เทพอสูรมังกร สยบสวรรค์

" ม...เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าถึงอยู่สภาพนั้นได้ " 

หลินฮั่วถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะในตอนนี้รูปลักษณ์ของชิงหลงกลับมาเป็นเช่นเดิมแล้ว ผมกลับมาเป็นสีดำพร้อมกับความยาวที่อยู่แค่กลางหลังเพียงเท่านั้นมิได้ยาวจนถึงข้อเท้าอีกแล้ว แถมบรรยากาศสุดสูงส่งเมื่อครู่ก็หายไปแล้วเช่นกัน 

" ข้าเพียงแค่ต้องการลองอะไรบางอย่าง และมันก็สำเร็จไปอย่างสวยงาม " 

" เจ้าลองอะไร ? "

หลังจากนั้นชิงหลงก็ได้อธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ผู้ที่เกิดมาพร้อมกับจิตวิญญาณธรรมชาติจะสามารถใช้พลังของธาตุนั้น ๆ ได้ แต่ก็เป็นเพียงการหยิบยืมพลังจากจิตวิญญาณที่อยู่ในร่างเพียงเท่านั้น ที่ชิงหลงทำเมื่อครู่คือการผสานร่างเข้ากับจิตวิญญาณอัสนีของตน ในตอนแรกเขาก็คิดว่ามันจะยาก แต่มันกลับทำได้ง่าย ๆ 

" ผสานร่างกับจิตวิญญาณอัสนีของเจ้างั้นรึ...น่าอัศจรรย์จริง ๆ " 

หลินฮั่วที่ได้ยินก็รู้สึกทึ่งกับความสามารถของชายหนุ่มยิ่งขึ้นไปอีก เจ้าหนูคนนี้ทำให้เขาประหลาดใจได้ตลอดจริง ๆ 

" เช่นนั้นร่างนั้นของเจ้ามันแตกต่างจากตอนที่เจ้าใช้พลังจิตวิญญาณอัสนีปกติยังไง " 

" ข้าไม่รู้...ข้าคงสภาพร่างนั้นได้เพียงชั่วครู่เพียงเท่านั้น " 

" แต่ข้าสัมผัสได้เลยถึงพลังอัสนีที่อัดแน่นอยู่ในร่างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...มันเหมือนกับข้าเป็นหนึ่งเดียวกับมัน " 

" น่าทึ่งจริง ๆ...เช่นนั้นเจ้าจะทำสิ่งใดต่อ " 

ได้ยินที่หลินฮั่วถามชิงหลงก็จมลงสู่ความคิดอีกครั้ง ผ่านไปสักพักเขาก็ตอบ

" อีก ห้า ปี...ข้ามีเรื่องต้องสะสาง ซึ่งมันอาจทำให้ข้าเป็นศัตรูกับทั่วทั้งทวีป แต่ข้าก็อยากทำมันหลังจากนี้คงต้องฝึกหนักสักหน่อยแล้วล่ะ " 

" เช่นนั้นข้าจะฝึกเจ้าเอง เป็นศัตรูกับทั้งทวีปงั้นรึ...ข้าชักจะชอบเจ้าแล้วสิ " 

สายตาทั้งคู่จ้องมองกันสักพัก ก่อนที่จะยิ้มให้กัน แม้จะอยู่ด้วยกันเพียงเดือนเดียวแต่พวกเขาก็รู้สึกผูกพันกันมากจริง ๆ อาจเป็นเพราะชิงหลงเป็นศิษย์ของเหลียงเวิ่นเทียน หลินฮั่วจึงรู้สึกชอบพอเจ้าหนูนี่ 

" หือ ? " 

ระหว่างที่กำลังจะเดินไปที่บ่อลาวาศักดิ์สิทธิ์ชิงหลงก็ไปเตะม้วนคัมภีร์อันหนึ่ง เมื่อมองไปทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ กับมัน ชายหนุ่มจึงหยิบมันขึ้นมาก่อนจะคลี่ออก ซึ่งเมื่อคลี่ออกมาแล้วตัวอักษรมากมายต่างปรากฏสู่สายตาชายหนุ่ม คัมภีร์นั่นยาวเกือบร้อยเมตรเลยทีเดียวและเมื่อเขามองชื่อคัมภีร์

" คัมภีร์จ้าวอักขระ...อักขระ ?  " 

" เจ้าคิดจะเป็นผู้ใช้อักขระงั้นรึ " 

" ผู้ใช้อักขระ...มันคือสิ่งใด " 

" อืม...เจ้าคงไม่เคยได้ยินสินะ ก็แน่ล่ะ บนโลกใบนี้ผู้ใช้อักขระมีน้อยมากเลยนี่นา น้อยจนแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ " 

" เมื่อเจ้าไม่รู้ ข้าจะบอกเจ้าเอง " 

จากนั้นหลินฮั่วก็เล่าเรื่องของผู้ใช้อักขระให้กับชิงหลงฟัง ผู้ใช้อักขระแบ่งคล้ายกับผู้ฝึกตนคือ

1. อักขระฝึกหัด

2. อาจารย์อักขระ

3. เชี่ยวชาญอักขระ 

4. ปราชญ์อักขระ

5. จักรพรรดิอักขระ 

ซึ่งทุก ๆ ขั้นจะมีสีของอักขระแตกต่างกัน อักขระฝึกหัดจะมีสีขาว อาจารย์อักขระจะมีสีเหลือง เชี่ยวชาญอักขระจะมีสีส้ม ปราชญ์อักขระจะมีสีแดง จักรพรรดิอักขระจะมีดำ ผู้ใช้อักขระนั้นหายากสุด ๆ เลยทีเดียวหลินฮั่วถึงกับบอกว่าบนทวีปนี้อาจไม่มีเลยก็ได้ 

" ผู้ใช้อักขระเชี่ยวชาญเรื่องการผนึกและเปิดผนึก หากเจ้าสามารถเป็นผู้ใช้อักขระได้จริง ๆ บางทีพลังที่ถูกผนึกของเจ้าคงมีวิธีเปิด " 

เมื่อได้ฟังแล้วชิงหลงก็ยิ้มกรุ้มกริ่มเล็กน้อย แม้จะยังไม่รู้ว่าผู้ใช้อักขระสามารถทำสิ่งใดได้บ้างแต่จากที่ได้ฟังมามันน่าสนใจจริง ๆ 

" ฟังดู...น่าสนใจ " 

หลังจากที่คิดดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ชิงหลงจึงนั่งอ่านคัมภีร์จ้าวอักขระอย่างตั้งใจ ดูเหมือนการเป็นผู้ใช้อักขระจะไม่ง่ายเท่าใดนัก 

" นี่ข้าต้องจำให้หมดนี่เลยงั้นหรอ " 

มองไปยังกระดาษสีเหลืองที่ยาวเกือบร้อยเมตรด้วยความสิ้นหวังนี่เขาต้องจำอักษรทั้งหมดในกระดาษนี่จริง ๆ รึแล้วมันต้องใช้เวลากี่วันกันเนี่ย

" มา ! เอาก็เอาวะ !!! " 

โปรดติดตามตอนต่อไป