การที่เขาเดินทางมาสถานีชินจูกุในวันนี้ย่อมมีเหตุผลสำหรับแผนการในญี่ปุ่นสำหรับสัปดาห์นี้ เขาต้องติดต่อกับบริษัทผู้จำหน่าย (Supplier) หลายเ้าเพื่อให้การติดตั้งและสร้างระบบคอมพิวเตอร์ของบริษัท ให้เสร็จทันเวลา เป็ไปตามกำหนดการและหลายบริษัทที่เขาต้องติดต่อ ตั้งอยู่รอบสถานีชินจูกุแห่งนี้นั่นเอง
บริษัทแรกในวันนี้เป็บริษัทที่เป็ตัวแทนจำหน่ายแผ่นประมวลผลกราฟิก หรือเรียกสั้นๆ ว่า การ์ดจอ นั้นเองเนื่องจากงานของบริษัทต้องใช้ การ์ดจอที่มีพลังความสามารถสูงมากๆ ในการทำงานซึ่งโดยปรกติ สินค้าชนิดนี้พอมีวางขายในท้องตลาดอยู่บ้างและสามารถสั่งแบบออนไลน์ได้
แต่บริษัทของเขาไม่ใช้ผู้ใช้ธรรมดานอกจาก้าถึงจำนวนยี่สิบสี่ชุด สิบสองชุดสำหรับพนักงาน และอีกแปดชุดเพื่อเครื่องประมวลแม่ข่าย ที่เหลือสำหรับสำรอง ในเมื่อต้องสั่งเป็จำนวนมากอีกทั้งยังมีข้อปลีกย่อยที่เขาต้องคุยกับช่างเทคนิคของบริษัทผู้ผลิตโดยตรงของ ตัวแทนจำหน่าย เพื่อสรุปความเข้ากันได้ของ แผงวงจรหลักของเครื่องคอมพิวเตอร์หรือที่เรียกว่าMother Board ทั้งยี่ห้อและรุ่นมีความจำเป็ที่ต้องคุยและขอคำยืนยันรายละเอียดมากมายกับตัวแทนผู้จำหน่าย
วันนี้คงจะทำได้แค่แนะนำตัวกับบริษัทตัวแทนจำหน่ายการ์ดจอและสอบถามข้อมูลเบื้องต้นก่อนเนื่องจากเขาเดินทางมาถึงใน่สายๆ ยังไม่สามารถเช็คอินเข้าโรงแรมได้ แม้ว่าปรกติจะสามารถนำกระเป๋าไปฝากเอาไว้ที่ล็อบบี้ของโรงแรมก่อนแต่เนื่องจากเสียเวลาไปที่สนามบินโดยใช่เหตุอย่างน่าเจ็บใจ ทำให้่เวลาที่นัดบริษัทผู้จำหน่ายหดใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วไม่สามารถเดินทางไปกลับเพื่อฝากกระเป๋า ดังนั้นเขาจำเป็ต้องฝากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เอาไว้ที่สถานีชินจูกุอย่างจนใจ
การฝากกระเป๋ามีสองทางเลือกคือใช้ตู้ล็อกเกอร์หยอดเหรียญ หรือใช้บริการฝากกระเป๋าที่ร้านรับฝากที่มีอยู่หลายจุดในสถานีสำหรับวันนี้เขาเลือกที่จะใช้บริการตู้ล็อกเกอร์หยอดเหรียญสำหรับกระเป๋าใบใหญ่ขนาดยี่สิบแปดนิ้วซึ่งจากการเดินทางมาท่องเที่ยวญี่ปุ่นถึงสามรอบที่ผ่านมา ทำให้เขารู้ว่าพวกมันตั้งอยู่ตรงไหนบ้างของสถานี
ตำแหน่งที่เขาเดินไปเป็จุดที่อยู่หลังบันไดเลื่อนระหว่างชั้นกราวด์กับชั้นใต้ดิน บริเวณใกล้วงเวียนหอยโข่ง ปีกตะวันตกของสถานีทำเลแถวนี้ค่อนข้างห่างไกลจากช่องทางเข้าถึงชานชาลา อีกทั้งทำเลค่อนข้างเร้นลับหากไม่ใช่เขาเฃือกขึ้นลงบันไดเพื่อประหยัดเวลา คงไม่พบกลุ่มตู้ฝากกระเป๋านี้ดังนั้นมันมักจะมีช่องว่างอยู่เสมอ
ชายหนุ่มกึ่งลากกึ่งยกกระเป๋าเมื่อมาถึง เขามองหาหลอดไฟสีเขียวบนตู้ล็อกเกอร์ที่วางเรียงกันเป็ตับหลังจากกวาดตามองอย่างละเอียดไฟสัญญาณสถานะของตู้ขนาดใหญ่จำนวนหกสิบกว่าตู้ถึงกับแดงโร่ทั้งหมด อืม...แต่ด้วยประสบการณ์ เขามองเห็นตู้หลายตู้ กำลังจะหมดเวลา
แต่...เอ๊ะ! เขาก้มมองดูนาฬิกาเวลาตอนนี้เวลาบ่ายหนึ่งโมงนิดๆเขาใช้เวลาเดินจากชานชาลามาถึงตรงนี้ใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมงเศษเป็่เวลาที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ยังไม่ออกเดินทางการที่มีหลายตู้ใกล้จะหมดเวลานั้น ดูผิดปรกติเป็อย่างมาก
ปรกตินักท่องเที่ยวที่มาใช้บริการมีสองประเภทคือฝากข้ามวันกับฝากชั่วคราวเพื่อไปหาซื้อของจากร้านค้าจำนวนมากมายมหาศาลทั้งในสถานีและนอกสถานี ประเภทฝากข้ามวันนั้นน้อยมากเพราะส่วนใหญ่หากเป็นักท่องเที่ยวที่เดินทางไปตามสถานที่ท่องเที่ยวนอกเมืองหรือที่ไกลๆมักจะเลือกใช้บริการแมวดำ ส่งกระเป๋าตามไปมากกว่า เพราะราคาส่งกระเป๋าคิดเบ็ดเสร็จแล้ว ยังถูกกว่าเช่าล็อกเกอร์เสียอีก
บริการส่งกระเป๋าไปยังที่พักในญี่ปุ่นนอกจากจะมีราคาที่รับได้ ยังสะดวกสบายมาก ทำให้นักท่องเที่ยวไม่ต้องกังวลว่าจะพลาดลืมของที่จำเป็ หากต้องย่อยกระเป๋าใบใหญ่เป็ใบเล็กเพื่อใช้ติดตัวเดินทาง
แน่นอนนักท่องเที่ยวที่มาซื้อของหมายความว่าพวกเขากำลังจะเดินทางกลับ ซึ่งเที่ยวบินต่างประเทศส่วนใหญ่จะบินกันตอนหัวค่ำหรือกลางดึกคงไม่มีนักท่องเที่ยวคนใด ไปแกร่วรอที่สนามบินครึ่งวันโดยไร้สาเหตุนี่เป็สาเหตุของการฝากกระเป๋า ส่วนชายหนุ่มเนื่องจากไม่ได้ไปโรงแรมเพื่อฝากกระเป๋าดังนั้นเขาจึงเลือกฝากกระเป๋าแทนที่จะหิ้วไปด้วยเพราะมันไม่สะดวกเอาซะเลย
ดังนั้นการที่เห็นไฟแดงกะพริบวูบวาบที่แสดงว่าใกล้หมดเวลาการฝากปรากฏบนหลายๆ ตู้ในตอนนี้หมายถึงความผิดปรกติในที่สุดเขาพอจะเดาเื่ราวได้คร่าวๆ รีบหันตัวที่ยืนลากกระเป๋าอยู่่กลางตู้เพื่อจากไปแต่กลับพบปัญหาในทันที ตู้ล็อกเกอร์กลุ่มนี้ค่อนข้างจะมิดชิดเข้าออกทางเดียวและตอนนี้มีวัยรุ่นใส่เสื้อลายสก็อตสวมกางเกงยีนรองเท้าผ้าใบท่าทางเอาเื่สองคนยืนปิดทางออกอยู่
มันสองคนเดินกร่างเข้ามาประชิดแล้วกดรหัสไปบนแป้นของตู้แห่งขนาดกลางตู้หนึ่งที่กะพริบรัวๆประตูตู้เปิดออกในทันที ชายหนุ่มไม่ต้องมองก็รู้ว่า ภายในตู้ว่างเปล่าเสียงสำเนียงภาษาอังกฤษแปร่งๆ ลอยมา ราวกับสุภาพ
“May Can I help You... แล้วก็พูดอะไรอีกยืดยาว ตะกุกตะกัก ซึ่งพอจับใจความได้สั้นๆว่ายี่สิบสี่ชั่วโมง จ่ายยี่สิบเหรียญอเมริกัน สำหรับตู้ล็อกเกอร์นี้” ราคาเช่าตู้ขนาดกลางต่อวันไม่เกินพันเยน อย่างมากก็สามร้อยกว่าบาท แต่เงินยี่สิบเหรียญยูเอสเป็ราคาถึงหกร้อยกว่าบาท
บัดซบ!นี้ไม่ต่างอะไรกับการตบทรัพย์!
ชายหนุ่มไม่พูดจาเขาออกเดินช้าๆหนึ่งในสองถอยฉากออกไป แล้วตวัดมือเผยให้เห็นมีดพับขาวเงาวับ มันสะบัดแกว่งโชว์ไปมาอย่างคล่องแคล่วว่องไวส่วนอีกคนก้าวเท้าออกมาขวางห่างในระยะสี่ก้าวชายหนุ่มเพียงมองเข้าไปในตาของวัยรุ่นคนที่ขวางทางนั้นแล้วก้าวหนึ่งก้าวเข้าใส่โดยไม่สนใจ ั์ตาของเขาแข็งกร้าวเ็าราวกับเสือมองเหยื่อสงบนิ่งมองพุ่งเข้าไปในดวงตาคนที่เข้ามายืนขวาง คนที่ถูกจ้องตาใจสะท้านหวั่นไหวในที่สุดก้าวที่สามของชายหนุ่มประชิดตัวของวัยรุ่นในทันที
ระยะประชิดหน้าชนหน้าแววตาของชายกลับหนุ่มหลุบลง ไม่มองไปข้างหน้า ดูท่าคล้ายไม่กล้าสบตากับวัยรุ่นคนนั้นแต่การแสดงออกอย่างเย็นเยียบดุดัน ที่แสดงออกมากก่อนหน้านี่เล่า! มันกลับหายไปกลายเป็ความนิ่งเรียบเฉย ราวกับว่า... ตัวตนของวัยรุ่นที่ยืนประจัญขวางหน้าอยู่ เป็แค่มดปลวกหรือสิ่งของที่ไม่มีตัวตนบรรยากาศที่เขาสร้างขึ้นมา ช่างแปลกประหลาดอย่างที่สุด ทำให้วัยรุ่นคนนั้นทำตัวไม่ถูกนิ่งอึ้งไป
ทันใดนั้น...มือข้างหนึ่งตบไหล่วัยรุ่นคนนั้นอย่างแรง มันสะท้านเฮือก แล้วถูกมือข้างนั้นลากออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็วคนที่ตบไหล่และลากมันออกไป เป็ชายฉกรรจ์ร่างสันทัด ผมเผ้าหนวดเครารุงรังบนใบหน้าคล้ายมีรอยแผลเป็พาดอยู่บนแก้วขวา เพียงแต่มองไม่ชัดเจน
วัยรุ่นคนนั้นหันมาเห็นเขา รีบถอยออกไปอย่างลนลานแถมลากไอ้คนที่ควงมีดหลีกหลบออกไปด้วย ชายฉกรรจ์ร่างสันทัดก้าวเบี่ยงไปด้านข้างแล้วทำท่าผายมือออก เหมือนบอกให้ชายหนุ่มจากไปได้ ชายหนุ่มออกก้าวเดินเขาไม่สนใจแม้แต่จะหันไปมองผู้มาใหม่ เดินออกมาด้วยความเร็วธรรมดา ในใจคิด
“เหอะ...ไอ้จิ๊กโก้พวกตัวนี้ชอบหาเื่เสียจริง ฮื่ม! เรามาทำงาน... ท่องเอาไว้ว่ามาทำงาน... อย่ามีเื่”
แม้ว่าความคิดจะขำๆแต่ที่จริงเขาไม่ประมาทแม้แต่น้อย สังเกตรอบตัวตลอดเวลาที่เดินจากมาเขารู้ว่าสองจิกโก๋แสดงท่าข่มขู่เท่านั้น หากนักท่องเที่ยวประสาทอ่อนสักหน่อยคงต้องยอมจ่ายเงินไป แต่หากแข็งกร้าวพวกมันจะยอมถอยแต่โดยดี การคุกคามระดับนี้เขายังพอรับได้มองอีกด้านหนึ่งตำรวจญี่ปุ่นค่อนข้างจะดุดันและเอาจริงแน่นอนวัยรุ่นสองคนย่อมไม่อยากเสี่ยงทำอะไรนักท่องเที่ยวจริงๆบทลงโทษของประเทศนี้ไม่เบาเลย
ท่ามกลางสายตาของจิ๊กโก้สองคนนั้นมองเขาเดินจากไปอย่างช้าๆคนที่ควงมีดเอ่ยถามเร็วเบา กับชายฉกรรจ์ที่มาใหม่
“ลูกพี่ เอ่อ...มันแน่ขนาดนั้นเลยรึ”
คนที่กระชากไหล่เด็กหนุ่มให้หลบออกไปมองตามหลังของ คนที่ลากกระเป๋าเดินจากไป ตบหัวคนถามเบาๆ แล้วพึมพำออกมา
“ไอ้พวกตาถั่ว ไม่ดูหน้าของมันหรอไรบนหน้าผากยังมีพลาสเตอร์แปะอยู่แน่นอนว่าแผลแบบนี้เกิดจากการต่อสู้ประชิดตัวคงไม่ใช่ เกิดจากเซ่อ...เอาหัวโขกเสาปูนแน่นอน อีกอย่าง รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาแล้วรั้งกลับเข้าไป ยังแรงกว่าท่านรองโคยิเสียอีกเหมือนกับคนผู้นั้น... คนที่สามารถแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดออกมาแม้ดูน่ากลัวแต่จำไว้ว่าคนที่สามารถเก็บงำมันเข้าไปเพื่อรอการะเิออกน่ากลัวกว่าหลายเท่า ทางที่ดีอย่าไปวุ่นกับมันจะดีกว่า”
จะอย่างไรนี่เป็เพียงการแสดงข่มขู่ต้มตุ๋นเท่านั้นหากปะทะกันจริงๆ วัยรุ่นทั้งสองคนยังไม่ใจกล้าขนาดนั้น ในเมื่อลูกพี่ออกมาห้ามทัพพวกเขาไม่ได้ติดใจอะไร
ในที่สุดชายหนุ่มก็ต้องไปใช้บริการฝากกระเป๋าในตำแหน่งที่คนพลุกพล่านเสียไปสามร้อยเยน เพราะบริษัทที่รับฝากคิดเป็ชั่วโมง หลังจากนั้นเขาเดินข้ามฝั่งสถานีออกมานอกสถานีชินจูกุ
เนื่องจากสถานีชินจูกุแห่งนี้เป็จุดรวมเส้นทางของการเดินทางในโตเกียวเลยก็ได้ดังนั้นแม้ว่ายามดึกดื่นที่รถไฟหมดเวลาบริการแต่ย่านชินจูกุยังเป็ย่านที่เป็แหล่งท่องเที่ยวที่ไม่เคยหลับใหล รอบๆสถานีชินจูกุทั่วทุกทิศ มีร้านค้ามากมายไม่เพียงมีสวนสาธารณะขนาดใหญ่อยู่ใกล้เคียง รอบบริเวณจัดเป็ศูนย์กลางชอบปิ้งชั้นนำขนาดมหึมานอกจากบริษัทห้างหุ้นส่วน และร้านค้าธรรมดาที่มากมายหลายพันร้านแล้ว
ย่านชินจูกุยังขึ้นชื่อว่าเต็มไปด้วยร้านปาจิงโกะและร้านด้านมืดอยู่ไม่น้อย ขนาดมีชาวญี่ปุ่นที่เคร่งครัดในคุณธรรมเป็จำนวนมากเรียกพื้นที่นี้ว่านรกในเมืองหลวงเลยทีเดียว แต่ที่สำคัญบริษัทตัวแทนจำหน่ายสินค้าที่เขาต้องติดต่อก็อยู่ไม่ไกลจากสถานีนี้ด้วย
ในที่สุดเขามาถึงบริษัทเป้าหมายก่อนเวลานัดหมายเพียงเล็กน้อย
ระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ของบริษัทที่เขาเดินทางมาติดตั้งโดยเฉพาะเครื่องลูกข่าย พวกมันไม่ใช่เครื่องคอมพิวเตอร์ธรรมดาโดยทั่วไปแต่ทุกเครื่องต้องเป็เครื่องระดับเทพทีเดียวความจริงเครื่องที่มีข้อกำหนดที่ตาม้า มีชื่อเรียกตามข้อกำหนดทั่วไปว่า ‘Work Station’ เพียงแต่เครื่องที่มีอยู่ในท้องตลาดไม่รองรับโปรแกรม ที่บริษัทต้องใช้งาน และส่วนใหญ่จะตกรุ่นเก่าเกินไปเช่นเครื่องยี่ห้อ SUN แม้ตัวเครื่องรุ่นล่าสุดมีสเปคที่พอใช้ได้แต่มาตกม้าตายที่ ระบบปฏิบัติการที่เป็ UNIX เท่านั้นซึ่งเข้าไม่ได้กับเครื่องแม่ข่ายที่ทางบริษัทกำหนดให้ใช้เครื่องที่มีระบบปฏิบัติการ เป็ของบริษัทไมโครซอฟเท่านั้นแน่นอนเพราะเ้าของบริษัทเป็อเมริกันนั่นเอง
นอกจากหน่วยประมวลผลที่ต้องเป็รุ่นพิเศษใช้ชิปประมวลผลแบบ RISC(Reduce Instruction Set) ที่มีเทคโนโลยีนาโนรุ่นใหม่ล่าสุดนอกจากต้องเลือกเมนบอร์ดรุ่นพิเศษที่รองรับชิปดังกล่าว ยังมีเงื่อนไขคร่าวๆอีกสองข้อคือ ต้องรองรับการใส่เมมโมรี่การ์ดหน่วยความจำถึงสามสิบสองกิกะไบต์และต้องสามารถใส่การ์ดจอได้อย่างน้อยสองตัว
นี่ยังไม่รวมที่ต้องพิจารณาถึงฮาร์ดดิสตัวหลักที่ต้องจัดสร้างจากหน่วยความจำแบบโซลิสเตส หรือที่เรียกกันว่า SSD ซึ่งใน่เวลานี้ SSDความจุสูงสุดอยู่ที่ สองร้อยห้าสิบกิกะไบต์เท่านั้น อีกทั้งยังมีราคาแพงมหาโหดและยังต้องมีฮาร์ดดิสแบบจานที่มีความจุขั้นต่ำถึงหนึ่งเทราไบต์สำหรับเก็บข้อมูลอีกด้วย
การติดต่อกับตัวแทนผู้จำหน่ายวันนี้เป็เื่ของการ์ดจอภาพ หรือแผ่นวงจรหน่วยประมวลผลของจอภาพต้องใช้รุ่นใหม่ที่ทรงพลัง มีGPU (Graphics Processor Unit) ที่สร้างจากเทคโนโลยีใหม่และมีเมมโมรี่สำหรับประมวลผลภาพติดตั้งบนการด์จอ โดยกำหนดขั้นต่ำขนาดสิบหกกิกะไบต์ซึ่งโดยปรกติคอมพิวเตอร์สำเร็จที่มีข้อกำหนดระดับสูงสำหรับเล่นเกมทั่วไปจะมีหน่วยความจำของหน่วยแสดงผลเพียงสองถึงสี่กิกะไบต์เท่านั้น
โดยเฉพาะสำหรับบางเครื่องที่ต้องใช้ในการทำเรนเดอร์(การประมวลผลสร้างพื้นผิวของโมเดลให้ราบเรียบหรือทำให้โครงสร้างหยาบกลายเป็ผิวละเอียด รวมถึงการสร้างแสงเงา รวมถึงแสงสะท้อนและรวมถึงการสร้าง ภาพเคลื่อนไหวสามมิติของสิ่งต่างๆ) บางครั้งถึงกับต้องใช้รูปแบบที่เรียกว่าคอร์สไฟร์หรือใช้ถึงสองการ์ดจอแสดงผลต่อพ่วงขนานกันแน่นอนนี่เป็เพียงข้อกำหนดพื้นฐานสำหรับการ์ดจอเท่านั้น
ยังมีเื่เทคนิคที่เขาต้องคุยอย่างละเอียดเช่นพลังงานที่มันใช้มีขนาดเท่าไหร่ถึงจะเพียงพอโดยปรกติเครื่องคอมพิวเตอร์โดยทั่วไปใช้แหล่งจ่ายไฟฟ้า ในระดับสี่ร้อยห้าสิบวัตต์แต่เครื่องที่เขา้าประกอบขึ้นเพื่อใช้งานอย่างต่ำต้องใช้พลังงานถึงสามพันห้าร้อยวัตต์เลยทีเดียว แต่หากใช้การ์ดจอพิเศษอาจจะต้องถึงกับหาแหล่งจ่ายไฟฟ้าสำหรับการ์ดจอแยกออกมาต่างหาก
แต่เื่ที่สำคัญที่สุดที่เขาต้องเดินทางมาที่ตัวแทนจำหน่ายนี้คือเื่การ์ดจอและ โปรแกรม Driverและการรองรับ Software Technology ของมัน เนื่องจากบริษัทของชายหนุ่มใช้Software Graphics ที่สร้างโมเดลและกราฟิกที่มีลิขสิทธิ์ถูกต้องตามกฎหมายร้อยเปอร์เซ็นต์
โปรแกรมทั้งหมดจะถูกระบุรุ่น และกำหนดความสามารถของโปรแกรมอย่างชัดเจน แต่เนื่องจากมีบริษัทผู้ผลิตอุปกรณ์การ์ดจอภาพหลายบริษัทแต่ละบริษัทผลิตสินค้าที่แตกต่างกัน แน่นอนว่ามันรองรับโปรแกรมได้แตกต่างกัน ดังนั้นต้องสรุปให้ตัวอุปกรณ์รองรับเงื่อนไขข้อกำหนดของโปรแกรมลิขสิทธิ์ให้ได้มากที่สุด เพราะโปรแกรมลิขสิทธิ์มีราคาค่าใช้จ่ายที่สูงมากเรียกได้ว่าไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
หากประกอบเครื่องจากการ์ดจอเก่าหรือใหม่เกินไป และโปรแกรมรุ่นที่ซื้อมาใช้ ไม่รองรับ จะส่งผลต่อการทำงานของโปรแกรมที่ใช้งานอย่างน้อยที่สุดเกิดข้อผิดพลาดเวลาประมวลผลหรืออย่างร้ายแรงโปรแกรมที่จ่ายค่าลิขสิทธิ์ซื้อมาจะทำงานไม่ได้เลยทีเดียวซึ่งความเสียหายอาจมีมูลค่านับสิบล้านบาทดังนั้นเื่นี้จำเป็ต้องตรวจสอบอย่างละเอียด
การ์ดจอที่เขาซื้อต้องรองรับการใช้งานที่เหมาะสมเพราะมันไม่ได้ใช้ในงานอมิเนชั่นหรือภาพเคลื่อนไหวแบบสองมิติทั่วไปเท่านั้นแต่บางเครื่องต้องรองรับการสร้างภาพเคลื่อนที่ในลักษณะสามมิติแน่นอนข้อกำหนดขั้นต่ำด้านโปรแกรมของมันคือต้องรองรับภาษา Open GL ซึ่งเป็ภาษาที่ใช้ในการทำกราฟิกเคลื่อนไหวขั้นสูงทำงานในลักษณะของเวกเตอร์ และฟังก์ชั้นทางคณิตศาสตร์ แน่นอนการ์ดจอมีหลายแบบ
ในเวลานี้ท้องตลาดส่วนใหญ่จะเป็เน้นการประมวลผลแบบบิทแมพ ซึ่งเครื่องคอมพิวเตอร์บางส่วนในสำนักงานของเขา้าใช้ความสามารถด้านนี้ด้วย เช่นในส่วนงานของ Concept Art (นักออกแบบ โครงร่าง)ดังนั้นการ์ดจอที่เขาต้องพิจารณา จะมีถึงสองกลุ่มการตรวจสอบรายละเอียดค่อนข้างที่จะซับซ้อนวุ่นวาย
รายละเอียดเหล่านี้เป็เพียงข้อกำหนดและสิ่งที่ต้องพิจารณาในการจัดหาอุปกรณ์เฉพาะการ์ดจอภาพเพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้นแต่ว่ามันเป็อุปกรณ์สำคัญที่สุดเสียด้วยกล่าวโดยสรุปการซื้ออุปกรณ์แต่ละชิ้นในการประกอบเครื่องคอมพิวเตอร์ของสำนักงานใหม่มีปัจจัยมากมายให้คำนึงถึงและนี่เป็สาเหตุที่ไม่อาจให้ช่างประกอบเครื่องคอมพิวเตอร์ทั่วไปประกอบเครื่องขึ้นมาได้ นี่ขนาดยังไม่ได้พูดถึงตัวระบบเครือข่ายและระบบรักษาความปลอดภัยด้วยเลย
การประชุมกับผู้เชี่ยวชาญของบริษัทผู้จำหน่ายการ์ดจอ มีรายละเอียดมากมายที่ต้องยืนยันเวลาเหมือนสายน้ำ พึ่งจะคุยไปได้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เ้าหน้าที่ของบริษัทผู้จำหน่ายจำเป็ต้องเข้าประชุมกับลูกค้ารายอื่นที่นัดหมายมาล่วงหน้ามาเช่นกันชายหนุ่มรับทราบ
เขามีแผนที่จะติดต่อกับผู้จำหน่ายเ้านี้เป็เวลาสามวัน และวันสุดท้ายจะเป็การสรุปจำนวนและชนิดของการ์ดจอ ดังนั้นเขาจึงไม่รีบร้อน มีเวลาเหลือเฟือหลังจากนัดหมายเวลาในวันรุ่งขึ้นเป็มั่นเหมาะแล้วเขาเดินออกมาจากบริษัทผู้จำหน่ายรายนี้
เหลือบดูนาฬิกาที่สำนักงานก่อนออกมาขณะนี้เป็เวลาสิบห้านาฬิกาตรง เขาออกมาเดินที่ถนนบริษัทแห่งนี้ตั้งอยู่ทางเหนือของสถานีชินจูกุ ย่านนี้มีร้านอาหารมากมายแอบอยู่ตามตรอกซอกซอยกองทัพเดินด้วยท้องอย่างน้อยเขาพลาดอาหารมื้อกลางวันเพราะเสียเวลาในขบวนการตรวจคนเข้าเมืองไปได้เวลาหาของกิน
ในที่สุดเขาเดินเข้าไปในร้านโยกิโซบะร้านเล็กๆ ร้านหนึ่ง พึ่งจะนั่งลง แล้วใช้สุดยอดวิทยายุทธ์ ดรรชนีอรหันต์(จิ้มรูปสั่งอาหาร) เ้าของร้านจดไปอย่างคล่องแคล่ว ร้านเล็กๆนี้นั่งได้ประมาณสิบคนเท่านั้น โดยนั่งล้อมรอบ พ่อครัวที่ทำอาหารอยู่ตรงกลางเคาน์เตอร์ด้านซ้ายขวา นั่งได้สี่คน ตรงกลางด้านใน นั่งได้สองคน
ที่เขาเลือกร้านนี้ไม่ใช่ เพราะมีรายการแนะนำร้านอาหารเด็ดในอินเทอร์เน็ตแต่อย่างใดเป็เพราะกลิ่นล้วนๆ ประตูร้านเป็แบบประตูพับไปด้านข้างแล้วใช้ผ้าสีน้ำเงินเข้มที่มีตัวอักษรสีขาวคำว่าราเมนปิดเอาไว้เมื่อเขาเดินผ่านหน้าร้าน มีลูกค้าสองคนเดินออกไปควันร้อนและกลิ่นหอมลอยออกไปเตะจมูก อืม กลิ่นใช้ได้!
เขาตัดสินใจเดินย้อนเล็กน้อยมานั่งด้านใน ระหว่างที่กำลังรออาหารร้อนอยู่ มีสองคนเดินเลิกผ้าเข้ามาในร้านแล้วนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม.... ชายหนุ่มเงยหน้ามอง อะไรกันนี่ โลกมันจะแคบดวงมันจะซวยปานนี้ สองคนนี้คือไอ้จิ๊กโก๋สองตัวที่พบในสถานีชินจูกุนั่นเอง!