หลังจากการบุกทะลวงสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์และดึงตัว กงว่านหลี่ ประมุขพรรคมารทมิฬกลับมาจากขอบเหวแห่งความตายได้สำเร็จ พรรคมารก็ตกอยู่ในสภาวะเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปี ทว่าท่ามกลางเสียงประทัดและสุราชั้นเลิศที่ถูกเปิดเลี้ยงคนทั้งพรรค วีรบุรุษผู้พลิกฟ้าคว่ำดินกลับหายตัวเข้ากลีบเมฆ... หรือพูดให้ถูกคือ หายเข้าไปในผ้าห่ม
สามวันสามคืนเต็มที่ กงจื่อสี่ ขังตัวเองอยู่ในเรือนพักส่วนตัว โดยมี หานเสวี่ย และ โม่ขวาง ยืนเฝ้าหน้าประตูราวกับทวารบาลห้ามผู้ใดรบกวนเด็ดขาด แม้แต่แมลงวันสักตัวก็ไม่อาจเล็ดลอดเข้าไปสร้างความรำคาญได้
ความลับของเตียงระดับเทพเ้า
ภายในห้องพักที่ปิดม่านมิดชิด กงจื่อสี่กำลังัักับนิพพานแห่งการพักผ่อน ร่างของเขาลอยเคว้งอยู่เหนือพื้นประมาณครึ่งฉื่อ บนไอเทมระดับตำนานที่ระบบเพิ่งมอบให้... "เตียงนอนไร้แรงโน้มถ่วง (รุ่น Limited Edition)"
เตียงนี้ไม่ได้ถูกสร้างจากไม้หรือหิน แต่เกิดจากการถักทอของเส้นใยลมปราณและสนามแม่เหล็กควอนตัม มันปรับอุณหภูมิให้เข้ากับร่างกายอัตโนมัติ นุ่มนวลราวกับนอนบนปุยเมฆ และที่สำคัญที่สุดคือมันมีระบบ "สลายแรงโน้มถ่วง"
[ระบบแจ้งเตือนการทำงาน: สนามพลังสลายแรงดึงดูด (Anti-Gravity Levitation Field)]
$$F_{levitation} = \int_{V} (\rho_{bed} \cdot g - \nabla \cdot \vec{B}_{lazy}) dV = 0$$
(เมื่อ $\vec{B}_{lazy}$ คือค่าความหนาแน่นของฟลักซ์แม่เหล็กแห่งความเกียจคร้านที่หักล้างกับค่า $g$ อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้ร่างกายปราศจากแรงกดทับของน้ำหนักตัวเอง 100%)
"อืม... นี่สิถึงจะเรียกว่าการใช้ชีวิต..." กงจื่อสี่ละเมอพึมพำขณะพลิกตัว อาการปวดหลังจากการนั่งรถม้าและเตียงหยกที่แข็งกระด้างหายเป็ปลิดทิ้ง ร่างกายของเขากำลังฟื้นฟูพลังปราณด้วยอัตราที่เร็วกว่าการนั่งสมาธิของยอดฝีมือถึงสิบเท่าโดยที่เขาไม่ต้องขยับตัวแม้แต่นิดเดียว
เมื่อพ่อตื่น ลูกก็ต้องโยนงานให้!
ในขณะที่ลูกชายกำลังเสวยสุข กงว่านหลี่ที่เพิ่งฟื้นตัวได้เพียงสองวันก็ต้องเผชิญกับ "ฝันร้าย" รูปแบบใหม่ เมื่อ เฉียนฟู่ พ่อบ้านร่างท้วม นำกองเอกสารบัญชีการค้าเกลือและสุราที่สูงเป็ูเามาวางแหมะไว้บนโต๊ะทำงานของเขา
"นี่มันอะไรกัน..." กงว่านหลี่เบิกตากว้าง มองตัวเลขผลกำไรที่พุ่งทะยานจนทะลุเพดานคลังสมบัติ "พรรคเรา... ร่ำรวยขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่? แล้วนี่... สัญญาการค้าผูกขาดกับวังหลวง? กงจื่อสี่ไปทำข้อตกลงกับองค์จักรพรรดิเอาไว้รึ!"
"ใช่แล้วขอรับท่านประมุข!" เฉียนฟู่ยิ้มกริ่ม "คุณชายสี่ใช้เวลา่ที่ท่านป่วย ปฏิรูปเศรษฐกิจของพรรคจนเราแทบจะซื้อแคว้นต้าหลงได้ครึ่งแคว้นแล้วขอรับ แต่... คุณชายสั่งไว้ว่า ถ้าท่านประมุขฟื้นเมื่อไหร่ ให้ท่านรับ่เซ็นอนุมัติเอกสารทั้งหมดนี่ด้วยตัวเอง เพราะคุณชายบอกว่า..."
"บอกว่าอะไร?"
"คุณชายบอกว่า 'ข้าช่วยชีวิตท่านพ่อไว้แล้ว ท่านพ่อต้องตอบแทนด้วยการเป็เครื่องจักรเซ็นเอกสารให้ข้าจนกว่าข้าจะพอใจ' ขอรับ..." เฉียนฟู่ตอบเสียงอ่อย
กงว่านหลี่มุมปากกระตุก เขาไม่รู้ว่าจะด่าลูกชายว่าอกตัญญูที่โยนงานหนักให้พ่อเพิ่งฟื้น หรือจะกราบขอบคุณที่ลูกชายสุดที่รัก (ที่เขาเคยคิดว่าเป็ขยะ) พลิกโฉมพรรคมารให้รุ่งเรืองขนาดนี้ดี
"ไอ้ลูกตัวแสบ! อุตส่าห์เก่งกาจขนาดบุกไปถล่มสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่กลับกลัวการจับพู่กันเซ็นชื่อเนี่ยนะ!" กงว่านหลี่ถอนหายใจยาว แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความภูมิใจอย่างปิดไม่มิด "เอาเถอะ... ข้าจะรับผิดชอบเื่น่าปวดหัวพวกนี้เอง ปล่อยให้จอมมารนิทราของพวกเ้าได้พักผ่อนไป"
การล่มสลายของธรรมะจอมปลอม
ข่าวการถล่มคุกใต้ดินของสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์แพร่กระจายไปทั่วยุทธภพราวกับไฟลามทุ่ง ในตอนแรก เหล่าสำนักฝ่ายธรรมะเตรียมจะรวมตัวกันประณามและประกาศากับพรรคมารทมิฬ ทว่า เหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อ ฉืออวี่ ศิษย์เอกแห่งพรรคกระบี่เมฆาคล้อย ก้าวออกมาเป็พยานปากเอก
นางนำเด็กชาวบ้านนับสิบคนที่ถูกช่วยเหลือออกมาส่งคืนอ้อมอกพ่อแม่ พร้อมกับเปิดโปง "โอสถยืดอายุขัย" ที่สกัดจากลมปราณและชีวิตของเด็กบริสุทธิ์ หลักฐานที่แ่าและซากคุกใต้ดินที่ถูกเปิดเผย ทำให้ยุทธภพสั่นะเื
"ท่านอาจารย์ ข้าขอประกาศถอนตัวออกจากพรรคกระบี่เมฆาคล้อยและฝ่ายธรรมะ" ฉืออวี่ประกาศกร้าวต่อหน้าเ้าสำนักของนาง "ความดีที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่สีของเสื้อผ้า หรือคัมภีร์ที่ท่องจำ แต่อยู่ที่การกระทำ... และข้าได้เห็นแล้วว่า พรรคมารที่พวกท่านรังเกียจ กลับมีความเป็มนุษย์มากกว่าวิหารที่อวดอ้างแสงสว่างเสียอีก"
การสัมภาษณ์งานสุดประหลาด
บ่ายวันที่สี่ กงจื่อสี่ยอมลุกออกจากเตียงไร้แรงโน้มถ่วง (เพราะหิวข้าว) เขาเดินหาวหวอดๆ ออกมาที่ศาลาริมสระบัว หลิวหรูเยียนรีบนำน้ำชาและขนมกุ้ยฮวามาตั้งโต๊ะทันที
ทันใดนั้น ฉืออวี่ในชุดสีดำสนิทที่ขลิบด้วยดิ้นเงิน (ซึ่งดูคล้ายเครื่องแบบของพรรคมาร) ก็เดินเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้ากงจื่อสี่
"กงจื่อสี่... ข้าตัดขาดจากฝ่ายธรรมะแล้ว ข้าขอเข้าร่วมพรรคมารทมิฬ ขอเพียงท่านรับข้าไว้ ข้าพร้อมจะเป็กระบี่ให้ท่าน ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟ..."
"หยุดๆๆ" กงจื่อสี่ยกมือเบรก "ใครขอให้เ้าไปบุกน้ำลุยไฟ? พรรคเราขายเกลือกับเหล้านะ ไม่ได้เป็ทหารรับจ้าง แล้วอีกอย่าง... ข้าไม่ขาดแคลนมือสังหาร ข้ามีหานเสวี่ยกับโม่ขวางแล้ว เ้าทำอะไรอย่างอื่นเป็บ้างไหมนอกจากฟันคน?"
ฉืออวี่ชะงักไป "ข้า... ข้าสำเร็จเพลงกระบี่เมฆาคล้อยขั้นที่เก้า ข้าสามารถตัดใบไม้ที่ร่วงหล่นได้เป็สิบซีกก่อนที่มันจะตกถึงพื้น!"
กงจื่อสี่กลอกตา "อืม... ไร้ประโยชน์สุดๆ ตัดใบไม้ไปทำไม ปล่อยมันตกลงมาแล้วให้คนกวาดก็จบแล้ว"
ฉืออวี่หน้าแดงด้วยความอับอาย "ละ... แล้วท่าน้าให้ข้าทำอะไรล่ะ!"
กงจื่อสี่หยิบองุ่นขึ้นมาพวงหนึ่ง วางลงบนโต๊ะ "ถ้าเ้าอยากอยู่รับใช้ข้าจริงๆ... ใช้เพลงกระบี่ขั้นที่เก้าของเ้านั่น ปอกเปลือกองุ่นพวงนี้ให้ข้าที เอาแบบห้ามให้เนื้อองุ่นช้ำแม้แต่นิดเดียว และห้ามให้น้ำโผล่ออกมาเลอะมือข้าตอนกินด้วย ทำได้ไหม?"
ฉืออวี่อ้าปากค้าง ยอดวิชากระบี่ที่นางอุตส่าห์ฝึกฝนมาสิบปี กลับถูกนำมาใช้เพื่อ... ปอกผลไม้!
แต่ด้วยความมุ่งมั่น นางสูดลมหายใจลึก ชักกระบี่ออกมาร่ายรำด้วยความเร็วและปราณีตขั้นสุดยอด แสงกระบี่วูบวาบราวกับสายน้ำ เพียงอึดใจเดียว เปลือกองุ่นทั้งพวงก็ถูกลอกออกอย่างหมดจด ทิ้งไว้เพียงเนื้อองุ่นสีเขียวใสที่ไร้รอยขีดข่วน
กงจื่อสี่หยิบองุ่นเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "อืม... รสชาติดี ลมปราณของเ้าทำให้องุ่นเย็นชื่นใจกำลังดี... ผ่านการประเมิน! ั้แ่วันนี้ เ้าคือ 'หัวหน้าหน่วยพลาธิการผลไม้ประจำตัวข้า' เงินเดือนร้อยตำลึงทอง มีสวัสดิการวันหยุดให้ถ้านอนตื่นสาย"
[ติ๊ง! ได้รับข้ารับใช้ระดับยอดฝีมือ: ฉืออวี่]
[ความจงรักภักดี: 85% (ปนความสับสน 15%)]
[ได้รับแต้มเกียจคร้าน: 5,000 แต้ม]
ราชโองการสีทองแห่งความเกียจคร้าน
ในขณะที่กงจื่อสี่กำลังมีความสุขกับคนปอกผลไม้คนใหม่ เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูพรรค ขันทีจากวังหลวงเดินทางมาพร้อมกับราชโองการสีทองประทับตราั
กงว่านหลี่รีบออกมารับราชโองการด้วยตนเอง แต่ขันทีกลับบอกว่า "ฝ่าาทรงมีรับสั่งให้มอบราชโองการนี้แด่คุณชายสี่โดยเฉพาะ และทรงอนุญาตให้เขานอนรับโองการได้โดยไม่ต้องคุกเข่า"
เมื่อกงจื่อสี่ถูกหามออกมาบนเตียง (เขาี้เีเดินอีกแล้ว) ขันทีจึงประกาศเสียงดังกังวาน
"ด้วยความดีความชอบของจอมมารนิทรา กงจื่อสี่ ที่ได้กำจัดภัยร้ายซ่อนเร้นแห่งสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ คืนความสงบสุขสู่ยุทธภพและช่วยรักษาสายเืบริสุทธิ์ของราษฎร องค์จักรพรรดิจึงขอพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้กงจื่อสี่เป็ 'อ๋องนิทราไร้พ่าย' (Grand Duke of Slumber) ได้รับสิทธิยกเว้นภาษีทุกประการ และพระราชทานหมอนไหมทองคำสิบสองใบ พร้อมสิทธิ์ในการเข้าออกวังหลวงโดยไม่ต้องลงจากเตียง!"
ขุนนางและคนในพรรคต่างตกตะลึง ตำแหน่งอ๋องต่างแซ่เป็เื่ที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ต้าหลง แต่องค์จักรพรรดิกลับมอบให้กงจื่อสี่อย่างง่ายดาย
กงจื่อสี่รับป้ายหยกประจำตำแหน่งมาโยนเล่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย "อืม... หมอนไหมทองคำงั้นรึ ฟังดูดีแฮะ ฝากไปขอบคุณฝ่าาด้วยนะ แล้วบอกเขาว่าถ้ามีปัญหาอะไร... พยายามแก้เองก่อนนะ ข้าไม่ค่อยว่าง ข้าต้องนอน"
เขาหันไปมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แผ่นดินสงบสุขแล้ว พ่อก็กลับมาทำงานแล้ว ฝ่ายธรรมะก็เลิกวุ่นวายแล้ว... ในที่สุด วิถีแห่งคนี้เีที่แท้จริงก็พร้อมจะเริ่มต้นขึ้นเสียที
แต่กงจื่อสี่หารู้ไม่ว่า การเป็ "อ๋อง" นั้น มาพร้อมกับภาระหน้าที่และ "ปัญหาชวนปวดหัว" ระดับชาติที่กำลังจะพุ่งชนเตียงนอนของเขาในไม่ช้า!
***
Wisan-Mars