เทพมังกรครองพิภพไซอิ๋ว

“เป็นเพียงแค่แมลงที่ยังอยู่แค่ช่วงแปรลักขณา ยังริบังอาจมาจองหองต่อหน้าองค์ชายอย่างข้าได้ ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริงนะ！” การบ่มเพาะขอบเขตอสูรจะมีการแบ่งจากต่ำไปสูงเป็น： ช่วงรู้แจ้ง ช่วงโอสถอสูร ช่วงแปรลักขณา ช่วงเซียนอสูร อสูรปฐพี อสูรฟ้า อสูรวิญญู มหาอสูร เทพอสูร ปราชญ์อสูร…… และในทุกช่วงขอบเขตหลักยังมีแบ่งออกเป็นสี่ขอบเขตย่อย：ช่วงต้น ช่วงกลาง ช่วงปลาย ขั้นสูงสุด ช่วงหนึ่งขอบเขตใหญ่ ถือได้ว่ามีความแต่งต่างของพลังจนยากที่จะประมาณได้ เจวี๋ยหวู่หมิงที่อยู่ในขอบเขตช่วงแปรลักขณาขั้นสูงสุด และอ่าวเหมิงกลับเป็นถึงช่วงเซียนอสูรขั้นสูงสุด ขอบเรียกได้ว่าต่างกันถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่ ก็เหมือนกับความแตกต่างที่ราวฟ้ากับดิน อ่าวเหมิงได้หันเข้าหาเจวี๋ยหวู่หมิง ก็ได้ต่อกรกับเจวี๋ยหวู่หมิงเหมือนกับที่ต่อกรกับจิ้งจอกเพลิงบริสุทธิ์ก็มิปาน เหมือนกับเป็นเพียงแค่แมลงที่สามารถบีบให้ตายคามือได้อย่างง่ายดาย และอีกฝ่ายก็แทบจะไม่มีแม้แต่พลังที่จะตอบโต้เลยแม้แต่น้อย ดังนั้น อ่าวเหมิงถึงได้มีความมั่นใจที่จะพูดออกมาเช่นนี้ได้ อีกทั้งการประมือระหว่างเขากับเจวี๋ยหวู่หมิง จนรู้สึกไม่ต่างอะไรไปจากการที่ตัวเองกำลังข่มเหงรังแกเด็กน้อยคนหนึ่งอยู่ แทบจะไม่ได้ควรค่าที่จะเก็บมาใส่ใจแต่อย่างไร จนแทบจะเรียกได้ว่าน่าเบื่อหน่ายอย่างสุดแสน เวลานี้ เจวี๋ยหวู่หมิงแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะเอ่ยปากเปล่งเสียงออกมาก็ยังแทบจะไม่มี อวัยวะภายในลุกโชกโชนดั่งไฟมรสุม พลังชีวิตหลั่งไหลออกจากกายอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นอ่อนแออย่างไม่อาจควบคุมได้ ความตายราวกับได้เข้ามาใกล้เขาทีละก้าวทีละก้าว！ เจวี๋ยหวู่หมิงถึงอย่างไรก็ยากเกินจะต้านทานลิขิตสวรรค์ จนค่อย ๆ ดำดิ่งเข้าสู่ความสิ้นหวัง！ “เรากำลังจะ……ตายแล้วอย่างงั้นเหรอ?” เจวี๋ยหวู่หมิงเองก็ไม่ยินยอมพร้อมใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่อาจที่จะทำอะไรได้ ด้วยความแตกต่างของพลัง แล้วยังถูกเสริมเอาไว้ด้วยมนตราคาถาพิสดารสุดยั้งคาด หนึ่งพลังสยบสิบครา ที่กล่าวมาก็คือตอนนี้แล้วอย่างงั้นสินะ สภาพร่างกายที่ย่ำแย่ ถึงอย่างไรแม้แต่พญายมเทพเซียนก็ยังยากหยิบยื่นความช่วยเหลือ ถ้าหากให้เวลาแก่เขา ไม่แน่ว่าอาจจะยังสามารถใช้ปราณบริสุทธิ์ที่กักเก็บเอาไว้มาค่อย ๆ ทำการรักษาเยียวยา แต่ทว่าเขาเองก็ทราบดี อีกฝ่ายย่อมไม่ปล่อยให้เขามีโอกาสเช่นนี้อย่างแน่นอน ด้วยเจตจำนงที่เลือนรางของเขา แววตาสีเลือดที่แดงฉานกำลังจับจ้องมองเงาคนที่เข้ามาใกล้ ในใจค่อย ๆ ดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งหุบเหวที่ลึกมากขึ้น “ไม่ เราเจวี๋ยหวู่หมิงจะไม่มาตายแบบนี้แน่นอน ไม่ เราจะไม่มีวันยอมแพ้ เราจะต้องชนะ ใครขวางสยบผู้นั้น สวรรค์ขวางก็จะสยบสวรรค์！” และต่อให้ในเวลาที่เจวี๋ยหวู่หมิงรู้สึกได้ถึงกระแสพลังแห่งการเข่นฆ่าที่เข้ามาทางด้านหน้าอยู่นั้น และยิ่งมีแต่ความมุ่งมั่นและความต้องการที่จะมีชีวิตรอด จนโชคดีสามารถกระตุ้นระบบขึ้นมาได้ ในที่สุดตัวระบบก็มีเสียงดังขึ้นแล้ว： “ติ้ง！สัมผัสได้ถึงผู้อุปถัมภ์ตกอยู่ในวิกฤติคับขันของความเป็นตาย！มิติแลกเปลี่ยน……เปิดใช้งาน！” “เปิดใช้งานมิติแลกเปลี่ยน ยังขาดแต้มสะสมอีกทั้งหมดแต้มสะสมสิบหมื่นแต้ม แต้มสะสมไม่เพียงพอ……จึงไม่อาจเปิดใช้งานได้！” “ขอให้ผู้อุปถัมภ์รีบสะสมแต้มสะสมเป็นการด่วน ขอให้ผู้อุปถัมภ์รีบสะสมแต้มสะสมเป็นการด่วน……” คล้ายกับรู้ว่าเจวี๋ยหวู่หมิงตกอยู่ในอันตราย เสียงแจ้งเตือนของระบบได้ดังขึ้นภายในหัวไม่หยุดไม่หย่อน เหมือนกับเสียงที่คอยแจ้งเตือนถึงสถานการณ์คับขัน！ เจวี๋ยหวู่หมิงเปิดหน้าต่างสถานะจากระบบขึ้นมา แล้วมองเข้าไปที่แต้มสะสม วินาทีนั้นพลันเกิดความแตกตื่นขึ้นในใจ ก่อนหน้านี้ที่จำเป็นต้องทะลวงพลังก็ต้องใช้แต้มสะสมทั้งหมดสิบหมื่นแต้มอยู่แล้ว ถึงแม้ภายหลังจะส่งเผ่าอสรพิษออกไปเพื่อออกตามหาวัตถุสวรรค์สมบัติปฐพี เพื่อที่จะได้เสริมแต้มสะสมคืนมา แต่ก็ยังอยู่ในช่วงที่ห่างไกลไปจากคำว่าสิบหมื่นแต้มจนเกินไป ช่วงเวลาคับขันอย่างตอนนี้จึงพึ่งนึกถึงขุมสมบัติที่นางพญางูจิตบริสุทธิ์พันปีเก็บสะสมเอาไว้ ถึงกับแทบจะไม่มีแม้แต่ความลังเล ก็ได้โยนเข้าไปด้านในสถานีย้อนคืนไปในทันที “ติ้ง！ขอแสดงความยินดีกับผู้อุปถัมภ์ ได้ทำการย้อนคืนโคมไฟกระจก ได้รับแต้มสะสม 1000แต้ม” “ติ้ง！ขอแสดงความยินดีกับผู้อุปถัมภ์ ได้ทำการย้อนคืนกระบี่วิญญาณน้ำแข็ง ได้รับแต้มสะสม 800แต้ม” …… เสียงการแจ้งเตือนจากระบบยังคงดังขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน ในระหว่างที่ท่ามกลางขุมสมบัติยังได้แต้มของการย้อนคืนวัตถุสวรรค์สมบัติปฐพีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพียงแต่คล้ายกับว่ากลับมีเวลาที่ไม่ทันกาลมากพอแล้ว “ไม่ไหว ยังไงเราก็มีแต่ต้องถ่วงเวลาเอาไว้สักพัก” ยังพอมีความหวังอยู่ เจวี๋ยหวู่หมิงย่อมไม่มีทางที่มานั่งรอคอยความตายอยู่แบบนี้แน่นอน และเมื่อกัดเข้าไปที่ปลายลิ้น เพื่อฝืนทนระงับความเจ็บปวด จนเพียงพอที่จะทำให้มีสติฟื้นคืนกลับมากระจ่างแจ้งได้เล็กน้อย ประดั่ง แสงสายัณห์ของตะวันเรืองรอง[1]ก็มิปาน เขาพยายามดิ้นรนลุกขึ้นนั่งลง ใช้มือข้างหนึ่งยันไว้กับพื้น ก้มหัวลงต่ำ จนไม่อาจเห็นสีหน้าของเขาได้ชัด แต่กลับเพียงมองเห็นเลือดที่ไหลหยดหยาดออกมาในบางครั้งบางคราว ทันใดนั้น เขายิ้มขึ้นแล้วมา เสียงหัวเราะที่ยิ่งมาก็ยิ่งรุนแรงขึ้น จนท้ายที่สุดแล้วก็ได้กลายเป็นคลุ้มคลั่งขึ้นมา “ฮาฮาฮาฮา……” “เจ้าหัวเราะอะไรของเจ้ากัน！แท้จริงแล้วยังอับอายไม่พออีกงั้นหรือ นับแต่เกิดมาก็ไม่รู้จักดีชั่ว ข้ามีแต่จะต้อง……” อ่าวเหมิงกระชับง้าวฟางเทียนฮว่าที่อยู่ในมือ หมายที่จะเดินเข้ามายังทางด้านหน้า แต่พึ่งจะก้าวเข้ามาได้เพียงก้าวเดียว ทันใดนั้นก็ถึงกับต้องมีสีหน้าเปลี่ยนไป “หึหึ ในที่สุดเจ้าก็รู้สึกตัวแล้วงั้นเหรอ? ว่ามือขวาของเจ้านั้นไม่ใช่เป็นอาการชา บนผิวหนังที่คล้ายกับถูกแมลงกัดกินอยู่ก็มิปาน ทั้งเจ็บปวดทั้งแสบคัน จนโลหิตหยาดหยดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว……” เจวี๋ยหวู่หมิงถึงกับต้องกระแอ่มไอ อีกทั้งยังแฝงเอาไว้ด้วยเลือด เขาได้ลอบไหลเวียนพลังปราณบริสุทธิ์ที่กักเก็บเอาไว้อยู่ภายในมิติช่องว่าง ทางหนึ่งทำการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ ทางหนึ่งก็คอยถ่วงเวลาเอาไว้ เพียงแต่ว่าอาการบาดเจ็บของเขาในตอนนี้กลับสาหัสจนเกินไป การรักษาเยียวยายังคงจำเป็นที่จะต้องใช้เวลา ถึงอย่างไรก็ยังไม่อาจที่จะฟื้นคืนกลับมาในทันที แม้ในร่างมนุษย์จะไม่อาจทนทานต่อไปได้อีกแล้ว จึงทำได้แต่กลับคืนร่างเดิมเท่านั้น เขาที่เงยหัวงูขึ้น จับจ้องมองอ่าวเหมิงอย่างดุร้ายเอาเป็นเอาตาย พร้อมทั้งเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมาแล้วกล่าว : “เหอะเหอะ รสชาติของการโดนพิษคงจะไม่ได้ดีมากนักสินะ? นี่ก็คือโซ่ตรวนพิษชาดเส้นหนึ่งของข้า ถึงแม้จะไม่ได้เป็นหนึ่งในใต้หล้า แต่ก็ยังนับว่าเพียงพอที่จะทำให้ตัวเจ้าดับสูญได้! ฮาฮา การที่เจ้าสามารถถูกฝังเช่นนี้ เจ้าก็น่าจะพึงพอใจสมความปรารถนาแล้ว！ฮาฮา……แค่กแค่ก……ฮาฮา……” “เจ้า！เจ้ายังถึงกับกล้ามาวางยาพิษอีก？เจ้าลงมือทำเช่นนี้ต้องแต่เมื่อไหร่กัน? เหตุใดข้าถึงยังไม่ทันทราบได้? นี่……เป็นไปไม่ได้！！” อ่าวเหมิงถึงกับทอสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ในใจพลันเกิดความตึงเครียดขึ้นไม่อาจหยุดนิ่ง และหวนนึกถึงก่อนหน้านี้ว่าแท้จริงแล้วผิดพลาดในจุดใดกันแน่ เจวี๋ยหวู่หมิงเพียงหัวเราออกมาอย่างเย็นชา แน่นอนว่าย่อมไม่มีทางที่จะมอบคำตอบให้แก่เขาอยู่แล้ว ขอเพียงแค่สามารถที่จะสร้างเมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงสงสัยให้แก่เขาได้ เช่นนั้นเขาก็จะไม่ถูกฆ่าตายอย่างง่ายดายอย่างแน่นอน อ่าวเหมิงต้องไม่อาจทราบได้อยู่แล้ว เนื่องจากเป็นเพราะความลำพองของเขา ที่ถึงกับไม่แยแสสนใจต่อเจวี๋ยหวู่หมิง อีกทั้งแม้แต่จะระวังป้องกันก็ยังคร้านที่จะใส่ใจ จนเป็นเหตุนำไปสู่การต้องพิษเข้าสู่ร่างกายไปโดยปริยาย เปลวเพลิงของเนตรเทวะเพลิงอัคคีอย่างไรก็ทรงอำนาจกันอยู่แล้ว ที่เผาไหม้นั้นถึงอย่างไรก็ยังคงเป็นพลังแห่งทมิฬพิฆาตอัคคีแท้ อีกทั้งยังอัดแน่นเต็มไปด้วยคุณสมบัติของพิษ ทรงอำนาจสุดเปรียบปาน ที่น่าเสียใจก็คือความสามารถระหว่างทั้งสองที่แตกต่างกันจนห่างไกล เจวี๋ยหวู่หมิงจึงไม่อาจที่จะทำให้เขาตายได้ในทันที แต่ก็ยังสามารถสร้างบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ ทิ้งไว้ให้แก่เขาได้อยู่บางส่วน เพียงแต่ว่าอาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยนี้ กับการดำรงอยู่อย่างช่วงเซียนอสูรแทบจะไม่นับว่าเป็นอะไรได้เลย จนแทบจะไม่ต่างอะไรไปจากการถูกแมลงกัดเข้ามาทีละคำกันเลยทีเดียว เจวี๋ยหวู่หมิงที่รู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าคงจะไม่สามารถใช้ลูกไม้นี้ไปได้ตลอด ในใจก็ได้แต่ภาวนาให้เวลาผ่านไปเร็วขึ้นอีกหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง มุมปากยังคงยกเย้ยขึ้นมา คล้ายกับภาคภูมิในความสำเร็จอย่างเต็มอก... [1] อุปมาว่าสีหน้ากลับดูสดใสขึ้นก่อนที่จะตาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 37 ย้อนคืน

คล้ายกับเรื่องเทพมังกรครองพิภพไซอิ๋ว ที่คุณอ่าน

เทพมังกรครองพิภพไซอิ๋ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 37 ย้อนคืน

คล้ายกับเรื่องเทพมังกรครองพิภพไซอิ๋ว ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้