กระบี่ฟ้าสังหาร

ชิงหยางทะยานร่างมาตามกลิ่นโลหิตที่ล่องลอยคละคลุ้งทั่วอาณา ระหว่างทางเขาต้องพบกับสัตว์อสูรเก่าแก่เป็นจำนวนมาก แต่สัตว์อสูรเก่าแก่เหล่านั้นก็มิอาจคณนามือของเขา แต่กว่าที่ผ่านด่านสัตว์อสูรเหล่านั้นมาได้เด็กหนุ่มก็เสียโลหิตไปมากโข

เด็กหนุ่มลากสังขารเข้ามายังถ้ำแห่งหนึ่ง เขากวาดตามองทั่วถ้ำพบพานรอยโลหิตที่หยดเป็นทางเข้าไปยังซอกหลืบเล็กของผนังถ้ำ

“ แล้วจะเข้าไปได้เช่นใด “ ชิงหยางพึมพำ

เขาลองแทรกร่างเข้าไปในทันใดหลังจากที่ตัดสินใจได้ ราวหนึ่งเค่อที่เด็กหนุ่มพยายามแทรกร่างในซอกหลืบของผนังถ้ำ ตัวเขาหลุดออกจากซอกหลืบแลกลิ้งหลุนๆลงยังหลุมใหญ่

“ พลั่ก “ ร่างของเขากระแทกเข้ากับหลุมอย่างแรง

“ อูยยย “ ชิงหยางร้องออกมา

เขาเร่งหยัดกายขึ้นในทันใดเมื่อรับรู้ถึงพลังชีวิตที่อ่อนแรง

เขามองยังร่างเล็กที่นอนนิ่งยังพื้นหลุม ลมหายใจจากร่างนั้นแผ่วเบายิ่ง “ ชี่หลง “

เขาเร่งเข้าหาร่างบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกรอกโอสถฟื้นฟูยังปากสวย

“ อึก “ ร่างบางกลืนโอสถฟื้นฟูลงไป

“ อือ “ ร่างบางร้องครางออกมา

สองตาที่ปิดสนิทพลันเปิดออก ดวงตาสีดำขลับมองจ้องยังใบหน้าของเด็กหนุ่ม

“ ชิงหยาง “ ร่างบางร้องออกพร้อมกับโผเข้ากอดเขาแนบแน่น

ชิงหยางตกใจจนทำสิ่งใดมิถูกเขาได้กอดตอบ แลตบที่หลังของหนานชี่หลงเบาๆ

“ ข้ามาแล้ว “ เขาเอ่ย

“ หือ “ หัวคิ้วของเขาพลันขมวดเป็นปม เมื่อรู้สึกว่ามีบางสิ่งดุนที่หน้าอกของเขา

“ รึว่า “ ชิงหยางพึมพำ

“ ฮือ ฮือ “ หนานชี่หลงพลันหลั่งน้ำตาออกเป็นเส้นสาย

“ ข้านึกว่าจะมิได้พบเจ้าอีกแล้ว ผู้คนมากมายบอกข้าว่าเจ้าถูกตระกูลเถียนไล่ล่า แลมิรู้ชะตากรรมว่าเป็นเช่นใด “ หนานชี่หลงเอ่ย

“ ข้าอยู่นี่แล้ว “ เขาเอ่ย

ฝ่ามือหยาบของเขาลูบที่แผ่นหลังของสหาย มันให้ความรู้สึกที่นุ่มนิ่มแลมีผ้าพันไว้รอบ เขายิ่งให้สงสัยเป็นอย่างยิ่ง

“ เจ้าได้รับบาดเจ็บที่ใดรึไม่ “ เด็กหนุ่มเอ่ยถาม

“ อึ้ม “ หนานชี่หลงพยักหน้า

“ เจ้าช่วยทายาให้ข้าได้รึไม่ “ หนานชี่หลงเอ่ย

“ ได้สิ “ ชิงหยางเอ่ย

หนานชี่หลงผละจากอ้อมกอดของเด็กหนุ่ม แลเปิดชุดของตนออก

“ อา “ พลันสองตาของเด็กหนุ่มเบิกโพลง ทั้งปากยังอ้าค้าง

หนานชี่หลงเห็นใบหน้าของสหายก็ให้งุนงงยิ่งนัก จึงก้มมองลงเบื้องล่าง

“ ชี่หลงเจ้าเป็นสตรีรึ “ ชิงหยางเอ่ย

ใบหน้าของหนานชี่หลงพลันแปรเปลี่ยน “ กรี้ดด “ หนานชี่หลงกรีดร้องลั่นพร้อมกับใช้สองมือปิดชุดของตนแลผินร่างหันหลังให้เขาอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าเนียนใสของหนานชี่หลงพลันแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เพราะเมื่อครู่เขาได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้กับเด็กหนุ่มได้รับรู้ หน้าอกสองข้างของตนที่เคยห่อไว้ด้วยผ้าแน่นหนามาเวลานี้ผ้าที่เคยรัดไว้มันฉีกขาดจึงเผยความเป็นสตรีให้กับเขาจนหมดสิ้น

“ ชี่หลงเจ้าเป็นสตรีรึ “ ชิงหยางเอ่ย

“ ชิงหยางเจ้าเห็นของข้าหมดแล้ว ยังกล้าถามข้าอีกเช่นนั้นรึ “ นางร้องตะโกนออกมา พร้อมกับระเบิดจิตสังหารใส่เขา

“ ช ช ชี่หลง ข้าขอโทษข้ามิได้ตั้งใจจะมอง “ ชิงหยางเอ่ยออกมา น้ำเสียงของเขาในเวลานี้นั้นให้ตื่นเต้นเหลือแสน

“ เจ้ายังจะพูดอีก “ นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคือง

“ ก ก ก็ข้ามิได้ตั้งใจนี่ “ ชิงหยางเอ่ย

“ เจ้าเงียบได้แล้ว “ หนานชี่หลงร้องออก

“ ได้ ข้าจะเงียบ “ เขาเอ่ย

ชิงหยางยื่นตลับยาให้กับนาง แลผินร่างหันหลังให้นาง

“ ชี่หลง เจ้าทายาเสร็จแล้วรึ “ ชิงหยางเอ่ยถาม

“ เสร็จแล้ว “ นางเอ่ย

เด็กหนุ่มผินกายกลับแลมองยังแผ่นหลังที่บอบบาง “ เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ “ เขาเอ่ยถาม

“ ข้าก็ “ นางพลันนิ่งเงียบ เพราะที่นางเข้ามาที่นี่นั้นนางมิได้ตั้งใจจะมาหาสมบัติอันใด แต่นางอยากจะพบเจอเขาเสียมากกว่า

“ เหตุใดจึงเงียบเล่า “ ชิงหยางเอ่ย

“ ข้ามิรู้จะพูดอันใด “ นางเอ่ย

“ ใช่ ข้าก็มิรู้จะพูดอันใด “ ชิงหยางเอ่ย

และแล้วทั้งสองต่างก็นิ่งเงียบอยู่นานจนทั้งคู่ผล็อยหลับไป

“ อือ “ ชิงหยางร้องออก แลเปิดเปลือกตาขึ้น

“ เอ๋ “ เขาให้งุนงงยิ่งนักที่เวลานี้ร่างของหนานชี่หลงกำลังกอดเขาแน่น ทั้งยังหลับใหล

ชิงหยางรับรู้ถึงความเป็นสตรีของนางที่ทาบทับทั่วร่างของเขา หัวใจของเขาพลันเต้นมิเป็นจังหวะ “ นี่รึความรู้สึกที่ได้อิงแอบสตรี “ เขาพูดในใจ

เพราะเรื่องเล่าขานที่เหล่ายอดยุทธเล่าให้ฟังนั้นแม้นเขาจะเข้าใจ แต่มันก็ห่างจากความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้า เขาพยายามสงบจิตใจของเขาลง

“ อือ “ หนานชี่หลงร้องครางออก

ชิงหยางเร่งกลบเกลื่อนหลับตาลงแสร้งหลับมิรู้เรื่อง

หนานชี่หลงเปิดเปลือกตาขึ้น นางพบว่านางนั้นนอนกอดเกยเด็กหนุ่มอยู่ สองตาหงส์ของนางพลันเบิกโพลง นางค่อยๆสงบสติของนาง แลเคลื่อนกายออกจากเขาอย่างแผ่วเบา แลขยับกายให้ห่างจากเขา

ราวหนึ่งเค่อ

“ ชี่หลงเจ้าตื่นรึยัง “ เขาเอ่ย

“ อืม “ นางร้องออกมา พร้อมกับหยัดกายนั่งพับเพียบ

ชิงหยางหยัดกายลุกนั่งแลมองยังนางที่เอาแต่ก้มหน้ามองต่ำ

“ เจ้า ห้ามพูดเรื่องนี้ออกไป มิเช่นนั้นข้าจะเชือดเจ้า “ นางเอ่ยออกมา

“ ขอรับ “ เขาเอ่ย

“ แลต่อไปห้ามมองข้าอีก “ นางเอ่ย

ทั้งน้ำเสียงแลใบหน้าของนางนั้นต่างก็เต็มไปด้วยความเขินอาย

“ มิให้ข้ามองเจ้าแล้วให้ข้ามองสิ่งใด “ เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างยียวน

“ เจ้านี่ “ นางร้องออกมาพร้อมกับชี้หน้าเขา

ชิงหยางมองยังใบหน้าเนียนใสที่แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย พลันฉีกยิ้มออก

“ หากมิให้ข้ามองเจ้าต้องทำตามที่ข้าขอหนึ่งอย่าง “ ชิงหยางเอ่ย

“ เรื่องใดว่ามา “ นางเอ่ย

“ เจ้าช่วยแต่งตัวเป็นสตรีให้ข้าดู “ เขาเอ่ย

“ เจ้า “ นางร้องลั่น พร้อมกับระเบิดจิตสังหาร

“ อะไรกันในนี้มีเพียงเราสอง ผู้ใดจะรู้ เจ้ามิพูดข้ามิพูดผู้ใดจะรู้ “ หยางคังเอ่ย

“ ได้ “ นางพยักหน้าช้าๆ น้ำเสียงของนางนั้นเต็มไปด้วยโกรธเกรี้ยว

“ หันหลังไป “ นางเอ่ยออกมา

“ อืม “ ชิงหยางพยักหน้าแลผินกายหันหลังให้นาง

ราวหนึ่งเค่อ

“ เสร็จแล้ว “ เสียงที่กระแทกกระทั้นลอยออก

ชิงหยางเร่งผินกายกลับ พลันสองตาของเขาเบิกโพลง “ อา “ ชิงหยางร้องครางออกมา

ภาพที่ปรากฏต่อหน้านั้นมันเอาเด็กหนุ่มตกอยู่ในภวังค์เพราะหนานชี่หลงที่เป็นสตรีนั้น นางเป็นสาวงามล่มเมืองคนหนึ่ง ใบหน้าที่เรียวยาวของนาง ประดับไว้ด้วยดวงตาหงส์ทั้งสอง คิ้วของนางโก่งดั่งคันศร จมูกเล็กๆเชิดรั้น ริมฝีปากกระจับแดงระเรื่อ ทรวดทรงองค์เอวแม้นจะยังเล็กแต่ก็เพราะนางยังอายุมิมาก ร่างกายแบบผู้ใหญ่จึงยังมิปรากฎ

เขาหยัดกายลุกยืนในทันใด แลก้าวเดินเข้าหานางอย่างมิรู้ตัว เมื่อเข้าใกล้มือข้างหนึ่งของเขาคว้าที่เอวบบางแลดึงเข้าตัว

นางนั้นพลันแตกตื่น แต่ก็มิได้ว่ากระไรเขา สองตาหงส์ของนางมองยังเด็กหนุ่มต่อหน้า นางคลี่ยิ้มบางให้กับเขา ทั้งสองอยู่ในท่านั้นเนิ่นนานจนมีเสียงดังขึ้นจากข้างนอก

“ อะ “ ชิงหยางร้องออก

 ทั้งสองจึงเร่งผละออกจากกัน นางเร่งจัดแจงกลายร่างเป็นเด็กหนุ่มอย่างเร็วไว

ชิงหยางส่งสัมผัสของเขาออกไป แลพยักหน้าช้าๆ

“ คนของสำนักมาตามหาศิษย์ “ ชิงหยางเอ่ย

“ อืม “ หนานชี่หลงพยักหน้า

“ เช่นนั้นแล้วก็ออกไปกันเถิด “ ชิงหยางเอ่ย

“ อืม “ นางพยักหน้า

ชิงหยางเก็บกวาดทุกสิ่งของ แลเดินไปยังซอกหลืบแล้วแทรกร่างเข้าไป

ราวหนึ่งเค่อเด็กหนุ่มจึงหลุดออกจากซอกหลืบ เมื่อหลุดออกมาแล้ว เขามองจ้องยังเหล่าศิษย์ที่มา

“ ชิงหยาง “ ชายหนุ่มเอ่ย