ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  ทันที ที่ทั้งสองละสายตาออกจากกัน อี้เฉินเขาไม่รอช้าอีกต่อไป สำแดงวิชาหมื่นโลกล้อมพันกายาหลินเฟยไว้ในทันที ก่อนส่งนางออกไปภายนอกพื้นที่แห่งนี้โดยไว

หลินเฟยที่เห็นอี้เฉิน ปล่อยปราณพลังสร้างโลกใบเล็กส่งนางออกมา ภายนอกด้วยความเร่งรีบ มันก็ทำให้นางรู้ได้ในทันที เด็กหนุ่มที่มีใบหน้างดงาม จะต้องร้ายกาจกว่าที่นางคาดคิดไว้เป็นแน่

    เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ยกยิ้มเมื่อตัวเขาเห็นอี้เฉินไม่ได้เปิดการโจมตีมาที่ตัวนางก่อน นางยื่นมือเรียว ขาว บีบไปที่คอของเด็กหนุ่มในทันที "เหมือนว่าเจ้าจะยังไม่รู้อะไร ดินแดนอื่นๆ ถูกกวาดล้างแทบสิ้น ถึงเจ้าจะช่วยนางไว้ แต่อีกไม่ช้านางก็จะตกเป็นทาสของพวกเรา เทพสวรรค์อยู่ดี ...หากข้าจัดการเจ้าได้แล้ว สงสัยตัวข้าต้องพานางไปเป็นทาส ให้เทพสวรรค์สักปีสองปีแล้ว"

เมื่อหลายๆ คน ภายในโรงเตี๊ยมได้ยิน คำว่าเทพสวรรค์ กายาของพวกเขาก็สั่นไหวด้วยความหวาดกลัวในทันที บางคนก็หนีออกไปอย่างรวดเร็ว บางคนก็ขาแขนสั่นเทิ้มไร้เรี่ยวแรงที่จะเดิน

   แม้แต่อี้เฉิน ที่ได้ยินคำพูดของนางมันก็ทำให้เขาหน้าเขียวคล้ำ ดูแก่ลงไปหลายปี เมื่อรู้ว่าดินแดนภายนอกถูกกวาดล้างจนสิ้น เมี่ยนจือนางที่เป็นคนของดินแดนจันทราทมิฬ ถึงกับกำหมัดจนแน่นไม่คิดเทพสวรรค์จะบ้าคลั่งถึงเพียงนี้ 'คิดกวาดล้างดินแดนเบื้องล่างแห่งนี้งั้นหรือ'

    ในทันที เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ก็ปลดปล่อยปราณพลังเทพสวรรค์ออกมาอย่างบ้าคลั่ง โดยรอบหนักอึ้งอย่างรุนแรง ราวกับฟ้าดินบีบอัดลงมาอย่างไรอย่างนั้น อากาศแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่แตกร้าว ไม่สมานเข้าหากันอีกต่อไป ผู้คนโดยรอบต่างตัวแตกดับ กลายเป็นหมอกเลือด ร่วมร้อยคนในพริบตา แม้แต่อี้เฉินที่อยู่ในกำมือของ เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน เขาที่โดนปราณพลัง เทพสวรรค์เข้าไปร่างกายถึงกับเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ราวใยแมงมุมจวนจะสลายไปทุกที เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดที่หลั่งไหลออกมา ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"อ๊าก!!!!"

เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน มองไปที่เด็กหนุ่มผมขาวที่อยู่ภายในกำมือด้วยความแปลกใจ เหตุใดร่างกายของอี้เฉินถึงไม่แตกดับ ทั้งๆ ที่อยู่แค่ขั้นพลัง กษัตริย์ แทบไม่ต่างอะไรไปจากมดปลวกให้นางลงมือ มองดูร่างกายอี้เฉินด้วยความประหลาดใจ ราวกับร่างกายอี้เฉินเป็นร่างกายของเซียนโบราณอย่างไรอย่างนั้น

   นางไม่คิดเพียงแค่จอมยุทธ์ต่ำต้อย จะต้องให้นางลงมือซ้ำอีกครั้ง แต่เมื่อนางคิดจะบีบคอเด็กหนุ่มให้ตายตก ตัวนางก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นปราณพลังสีดำทมิฬ แปรเปลี่ยนร่างกายของอี้เฉินให้เป็นหญิงสาว นางก็คือเมี่ยนจือที่เข้ามาควบคุมร่างของอี้เฉิน ก่อนจะปัดฝ่ามือของเทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ให้หลุดออกจากกำมือของนาง

   อี้เฉิน ที่หลุดออกมาจาก กำมือของเทพสวรรค์ สุยเยว่หนานได้ เขาไอออกมาเป็นเลือด อยู่หลายคำใหญ่ คอหอยถูกบดขยี้จนแหลก กายาเองก็บาดเจ็บหนัก เขาถึงกับต้องสูญเสียปราณพลังไปกว่าครึ่ง เพื่อสำแดงเต๋าแห่งการเกิดใหม่ ซ่อมแซมกายาที่บาดเจ็บ

เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ที่เห็นคนดินแดนเบื้องล่าง สำแดงเต๋าแห่งการสร้างขึ้นมาได้มันก็ทำให้นางตาลุกวาว ไม่คิดคนดินแดนเบื้องล่างจะหยั่งรู้ เต๋าแห่งการสร้างได้สำเร็จ แถมคนผู้นั้นยังอายุไม่มากอีกด้วย "เจ้าส่งมอบของล้ำค่าทั้งหมดมาเสีย ข้าจะฆ่าเจ้าอย่างไม่ ทรมาน ข้าให้สัญญา"

อี้เฉิน ไต่ถามไปที่ เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ด้วยความเดือดดาล "พวกเจ้าคนดินแดนเบื้องบนคิดจะทำอะไรกับ ดินแดนเบื้องล่างกันแน่ หากเจ้าบอกคำตอบที่ข้ารับได้มา ข้าอาจจะมอบของล้ำค่า ทุกๆ สิ่งให้กับเจ้าก็เป็นได้"

"เจ้าเป็นแค่มดปลวก ริอ่าน อยากรู้เรื่องความคิดของคนดินแดนเทพของพวกเรางั้นหรือ พวกเจ้าก็เป็นเพียงปลาในบ่อที่รอให้พวกเรา4สำนักใหญ่มาเก็บเกี่ยวเท่านั้น เลิกดิ้นรนเสีย"

   ดวงตาอี้เฉินแดงก่ำ ราวเลือดในทันทีเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากปากของเทพสวรรค์ พวกเขามองพวกเรา คนดินแดนเบื้องล่างเป็นเพียง ปลาก้นบ่อที่รอคอยเพียงความตาย ไม่คิดคนดินแดนเบื้องบน จะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ดินแดนเบื้องล่างก็แทบไม่ต่างอะไรกับ ทาสของ4สำนักใหญ่ มันจึงทำให้อี้เฉินเดือดดาลบ้าคลั่ง ขึ้นมา "พวกเจ้า 4สำนักใหญ่จะต้องเสียใจ ที่คิดมารังแก พวกเราคนดินแดนเบื้องล่าง"

ทันทีที่อี้เฉินเอ่ยพูดหมดประโยค เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ตัวนางถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ไม่คิด ดินแดนแห่งนี้จะยังมีไฟเทพ หลงเหลืออยู่ ใบหน้าของนางเขียวคล้ำขึ้นมาในทันที ก่อนจะตะโกนออกมาก้องฟ้า "เจ้าหยุดเดียวนี้" นางพยายามเข้าไปหยุดการกลืนกินไฟเทพของอี้เฉินไว้ แต่ก็ไร้ผล ถูกปราณพลังของเมี่ยนจือขัดขวางเอาไว้

   ทันทีที่อี้เฉิน กลืนกินไฟเทพเข้าไปภายในร่างกาย ปราณพลังของเขาก็พุ่งขึ้นสูงอย่างฉับพลัน รอบๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีเทพสวรรค์อีกองค์ลงมาจุติยังพื้นโลก แต่ตัวเขาก็รู้ดีเขาไม่ใช้เทพสวรรค์ที่แท้จริง เป็นเพียงเทพสวรรค์ครึ่งก้าวเท่านั้น แต่หากเขาไม่ใช้วิธีนี้ก็ไม่อาจต่อกรกับเทพสวรรค์ที่แท้จริงได้

   เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน หน้าบูดเบี้ยวอย่างรุนแรงไม่คิดไฟเทพจะมาอยู่ที่เด็กหนุ่มเช่นนี้ "เจ้าบ้าไปแล้วหนุ่มน้อยคิดจะฆ่าตัวตายหรือ ถึงเจ้าเป็นเทพสวรรค์ครึ่งก้าวในยามนี้ก็ตาม แต่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่หลังจากนี้ เจ้าจะต้องสูญเสียปราณพลังภายในร่าง ไปจนสิ้น ทั้งปราณจิตของเจ้าก็จะถูกทำลาย การฝึกฝนทุกอย่างจะสิ้นสุดลง ...เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าไม่ได้อยู่ในขั้นพลังเทวะขั้นสุด การกลืนกินไฟเทพเข้าไปก็ไม่ต่างอะไรจากฆ่าตัวตาย ทน ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น"

อี้เฉินส่ายหัวไม่ฟังคำเตือนของ เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน "แล้วเจ้าจะให้ข้าดูผู้คนที่ข้ารักตายตกด้วยน้ำมือของพวกเจ้า เหล่าเทพสวรรค์ที่แท้จริงงั้นหรือ ข้ายอมแลกกับทุกๆ สิ่งเสียดีกว่า เพื่อจะได้เห็นวันพรุ่ง"

   ทันทีที่อี้เฉินเอ่ยหมดประโยค เขาก็หยิบหน้ากากของเมี่ยนจือมา สวมใส่ไว้ในทันที ในยามนี้ เมี่ยนจือนางไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ปล่อยให้อี้เฉินใช้ พลังของอาวุธ ระดับ จักรพรรดิ อย่างสมบูรณ์ กายาอี้เฉินแปรเปลี่ยนเป็นราวกับเป็นคนละคนเมื่อสวมใส่หน้ากากหยก ด้านหลังของเขามีปีกสีดำใหญ่คล้ายกับปีกของอีกาจากขุมนรก ช่วงลำตัวไร้การสวมใส่เสื้ออีกต่อไป เผยให้เห็นมัดกล้ามทั่วกายา ผ้าคาดเอวชายอาภรณ์ปลิวไสวไปตามแรงลม ผมสีขาวโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง ปราณพลังสีดำทมิฬบดบังทั่วท้องฟ้า

แม้แต่ เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ยังขมวดคิ้วมุ่นไม่คิดเด็กหนุ่มผมขาว จะสามารถมายืนอยู่จุดเดียวกับนางได้ ในไม่กี่เสี้ยววินาที

อี้เฉินหายออกไปอย่างฉับพลัน ราวกับหมอกควัน ก่อนง้างกำปั้น ต่อยเข้าใส่ลูกแก้วแห่งการสรรหา หากเทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ไร้ซึ่งการตรวจจับ ตัวเขาก็จะไม่สามารถตามหาตัวของเขาได้

   เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ที่ยกฝ่ามือขึ้นมาปัดป้องตัวนางถึงกับ เดือดดาลบ้าคลั่ง รอยกระเด็นออกไปด้านบนท้องฟ้าอย่างฉับพลัน ลูกแก้วแห่งการสรรหา ที่นางห้อยคออยู่ถึงกับแตกร้าว จนพังทลาย ไม่คิดเด็กหนุ่มจะเล็งโจมตีลูกแก้วแห่งการสรรหา มันเป็นของล้ำค่า เทียบเท่ากับอาวุธระดับ เซียน แถมยังมีชิ้นเดียวอีกด้วยที่ใช้ตรวจหา ของล้ำค่าระดับสูง หากนางกลับไปยังดินแดนเบื้องบนอีกครั้ง คงโดนโทษหนักเป็นแน่ ถึงกับทำของล้ำค่าของเจ้าสำนักตำหนักเทพเสียหาย "เจ้า เจ้า!!! ช่างโอหังนัก ถึงกับลอบโจมตีข้าอย่างฉับพลันเลยงั้นหรือ"

อี้เฉินเพียงส่ายหัว "เจ้าอย่าทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย ข้าไม่ยักเห็นเจ้าบาดเจ็บแม้แต่น้อย ข้ารู้ว่า เจ้ายังเก็บซ่อนพลังไว้อีกเทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน"

"งั้นเจ้าก็ตายไปพร้อมกับผู้คนภายในเมืองแห่งนี้ เสียเถอะ" ในทันใด นางก็ยกมือขึ้นผสานอิน กลางอากาศ สำแดงวิชาเคลื่อนดวงดาว ปราณพลังของนางถูกสูบกลืนออกไปอย่างรวดเร็ว รอบๆ สั่นไหวไม่หยุด ราวกับพื้นที่แห่งนี้ถูกสั่นคลอน เหล่าประชาชนตาดำๆ ที่อยู่รอบๆ ต่างตาเบิกกว้างอ้าปากค้าง เมื่อพวกเขาเห็น อุกกาบาตเพลิงลูกใหญ่แหวกท้องฟ้ากำลังจะตกลงมาหลายสิบลูก มาที่ดินแดนที่พวกเขาอยู่ บางคนถึงกับล้มลงกับพื้นสวดอ้อนวอนในทันที

   อี้เฉินถึงกับหน้ามืดทะมึน "เจ้า เจ้า!! บ้าไปแล้ว ไม่สนใจแม้แต่เหล่าชาวบ้านตาดำๆ เลยงั้นหรือ" หาก อุกกาบาตพวกนี้ตกลงมา ยังพื้นดินเบื้องล่างได้มีผู้คนมากมายตายตกเป็นแน่ อี้เฉินที่ไร้ทางเลือก เขาสำแดงวิชาหมื่นโลกขึ้นมาในทันที ในยามนี้ ปราณพลังของเขาสูงมากพอ ที่จะทำให้วิชาหมื่นโลกสมบูรณ์ขึ้น ปราณพลังของเขาถูกสูบกลืนออกไปอย่างบ้าคลั่ง โลกที่เขาสร้างมันก็ขยายใหญ่ขึ้นเป็นอย่างมาก ครอบคลุมไปทั่วเมืองหลวง ในพริบตา

เสียง"ตู้ม" ดังกึกก้อง โลกที่อี้เฉินสร้าง ในยามนี้มันกับรับแรงโจมตี ของอุกกาบาตที่ตกลงมาใส่ได้หลายสิบครั้ง ก่อนที่มันจะเริ่มแตกร้าวเป็นทางยาว ผู้คนโดยรอบที่หลบหนีไม่พ้นล้วนล้มตายไปเป็นจำนวนมาก อี้เฉินที่เห็นภาพเบื้องหน้าเขาถึงกับ หน้ามืดทะมึน คิดจะบินทะยานจากที่แห่งนี้ไป หากเขายังต่อสู้ภายในพื้นที่แห่งนี้ ผู้คนได้ล้มตายเป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน

   เหล่าจอมยุทธภายในเมืองที่ถูกอี้เฉินช่วยไว้ พวกเขาไม่คิดการต่อสู้ของพวกเขาทั้งสองคน จะกินพื้นที่เป็นบริเวณกว้าง รอบด้านกลายเป็นหลุมยุบใหญ่ ผู้คนล้มตาย นับหมื่นในพริบตา บางคนถึงกับร่างสั่นเทิ้ม ไม่กล้าจินตนาการ การต่อสู้เบื้องหน้าอีกต่อไป ราวกับโลกแห่งนี้กำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อพวกเขาปะทะกัน

อี้เฉินกางปีกสีดำออกกว้างไม่คิดต่อสู้ที่แห่งนี้อีกต่อไป ก่อนเขาจะหายออกไปอย่างฉับพลันราวกับหมอกควัน คว้าคอของ เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน เอาไว้จนแน่น แล้วเหวี่ยงร่างของเทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ออกไปในทิศทางป่าไร้สิ้นสุดในทันที

เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน ที่รอยกระเด็นออกไปไกล นางเอ่ยพูด แทงใจดำอี้เฉินในทันใด "เจ้าอ่อนแอเกินไป จิตใจเจ้ายังไม่แข็งแกร่งพอ การช่วยมดปลวกพวกนี้ ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้น ไม่ช้าก็เร็ว พวกมันก็ต้องตายกันอยู่ดี"