รถคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าคณะบริหาร ซึ่งไม่ไกลออกไปเป็ตึกเรียนของรินทร์ รถจอดสนิทปุ๊บคนตัวโตก็พุ้งเข้าหา
“อะ อือออ ฮะ เฮียพอแล้ว อือ” มือเล็กแกร่งไว้
“เฮียพอก่อน หนูจะสายแล้วนะ” คิมหันษ์ที่ซุกไซไปตามซอกคอขาวของรินทร์ค่อยพละออกมา
“หนู เย็นนี้เดียวเฮียมารับกลับนะคับ” พยักหน้ารับแทนคำตอบ แล้วยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มของคิมหัน
“หนูจะรอนะ”
“จุ๊บบบ ๆ ๆ “ คิมหันกดจูบซ้ำๆ ย้ำๆ ไปบนปากแดงอิ่ม
“บ๊ายๆ คับเฮีย ขับรถดีๆ นะถึงแล้วไลน์บอกหนูด้วยน่า”
รินทร์ยืนรอจนรถของคิมหันษ์ขับออกไปแล้วจึงเดินเข้าคณะเรียน
หลังจากเรียนคาบบ่ายเสร็จคนตัวเล็กก็เดินออกมารอคนที่บอกว่าจะมารับ หลังจากที่โทรบอกไปเมื่อครึ่งชัวโมงก่อน
“รินทร์ หนู น้องรินทร์ทางนี้คับ” ศรุจที่นั่งอยู่ใต้ตึกคณะกำลังรอคนตัวเล็กที่เดินออกมาจากลิฟ
“อ่าว พี่ปีสามมาทำอะไรตรงนี้คับ ไม่มีเรียนเหรอคับบ” คนน้องยิ้มทเล้นพลางเอียงศรีษะมองคนตัวโตที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“มีคับ”
“มี แล้วมาทำอะไรตรงนี้คับ”
“พี่มารอหนู”
“งือ รอหนู รอหนูทำไมอะ” มือเรียวเล็กชี้มาที่ตัวเอง
ร่างเล็กทรุดนั่งลงบนม้านั่งโดยมีมือใหญ่จับไปที่ข้อมือเล็ก ดึงให้นั่งลงข้างกัน
“คิดถึงคับ”
“ ” รินทร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะเคยพูดบอกกันไปแล้วว่าตนมีแฟนอยู่แล้ว คงเป็ความคิดถึงตามประสารุ่นพี่รุ่นน้อง
“อะ พี่ให้ ความจริงอยากให้หนูั้แ่เมื่อวานแล้ว แต่หนูบอกไม่ว่างก็เลยเอามาให้วันนี้” เป็ถุงกระดาษแบรนเนมใบไม่เล็กมากก่อนจะส่งยืนไปให้คนที่นั่งข้างกัน
“ให้หนู ให้หนูทำไมคับ” รินทร์ไม่ได้รับมาแต่กลับพลักดันกลับไปตรงของศรุจดังเดิม
แต่มือใหญ่กลับหยิบของข้างในถุงกระดาษออกมา เป็กล้องสีน้ำเงินๆ เล็กเปิดออก แล้วดึงสร้อยขอมือออกมา
“พี่ใส่ให้”
“พี่รุจ ให้หนูทำไมไม่เอาครับ” ดวงตากลมใส่จ่องคนถือสร้อยข้อมือสีเงินแวววาว มีจี่เล็กๆ รูปดอกเดซี่ห้อยอยู่รอบๆ เส้น แต่มือเล็กกลับยกขึ้นมากอดอกเอาไว้หมั่น
“อย่าบอกนะว่าหนูลืมวันเกิดตัวเองนะ” ศรุจยิ้มขำกับท่าทางน่ารักๆ เหมือนแมวของรินทร์
“ วันเกิดหนู” มือเล็กชีมาที่ตัวเองอีกรอบ ก่อนจะใช่ความคิด นับวันนับไปนับมา แล้วยิ้มเขินออกมา มือเล็กเกาท้ายทอยแก้เขินไป
“งือ จริงด้วยคับ วันนี้วันเกิดหนูนี่น่า” ยิ้มออกมาด้วยความเขินอายที่จำวันเกิดตัวเองไม่ได้
“แฮ๊ปปี้เบิร์ดเดนะคับ” ส่งยิ้มหวานมาพร้อมกับสร้อยข้อมือที่แกะตะข้อรอไว้เรียบร้อยแล้ว
“พี่ขอให้หนูมีความสุขมากๆ เป็หนูที่น่ารักแบบนี้ไปตลอดเลยนะคับ”
“ขอบคุณคับพี่รุจ”
“มายื่นมือมาให้พี่”
“อย่าดีกว่าคับ มันน่าจะแพงมาก งือ เปลืองตังส์แย่เลยคับ ความจริงไม่ต้องให้อะไรรินทร์ก็ได้นะคับ แค่คำอวยพรก็พอแล้วคับบ รินทร์เกรงใจ” บอกออกมาด้วยความจริงใจ
“พี่อยากให้หนู พี่เต็มใจให้ ดูซิสร้อยน่ารักออกเข้ากับมือหนูเลยนะ อยากบอกว่าพี่ตั้งใจเลือกมากๆ เลยน้า” เมื่อไม่อาจปฏิเสธน้ำใจของคนตรงหน้าได้อีกแล้วกผ้เลยแต่ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณคนพี่ที่ใส่สร้อยข้อมือให้ตน มือใหญ่จับไปบนมือเล็กของรินทร์
“ขอบคุณนะคับพี่รุจแต่คราวหลังไม่ต้องให้อะไรหนูแล้วนะ” รินทร์ค่อยๆ ดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของศรุจ ศรุจทำเพียงยิ้มเอ็นดูคนที่ทำหน้าดุแต่ในสายตาตนนั่นน้องช่างน่ารักเหลือเกิน เ้าเด็กนุม่นิ่มนุมฟู ทั้งดีใจที่รินทร์รับของที่ตนซื้อให้ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานแต่ศรุจทั้งรักแล้วเอ็นดูรินทร์เป็อย่างมาก
“ปะ” ศรุจลุกขึ้นยืน
“ปะ ไปไหน พี่จะไปไหนคับ” ตากลมใส่เงยหน้ามองศรุจ
“เดียวพากินอะไรอร่อยๆ” ยิ้มออกมาเมื่อบอกออกไปแล้ว
“ไปได้ไงคับ พี่มีเรียนนะ”
“ไม่เอาแล้ว พี่อยากอยู่กับหนูมากกว่า”
“ไม่ได้คับพี่รุจ”
“ทำไมละหนู นี่พี่จะพาไปกินของอร่อยเลยนะ”
“หนูมีนัดแล้ว ”
“อ่าว อย่างนั่นเหรอ อือ ”
รินทร์ทำเพียงอมยิ้มออกมา ก่อนจะโบกมือลาศรุจที่ เมื่อหันไปเห็นว่ามีรถคันกรู่จอดรออยู่หน้าตึกเรียน “เฮียถึงแล้วทำไมไมไลน์บอกหนูละค๊าบ หืมม ” พูดพรางยิ้มออกมาอย่าง้อนด้วยความดีใจที่คนรักมารับตนกลับ
“ อืม” มีเพียงคำตอบสั่นๆ ดวงตากลมใส่มองคนพี่อยู่
“เฮียเลิกงานแล้วเหรอคับ” ยังคงหาเื่ชวนคนตัวโตคุย
“ยัง”
“หนูกวนเฮียหรือเปล่าคับ” ถามเสร็จก็ เอาหน้าเข้าไปคลอเคลียบนไหนของคนที่กำลังขับรถอยู่ แล้วพละออกมานั่งยิ้มดีใจที่เห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของคิมหันษ์
“ชอบเหรอ” คิมหันษ์ไม่ได้ตอบคำถามคนที่นั่งข้างๆ แต่ถามคำถามกลับไปแทน สายตาคมเหลี่ยวมองไปสร้อยบนข้อมือขาวของรินทร์
“ชอบ ชอบอะไรคับเฮีย” มือเห็นสายตาของคนพี่ที่มองมาที่ข้อมือของตน ก็เลยยกข้อมือขึ้นมาให้ดู
“สร้อยเหรอคับบ อืออ ก็น่ารักดีนะคับ” หลังจากนั่นก็เกิดความเงียบขึ้นภายในรถ เมื่อคนขับเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง
ไม่ถึงสิบห้านาทีรถคันหรู่ก็แล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถสำหรับผู้บริหาร รินทร์ที่เห็นคิมหันนั่งเงียบมาตลอดทางก็ได้แต่นั่งเงียบๆ ตามไปด้วย ในใจมีคำอธิบายไว้มากมายแต่เมื่อเห็นว่าคิมหันษไม่ถามอะไรต่อ ก็เลยยังไม่ได้ยอกอะไรไป
แต่พอจังหวะที่คิมหันจะเปิดประตูลงจากรถเท่านั้น มือเล็กก็ยือแขนของคนตัวโตเอาไว้
“เฮีย คุยกันก่อนนน” คิมหันษ์จึงหันมามองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน
“คุยเื่” หันกลับมาถาม
“ถ้าเฮียไม่ชอบ…” มือเล็กกำลังจะแกะสร้อยข้อมือตัวเองออก ก็มีมือใหญ่ของคิมหันษ์มาห้ามไว้ก่อน
“เฮียไม่ได้ไม่ชอบสร้อย”
“เฮียแค่หวงหนู เข้าใจไหม อย่าร้อง” มือหนาวางลงบนศรีษะของคนตัวเล็กแล้วยีเบาๆ
“ขอโทษที่ทำให้เฮียไม่สบายใจ แต่หนูไม่รู้จริงๆ ว่าเฮียกำลังคิดอะไรอยู่”
“ไม่เอาไม่ร้อง ความจริงแล้วเฮียก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เฮียแค่ไม่ชอบใจที่เห็นหนูอยู่กับผู้ชายคนนั่น”
“เฮียเห็นหมดเลยเหรอคับบบ” คิมหันษ์พยักหน้ารับ ความจริงเห็นั้แ่คนตัวเล็กเดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั่นั้แ่แรกมันเป็ความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกแค่หงุดหงิดใจ ไม่อยากให้หนูสนิทกับผู้ชายคนนั่น
“เฮียแค่หวุดหงิดเวลาเห็นมันเข้าใกล้หนู เฮียหวงหนู” คิมหันษ์บอกออกไป
“เฮียหึงหนูเหรอคับ”
“หวงไม่ได้หึง”
“เหมือนกันนั่นแหละค๊าบ” คิมหันมองคนน้องด้วยความเอ็นดู
“หนูรักเฮีย แล้วเฮียรักหนูไหม”
“จุ๊ป จ๊วบบบบ อือออ งือออ” โดยไม่ได้ทันตั้งตัวปากหนาก็บดเคล้าคลึงลงบนปากอิ่มแดง จนร่างเล็กเอนไปกับเบาะนั่งลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโปรงปากอุ่นของคนน้อง กวาดต้อนลิ้นของคนน้องบดเบียดขบเม้มอย่างเอาแต่ใจ
“อือออ “ มือเล็กทุบลงบนอกแกร่งด้วยหายใจไม่ทัน
“อืออ เฮีย พอก่อน ” พูดบอกคนตัวโตที่ตอนนี้ละจากปากอิ่มมาซุกหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน มือเล็กดันร่างใหญ่ของไว้ กดจูบดอมดมซอกคอขาว
“อะ” ร้องออกมาเมื่อถูกคิมหันษ์ดึงรั่งเอวบางคอดเข้าหาตัวจนร่างเล็กขึ้นมาเกยอยู่บนตักของคิมหันษ์
ปากหนาของคิมหันกดจูบไปตามซอกคอขาว จูบเม้มไปตามซอกคอละลงมาจนถึงหน้าอก กดเม้มย้ำๆ ซ้ำๆ ผ่านเสื้อนักศึกษาตัวบาง มือใหญ่ข้างที่ไม่ได้เกี่ยวเอวเล็กไว้ทำหน้าที่ดึงรั้งรังดุมจนกระดุมบางเม็ดหลุดออกมาเผยให้เห็นรอยแดงตรงอกขาวก่อนจะจูบเม้มไปตามรอยเดิมที่ตนเป็คนทำเอาไว้เมื่อคืน
“เฮีย อะ อืออ” คนตัวโตจูบลากไล้ขึ้นมาจนถึงใบหูคนน้องก่อนจะขบกัดลงไปเบาๆ เสียงหอยหายใจดังอยู่ข้างใบหูเล็ก มือหนากดสะโพ้กกลมกลึงให้ถูไถผ่านกางเกงไปบนตักของตน
” อะ อือ เฮียยยย” ร่างน้อยอ่อนระทวยอยู่บนตักแกร่ง
“เฮียอยากทำกับหนูเป็บ้าเลย” คิมหันเผลอพูดความ้าของตัวเองออกมา ซึ่งคนบนตักก็ััได้ถึงความโป้งนูนกลางกายของคนที่ตนคร่อมตักอยู่
“อืออ เฮีย”
“ขออยู่แบบนี้ซักพักนะหนู” คิมหันซบหน้าลงบนอกของรินทร์ โดยมือมือเล็กกอดรอบคอของตนไว้
ผ่านไปสักพัก จนคิดว่าตนเองสงบลงแล้ว คิมหันจึงเงยหน้ามองคุณแฟนตัวน้อยของตน
“หนู หนูโอเคไหม”
“หนูโอเค เฮียถามนูเฮียนั่นและ อะ อือ ไหวไหม” คิมหันษ์กัดเบาลงบนจมูกแสนรั้นอย่างหมั่นเคี้ยว
“อะ เฮียยย” มือเล็กทุบลงบนอกแกร่งทันที
“หมั่นเขี้ยว” สองคนหลุดหัวเราะออกมา
เมื่อถึงห้องทำงานคิมหันก็กันไปบอกรินทร์ที่กำลังนั่งลงบนโซฟา
“เฮียขอเคลียงานที่เหลือไม่เกินครึ่งชั่วโมงเดียวเรากลับบ้านกันนะคับ” คนน้องพยักหน้ารับ พร้อมกับถอดเสื้อสรูตสีดำตัวโคร่งที่คนพี่สวมให้เนื่องจากเสื้อนักศึกษาตัวเก่งโดนคิมหันษ์ดึงจนกระดุมหลุดสองเม็ดแรกขาด
“เฮียสู้ๆ นะคับ” หันไปบอกพร้อมส่งยิ้มหวานให้คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
รินทร์นั่งเล่นเกมส์ซักพักก็เงยหน้ามองคนรักที่หัวหมุ่นอยู่กับกองเอกสารตรงหน้า ไม่อยากงอนที่คิมหันษ์จำวันเกิดของตนไม่ได้ เพราะรินทร์เองก็จำวันเกิดของตัวเองไม่ได้เช่นกัน เพราะได้แค่นี้ก็ดีที่สุดแล้วเฮียคนเดิมของหนูกลับมาแล้ว
คนตัวเล็กละสายตาจากคิมหันษ์มาสนใจสร้อยข้อมือทองคำขาวของตัวเองแล้วใช้นิ้วชี้แตะไล่เบาๆ ไปบนจี้รูปดอกไม้
‘สวยจัง’
………………
หลังจากเสร็จธุระที่บริษัทคิมหันก็มุ่งหน้าพารินทร์กลับ คนตัวเล็กเมื่อขึ้นมาบนรถก็หลับปุ๊ย ริมหันษ์มองแฟนเด็กด้วยความเอ็นดู
“เฮียนี่มันไม่ใช่ทางกลับคอนโดนี่ค๊าบบบ” ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเมื่อเห็นว่ารถคันหรูแล่นเข้ามาจอดในห้างหรู่แห่งหนึ่ง
“เฮียขอแวะทำธุระแป๊ปก่อน หนูรอเฮียที่รถนะคับ เฮียจะรีบไปรีบกลับ” คนตัวเล็กพยักหน้ารับตอบกลับคนพี่ไป
คิมหันษ์หายเข้าไปในห้างไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมกับถุงใส่ของแบรนเนมสองใบ ก่อนจะเปิดประตูหลังวางไว้ โดยมีสายตาของคนจัวเล็กมองตาม
“เฮียกลับมาแล้วเหรอคับ”
“อืม กลับบ้านกันเถอะ” คิมหันษ์บอกแค่นั่นก่อนจะขับรถออกไป
…………………….
บ้านที่คิมหันษ์บอกคือบ้านของรินทร์ คนตัวเล็กเดินเข้าบ้านของตนโดยมีคิมหันเดินตามมาติดๆ
พอเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าในบ้านมีการจัดบรรยากาศเล็กๆ ให้เหมือนงานวันเกิด
“แฮปปี้เบิร์ดเดคับน้องรินทร์” โดยมีรักษ์ยืนร้องเพลงวันเกินและถือเค้กก้อนเล็กสีขาวอยู่ในมือข้างบนเค้กเขียนด้วยคำภาษาไทยว่า ‘
แฮปปี้เบิร์ดเดเเมวน้อยของพี่’
“งือ ขอบคุณงับ”
“หนูก็คิดว่าทุกคนจะลืม”
รักษ์มองน้องชายเลยไปมองคิมหันษ์ก่อนจะยิ้ม
ออกมา
“ใครจะลืมวันเกิดเ้าแมวขี้อ้อนลงเนอะคิมเนอะ”
“หนูมาอฐิฐานแล้วเป่าเทียนก่อนคับ”
“ขอบคุณนะคับ” คิมกันษ์รับเค้กไปวางไว้บนโต๊ะ รินทร์เลยถือโอกาศพุ่งเข้าไปกอดพี่ชายทันที
“หิวหรือยัง พี่ทำของอร่อยไว้รอหนูเยอะเลยคับ” รินทร์พยักหน้ากบอกคนพี่
“หิวงับบ”
เมื่อทางอาหารกันเสร็จ สองคนก็มานั่งทานเค้กกันที่ห้องรับแขก
“หนูกินเลอะ” คิมหันป้ายครีมเค้กออกจากปากของรินทร์
“งือ ก็มันอร่อยนี่คับ” คิมหันษ์ทำเพียงแค่มองแล้วยิ้มเอ็นดู
“อะพี่ให้” รักษ์ที่เดิมเข้ามาทีหลังนั่งลงตรงข้ามน้องชาย แล้วยืนถุงใบหนึงให้น้อง รินทร์ยกมือไหว้พี่ชายตนก่อนจะรับมากอดไว้
“เปิดดูซิว่าชอบไหม”
“หนูชอบทุกอยากที่พี่ทำให้”
“หึ หึ แกะดูก่อน” รักก็ยิ้มเอ็นดูน้องชาย มือเล็กค่อยๆ เปิดถุงแล้วหยิบเอาตุ๊กกตาหมีแบรนดัง ในถุงออกมา
“งือ หนูชอบงับบบพี่รักษ์ จะกอดทุกคืนเลย” รินทร์ทั้งดีใจที่พี่ชายซื้อของที่ตนชอบให้ ตุ๊กตาหมีตัวไม่ใหม่มาก
“แล้วไม่กอดเฮียเหรอ” คิมหันถามขึ้น รินทร์ยิ้มแล้วเชิดหน้าใส่
“ไม่ หนูจะกอดพี่หมี”
“ไม่กอดเฮียจริงอะ”
“จะกอดพี่หมี”
“เฮียจะน้อยใจแล้วนะนะ”
“ไม่” รินทร์ยิ้มออกมาเมื่อได้แกล้งคนรัก ซบลงบนอกของคิมหันษ์
“งือออ หนูก็กอดตุ๊กตา ส่วนเฮียก็กอดหนูไง” มือหนากระชับเอวบางให้คนตัวเล็กเข้ามาใกล้ๆ
“หอมแก้มน้อง” พูดแล้วแล้วก้มลงกดจมูกลงบนแก้มใส่ ดวงตาคมที่เงยหน้าขึ้นมาจากแก้มน้องทันได้เห็นสายตาของรักษ์ที่กำลังมองมา ที่ตน อยู่ก่อนแล้ว ไม่เข้าใจว่ามันเป็สายตาแบบไหนมองเห็นแค่ประกายบางอย่างอยู่ในดวงตาคู่ใส่คู่นั่น ก่อนที่รักษ์จะเซหลบสายตาคิมหันษ์ไปซะก่อน
“อือ เดียวพี่มานะ คุยกันไปก่อน” รักษ์ลุกขึ้นเดิมออกมา ทำให้คิมหันษ์ที่มองตามอยู่ก่อนแล้วลุกตามออกมาเช่นกัน
“หนู เฮียไปห้องน้ำ เดียวเฮียมานะ” คิมหันษ์ที่เดิมตามรักษ์มาติดๆ
“รักษ์”
“คิม ตามมาทำไม ทำไมไม่อยู่กับน้อง”
“รักษ์เป็อะไรอย่าเดินหนีเรา”
“เราปล่าว ไม่ได้เป็อะไรทั้งนั้นแหละ” รักษ์ดันแผงอกแกรงที่เดินเข้ามาจนชิดตน ทำให้แผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงห้อง
“อย่ามาโกหก”
“นี่คิม ถอยไปก่อน” มือเล็กยังคงดันอกแกร่งไว้
“เราไม่ถอย” พูดเสร็จก็ดึงมือเล็กทั้งสองที่ดันอกตนอยู่จับเอาไว้แล้วตรึงไว้กับกำแพงห้อง เสื้อตัวสั่นที่รักษ์ใส่อยู่เลิกขึ้นมาทำให้เห็นเอวคอด ร่างบอบบางดูเซ็กซีทั้งยังน่ากอดในเวลาเดียวกัน จนคิมหันษ์อดใจไม่ไหว
“นี่นายจะบ้าเหรอทำอะไร ปล่อยเราเดี่ยวนี้เลย” รักษ์เสียงเข้มดุคนตัวสูง เมื่อถูกดึงเข้ามาในอ้อมกอด
“เราบ้า ก็เพราะนายไง ” รักษ์ปล่อยให้คนเป็เพื่อนกอดตนอยู่แบบนั่นไปพักนึ่ง ก่อนจะบอกตัวเองว่าไม่ควรทำแบบนี้
“เรามีพี่ฟ้าอยู่แล้ว ส่วนนายก็มีน้องรินทร์อยู่ทั้งคนอย่าทำแบบนี้เลยนะคิม”
“หยุดพูดว่ามีคนอื่นได้ไหม หยุดบอกให้เราไปรักใครสักทีเถอะ” แรงกอดกระชับแน่นขึ้นจนทำให้มือบางทุบลงบนหลังของคิมหันษ์
“นี่ปล่อยก่อน”
“ไม่”
“คิม อือ นายอย่าเอาแต่ใจแบบนี่ซิ”
“ไม่ปล่อยหร่อก” ยังคงดือกอดร่างบางไว้แบบนั่น
“ปล่อยก่อนเราเจ็บ” เมื่อได้ยินว่าคนในอ้อมกอดเจ็บทำเอาคนตัวโตปล่อยร่างบอบบางทันที
“ขอโทษที่เป็แบบนี้ ขอโทษทีารู้สึกแบบนี้ แต่เรากำลังพยายามอยู่” คิมหันษ์บอกออกมาตามความจริง แต่กลับมองรักษ์ด้วยสายตาที่แสนเ็ปเพราะไม่อยากจะปิดบังความรู้สึกที่มีให้อีกต่อไปแล่ว
“พี่รักษ์ เฮียคิม ทำอะไรกันคับ” รินทร์ที่เห็นว่าสองคนเข้ามานานเกินไปแล้วเลยเดิมตามมา
“พี่กำลังจะออกไปพอดีคับ” เป็รักษ์ที่ตอบออกไปแล้วเดิมมาหาคนน้อง พาน้องเดินออกมาจากห้องครัว
คิมหันษ์ก็ได้แต่ถอนหายใจอละเดินตามหลังมา“คืนนี้นอนที่บ้่นนะ พี่ให้คนทำความสะอาดห้องหนูไว้แล้ว” รักษ์บอกน้องชายออกไป ก่อนจะเงยหน้ามองคิมหัน
“นายละคิม จะกลับเลยไหมหรือยังไงจะได้เตรียมห้องไว้ให้”
“ไม่ต้อง” คิมหันษ์ตอบออกไป
“เฮียไม่นอนนี่เหรอคับ อย่าขับรถกลับเลยนะมันดึกแลเวอันตราย”
“นอนคับนอน แต่ไม่ต้องเตรียมห้อง เฮียจะนอนกับหนู” บอกคนน้องออกไป รินทร์ทำเพียงยิ้มเขินๆ
เมื่อได้ยินแบบนั่นรักษ์รักษได้แต่นิ่งเงีนบไม่ได้ถามอะไรต่อ
“อะ อันนี้ของหนู” รินษ์มองไปที่กล่องของขวัญอันเล็ก ก่อนจะรับมาถือไว้
“แฮปปีเบิร์ดเดคับ” คิมหันษ์ก้มลงหอมไปที่หน้าผากของรินทร์ “หนูแกะเลยคับ” รินทร์ค่อยๆ แกะจองขวัญที่คนรักซื่อให้อย่าตั้งใจ เป็กล่องใบๆ เล็กที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษสีทองอย่างปราณีต ก่อนจะเปิดดูของข้างใน เป็ต่างหูรูปตัวซีไคว้
“ต่างหู” มือเล็ก ถือไว้แล้วหันไปยิ้มดีใจแล้วหอมไปบนแก้มของคิมหันษ์ทันที
“สวยจังเลยคับเฮีย ขอบคุณคับ” ยกมือขึ้นมาไหวเแนบออคนรัก คิมหันษ์กอดคนน้องไว้ในออกกอด
แล้วขยับหน้าเข้าไปกระซิบข้างหู “เฮียคิดไว้แล้วว่าหนูต้องชอบ” คิมหันขบกัดเบาๆไป บนติ่งหูเล็ก
“อะ” แต่สายตาคมกลับมองเลยคนน้องที่นั่งเกยตักตนอยู่ไปมองรักษ์แทน
“มีของนายด้วยนะรักษ์” คิมหันษ์บอกก่อนจะเลื่อนถุงแบรนเนมอีกใบนึ่งไปให้รักษ์ที่นั่งอยู่ตางข้า กันบนโซฟา
"เปิดดูซิ"
"ให้มาทำไมวันเกิดเราก็ไม่ใช่" เมื่อเห็นว่ารักษ์ไม่ยอมรับ ตนจึงหยิบออกมาเองแล้วดึงของข้างในออกมาส่งให้ เป็สร้อยคอเส้นสีทองแบรนดังยี่ห้อหนึ่ง รูปใบโคเวอร์ สี่แฉก แวววาวปะทะเข้าตากลมใส่ ทำให้รินทร์ก็หยุดสายตาไปมองสร้อยเส้นนั่นเหมือนกัน
"จะรับไปดีๆหรือจะให้เราใส่ให้" คิมหันยิ่มมุมปากเมื่อเห็นรักษ์ทำหน้าดุ ก่อนจะขำออกมาเมื่อมือบางยื่นออกมารับเอาไว้
"ก็แค่นั่น" เมื่อละสายตาจากรักษ์ก็กลับมาตระกองกอดคนน้องไว้
"มันเข้ากับนายนะรักษ์" คิมหันษ์บอกออกไปตามความคิด
260
