Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่สี่สิบแปด การเอาตัวรอดทางการเมือง

ผมสูดลมหายใจ

การต่อสู้ในระดับเมืองและกองทัพนี้ไม่ใช่ในระดับที่แม้แต่ผมเองก็สามารถชนะได้อย่างง่ายดาย

ผมคงทำได้แค่การพยายามสร้างกองทัพที่เหมือนโม่บดจนกว่าอีกฝ่ายที่บุกเมืองจะแพ้ไป

นั่นคือแผนการของผม

ไม่ต้องสนว่าฝ่ายตรงกันข้ามจะมีแผนอะไร

ขอเพียงพวกนั้นไม่สามารถเคลื่อนไหวกองทัพตามที่ต้องการได้ก็ถือว่าผมชนะแล้ว

ในฐานะบาบาเรี่ยนหากผมรอดชีวิตต่อไปได้ก็ถือว่าสงครามนี้ผมชนะแล้วเช่นกัน

แน่นอนผมเดาได้ว่ามันต้องมีพวกบ้าบอส่งสายสืบมาในราชสำนักของฝ่ายมนุษย์แน่ๆ

เผลอๆอาจจะเป็นคนที่เป็นนายกรัฐมนตรีหรือนายพลระดับสูงที่มีอำนาจทางการทหารด้วยซ้ำ

การที่ผมบังคับให้คลอฟอร์ดป้องกันผมจากผู้หญิงชนชั้นสูง

คือการป้องกันปัญหาล่วงหน้านั่นเอง

บาบาเรี่ยนนั้นถนัดการต่อสู้ประชิดอย่างมาก

แต่จุดอ่อนด้านอื่นๆก็มีทำให้ต้องอาศัยเพื่อร่วมปาร์ตี้ในการให้ความช่วยเหลืออุดจุดอ่อนของกันและกัน

หากผมมีเพื่อนร่วมอาชีพที่มี cha ค่าเสน่ห์สูงกว่าร่วมกลุ่มก็คงดีกว่านี้จะเอาฮาลิเอลมาออกโรงตลอดก็คงจะไม่ได้เสียด้วย

เราต้องคำนึงถึงความอ่อนไหวทางศาสนาและวัฒนธรรมของสถานที่ที่เราจะไปด้วย

ดังนั้นเอาคลอฟอร์ดนายน้อยรุ่นที่สองเอ้ย เจ้าชายของอาณาจักรมาทำเรื่องชั่วช้าแทนเราจะดีกว่า

“มานำทางข้าไปหาราชาและราชินีและนายกรฐฐมนตรีของอาณาจักรเจ้าท่านอิทมาริมีเรื่องจะเจรจากับอาณาจักรนี้”

“แม้ ข้ามีเรื่องเจรจาอะไรหรือ?”

อิทมาริกล่าวอย่างงุนงงในขณะที่กำลังทานนมอยู่บนโต๊ะหนังสือ

“ให้อาณาจักรองรับเขตแดนการปกครองของพวกเราหลังจากที่เราขับไล่กองทัพสัตว์อสูรออกไปได้แล้ว”

ผมกล่าว

ท่ามกลางความตกใจของทุกคนที่มองมาทางผม