ยุทธวิจิตรพิชิตจักรภพ

        ร่างของอุทัยถูกลากถอยกรูดออกมาราวสิบก้าว เป็นญานินญาดาสองคนช่วยกันดึงมันออกมา ท่าร่างของทั้งคู่ช่างรวดเร็วดังวิหคเหินบิน มีดสั้นทั้งสิบเล่มกำลังพุ่งปักลงพื้น

        .. ฟิ้วววว .. ฟิ้วววว .. ฟิ้วววว .. ฟิ้วววว .. ฟิ้วววว !!!

        แต่ราวกับมีดสั้นเหล่านั้นมีดวงตางอกเงย พวกมันหักเลี้ยวเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดพุ่งเรี้ยพื้นดิ่งเข้าหาอุทัย

        “แย่แล้ว!!!” อุทัยอุทาน

        จากความเร็วของมีดบิน อุทัยมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าด้วยท่าร่าง ‘มายาอสูร’ ของมันสามารถหลบรอดได้อย่างแน่นอน แต่ที่ด้านหลังมันคือเด็กหญิงทั้งสอง หากมันเคลื่อนกายหลบหลีกไปพวกนางต้องเป็นผู้รับเคราะห์แทนตัวมันแล้ว

        อุทัยตัดสินใจรับมีดเหล่านั้นเอาไว้เอง มันสงบจิตใจก่อเกิดสมาธิราวน้ำนิ่งใสไร้ระลอกคลื่น ดวงตาสว่างวาบด้วยประกายสีทอง คนก้าวออกมาด้านหน้าหนึ่งก้าวยกมือขวาขึ้นมา

        ราวเวลาถูกหยุดไว้ ด้วยความเร็วของมีดบินที่แทบมองด้วยสายตาไม่ทัน แต่อุทัยพบเห็นมีดบินเหล่านั้นอย่างชัดเจน พวกมันค่อยๆ ลอยเคลื่อนที่เข้ามาอย่างช้าๆ

        .. ช่างเชื่องช้ายิ่งนัก .. ราวหลายอึดใจกว่าจะเดินทางได้หนึ่งหุน

        อุทัยโคจรปราณ ‘อรุณโรจน์’ ลงที่มือขวา แล้วเอื้อมมือคว้าจับด้ามมีดบินเล่มใกล้สุดที่ลอยนิ่งอยู่ตรงหน้า มีดบินแฝงพลังปราณหยุนเหยียบเข้มข้นกลับถูกทำลายล้างด้วยปราณสีทองของอุทัย แล้วจึงนำมืดเล่มนั้นเดินเข้าหามีดบินเล่มอื่นทำการปัดกระแทกมีดที่ตามหลังจนพ้นทาง

        .. ผู้คนด้านข้างเพียงเห็นเงาร่างอุทัยวูบไหวมือปัดป่าย พร้อมประกายไฟเก้าจุด

        .. เคร๊งงง .. เคร๊งงง .. เคร๊งงง .. เคร๊งงง .. เคร๊งงง .. เคร๊งงง .. คร๊างงง .. เคร๊งงง .. เกร๊งงง .. มีดบินทั้งเก้าถูกปัดกระแทกเบี่ยงเบนทิศทาง

        “???” ญานินตกใจกับกระบวนท่านี้ของอุทัย

        'มันทำได้อย่างไรกัน ..' ญาดาไม่เชื่อสายตาตัวเอง พวกมันทั้งสองประเมินอุทัยต่ำทรามไปแล้ว

        มีดบินทั้งหมดยังไม่สิ้นฤทธิ์บินวนกลับไปยังผู้เป็นนาย ห่างไปยี่สิบก้าวปรากฏนักล่าสังหารทูตรัตติกาลผู้หนึ่งกระโดดลงมา

        “ฮึ .. ไอ้หนูนี่ไม่เลว ..” ทูตรัตติกาลผู้นั้นกล่าวโดยแผ่วเบา

        มันใช้พลังปราณบังคับมิดบินวกกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เร่งความเร็วขึ้นอีกแยกเป็นหลายทิศทางพุ่งเข้าหาทั้งสามเอาไว้

        .. ฟิ้วววว .. ฟิ้วววว .. ฟิ้วววว .. ฟิ้วววว .. ฟิ้วววว !!! .. มีดบินวกกลับมา .. ห่างเพียงห้าหกศอกครอบคลุมทั้งด้านหน้าซ้ายขวาและเบื้องบน

        ทันใดนั้น .. อุทัยขยับข้อมือซัดมีดบินออกพร้อมบรรจุด้วยพลังปราณแผงไปในมีดบินนั้น .. ปรากฏเป็นเส้นสายสีทองสุดรวดเร็วพุ่งเข้าหาทูตรัตติกาล

        “!!!” ทูตรัตติกาลตื่นตระหนกสองตาหรี่เล็ก

        มีดจากมืออุทัยถูกซัดออกมาทีหลังแต่กลับบรรลุถึงก่อน มีดบินแฝงพลังปราณสีทองกำลังพุ่งเข้ากลางหน้าออกของทูตรัตติกาล

        ร่างทูตรัตติกาลไหววูบเบี่ยงท่าร่างไปด้านซ้ายเพื่อหลบหลีก แต่ไม่ทันการเสียแล้ว ..

        มีดบินเล่มนี้เร็วเกินไป .. เร็วกว่าท่าร่างของมัน ..

        .. ฉั่วววววว !!! .. เสียงโลหะทะลุเนื้อหนังมนุษย์

        อั๊กกกก !!! มีดบินสีทองผ่านปราณคุ้มครองกายทะลุใต้ไหปลาร้าด้านขวาของทูตรัตติกาลผู้นั้นไป ร่างของมันยังถูกพลังปราณสีทองกระแทกใส่คนปลิวคว้างลอยไปไกล

        มีดบินทั้งเก้ากระตุกวูบความเร็วเชื่องช้าลงกึ่งหนึ่ง แต่สภาวะยังไม่หยุดยั้งยังคงบินดิ่งตรงเข้ามาห่างเพียงสองศอก

        สองตาอุทัยเปล่งประกาย มันตั้งสองแขนฉากดังท่าป้องกันชกมวย แขนทั้งสองเรืองรองด้วยอักขระมนต์สีทอง พลันสะบัดฉากแขนทั้งสองออกด้านข้างดังนกสยายปีก

        .. ปีกปักษาป้อง !!!

        ก่อเกิดพลังปราณสีทองจำรัสพุ่งระเบิดออกครอบคลุมทิศทางมีดบินเบื้องหน้าเอาไว้

        .. ตูมมมมม!!! กระแสปราณสีทองปะทะกับมีดบินเกิดพลังอัดอากาศดังสนั่นแผ่กระจายไปทั่วทำมีดกระเด็นหายไป .. ท่าร่างของอุทัยหยุดยืนอยู่อย่างมั่นคง

        “อ่าาา ..” ญานินญาดาถูกแรงอากาศกดกระแทกทำร่างน้อยๆ ทั้งสองกระเด็นล้มลงพื้น

        “อ่าววว .. เด็กน้อยยย ..” อุทัยตกใจ มองเห็นญานินญาดากลิ้งล้มตามแรงอัดอากาศ

        .. แม้เด็กน้อยมีพลังในระดับอัคระปราณ แต่ทักษะฝีมือมีความโดดเด่นในด้านท่าร่างความเร็วเท่านั้น พลังในการจู่โจมและป้องกันกลับอ่อนด้อยอย่างยิ่ง

        ด้วยความคิดชั่ววูบ .. ทั้งสองกลับยื่นมือเข้าช่วยเหลืออุทัย หวังใช้ความเร็วที่ตนมีพาเจ้าโล้นผู้นี้หลบหนี แต่ไม่คาดคิดว่าการต่อสู้ภายในสถานที่นี้ช่างโหดร้ายรุนแรงยิ่งนัก

        อุทัยหันไปรับมือกับมือสังหารอีกคน มันพลิ้วกายชกออกด้วยหมัดสุดแรง

        .. โครมมมม !!! มือสังหารผู้นั้นถูกชกกระแทกเข้าทรวงอกลอยกระเด็นไป

        ในขณะเดียวกันมือสังหารอีกคนหนึ่งพุ่งเข้าหาญานินญาดา มันไม่สนใจว่าเป็นเด็กหรือสตรีปล่อยพลองทองเหลืองฟาดฟันเข้าหา อุทัยทำได้เพียงเหลียวมอง

        .. เปรี้ยงงงง !!! ญานินญาดาอ่อนด้อยประสบการณ์ด้านการต่อสู้ถูกพลองทองเหลืองกวาดกระเด็น

        อั๊กกกก .. เด็กหญิงทั้งสองล้มกลิ้งไปยังประตูอาราม คนกระอักเลือดออกจากปากได้รับบาดเจ็บบอบช้ำ

        .. โครมมมม !!! อุทัยพุ่งกายโถมถีบเข้าใส่ มือสังหารผู้นั้นถึงกับถลาลอยชนพวกเดียวกัน

        ที่บนหลังคาตึกห่างออกไป กลุ่มของ ‘สหพันธ์ปักษาเทวา’ เฝ้าชมเหตุการณ์อยู่ แววตาของตาเฒ่าปักษาวายุเกิดความแตกตื่นมองเห็นญานินญาดาสอดมือเข้ายุ่งเกี่ยว

        “นั่นมัน!!!” ทูตวิหคสวรรค์กล่าวด้วยความตกใจ

        “บัดซบ .. เด็กทั้งสองช่างบัดซบ ..” เฒ่าปักษาวายุสบถด่า มันสายตาสลดวูบหนึ่ง

        “เอาอย่างไรท่านผู้เฒ่า .. พวกนางทั้งสองต้องตายเป็นแน่แล้ว ..” ทูตวิหคสวรรค์กล่าว

        “…” เฒ่าปักษาวายุยังนิ่งเงียบแล้วจึงกล่าว “ปล่อยให้การเข่นฆ่าดำเนินไป ..” สีหน้ามันไร้ความรู้สึกกล่าวโดยไม่นำพาสิ่งใด

        “ฮื่มมม .. ขอรับ ..” ทูตวิหคสวรรค์รับคำ ภายในใจครุ่นคิดตาเฒ่าผู้นี้คงมีแผนการตามหลัง

        การต่อสู้ขององครักษ์พิทักษ์เทพและกลุ่มมือสังหารทูตรัตติกาลยังดำเนินอย่างดุเดือด ส่วนสามโจรโฉดและพวกสำนักตักสิลาถูกกำจัดออกไปแต่แรกแล้ว อยู่ที่ว่าพวกมันจะรักษาชีวิตน้อยๆ หนีรอดจากสถานที่นี้ได้อย่างไร

        เจ้าธรรมวิ่งเข้าประตูอารามเทวสถานไปโดยมีมังคละคอยป้องกัน อุทัยหอบหิ้วญานินญาดาหลบหนีตามเข้ามา ราชิตกระแทกทำร้ายทูตรัตติกาลสองคนกระเด็นไปแล้วจึงเข้ามาสมทบ

        .. มนตรากำแพงเยือกแข็งพิสุทธิ์ !

        ราชิตร่ายมนตร์ปิดกันทางเข้าอารามเอาไว้อย่างแน่นหนา มังคละตรงเข้ามา

        “เด็กผู้นั้น ..” มังคละกล่าว จ้องมองไปยังดวงตาของราชิต

        “…” ราชิตนิ่งเงียบยังไม่ตอบคำกำลังจะพุ่งกายติดตามไปยังเจ้าธรรม แต่มังคละฉุดดึงแขนของมันไว้

        “ราชิต .. เด็กผู้นั้นคือ ..” มังคละกล่าวถามอีกครั้ง

        “ถูกต้อง .. เจ้าธรรมคือบุตรของอิสรี” ราชิตกล่าวออกมา

        “…” มังคละ คำตอบจากปากของราชิตทำมันนิ่งเงียบงัน

        .. โครมมมม .. โครมมมม .. โครมมมม !!!

        เสียงปะทะจากภายนอก ทูตรัตติกาลพยายามทำลายปราการมนตร์ของราชิตเพื่อเข้ามาภายใน

        ราชิตตะโกนอย่างเร่งรีบ “ไปด้านหลังรูปสุริยเทพ!!!”

        เจ้าธรรมและอุทัยที่หอบหิ้วญานินญาดามุ่งไปสู่ทิศทางที่ราชิตบอกกล่าว

        อุทัย “!!!” หยุดชะงัก .. มันพบสิ่งผิดปกติบางอย่าง

        บรรยากาศภายในอารามเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกด้วยอายปราณมรณะ เงาร่างดำทะมึนเงาหนึ่งยืนอยู่กลางอาราม มันผู้นั้นปลดปล่อยเส้นสายเรียวเล็กสีดำสนิทสะบัดลดเลี้ยวพุ่งเข้าหาอุทัย

        .. ตัดวิญญาณภูตคร่ำครวญ !

        เส้นสายมรณะพุ่งสะบัดดังงูพิษแผงพลังปราณอันน่าตื่นตระหนก เสียงวิญญาณภูตร้ายอาฆาตร้องหวีดหวิว

        อุทัยปล่อยมือจากเด็กหญิงทั้งสอง คว้าจับดาบสั้น ‘สยบจักรภพ’ จากด้านหลัง คิดคำนึงภาพเพลงดาบบนผ้าผืนเก่าที่ประทับอยู่ในดวงจิต แล้วจึงตวัดออกพร้อมระเบิดพลังปราณทั้งหมด ร่างกายเกิดอักขระมนต์สุกใส

        “ฮึ ..” ผู้มาเยือนหรี่ตาจ้องมอง ดวงตามันสีดำสนิทไร้ซึ่งลูกนัยน์ตาสีขาว

        ปราณประกายนับสิบดาบถูกปล่อยออก เป็นเส้นแสงสีทองเข้าเชือดเฉือนเส้นสายพลังสีดำทะมึน

        .. ฉั่วะ .. ฉั่วะ .. ฉั่วะ .. ฉั่วะ .. ฉั่วะ !!! เสียงเพียงแผ่วเบา

        เส้นสายสีดำถูกตัดออกเป็นสิบท่อน ปรากฏเป็นสายโซ่สีดำกระเด็นร่วงหล่นลงพื้นอาราม .. เคร๊งงงง .. เคร๊งงงง .. เคร๊งงงง .. เคร๊งงงง .. เคร๊งงงง !!!

        ราชิตสะอึกกายเข้ามาถึงร้องอุทานถาม “จอมตรีภูต !!! ... ทัพมหาการีย์ !!! ...”

        .. ใช่แล้ว !!! มันผู้นี้คือ ‘จอมตรีภูต’ ผู้บัญชาการกองกำลัง ‘ภูตทมิฬ’ แห่งกองทัพมหาการีย์ มีลักษณะสูงผอมแต่งกายด้วยชุดพรางสีดำปิดบังใบหน้าโผล่เพียงลูกตาชั่วร้าย

        จอมตรีภูตหัวเราะกล่าว “ฮี ฮี ฮี .. ไม่เบานี้เจ้าหนู .. พอมือฝีมืออยู่ท่าสองท่า ..”

        .. เหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนที่เชิงเขามหากัสสปะ เมฆาและเดโชหลบหนีรอดพ้นจากการไล่ล่าของกองทหารทัพมหาการีย์ ร่องรอยของทั้งคู่ก็หายสาบสูญไป

        ราชครูมหาเวทดาวดึงส์สั่งตรึงกำลังและออกค้นหาอยู่นานนับปีก็ไม่พบเบาะแสใด มันจึงใช้ช่องทางอื่นในการสืบเสาะ โดยแจ้งรูปพรรณและลักษณะของทั้งสองกับหน่วยงานต่างๆ ที่มีเครือข่ายข่าวสารกว้างขวาง

        สหพันธ์ปักษาเทวาได้พบเจอบุคคลหนึ่งในสองตามลักษณะที่มหาราชครูฯแจ้งไว้ว่า

        ‘บุคคลที่มีลวดลายอักขระยันต์สีทองเจิดจำรัสตามร่างกาย’

        และพวกมันก็พบเจออุทัยตรงตามลักษณะ จึงรีบส่งพิราบสื่อสารไปยังทัพมหาการีย์ที่ปกครองแคว้นมัธยะปุราตะวันตกหวังทำกำไรจากข่าวสารนี้

        จอมตรีภูตได้รับบัญชาให้รีบเร่งเดินทางเพื่อตรวจสอบ มันเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์จึงจดจำลักษณะของเมฆาได้เป็นอย่างดี จอมตรีภูตออกเดินทางต่อเนื่องสามวันสามคืนไม่หยุดพัก ในที่สุดก็พบเจอกับบุคคลตามเบาะแส

        .. แต่ที่พบเจอ .. เป็นเพียงเด็กน้อยผู้หนึ่ง !!!

        อุทัยถือดาบสั้นกระชับตั้งท่าเตรียมพร้อม พลังดาบที่ปลดปล่อยออกเมื่อครู่มิมีใครในสถานที่นี้มองทัน ไม่เห็นแม้แต่จังหวะที่อุทัยชักดาบออกมา .. ดาบสั้นถูกเก็บลงฝักแล้ว

        “เรามิเคยข้องเกี่ยวกัน .. หากเจ้าต้องการคัมภีร์วิเศษไปช่วงชิงเอาเบื้องนอกโน้น ..” เสียงของราชิตตะโกนก้อง

        “ของวิเศษย่อมต้องช่วงชิงแน่นอน .. แต่เด็กน้อยนี้ต้องกลับไปกับข้าด้วย .. ฮี ฮี” จอมตรีภูตกล่าวด้วยเสียงแหบแห้งชวนขนหัวลุก

        “…” ราชิตพูดไม่ออก .. ยังไม่เข้าใจในวัตถุประสงค์ของจอมตรีภูต

        “เจ้ากล้าท้าต่อยตีกับตำหนักเทพยุทธ์เรา” มังคละก้าวมาถึงเบื้องหน้า กล่าววาจาอย่างไม่กลัวเกรง

        “ฮี ฮี ... เป็นบัญชาท่านมหาราชครู .. สิบตำหนักเทพยุทธ์ก็ต้องเหยียบให้ราบ” จอมตรีภูตกล่าวโดยไม่เห็นผู้ใดในสายตา

        “…” มังคละ

        นามผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นมหาการีย์ ‘ราชครูมหาเวทดาวดึงส์’ ดังฟ้าผ่ากลางแจ้งมิมีผู้ใดไม่เกรงกลัว คนผู้นั้นมีพลังยุทธ์อันสูงล้ำรั้งอยู่ลำดับสามของยอดยุทธ์แห่งสหพันธรัฐ และยังมีกองกำลังทหารกว่าร้อยหมื่นอยู่ใต้บังคับบัญชา

        หากเป็นปฏิปักษ์กับ ‘ราชครูมหาเวทดาวดึงส์’ ก็คือเป็นปฏิปักษ์กับ แคว้นมหาการีย์ !!!

        จอมตรีภูตจ้องมองมายังอุทัย แล้วกล่าวว่า “เด็กน้อย .. เจ้ามีความสัมพันธ์ใดกลับบุรุษหนุ่มผมยาวผู้นั้น”

        อุทัยเข้าใจในบัดดล .. บุรุษท่าทางพิกลผู้นี้มีเป้าประสงค์ต่ออาจารย์เมฆา ดวงจิตมันก่อเกิดพลังอันแรงกล้ากล่าววาจาโดยไม่รักษาน้ำใจแม้แต่น้อย

        “แม้แต่นามอันสูงส่งของท่านอาจารย์ ผู้ต่ำต้อยเช่นเจ้ายังไม่คู่ควรรับฟัง ..” วาจาของเด็กน้อยช่างถือดีนัก ทำจอมตรีภูตรับฟังจนคิ้วกระตุก

        “ฮี ฮี ... ปากดี .. ปากดี .. มันอยู่ที่ใด .. มาให้สอบสวนเสียดีดี ..” จอมตรีภูตกล่าว คนก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้า

        สถานการณ์ภายในอารามเริ่มขมวดเกลียวเข้ามา มือสังหารทูตรัตติกาลจากภายนอกอ้อมเข้ามาถึงประตูอีกด้านหนึ่งของอารามแล้ว

        โครมมมม ! ประตูอารามถูกกระแทกทำลาย มือสังหารกำลังกรูมาภายใน

        โครมมมม ! โครมมมม! มือสังหารสามคนทลายหลังคาอารามทิ้งตัวลงมาจากด้านบน พวกมันกวัดแกว่งดาบกระบี่ส่งพลังแหลมคมเข้าครอบคลุม

        มังคละหันไปกล่าวกับราชิต “เจ้ารีบพาทั้งหมดหลบหนีไป มันผู้นี้ข้าจักรับหน้าไว้เอง ..”

        ราชิตจ้องมองไปในดวงตาของมังคละ พยักหน้าอย่างซาบซึ้ง

        “ดูแลบุตรของอิสรีให้ดี .. รีปไป ..” มังคละกล่าวพร้อมจ้องมองไปยังเจ้าธรรม

        มือสังหารทูตรัตติกาลกรูเข้ามาภายในเห็นมีบุคคลชุดดำเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง ท่าร่างพวกมันหยุดมองเพียงเล็กน้อยแล้วจึงส่งประกายดาบกระบี่เข้าหา .. พวกมันไม่สนใจว่าผู้มาเป็นใคร ที่ต้องกระทำคือต้องสังหารบุคคลทั้งหมดเท่านั้น

        ราชิตถอยกายดึงแขนเจ้าธรรมพาวิ่งไปยังทิศทางด้านหลังเทวรูปสุริยเทพ อุทัยไม่รอช้าหอบหิ้วญานินญาดาตามติดไป

        มังคละประกาศก้อง “ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าเป็นสุนัขของผู้ใด .. หากมาขัดขวางตำหนักเทพยุทธ์ มีโทษเพียงสถานเดียว ..” มันจ้องมองไปยังดวงตาของจอมตรีภูต แล้วจึงกล่าวต่อ "คือ .. ต้องตาย ..”

        มังคละก้าวออกหนึ่งก้าว ฝ่ามือเกิดพลังปราณสีฟ้าเรืองรอง มันใช้ออกด้วยพลังปราณขั้นสุดยอดเข้าโจมตีโดยทันใด

        .. เทพมังกรฟ้าคำรน !!!

        ทั่วทั้งอารามสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้า .. ก่อเกิดมังกรปราณตัวใหญ่พุ่งเป็นสายแยกเขี้ยวออกมา พลังสุดรุนแรงทำอณูอากาศรอบด้านฟุ้งกระจายออก

        โฮกกกกกกก !!! ... เสียงคำรามของมังกรดังกึกก้อง

        ดวงจิตของจอมตรีภูตหดเล็กลีบด้วยความตระหนก .. โลหิตภายในกายแทบผนึกแข็งตัว ดวงตาเบิกโพลงดังพบเจอเทพมังกรจากสรวงสวรรค์ ...