได้ปิดยอดบัญชีพวกพี่ชาย หลานชายได้แล้ว

         “ให้ตายเถอะ..!!น้องเล็กเล่นข้ากับพวกเจ้าเสียแล้วสิ”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

         “พวกเจ้าผู้ใดก็ได้ลองสังเกตมองทางด้านพวกฮูหยินของพวกเราหน่อยสิ!! ว่าตอนนี้พวกนางมีสีหน้า แววตา ท่าทางกันอย่างไรบ้างในตอนนี้น่ะ???”พี่รองเหล่าหู่

         “ควั่บ…ควั่บ…..”พากันส่ายหัวอย่างแรงด้วยความหวาดวิตกกังวลแบบสุดๆไปเลยในชีวิต

         “เอาแบบนี้ต่างคนก็ต่างมองไปที่ฮูหยินตัวเองก็ละกัน ในเมื่อก็วิตกกังวลกันหมดแบบนี้”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

         “ได้…!!!”คนอื่นๆก็พากันเห็นด้วย และค่อยๆเหลือบมองไปทางบรรดาเหล่าฮูหยินอย่างช้าๆและแอบๆ

         “อย่ามองสบตาพวกนางก็เป็นพอแล้ว เข้าใจกันหรือไม่เล่า??”พี่รองเหล่าหู่

         “รู้แล้วน่า…!!”ต่างคนก็ต่างเกร็งกันไปหมดแล้วในตอนนี้

         “น้องเล็กนะน้องเล็ก ช่างทำพวกข้าได้จริงๆ จะจบวันแบบปรกติสุขไม่ได้เลย!!”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

         “ใช่ๆ..!!”คนอื่นๆ

         “หรือว่านางรับรู้ว่าพวกเราแอบหลบพากันไปเก็บของด้านบนกันน่ะฮะ??”คนในตระกูลฉือ

         “จริงสิ!! ไม่แน่นางอาจจะรู้จริงๆ ไม่อย่างนั้นแล้วจู่ๆจะมาพูดวกเข้าเรื่องพี่สะใภ้กับหลานสะใภ้ของนางได้อย่างไรกัน มันไม่น่าจะนะ”พี่รองเหล่าหู่

          “โอ๊ย….พวกเรานี่หาเรื่องใส่ตัวกันจริงๆเลยไม่คิดว่าความสบายหูไม่กี่เค่อ(1 เค่อ 15 นาที)จะพาพวกเราซวยกันตอนจะจบคืนวันนี้น่ะ!!!”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

         “ข้าก็ว่าแล้วว่าอย่ามัวแต่ถ่วงเวลาอยู่ด้านบนกันนานนัก เป็นอย่างไรกันเล่าทีนี้น่ะ??”คนในตระกูลอี้

         “มันก็จะโทษผู้ใดก็ไม่ได้นะ เพราะต่างคนต่างก็ไม่เตือนกันเองน่ะ คงจะต้องนอนหูอื้อ หูชากันอีกรอบเป็นการกล่อมนอนแน่นอนสำหรับคืนนี้น่ะ!!”พี่รองเหล่าหู่

         “ข้าอยากจะบ้าตายจริงๆ พอได้สงบสุขสบายหูเสียงเพี้ยนๆแหลมๆจากเหนี่ยวเหนี่ยวและพวกหลานๆ กลับกลายเป็นว่าจะต้องมาโดนฮูหยินบ่นใส่หูข้าก่อนนอนอีก ช่างเป็นวันที่แสนโหดร้ายเหลือเกินจริงๆสำหรับข้า”พี่ใหญ่ซื่อจื่อ

          “จริงๆ วันที่แสนจะโหดร้ายเหลือเกิน”คนอื่นๆ

          เมื่อพากันลอบมองแบบกลัวว่าจะโดนสบตากับพวกฮูหยินของพวกเขา แต่ก็เหมือนกับฟ้าดินไม่เป็นใจเสียอย่างนั้นพอหันไปปุ๊บเหมือนพวกฮูหยินรู้จังหวะจริงๆ !!

         “โดนดีแน่เจ้าค่ะท่านพี่คืนนี้น่ะ..”เหล่าฮูหยิน

         “.............!!”พวกพี่ชาย หลานชาย

         “ระวังตัวไว้นะเจ้าคะท่านพี่…”

         “.............!!”พวกพี่ชาย หลานชาย

         บ้างก็ชี้หน้ามา บ้างก็ใช้แค่สายตาใส่ ถึงแม้จะไม่ได้เปล่าคำพูดเสียงดังๆออกมาก็ทำเอาเหล่าบรรดาพวกพี่ชาย หลานชายพากันขนลุกซู่กันหมดเสียแล้ว บรรดาฮูหยินคงจะไม่ปล่อยไปได้โดยง่ายจริงๆ !!

         “อิ…อิ….ปิดรอบพวกพี่ชาย หลานชายไปได้แล้วสำหรับวันนี้”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่เบือนหน้ามาเล็กน้อยเพื่อดูสถานการณ์ระหว่างพวกพี่ชาย หลานชาย พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ ก็หันกลับไปต่อด้วยความอารมณ์ที่ได้ดั่งใจจริงๆ 

         “ห๊าวววววววว………”

         พวกเด็กๆเริ่มอ้าปากหาว งัวเงียกันเต็มที่แล้วบรรดาพวกท่านแม่ก็เลยเรียกให้ขึ้นจากอ่างอาบน้ำกันได้แล้ว และพากันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะเข้านอนพักผ่อนกันเลย

    ************

         กว่าจะหมดวันในแต่ละวันไม่รู้ว่าผู้ใดจะตกเป็นเหยื่อของความซน ความปั่นป่วนมากน้อยกว่ากัน แต่ที่แน่ๆโดนกันปั่นป่วนกันถ้วนหน้าอย่างแน่นอน

     


    คล้ายกับเรื่องข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ ที่คุณอ่าน