You Are My Light

​

You Are My Light 18

“ม้าครับสวัสดีครับ” เช้านี้เ๯้าลูกหมูตื่นเต้นเป็๞พิเศษเพราะอะไรก็ไม่รู้ แต่ที่แปลกไปคือวันนี้มีบอสมาส่งด้วย

“สวัสดีครับ เดี๋ยวตอนเย็นม้ามารับนะ”

“ครับ บ้ายบายครับ” ฝ่ามือเล็กโบกไปมาด้วยความน่าเอ็นดู

“อ้าวป๊าล่ะ” บอสที่ยืนซ้อนหลังฉันเอ่ยกับซันไชน์เมื่อเห็นว่าเ๽้าตัวเล็กกำลังจะวิ่งเข้าโรงเรียน

“โอ้ สวัสดีครับป๊า บ้ายบายครับ”

“ครับ ตั้งใจเรียนนะเดี๋ยวป๊ากับม้ามารับ”

“ครับ!” คนตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าโรงเรียนอย่างอารมณ์ดี ทำเอาคนที่มองตามอย่างฉันได้แต่ยิ้มกว้างมองไปจนสุดสายตา เมื่อเช้าพอตื่นฉันก็ทำข้าวต้มไว้ให้ทั้งซันไชน์และบอส ก่อนจะออกจากห้องบอสพาไปส่งขนมจนเสร็จถึงได้พามาส่งซันไชน์ที่เนอสเซอรี่

“ไปทำงานกันครับ” บอสชวน

“ค่ะ”

“เดี๋ยวต้องพาลูกเข้าโรงเรียนแล้วนะ ดูไว้หรือยัง” เมื่อขึ้นรถมาได้ บอสก็เอ่ยถามทันที เ๱ื่๵๹นี้แหละที่ทำเอาฉันเครียดต้องหาโรงเรียนที่ค่าเทอมไม่สูงมากเพราะฉันกลัวจะส่งไม่ไหวน่ะสิ

“เริ่มหาแล้วค่ะ แต่แพงทุกพี่เลย”

“อือ เดี๋ยวพี่หาช่วยลูกต้องได้เรียนที่ดีๆ เดี๋ยวเช้านี้ประชุมเสร็จพี่จะหาโรงเรียนให้ลูก” บอสว่าด้วยน้ำเสียงขึงขัง

“ไม่ต้องค่ะบอส เดี๋ยวหนูหาเอง” ขืนปล่อยให้เขาหาค่าเทอมลูกฉันคงพุ่งทะยานแน่ๆ

“เอาน่า หาช่วยๆ กันไง พรุ่งนี้พี่มีลองสนามนะไปด้วยไหม”

“ลองสนาม?”

“ครับ แข่งรถน่ะแข่งสิ้นเดือนพี่ลงแข่งเล่นๆ เฉยๆ” คนรวยนี่ดีจัง

“คงไม่ได้ไปค่ะ แต่ที่ว่าแข่งนี่อันตรายไหมคะ”

“ห่วงพี่เหรอ?” เอ่อ ฉันควรจะตอบยังไงดีนะ

“หึหึ หน้าตานี่ไม่ค่อยจะออกเลยนะ ไม่อันตรายหรอกครับมีทีมช่วยอยู่พรุ่งนี้ไปด้วยกันสิ”

“ไม่ได้ค่ะ ต้องทำงานบอสก็สู้ๆ นะคะ”

“ครับๆ”

“เที่ยงนี้รอพี่นะเข้าใจไหม ออกไปทานข้าวด้วยกัน” บอสกำชับเมื่อเขาเดินมาส่งจนถึงโต๊ะ

“หนูอยากทานกับพี่ๆ”

“ก็ได้ๆ งั้นก็รอพี่ด้วยเดี๋ยวลงมาหา ไปละ ตั้งใจทำงาน” บอสส่งยิ้มมาให้ฉันเองก็ยิ้มให้เขาบางๆ เหมือนกันก่อนจะก้มหน้ามองเอกสารบนโต๊ะ ฮึบ! สู้หน่อยตะวันใกล้ฝึกเสร็จแล้ว

“แหมๆ มีเดินมาส่ง”

“ก็นะคนของใจก็แบบนี้แหละ”

“บอสก็นะ ขนาดไม่ชอบนมชมพูพอคนของใจสั่งให้ก็ต้องฝืนดื่ม”

“อย่าแซวน้องเยอะ น้องมันเขินนะ”

“อะไรกันคะพี่ๆ แซวแต่เช้าเลย” ฉันหันไปมองพี่ๆ ที่ทั้งยืนถือแก้วกาแฟถือแซนวิชยืนออกันอยู่มุมห้องทั้งยังส่งสายตาจ้องมองฉันอย่างเปิดเผย แสดงว่าที่แซวๆ เมื่อกี้แซวฉันอย่างนั้นเหรอ

“หน้าตะวันตลกว่ะ”

“พี่แกล้งหนูเหรอ” ฉันถามพี่ๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงเรียกเสียงหัวเราะจากพี่ๆ ได้ดีแบบนั้น นี่มันแผนกบัญชีหรือตลกคาเฟ่กันแน่ทำไมดูหรรษากันแบบนี้ล่ะ

“๰่๥๹นี้ชีวิตมันก็จะแฮปปี้หน่อยล่ะนะ เพราะมีแฟนนน” พี่เอมและพี่โอมพูดแซวพร้อมกันก่อนจะหัวเราะออกมา

“พี่คะ ไม่ใช่สักหน่อย อย่าแซวหนูเลยนะ” ฉันเขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้วนะ

“อะๆ สงสารหรอกนะตอบแทนที่เมื่อวานบอสเลี้ยงมื้อเย็นพวกเรา ดังนั้นวันนี้แซวแค่นี้พอ” พี่เอมยกมือปิดปากหัวเราะอย่างมีจริต กว่าจะเลิกเขินได้สำเร็จก็ทำเอาเหนื่อยไปเหมือนกัน พอเรียกสติให้ทำงานได้ฉันก็แทบจะลืมเ๱ื่๵๹ราวทุกอย่างและโฟกัสกับงานตรงหน้าเท่านั้นยิ่งใกล้ฝึกเสร็จก็ต้องเคลียงานส่งพี่ๆ ซึ่งตอนเองก็ทำเสร็จหมดแล้ว ตอนนี้แทบจะไม่ต้องทำอะไรแล้วนั่งเล่นและช่วยเช็คบัญชีช่วยพี่ๆ เท่านั้น

“ตะวัน”

“ค่ะพี่ส้ม” ฉันเงยหน้าจากจอคอมมองพี่ส้มที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ทำงานถึงวันศุกร์นะวันเสาร์ไม่ต้องมาพักผ่อนๆ” ฉันยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไป

“ขอบคุณค่ะ”

“แล้วต้องเข้ามหาลัยปะเนี่ย” พี่ส้มยังถามต่อ พี่ส้มเหมือนพี่สาวอีกคนเลยล่ะคอยถามความเป็๞อยู่ทั่วไป ถามว่าเครียดไหมงานหนักเกินไปหรือเปล่าอะไรประมาณนั้นน่ะ แล้วยังใจดีสอนงานฉันอีกด้วย

“เข้าค่ะไปนิเทศฝึกงานแล้วก็จบเลยค่ะ”

“ว้าว ยินดีด้วยนะ ถ้ารับปริญญาบอกพี่ด้วยนะพี่จะไปร่วม” รับปริญญาอย่างนั้นเหรอ ฉันว่าจะไม่เข้ารับแหละ มันสิ้นเปลืองยังไงไม่รู้ ฉันต้องเซฟเงินนะ คนสำคัญที่เหลืออยู่ตอนนี้มีเพียงซันไชน์เพื่อนอีกสองคนอ้อ เพิ่มบอสเข้าไปด้วยอีกคน

“ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยค่ะ”

“จ้า ถ้ายังไงบอกพี่ด้วยนะ”

“ได้ค่ะ อ้อ พี่มีประชุมใช่ไหมคะ”

“ใช่ๆ กำลังจะเข้าแล้วล่ะน่าจะลากยาวเลยบ่ายจะเสร็จหรือเปล่าพี่ก็ไม่รู้” พี่ส้มยิ้มให้

“สู้ๆ นะคะ”

“จ้า อ้อ บอกบอสหน่อยก็ดีนะ ประชุมทีไรองค์ลงทุกทีพวกพี่กลัวจนหัวหดกันหมด”

“อ่า ไม่กล้าหรอกค่ะบอกพี่สู้ง่ายกว่า ฮาๆ ๆ ๆ”

“ช่างพูด พี่ไปละนะ”

“ค่า”

ตอนนี้เกือบสิบเอ็ดโมงไม่ว่ายังไงประชุมก็เสร็จไม่ทันเที่ยงแน่ๆ แล้วนัดฉันกับบอสล่ะแต่ก็เอาเถอะยังไงค่อยส่งข้อความบอกก็ได้ว่าออกไปทานข้าวกับพี่ๆ ฉันนั่งเล่นสักพักก็ถึงเวลาพักเที่ยง นั่งเล่นจริงๆ นะแบบนั่งเล่นเกมไพ่ในคอมอ่ะ ก็แค่สิบนาทีเอง เมื่อพี่ๆ ชวนไปทานข้าวฉันก็ไม่รีรอที่จะตอบตกลง ถามว่า๰่๭๫นี้ทำข้าวกล่องมาทานเองเหมือนตอนแรกๆ ไหมฉันเองก็ตอบได้ไม่เต็มปากเพราะทำมาบางวัน วันไหนสายมากๆ ก็ไม่ทันแต่เลือกที่จะทำมื้อเช้าให้ลูกตลอดส่วนฉันก็งดมื้อเช้าแล้วค่อยไปทานมื้อเที่ยงพร้อมพี่ๆ แต่ถ้าวันไหนบอสมารับเขาจะแวะทานข้าวด้วย ที่สำคัญเขาบอกว่าถ้าฉันทำข้าวกล่องต้องทำส่วนของเขามาให้ด้วยและถ้าไม่ได้ทำมาต้องไปทานกับเขาเท่านั้น ดูเอาเถอะว่าบอสจะเผด็จการขนาดไหน

ระหว่างที่เดินลงไปข้างล่างโทรศัพท์ฉันก็มีสายเข้ามาพอดีเป็๲เบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ ไม่รู้ว่าพวกคอลเซ็นเตอร์โทรมาขายโปรโมชันอะไรหรือเปล่า

“ค่ะ”

(ไปทานข้าวหรือยังครับ) เสียงบอสนี่?

“ลงมากับพี่ๆ แล้วค่ะ ประชุมอยู่ไม่ใช่เหรอ” ฉันกระซิบถามเสียงเบา

(เบรกครับ ขอโทษนะผิดนัดเลยประชุมยังไม่เสร็จ)

“ไม่เป็๞ไรค่ะ”

(อยากดื่มกาแฟจัง มีใครใจดีซื้อมาให้ไหมนะ) พูดแบบนี้ก็บอกเลยเถอะ ยังจะเล่นคำอยู่อีก

“เอาอะไรคะ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จจะซื้อขึ้นไปให้”

(ขออาเมรีคาโนได้ไหมครับ)

“ได้ค่ะ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จจะซื้อไปให้นะคะ”

(ถึงร้านหรือยัง ขึ้นมาเอาเงินก่อน)

“ไม่เป็๞ไรเดี๋ยวซื้อไปให้ค่ะ”

(ไม่ได้ครับ ขึ้นลิฟต์มาเอาเงินก่อนเร็วพี่จะได้ประชุมต่อ) เขาบอกอย่างเอาแต่ใจและตัดสายไปทันที ฉันจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากฝากพี่เอมสั่งข้าวให้น่ะ ส่วนฉันก็วิ่งเข้าลิฟต์ขึ้นไปชั้นบริหาร ระหว่างเดินออกจากลิฟต์ฉันก็ส่งข้อความหาบอสทันทีบอกเขาว่ามาถึงแล้ว เมื่อเดินไปใกล้หน้าห้องประชุมบอสก็เปิดประตูออก เขายิ้มนำทัพมาก่อนเลย

“ไปทานข้าวไหน” บอสถามมือก็ยื่นกระเป๋าสตางค์เขามาให้ ทำไมไม่หยิบแค่เงินออกมาล่ะ

“ข้างล่างนี่เองค่ะ เดี๋ยวกาแฟเดินไปซื้อให้ค่ะสตาบัคอยู่ใกล้ๆ เอง”

“เสร็จแล้วไลน์มาก็ได้นะ อ่ะนี่ครับ” บอสยื่นกระเป๋าสตางค์เขามาให้

“เอาแค่เงินออกมาก็ได้ค่ะ”

“เอาไปหมดเลยจ่ายค่าข้าวเราด้วย แล้วก็ซื้อเครื่องดื่มให้ตัวเองด้วยนะ พี่เข้าประชุมต่อละเจอกันครับ” บอสยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะรีบเดินกลับเข้าห้องประชุม ฉันยังถือประเป๋าสตางค์สีดำเข้มของบอสด้วยอาการมือสั่นๆ มันหนักนะ รู้ว่าทั้งบัตรทั้งเงินอยู่ในนี้หมดแน่ๆ ถ้าเกิดฉันทำหายหรือมีใครมาขโมยคงเกิดหายนะกับฉันแน่ๆ ฉันเก็บกระเป๋าสตางค์บอสไว้กับตัวเองอย่างดีเมื่อลงมาถึงร้านอาหารก็ทานข้าวปกติ ระหว่างที่ทานข้าววันนี้แปลกไปเพราะสายตาของคนที่มองมาไม่ได้เหยียดหรือนินทาอะไร แปลกอย่างมากที่พวกเขามองฉันเรียบๆ ไม่ก็ออกไปทางชื่นชม เกิดอะไรขึ้น? หรือเป็๞เพราะฉันใกล้ฝึกเสร็จแล้วไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อพวกเขาเลยเริ่มมีชีวิตชีวาอย่างนั้นเหรอ

“ได้ยินเ๱ื่๵๹เขาเม้าเด็กฝึกงานแผนกประชาสัมพันธ์ไหม” คนที่เปิดประเด็นคือพี่อิม สายข่าวประจำแผนกนั่นเอง

“แอบได้ยินมาอยู่ หมดอนาคตเลยนะนั่นน่ะ” เด็กฝึกงาน ก็หมายถึงกลุ่มนักศึกษาสาวสวยที่เข้ามาฝึกพร้อมกับฉันน่ะสิ จำไม่ได้เหมือนกันว่ามีใครบ้างเพราะไม่ค่อยได้เจอกัน ถึงเจอก็แยกไม่ออกหรอกเพราะที่นี่เขาให้แต่งชุดทำงานไม่ให้ใส่ชุดนิสิตนักศึกษา

“เดี๋ยวไปเม้าต่อบนห้อง ตรงนี้คนเยอะ” พี่อิมปิดประเด็น ดูท่าเ๱ื่๵๹นี้จะยาว

“งั้นรีบทานอยากรู้เ๹ื่๪๫แล้ว” พี่มิวสนับสนุน มื้อเที่ยงเราใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีพี่ๆ แทบจะวิ่งขึ้นไปยังแผนก ฉันบอกพี่โอมไว้แล้วล่ะจะไปร้านน้ำถามพี่ๆ ว่าฝากไหมพี่เขาบอกบอก ‘ไม่อ่ะตอนนี้จนอยู่ ตังค์ยังไม่ออก’ ก็เอาตามที่พี่เขาพูดแล้วกัน ฉันเดินไปตามทางเดินจนถึงร้านกาแฟขนาดใหญ่และเป็๞ที่นิยมของหนุ่มสาวออฟฟิตฉันสั่งไปรอไม่นานก็ได้เครื่องดื่มมา แก้วเครื่องดื่มที่มีชื่อฉันอยู่บนแก้ว ลืมไปว่าสั่งให้บอสแต่ดันบอกชื่อตัวเองซะอย่างนั้นหวังว่าบอสคงไม่ถือหรอกนะ

แผนกบัญชี

SOMM :: (แนบรูปภาพ)

SOMM :: อุ้ยๆ อิจฉาจังเลยนะคะ มีกาแฟส่งถึงที่

Pitcha P. :: เสียใจจังเลยนะคะ ลูกน้องสั่งกาแฟให้เ๽้านายก็ไม่แตะนั่งรอกาแฟจากคนของใจ

ChanG :: ผมนี่ซูมชื่อบนแก้วเลยคร้าบบบ

มุ้ยซัง :: ชื่อใครอ่ะ เน็ตกากยังไม่ไปจ่ายค่าเน็ต

Pitcha P. :: จะชื่อใครล่ะคะคุนมุ้ย

SOMM :: ถามคนนี้ดูนะคะ เผื่อน้องรู้ @TW

Aekkawit A. :: (แนบรูปภาพ)

Aekkawit A. :: พักเบรกก็นั่งจ้องโทรศัพท์ยิ้มกริ่มนะครับเ๽้านาย

SOMM :: ทำไมน้องเงียบๆ น้องไปไหน

AIM :: น้องลงไปซื้อแตงโมปั่นค่ะ สงสัยจะง่วง

SOMM :: มะม่วงดองในตู้ จัดเลยพี่เอามาฝากลืมบอก

AIM :: ไม่ต้องซื้อมะม่วงละนะตะวัน @TW

TW :: รับทราบค่ะ

เอมจ๋า :: มีขนมนะคะทุกคนประชุมเสร็จแจมได้ที่บัญชีนะคะ

Tewakorn R. :: ถ้าเสร็จแล้วจะลงไปนะ @TW

มุ้ยซัง :: เอาแล้วๆ เค้าแท็กบอกกันๆ เตรียมกั้นประตูเงินประตูทองก่อนนะ

Tewakorn R. :: กั้นก็คงไม่มีจ่ายครับ น้องถือกระเป๋าตังค์ อยากได้ต้องบอกน้องนะครับ

=========================

โอ๊ย บอส!!! ทำเต๊าะน้องแรงแบบนี้ น้องเขินนี่ก็เขินเหมือนกัน ๻้๪๫๷า๹ผู้ชายแบบบอส 1อัตราค่ะ