ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “ข้าเอง หวั่นชิวเจ้าเปิดประตูหน่อยเถิด ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย” โจวเอ้อร์เหนิงมองซ้ายมองขวาอยู่ด้านนอกกลัวจะถูกผู้ใดพบเข้า

        “มีสิ่งใดก็รีบพูดมาเถิดบุรุษและสตรีไม่ควรอยู่ด้วยกันตามลำพัง” สำหรับโจวเอ้อร์เหนิง…หลินหวั่นชิวมีเพียงความเย็นชาให้บุรุษผู้นี้ช่วยหลินซย่าจื้อใส่ร้ายเจ้าของร่างเดิมทั้งที่เขาเป็นฝ่ายตีสนิทกับเจ้าของร่างเสียเอง แต่พอหลินซย่าจื้อพาคนมาก็ใส่ร้ายว่าเจ้าของร่างเป็นคนยั่วยวนเขา!

        “หวั่นชิวเหตุใดเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าหวังดีกับเจ้านะ มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยเท่านั้นรีบเปิดประตูเร็วเข้าเถิด มิเช่นนั้นเจ้าจะได้เสียใจภายหลังเป็นแน่!” โจวเอ้อร์เหนิงร้อนใจเล็กน้อยคำพูดเริ่มหยาบคาย

        หลินหวั่นชิวยิ้มเยาะ “ถ้าเจ้าไม่พูดก็อย่ามาเสียเวลายืนขวางประตูบ้านข้าเจ้าก็รู้ว่าสามีข้านิสัยเป็นอย่างไรหากเขากลับมาแล้วรู้ว่าเจ้าเอาแต่ยืนอยู่หน้าบ้านไม่ไปที่ใด…โจวเอ้อร์เหนิง…อย่าโทษว่าข้าไม่เตือนเจ้าก็แล้วกัน!”

        โจวเอ้อร์เหนิงได้ยินดังนี้ก็ตัวสั่นไอ๊หยา เขาลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ทำกระไรบุ่มบ่ามไม่คิดเขาควรรอให้หลินหวั่นชิวออกจากบ้านก่อนค่อยหาโอกาสคุยกับนางสิ

        “เช่นนั้นข้าไปก่อนสองสามวันนี้ข้าไปที่หุบเขากัญชาหลังพระอาทิตย์ตกเป็นประจำเจ้าพอจะมาเจอกันได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยจริงๆสองพ่อลูกบ้านตระกูลหลินวางแผนจะปองร้ายเจ้า ข้าไม่มีเวลามาอธิบายรายละเอียดมากนักเจ้ามาด้วยนะ…”

        “ได้คืนวันพรุ่งข้าจะไป” หลินหวั่นชิวคิดแล้วก็ตอบ

        “คืนวันพรุ่ง?” โจวเอ้อร์เหนิงตื่นเต้นทันทีหากเป็นตอนกลางคืน เช่นนั้นเขา…

        นั่นสินะนายพรานเจียงเป็นผู้ใดกัน เวลาอยู่บนเตียงคงสนใจแต่ตัวเองเท่านั้นไม่รู้จักทะนุถนอมคนข้างๆ หวั่นชิวคงทนไม่ไหวเป็นแน่ เทียบกับนายพรานเจียงแล้วเขาอ่อนโยนกว่ามาก

        เราจะรู้ว่าผู้ใดดีก็ต่อเมื่อมีคนให้เปรียบเทียบ

        หากตอนนั้นหลินหวั่นชิวรู้ว่าตัวเองจะถูกขายให้บุรุษดิบเถื่อนเช่นนี้ไม่แน่นางอาจยอมเขาไปตั้งนานแล้ว

        น่าเสียดายจริงๆดอกไม้มีน้ำมีนวลดอกนี้ถูกนายพรานเจียงลิ้มลองเสียแล้ว

        “พี่เขย…ไม่สะดวกหรือ?”

        เสียงนุ่มนวลของหลินหวั่นชิวดังขึ้นในขณะที่กำลังคิด

        กระดูกโจวเอ้อร์เหนิงระทวยไปหมด

        “สะดวก สะดวกสิ!” เขากัดฟันตอบ “แต่อาจจะดึกเสียหน่อย” เขาต้องรอให้ภรรยาจอมโหดนั่นหลับเสียก่อนถึงจะหนีออกมาได้

        “แต่ว่าเจ้ามาได้หรือ?” โจวเอ้อร์เหนิงกังวลเล็กน้อยภรรยาสารเลวหลินซย่าจื้อเป็นสตรี กลางคืนไม่ได้ตื่นตัวขนาดนั้นแต่นายพรานเจียงไม่เหมือนกัน เขาล่าสัตว์มานาน ตื่นตัวกว่าคนทั่วไป

        “พรุ่งนี้เขามีงานกลางคืนไม่กลับบ้าน” หลินหวั่นชิวโกหก

        หากโจวเอ้อร์เหนิงมีเรื่องกระไรจริงๆเอาเวลาที่คุยกับตัวเองตอนนี้มาเล่าก็จบแล้วไม่ใช่หรือ?

        เขาแค่ต้องการเอาเปรียบ!

        นางยังไม่ทันไปตามตัวมาแก้แค้นให้เจ้าของร่างชายผู้นี้ก็เป็นฝ่ายมาหาเองอย่างทนไม่ไหวเสียแล้ว หลินหวั่นชิวมีหรือจะปล่อยไป?

        หลังจากไม่มีคนน่ารังเกียจมาตะโกนน่ารำคาญอยู่ด้านนอกหลินหวั่นชิวชงชาดอกไม้นั่งดื่มใต้แสงแดด ดื่มไปด้วย ท่องเสียนอวี๋ไปด้วยขณะเดียวกันก็นำผ้ากับไส้ในฝ้ายที่ซื้อมาก่อนหน้านี้มาทำผ้าห่มสองผืนในห้องหัตถการจะเข้าหน้าหนาวแล้ว อากาศเย็นขึ้นเรื่อยๆ สองพี่น้องเจียงต้องใช้หนึ่งผืนฝั่งนางเองต้องใช้หนึ่งผืนเช่นกัน

        จากนั้นเลือกทำเสื้อผ้าเพิ่มเสื้อกั๊กและปลอกสวมหัวเข่าสองสามชุดให้คนทั้งครอบครัวต่อหลินหวั่นชิววางแผนว่าอีกสักระยะค่อยให้พวกเขา

        นอกจากของชิ้นใหญ่อย่างเสื้อผ้าแล้วหลินหวั่นชิวยังใช้ผ้าที่เหลือมาทำถุงเท้า ผ้าเช็ดหน้า รองเท้าผ้าปูโต๊ะและผ้าม่าน ทำออกมาเยอะเป็นกองโต

        “ติ๊งต่องห้องหัตถการเพิ่มระดับแล้ว ต้องการอัพเกรดหรือไม่?”

        เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นกลางสมองหลินหวั่นชิวเลือกอัพเกรดทันที

        หลังอัพเกรดห้องหัตถการมีช่องใส่วัตถุดิบเพิ่มมาห้าช่องแต่ยังอยู่ในระดับต่ำทว่านอกจากจะมีช่องใส่วัตถุดิบเพิ่มมาห้องแล้วยังมีตัวเลือกให้ทำซ้ำ

        ทำซ้ำ?

        หลินหวั่นชิวสงสัยจึงตัดสินในลองดูนางคิดไปคิดมา นำ ‘คัมภีร์หลุนอวี่’ ออกมาใส่ในช่องแม่แบบใส่หมึกกระดาษที่เป็นวัสดุต่างๆ เข้าไปหลังจากเลือกทำซ้ำก็มีคัมภีร์หลุนอวี่อีกเล่มออกมา จำนวนหมึกกระดาษก็น้อยลดลง

         “หากไม่นับปัจจัยภายนอกของวัสดุที่แตกต่างกันผลิตภัณฑ์ที่สร้างออกมากับแม่แบบเหมือนกันแบบร้อยเปอร์เซ็นต์”

        หลินหวั่นชิวรีบเอาตำราทั้งสองมาเทียบกันอย่างทนรอไม่ไหวมองข้ามคุณภาพหมึกกับกระดาษที่ต่างกัน ส่วนที่เหลือล้วนเหมือนกันหมด!

        นางดีใจแทบบ้า!

        ฮ่าฮ่า…

        วันหน้าหาเงินด้วยวิธีทำซ้ำเช่นนี้เสียไม่ต้องทนคัดให้ลำบากอีกต่อไป!

        “หักเงินสิบหยวน”

        ให้ตายต้องเสียเงินด้วยหรือ ไม่รีบเตือนให้เร็วกว่านี้ล่ะมาบอกหลังทำไปเสียแล้วไม่เท่ากับเป็นกับดักหรือ?

        (ระบบ: แค่สิบหยวนขาดทุนก็ไม่ใช่ โดนหลอกก็ไม่เชิง ไปฮ่องกงหรือสิงคโปร์ไม่ได้…)   

        หลินหวั่นชิวคำนวณต้นทุนรู้สึกว่าขายให้ร้านหนังสือยังได้เงินอีกเยอะบ่นในใจเพียงครู่เดียวก็เริ่มวางแผนต่อเสียแล้ว

        นางเริ่มนึกเสียใจที่รีบมอบหนังสือให้เถ้าแก่หลิวไม่อย่างนั้นคงได้ทำซ้ำอีกหลายเล่ม!

        ก็ได้ยังต้องเขียนอีก เขียนของตู้ซิวจู๋ออกมาแล้วค่อยใช้วัสดุที่ต่างกันมาทำซ้ำขาย!

        หลินหวั่นชิวตัดสินใจเสร็จก็โยนเรื่องนี้ทิ้งไป

        เห็นว่ายังเช้าอยู่ก็ไปแขวนผ้าม่านให้ห้องตัวเองกับห้องหงหนิงปูผ้าบนโต๊ะที่ผุพัง เก็บกวาดบ้านให้สะอาด มองแล้วสบายตาเป็นอย่างมาก

        ก่อนหน้านี้นางซื้อแจกันดินเผามาจากในเมืองสองใบใบหนึ่งวางไว้ในห้องเด็กๆ อีกใบวางไว้ในห้องตัวเองกะว่าประเดี๋ยวออกไปวัดที่จะเก็บดอกฉู่จวี๋[1]ป่ากลับมาปัก

        พอสบายใจก็หยิบหนังสือออกมาคัดเนื่องจากห้องหัตถการของเสียนอวี๋เพิ่มระดับแล้วนางจึงอยากรีบคัดหนังสือออกมาทำซ้ำ จะหาเงินต้องรีบทำให้ไว!

        ไม่มีผู้ใดถือสาหากจะมีเงินเยอะอยู่แล้ว!

        การได้นอนบนกองเงินเป็นความฝันทั้งชาติที่แล้วและชาตินี้ของนาง!

        หน้าทางเข้าหมู่บ้านเจ้าหน้าที่นักการสองคนกับชายวัยกลางคนแต่งตัวสุภาพคนหนึ่งเดินลงมาจากรถม้าถามชาวนาที่อยู่ในนาใกล้ๆ ว่า “ลุงบ้านเจียงหงหย่วนไปทางใด?”

        คนในหมู่บ้านแค่เห็นเจ้าหน้าที่จากทางการก็เข่าอ่อนเกือบจะคุกเข่าลงพื้น “ใต้เท้าบ้านเขาอยู่ทางโน้นขอรับ…” ทีท่าว่าข่าวลือจะเป็นจริงสินะเจียงเหล่าต้าคบค้ากับโจรเป็นแน่ ไม่อย่างนั้นเจ้าหน้าที่จะมาหาเพราะเหตุใด?

        “น้องเล็กรีบวิ่งไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน บอกว่ามีเจ้าหน้าที่มาบ้านนายพรานเจียง!”

        “ได้ข้าจะไปตามท่านปู่เดี๋ยวนี้”

        เด็กคนหนึ่งวิ่งไปทางบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเหมือนเป็นบ้าทุกคนที่กำลังทำงานในทุ่งนาหยุดงานในมือกันหมดคอยเดินตามเจ้าหน้าที่นักการอยู่ไกลๆ คุยกระซิบกระซาบกันเสียงเบา

        พนักงานกับนักการจากที่ว่าการอำเภอเห็นชาวบ้านกลุ่มนี้หน้าซีดเมื่อเห็นตัวเองก็พอใจดูสิ นี่คือบารมีของข้าราชการ!

        พวกเขาเลือกบุรุษชราคนหนึ่งออกมานำทางให้กลับขึ้นรถม้าตามอยู่ด้านหลัง

        เมื่อพวกเขาเข้าหมู่บ้านในหมู่บ้านก็ปั่นป่วนโกลาหลไปเสียหมด

        บ้านเหล่าหลินได้ยินข่าวก็ดีใจมากรีบตามชาวบ้านไปบ้านตระกูลเจียง

        หลินซย่าจื้อคิดในใจเรื่องที่เจียงหงหย่วนสมคบคิดกับโจรต้องกระจายออกไปเป็นแน่ คนจากอำเภอจึงมา

        หึบุรุษอัปลักษณ์อย่างเจ้ากล้ารังแกข้าดีนัก รอโดนขังคุกและตัดหัวได้เลย!

        ส่วนนังแพศยาหลินหวั่นชิวตอนนี้หน้าตามีน้ำมีนวลเช่นนั้น ขายเข้าซ่องน่าจะมีราคาถึงห้าสิบตำลึง

        เชิงอรรถ

        [1] ดอกฉู่จวี๋(雏菊) หมายถึง ดอกเดซี่