ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 45

        สังหารบอสรัง

        เดย์รอดพ้นความตายอย่างหวุดหวิดเมื่อกี้เขาเกือบจะโดนการโจมตีของบอสสังหารตายไป

        แต่ถือว่ายังโชคดีชายผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าใช้พลังเวทออกมาได้ทันเวลา

        ความสามารถของมันพลังเวทย์ที่แผดพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดีดร่างกายเดย์ออกมาจากจุดนั้นทำให้รอดพ้นการโจมตีของบอส

        เดย์เกรนออกมาจากจุดนั้นหลายเมตร

        ร่างกายของเขากระเด็นเกลือกกลิ้งไปกับพื้นก่อนที่จะรีบลุกขึ้นมาตั้งหลักอย่างรวดเร็วร่างกายกระโดดขึ้นมาอยู่ในท่าทางตั้งหลักดวงตามองตรงไปด้านหน้า 

        เขามองตรงไปยังผลลัพธ์ของการโจมตีที่พุ่งทะยานออก

        ในตอนนี้ร่างของบอสโดนพันธนาการเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนสีขาวขนาดใหญ่มันไม่สามารถขยับ

        เดย์มองเห็นร่างกายของบอสเป็นเช่นนั้นยกยิ้มขึ้นที่บริเวณมุมปากอย่างรวดเร็ว

        “ ยอดเยี่ยม!!! ”

        “ ร่างกายของบอสโดนพันธนาการเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบถ้าเป็นแบบนี้” เดย์มองเห็นถึงโอกาสที่มันปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าของตนเอง

        เขาหันไปมองหาคุณคิน จากนั้นก็ทำการพยักหน้าส่งสัญญาณออกไปอย่างรวดเร็ว

        หลังจากที่ได้รับสัญญาณทั้งสองรู้ซึ้งกันและกันว่าตัวเองจะทำอะไร

        คุณคินยกคันธนูของตนเองขึ้นมาจากนั้นก็หยิบลูกธนูเวทย์ที่ถูกส่งมอบมาก่อนหน้านี้ขึ้นทันที 

        หลังจากนำเอามันขึ้นมาก็เตรียมพร้อมจะยิงออกไปบริเวณด้านหน้าเขาเล็งเป้าหมายไปที่เจ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเอง 

        เดย์ทำเช่นเดียวกันแต่ว่าร่างกายของเขาที่กำลังยืนอยู่ไม่ได้หยิบธนูขึ้นมา

        ในตอนนี้เปิดช่องว่างของกระเป๋ามิติออกมาบริเวณข้างกายจากนั้นก็หยิบลูกธนูเวทย์ออกมาหนึ่งลูก

        เท้าทั้งสองข้างของเขาเหยียบลงที่พื้นมีเท้าซ้ายที่ก้าวไปด้านหน้าเล็กน้อย  ร่างกายเอนตัวไปบริเวณด้านหลัง

        เดย์รวบรวมพลังเวทเข้าไปภายในธนูเวทย์ที่กำอยู่ภายในฝ่ามือของตนเอง 

        เดย์และคินปล่อยการโจมตีของตนเองออกไปด้านหน้า

        คุณคินปล่อยลูกธนูของตนเองพุ่งตรงไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วลูกธนูเวทย์ถูกยิงออกไปด้วยความรวดเร็วพุ่งตรงใส่ร่างของบอส

        เดย์แบบเดียวกันแต่เขาง้างมือของตนเองอย่างเต็มแขนเหวี่ยงการโจมตีออกไปบริเวณด้านหน้า

        การโจมตีทั้งสองรุนแรงถูกห่อหุ้มด้วยพลังเวทย์อันแต่บอสที่มีพละกำลังภายในร่างกายที่ถูกเพิ่มเติมขึ้นมาของการใช้งานสกิลปลดลิมิตเตอร์การเหวี่ยงลูกธนูออกไปมันพุ่งทะยานเป็นเส้นตรงเข้าใส่ร่างกายของบอสด้วยความรุนแรงมากกว่า

        “ ตรึง!!!! ”

        การโจมตีทั้งสองพุ่งตรงเข้าไปปะทะร่างกายของบอร์ดอย่างเต็มแรง

        “ร่างของบอสที่โดนพันธนาการเอาไว้ ร่างกายของมันโดนการโจมตีเข้าไปอย่างเต็มๆ”

        “ ย๊าก!!! ”มันส่งเสียงกรี๊ดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด

        ร่างกายในตอนนี้ของมันโดนพันธนาการเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนสีขาวที่ถูกสร้างขึ้นจากพลังเวทย์ทำให้มันไม่สามารถขยับร่างกายของตนเองได้

        ตอนนี้ก็ได้แต่ส่งเสียงกรี๊ดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดหลังจากโดนการโจมตีเข้าไปอย่างเต็มๆ

        เดย์มองเห็นมันส่งเสียงกรีดร้องแต่ว่ายังไม่เขากัดฟันของตนเองแน่น “ ขาดอีกนิดหนึ่ง ”

        “ ถ้าแบบนั้น… ” 

        เดย์ใช้มือของตนเองล้วงเข้าไปภายในกระเป๋ามิติอีกครั้งนำลูกธนูอีกดอกหนึ่งออกมา

        หลังจากที่ลูกพันูเวทถูกถือเอาไว้ภายในมือเขาทำแบบเดิมตั้งท่าเตรียมพร้อมจะปามันออกไป

        แต่ในครั้งนี้ก่อนที่จะปามันออกไปมันแตกต่างออกไปเล็กน้อย

        เดย์ที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะเป่ามันออกไปบริเวณด้านหน้าเขารวบรวมพลังเวทของตัวเองเข้าไปภายในลูกธนูจากนั้นก็ใช้สกิลเวทเปลวเพลิงระดับต่ำปลดปล่อยและแปรเปลี่ยนเวทย์มนตร์ให้กลายเป็นเปลวเพลิง

        เปลวเพลิงห่อหุ้มลูกธนูภายในมือเดย์ 

        “ ทักษะการประยุกต์เวทย์มนตร์ ”

        “ ถ้าเป็นแบบนี้!!!! ”

        “ ตายซะ!!! ”เดย์กัดฟันของตนเองแน่นเหวี่ยงการโจมตีของตนเองออกไปอย่างเต็มแรง

        ลูกธนูที่ถูกห่อหุ้มด้วยเวทเปลวเพลิงพุ่งตรงทะยานเข้าใส่ร่างของบอสที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        เมื่อมันพุ่งตรงเข้าไปกระแทกเข้าที่กลางร่างกายของบอสอย่างเต็มแรง“ ปั้ง!!!  ”

        แรงปะทะอันรุนแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งบริเวณหลังจากที่การโจมตีถูกปล่อยออกไปกระแทกใส่ร่างกายของบอสมันส่งเสียงกรีดร้องเป็นวาระเฮือกสุดท้าย

        ก่อนที่เสียงร้องนั้นจะค่อยๆสงบลงร่างกายของมอสเตอร์ที่อยู่บริเวณด้านหน้าค่อยๆร่วงลงที่พื้น

        พลังชีวิตของมันค่อยๆมอดดับลงอย่างช้าๆ

        ร่างของมอนสเตอร์ที่อยู่บริเวณด้านหน้าสิ้นใจตายเรียบร้อยแล้ว

        เดย์ที่กำลังยืนอยู่ส่งเสียงหายใจหอบดวงตาของเขามองตรงไปที่ร่างของมอนสเตอร์ที่เหลือเพียงแค่ร่างไร้วิญญาณก่อนที่มันจะค่อยๆสลายกลายเป็นพลัง

        “ ตึ้ง!!! ตึ้ง!!! ตึ้ง!!! ” 

        เสียงนั้นมันดังเข้ามาภายในหัวพร้อมกับข้อความจากระบบที่มันปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้า

        [ ระบบ :ท่านได้สังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 400 หน่วย ]

        [ ระบบ :ท่านได้รับโบนัสจากการสังหารมอนสเตอร์ได้รับSP 800 หน่วย ]

        [ ระบบ : เควสสังหารบอส ระดับ สกิลระดับโกลด์ [Gold] ]

        [ เงื่อนไขเควสสังหารบอสอสูรยักษ์แมลงเปลือกขาว   ]

        [ ของรางวัลได้รับค่าSP 1200 หน่วย ]

        [ ของรางวัลได้รับแพ็คเกจสุ่มสกิล 4 อัน ]

        [ ถ้าทำไม่สำเร็จตาย!!! ]
 

        ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าแจ้งเตือนอย่างชัดเจนว่าเขาสามารถทำภารกิจในครั้งนี้ได้สำเร็จแล้ว

        ในตอนนี้สามารถทำภารกิจได้สำเร็จเป็นการยืนยันได้อย่างชัดเจนว่ามอเตอร์ที่อยู่ด้านหน้าตายไปเรียบร้อยแล้ว

        ข้อความที่ปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าเป็นตัวยืนยันได้เป็นอย่างดี

        เดย์ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าาสภาวะปลดลิมิตเตอร์ถูกปิดใช้งาน

        [ ระบบ :ทำการปิดใช้งานสกิลปลดลิมิตเตอร์]

        เดย์เลือกที่จะเป็นคนปิดใช้งานมันก่อน

        ในตอนนี้แม้ว่ามันจะยังไม่หมดเวลาแต่มันเองก็กลืนกินพลังและภาระของร่างกายของเขาเป็นอย่างมาก

        เดย์ค่อยๆหย่อนร่างกายของตนเองนั่งลงไปที่พื้น”“ ตู้บ!!! ” 

        ร่างกายหย่อนก้นนั่งลงไปที่พื้นดวงตามองตรงมาที่ข้อความจากระบบที่มันปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้า

        “ ในที่สุดก็จบสักทีเจ้านี่น่าจะเป็นบอสใหญ่ของสถานที่แห่งนี้”

         “ การสังหารมันได้ก็แสดงว่าคงจะสามารถออกจากสถานที่แห่งนี้ได้อย่างปลอดภัยแล้วสินะ” 

        “ แต่ว่าแต้มพอยท์มหาศาลที่ได้รับมานี่มันอะไรกัน” เดย์ยังคงแสดงไปหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่อยู่ด้านหน้าของตนเอง

        แถมพอยท์ที่ได้รับมามันเป็นแต้มพอยท์จำนวนมหาศาล

        คุณคินรีบวิ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วมาหยุดลงบริเวณด้านหน้าของเดย์แล้วถาม“ เป็นยังไงบ้างไม่บาดเจ็บใช่รึเปล่า? ”

        เดย์ใช้ดวงตาของตนเองมองตรงที่บริเวณหน้าท้องที่โดนการโจมตีไปหนึ่งครั้ง“ เลือดออกเล็กน้อยครับบาดแผลเข้าไปไม่ลึกไม่ได้อันตราย   ”

        “ เพียงแค่ร่างกายเหนื่อยล้ากว่าปกติเท่านั้น ”

        “ พวกเราสามารถสังหารมันได้แล้วเพราะแบบนั้นภายในสถานที่แห่งนี้ที่ต้องระวังก็มีเพียงแค่พวกมอเตอร์ระดับต่ำ”

        “ แล้วชายคนนั้น ”เดย์มองตรงไปที่ชายผมทองที่ยื่นมือช่วยเหลือเขา

        เมื่อมองตรงไปก็พบเห็นว่าชายผมทองคนนั้นที่กำลังอยู่บริเวณด้านหน้าร่างกายของมันก็นั่งลงที่พื้นเช่นเดียวกัน

        ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

        เดย์เห็นได้จากสายตาคนผู้นั้นใช้พลังเวทภายในร่างกายของตนเองจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือเลยแม้แต่น้อย

        เพียงแค่มันยังคงประคองสติเอาไว้ได้ก็ถือว่ามันเป็นคนที่เก่งมากแล้ว  

        “ แล้วในตอนนี้พวกเราจะทำไม่ต่อ? ” เวนดี้ถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

        “ ร่างกายของเดย์เป็นแบบนี้ดูเหมือนว่าพวกเราจำเป็นต้องพักที่สถานที่แห่งนี้ก่อนอย่างน้อยก็ทำให้เขาร่างกายดีขึ้นในระดับหนึ่งก่อน” 

        “ จริงอยู่ที่ว่าการเข้ามาสถานที่แห่งนี้มันคือการตามหาพรรคพวก”

        “ แต่ด้วยสภาพแบบนี้ถ้าเราฝืนเดินทางไปก็คงจะโดนมอนสเตอร์โจมตีอย่างแน่นอน” คุณคินออกความคิดเห็น

        นั้นถือว่าเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง จึงอยู่ที่ว่าสามารถสังหารบอสของรังมอนสเตอร์แห่งนี้ได้

        แต่ว่าภายในสถานที่แห่งนี้ก็ยังมีมอสเตอร์เหลืออยู่อีกเป็นจำนวนมากเพราะแบบนั้นถ้าพวกเขาออกเดินทางตามหาคู่ของตนเองโดยที่สภาพร่างกายไม่พร้อมสิ่งเดียวที่จะโดนก็คือโดนพวกมอนสเตอร์เหล่านั้นโจมตีจนตาย 

        “ อย่างที่คุณคินบอกนั่นแหละตอนนี้พวกเราควรพัก”

        “ ไม่ว่าจะสถานการณ์เป็นยังไงพวกเราเองก็ควรเอาชีวิตของตัวเองเอาไว้ก่อน”เดย์เห็นด้วยกับความคิดเห็น

        ในขณะที่กำลังสนทนากันอยู่นั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากไกลๆ “คุณคินครับ!!! ” 

        เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลังพวกเขายืนยันได้อย่างชัดเจนนั้นเป็นเสียงของคิว

        จบบท