ขอทานในเมืองเล็ก
“ปรากฏว่าฉันได้เกิดใหม่และข้ามมาโลกะ!” กู้เฉินพูดออกมาด้วยอารมณ์ความรู้สึก ลมหนาวของยามราตรีพัดผ่านมาจนทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน
เขาอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เดิมทีเขาเป็นักศึกษามหาวิทยาลัย ซึ่งกำลังจะจบการศึกษา ชีวิตกำลังจะเข้าสู่วัยทำงานและสดใส
คิดไม่ถึง เขาไปกินบะหมี่ แล้วบะหมี่ติดคอตาย!
ความตายนี้ ช่างน่าอนาถนัก อนาถในทางที่อับอายมาก เขาไม่รู้ว่ามีกี่คนที่คงจะหัวเราะเยาะกับการตายของเขา
สถานการณ์แบบนี้ หนึ่งในล้านถึงจะเกิด เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้โชคร้ายขนาดนี้ จนทำให้สถานการณ์แบบนี้ถึงได้เกิดขึ้นกับเขา
“แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ได้เกิดใหม่ ถือว่ายังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าจะไม่ใช่โลกเดิมก็ตาม” กู้เฉินถอนหายใจยาวๆ ออกมา ราวกับคนปลงต่อชีวิต
จากความทรงจำของเ้าของร่างเดิม ทำให้เขารู้ว่าที่นี่คือโลกะ โลกที่อันตรายเป็อย่างมาก มันเป็โลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็ใหญ่ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก และมีสิ่งพิเศษอย่างผู้ฝึกตน สัตว์อสูร รวมไปถึงเผ่าพันธ์แปลกๆ ต่างๆ
“ตัวตนของเ้าของร่างเดิมนี้...” กู้เฉินอยากร้องไห้มาก ตัวตนนี้ไม่ใช่บุตรเศรษฐีผู้มีอันจะกิน หรือนายน้อยผู้สูงศักดิ์จากนิกายใหญ่ ไม่ใช่แม้แต่ชาวบ้านในครอบครัวธรรมดา แต่เป็ขอทานในเมืองเล็ก ขอทานที่ไม่มีแม้แต่ชื่อด้วยซ้ำ
“อะไรมันจะโชคร้ายขนาดนั้น!” กู้เฉินไม่ยากยอมรับ แต่จะไม่ยอมรับไม่ได้ สิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่นี้ มันคือเื่จริงอย่างไร้ข้อโต้แย้ง
ความหนาวเย็นของยามราตรีนี้ เป็ตัวบ่งบอกได้อย่างดี ว่ามันคือความจริง ไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน
ถ้าหากถามว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาอยู่ตอนนี้ อยากให้มันเป็ความฝันหรือความจริง กู้เฉินจะตอบออกมาในทันทีว่า อยากให้มันเป็ความฝัน
แต่เขารู้ดีว่ามันเป็ไปไม่ได้ ความฝันก็คือความฝัน ความจริงก็คือความจริง ระหว่างความจริงกับความฝันมันมีเส้นบางๆ กั้นอยู่
กู้เฉินถอนหายใจออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้เขากำลังนั่งขดตัวอยู่ในโพรงไม้ด้านหลังเมืองเล็ก สถานที่นี้เป็ที่อยู่ของเขา ไม่มีผ้าห่ม ไม่มีเงิน และไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ
และที่สำคัญไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าหรืออาหาร ชีวิตช่างน่าสมเพช และน่าอนาถเหลือเกินจะบรรยาย
กู้เฉินขดตัว เขามองสองแขนที่ผอมแห้ง สกปรกมอมแมมเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก กลิ่นเหม็นกระจายเต็มอากาศ จนแทบอยากจะอาเจียนออกมา
“โชคชะตาบัดซบเอ้ย!” กู้เฉินอดไม่ได้ที่จะสบถถ้อยคำหยาบออกมา เขาเชื่อว่า ไม่ว่าจะเป็ใครที่ต้องมาเจอเื่แบบนี้ ต้องสบถออกมาทั้งนั้น
ตามกิจวัตรปกติ ตัวเอกส่วนมากที่ข้ามผ่านโลก ข้ามมาเกิดใหม่ในร่างของคนอื่น ตามนิยายออนไลน์ส่วนมากที่เขาได้อ่านมาทางเน็ต ล้วนได้เกิดใหม่เป็ตัวดีๆ ทั้งนั้น
ทำไมเขาไม่เป็แบบนั้นบ้าง?
กู้เฉินหัวเราะเยาะในความโชคร้ายของตัวเอง อยากจะถามโลกว่า ทำไมไม่เล่นตามกิจวัตร!
“จริงสิ ส่วนมากคนที่ข้ามมาเกิดใหม่ ต้องมีระบบ!” ดวงตาของกู้เฉินพลันเป็ประกายขึ้นมา เมื่อนึกถึงเื่นี้ขึ้นมาได้ เขารีบะโออกมาในทันที
“ระบบอยู่ไหม?”
[โฮสต์เรียกเหรอ?]
เสียงระบบอิเล็กทรอนิกส์ผู้หญิงคล้ายเสียงหุ่นยนต์ได้ดังขึ้นมาภายในหัวของเขา
“......” กู้เฉิน เขาพูดไม่ออก เขาไม่คิดว่าจะมีจริงๆ!
“ระบบทำไมอยู่แล้ว ไม่บอกฉัน?”
[โฮสต์ไม่ได้ถาม ไม่ใช่ความผิดของฉัน]
“ถ้าไม่ใช่ความผิดของเธอแล้ว จะเป็ความผิดของใคร?” กู้เฉินรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ระบบนี้ในความคิดของเขา ดูจะเป็ระบบที่ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่ ถึงกับตอบยอกย้อนแบบนี้
ระบบเงียบไปสักพัก ราวกับกำลังคิดคำตอบ สุดท้ายก็ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ
[นี่...ระบบก็ไม่แน่ใจ อาจเป็ความผิดของดีเคต...]
กู้เฉินกระพริบตาปริบๆ นิ่งอึ้งไป ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี
บ้า!
ระบบนี้ถึงกับโยนความผิดให้ดีเคตเฉยเลย ถ้าดีเคตรู้ อีกฝ่ายคงจะสบถออกมาในทันทีว่า ‘กุผิดอะไร?’ และเกี่ยวอะไรด้วย
กู้เฉินได้แต่สงสัยว่าระบบนี้ดูมาสไรเดอร์มากไปรึเปล่า?
แต่เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลามาสนใจเื่นี้ ยังมีเื่สำคัญอยู่ “ระบบเธอทำอะไรได้บ้าง?”
ระบบกระแอมเสียงเล็กน้อย ราวกับกำลังภาคภูมิใจในตัวเอง
[โฮสต์ถามได้ดี ระบบนี้มีชื่อว่า ‘ระบบแลกเปลี่ยนเท่าเทียม์’ ไม่ว่าโฮสต์้าสิ่งใด ล้วนสามารถแลกได้ แต่ทุกอย่างย่อมมีราคาถูกไหม สิ่งที่โฮสต์อยากแลกเปลี่ยน ต้องหาสิ่งที่มีค่าเท่าเทียมกันมาแลก ไม่งั้นก็อดจ้า]
“แลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม?” คิ้วของกู้เฉินขมวดขึ้น แต่เขาก็เข้าใจความสามารถของระบบได้ไม่ยาก ดูเหมือนว่าถ้าเขา้าอะไรจากระบบ ต้องหาสิ่งของมาแลกเปลี่ยน
ยิ่งสิ่งที่เขาอยากได้ยิ่งใหญ่มากเท่าไหร่ ของที่เขานำมาแลกก็ต้องสูงค่ามากเท่านั้น
“ระบบตอนนี้ ฉันสามารถแลกอะไรได้บ้าง?” กู้เฉินพลันถาม
ทันทีที่คำถามนี้ออกไป เขาเหมือนจะเห็นภาพลวงตาลางๆ ว่า หญิงสาวคนหนึ่งในชุดทำงาน OL กำลังเบ้ปากให้เขา
[โฮสต์ โปรดดูสารรูปของตัวเองก่อน นี่ไม่ใช่ระบบดูถูกนะ แต่โฮสต์ ไม่มีสิ่งใดสามารถแลกได้ในตอนนี้]
มุมปากของเขากระตุก อับจนคำพูดไปอย่างสิ้นเชิง
“ระบบเมื่อกี้ดูถูกกันใช่ไหม?”
[ไม่ได้ดูถูกค่ะ!]
“โกหก ดูถูกกันชัดๆ”
[ไม่ได้ทำค่ะ!]
“ดูถูกเห็นๆ”
[ไม่ค่ะ!]
....
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง กู้เฉินหอบหายใจออกมา ดูเหมือนว่าเขาจะแพ้
ในครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา เขาได้เถียงกับระบบ แต่ไม่ว่าจะเถียงยังไง เขาก็ไม่ชนะ ท้ายสุดต้องยอมรับความพ่ายแพ้ไปตามระเบียบ
กู้เฉินต้องสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อสงบอารมณ์ลง ในขณะเดียวกันก็รู้สึกหัวจะปวดอย่างมากกับระบบแบบนี้
ถ้าเป็ไปได้ เขาปรารถนาที่จะเบริด์กะโหลกระบบสักป้าบหนึ่ง อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่ามันเป็ไปไม่ได้ ระบบนี้ไม่มีตัวตน และเหมือนว่าจะอาศัยอยู่ในร่างกายของเขาด้วย
“ระบบไม่มีแพ็คเกจของขวัญพบหน้าเหรอ?” เขาพลันถามถึงเื่นี้ ตามกิจวัตรปกติตัวเอกที่ได้รับระบบ ต้องได้รับสิ่งนี้
[ชิ...] ระบบจิ๊ปาก ราวกับรำคาญ
“.....” กู้เฉิน
เขาได้แต่คำรามในใจว่าระบบนี้ไม่น่าเชื่อถือ ไม่น่าเชื่อถืออย่างสิ้นเชิง!
[ความจริง ฉันกะจะริบไว้ใช้เอง แต่ในเมื่อโฮสต์ถาม ระบบก็จะมอบให้] ระบบพูดอย่างเสียดายอยู่บ้าง
“ระบบ เธอนี่มันยังไงกัน!” กู้เฉินปวดหัวหนักมากกับพฤติกรรมของระบบ แต่เขาก็พูดอะไรมากไม่ได้ กลัวว่าระบบนี้จะริบแพ็กเกจของขวัญไปจริงๆ
ถ้าเป็อย่างนั้น แม้แต่ก้างก็จะไม่ตกมาถึงมือของเขา!
จบบทที่ 1
2K
