เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

​

"เจ้ามาเป็นลูกศิษย์ของข้าเถอะ ใช้เวลาไม่นาน รับรองวรยุทธของเจ้าจะเก่งกว่าคนที่ฝึกมานับสิบๆ ปีเลยทีเดียว"เซียงเหลียงคว้ามือหานเทียนเสียงไว้แน่น

หานเทียนเสียงหาได้สนใจไม่ เขากลับมองเป็นเรื่องตลก

"ปล่อยข้าเถอะ ข้าจะรีบไปเตรียมตัวออกเดินทาง"หานเทียนเสียงพยายามแกะมือออก

"ท่านลุงคะ เทียนเสียงเขาไม่ชอบฝึกยุทธหรอก ถ้าชอบล่ะก็ เขาเข้าสำนักข้าตั้งนานแล้ว" เฟยฮุ่ยรู้สึกขัน ที่มีคนจะรับหมอยาฝึกหัดคลั่งสมุนไพรและบ้าตำรายา อย่างหานเทียนเสียงเป็นศิษย์

"หึหึ ข้ามีวิธีเกลี้ยกล่อมเขาก็แล้วกัน แต่ว่าข้าขอร้องเจ้าช่วยออกไปก่อนได้ไหม" เซียนเหลียงขอให้เฟยฮุ่ยออกไปก่อน

"งั้นข้าขอตัวก่อนนะ เผื่อว่าศิษย์กับอาจารย์ เขามีเรื่องความลับในสำนักจะคุยกัน ฮ่าๆ" เฟยฮุ่ยไม่เห็นความเป็นไปได้

"เดี๋ยว! เฟยฮุ่ย รอด้วย ..ไปซะแล้ว" หานเทียนเสียงกวักมือให้นางรอก็ไม่ทัน

"มาท่านลุง คุยก็คุย ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าท่านจะเกลี้ยกล่อมข้าได้อย่างไร" หานเทียนเสียงขยับมานั่งใกล้ๆ กับเซียนกระบี่

"เมื่อครู่ข้าลองจับชีพจรเจ้าดูแล้วอ่ะนะ ร่างกายให้เจ้าเหมาะกับการฝึกยุทธเลยทีเดียว" เชียงเหลียงชื่นชมร่างกายของเขา

"ท่านแกล้งชมข้า หวังให้เป็นลูกศิษย์ละสิ" 

"เฮ้ย ข้าไม่ทำบ้าเช่นนั้นหรอกจะเอาคนร่างกายอ่อนแอไปฝึกวิชาของข้า..ก็ตายกันหมดน่ะสิ... ว่าแต่บรรพบุรุษของเจ้าเคยเป็นนักรบหรือว่าพวกแม่ทัพมาก่อนใช่หรือเปล่า" เซียนกระบี่เซียงเหลียงสงสัยอยู่เหมือนกันเพราะโครงสร้างร่างกายเหมือนพวกนักรบมากกว่าหมอยา

"ข้าแซ่หาน ท่านก็น่าจะรู้นี่ จะล้อข้าเล่นหรือไง แต่ว่ามันแปลกหรือไร บรรพบุรุษของใครๆ ก็ต้องผ่านสนามรบกันมาแล้วทั้งนั้นแหละ" หานเทียนเสียงยอมรับว่าเคยเห็นสมบัติที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษที่เป็นนักการทหาร แต่เขาสนใจเรื่องรักษาโรคมากกว่าการสู้รบ

"อืม แล้วเจ้าเป็นหมอยา ก็คงต้องลองชิมยาสมุนไพรอยู่บ้างตั้งแต่เด็กใช่ไหม?" เซียงเหลียงซักต่อ

"ก็กินเรื่อย เพราะบิดาข้าสอนให้ชิม แต่เฉพาะอันที่ไม่มีพิษนะ" หานเทียนเสียง เรียนวิชาแพทย์ ใช้ประสาททุกส่วนรับรู้ตัวยาเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

" มิน่าเล่า เจ้านี่มันองค์ประกอบครบถ้วน เหมาะที่ข้าจะรับเป็นศิษย์ได้อย่างดีจริงๆ"

" ข้าไม่เหมาะอยู่อย่างเดียวเท่านั้นแหละท่านลุง" หานเทียนเสียงสบตาเซียนกระบี่ด้วยตั้งใจจะแจ้งให้ชัดเจน

"อันใดเล่า" เซียนกระบี่สงสัย

"ก็ใจข้านี่อย่างไรเล่า ข้าไม่ชอบ! ท่านได้ยินไหมว่าข้าไม่ชอบ!!" หานเทียนเสียงแทบจะตะโกน

"โอ๊ะๆ พอๆ เจ้าจะพูดดังไปเพื่อ ข้าคุยกับเจ้าดีๆ ยังไม่ได้บังคับอะไรเลย" เซียนกระบี่รู้สึกแสบแก้วหู

"งั้นข้าไปได้แล้วใช่ไหม?" หานเทียนเสียงลุกยืน เตรียมจะไปจากที่นี่

"เดี๋ยว..ช้าก่อน..ให้ข้าถามอะไรเจ้านิดนึง"

"ว่ามาท่านลุง ท่านนี่ไม่เหมือนคนที่เพิ่งฟื้นจากความตายเลยนะ" หานเทียนเสียงกลับมานั่งฟังเซียนกระบี่พูดต่อ

"หึหึ สำหรับจอมยุทธนี่เรื่องเล็ก แต่ว่าขอร้องล่ะเจ้าหนุ่ม ข้าไม่อยากให้วิชาข้าสาบสูญไปไวเข่นนี้"

"ท่านสอนคนอื่นเถอะนะ"

"พวกเจ้ากำลังถูกกองกำลังมหาศาลตามล่ามาใช่ไหม เพราะถ้าแค่โจรทั่วไป แม่หนูเฟยฮุ่ยคงไม่บาดเจ็บภายในมาขนาดนี้ เกิดจากการโคจรพลังขั้นสูงติดๆ กัน และที่สำคัญยังมาสู้กับข้าอีก  หากอนาคตเจอศัตรูพวกเจ้าดักรอข้างหน้า บอกเลยว่ารอดยาก ซี้แหงแก๋ ฮ่าๆ" เซียนกระบี่เพียงประมือกันก็รู้ว่านางบาดเจ็บแต่เก็บอาการไว้

"เฟยฮุ่ยเจ็บมาก่อนหน้านี้เหรอ ทำไมข้าไม่รู้" หานเทียนเสียงถึงกับอึ้ง

"เจ้าจะรู้ได้ยังไงเล่า เจ้าไม่รู้วรยุทธ และที่สำคัญนางยังโคจรลมปราณช่วยคนอื่นทุกวัน นางถึงไม่หายสักที" เซียนกระบี่ล่วงรู้ทุกอย่างสมฉายาเซียน

"ข้ารู้แล้วนางช่วยพี่หนิงเฟิ่งเดินลมปราณฝึกวรยุทธทุกคืนเลยนี่" หานเทียนเสียงพอจะเดาสาเหตุได้แล้ว

"ฮ่าๆ นางรู้แต่ก็ฝืน คงหวังให้เจ้าหนิงเฟิ่ง เป็นกำลังช่วยนางรับมือล่ะสิ แต่ข้าว่ามันไม่พอหรอก เพราะนางอ่อนแอลง รับรองพ้นหมู่บ้านไปก็เจอดักรอแน่นอน มันเป็นทุ่งราบ ไร้ทางหนี ไร้ที่ซ่อน ตายยกขบวนแน่นอน" เซียนกระบี่ขู่ไม่เลิก จนหานเทียนเสียงเริ่มกลัวว่าเฟยฮุ่ยจะเป็นอันตราย ส่วนตนเองนั้นขอเพียงเฟยฮุ่ยปลอดภัยเขายอมทำทุกอย่าง

"ว่าอย่างไร สนใจเป็นศิษย์ข้าขึ้นมาบ้างหรือยังล่ะ ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไรนะ ข้าจะตอบแทนพวกเจ้าเผาเครื่องเซ่นไหว้ไปให้ก็แล้วกันนะ" เซียนกระบี่ทำท่าไม่ง้อแล้ว

"แล้วเวลาแค่นี้ ข้าจะเก่งขึ้นทันเหรอ" หานเทียนเสียงสอบถามความเป็นไปได้

"ข้าสัญญา ด้วยฉายาของข้าเลย เจ้าจะสำเร็จวิชาของข้าภายในสามวัน เจ้าตามไปช่วยคนรักของเจ้าได้ทันแน่" เซียนกระบี่รับประกันผล

"ถ้าเช่นนั้น..ก็ได้ ข้าต้องทำสิ่งใดก่อน" หานเทียนเสียงยอมทุกอย่างแล้วเวลานี้เพื่อรักษาชีวิตของเฟยฮุ่ย

"เจ้าโง่! คำนับอาจารย์ก่อนสิ ฮ่าๆ ฮ่าๆ แหม ถูกใจๆ" เซียงเหลียงถูกอกถูกใจลืมความเจ็บปวดสิ้น

《《《《《《《 》》》》》》

มีอีบุ๊คนะ

https://www.mebmarket.com/ebook-187974-