ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        หวังชียืนอยู่ท่ามกลางชาวบ้านหมู่บ้านหวังเขาชี้ไปทางสตรีตั้งครรภ์ผู้นั้นก่อนเอ่ยเสียงดังว่า“พวกเราทุกคนมาช่วยกันเป็นพยาน รับรองว่าภรรยาของหวังเฮ่ามิได้บังคับสตรีผู้นี้ให้ทานยาถอนพิษหากภายภาคหน้าทารกในครรภ์ของนางคลอดออกมาเป็นคนพิการ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับภรรยาของหวังเฮ่า”

        “ได้!”

        “พวกเราเห็นด้วยตาของตนเอง”

        มีคนในตระกูลหวังเอ่ยกับเจ้าของเกวียนลาทั้งสามว่า“พี่ชายทั้งสาม เมื่อครู่ท่านเองก็เห็นแล้ว พวกเรามาช่วยเป็นพยานให้หลี่ซื่อเถิด”

        เจ้าของเกวียนลาทั้งสามหันมาสบตากันและกันก่อนจะพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดกัน หนึ่งในนั้นเป็นเจ้าของเกวียนลาผู้มีใบหน้ากลมเกลี้ยงเขาเอ่ยว่า “ชาวบ้านจากหมู่บ้านหูมาขอความช่วยเหลือหลี่ซื่อยื่นมือเข้าช่วยชาวบ้านหมู่บ้านหูถอนพิษ พวกเราทั้งสามล้วนเห็นเป็นพยานหลังจากนี้ชาวบ้านหมู่บ้านหูจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับหลี่ซื่อ”

        เจ้าของเกวียนรูปร่างสูงผอมเอ่ยว่า“ไม่ว่ายาถอนพิษที่หลี่ซื่อให้จะได้ผลหรือไม่ หลี่ซื่อก็ถือว่ามีเมตตาแล้ว”

        เจ้าของเกวียนที่ใบหน้าดำมีนิสัยเก็บตัวไม่ค่อยพูด เขาเองก็เอ่ยปากเสียงดังออกมาว่า “ดี” คำหนึ่งเช่นกัน

        “พวกเราจะไม่เนรคุณท่านหมอเทวดาหลี่แน่นอน”บุรุษผู้มีใบหน้าเหลี่ยมเกรงว่าทุกคนจะไม่เชื่อ เขาเอ่ยเสริมว่า “ข้าหูต้าไห่ขอสาบานต่อหน้าฟ้าดินหากข้ามีใจคิดร้ายต่อท่านหมอเทวดาหลี่ ขอให้สวรรค์ลงทัณฑ์ ให้ฟ้าผ่าไม่ตายดี”

        ชาวบ้านในหมู่บ้านหูต่างทยอยสาบานตามทีละคนรวมทั้งสตรีตั้งครรภ์คนนั้นด้วย

        หลี่ชิงชิงชี้ไปทางถังไม้ที่บรรจุน้ำร้อนๆต้มใหม่ๆ ที่หวังเยวี่ยยกเข้ามา นางเอ่ยกับชาวบ้านหมู่บ้านหูว่า “น้ำร้อนมาแล้วพวกท่านมาดื่มน้ำก่อน เติมปริมาณน้ำให้ร่างกายสักหน่อย น้ำร้อนยิ่งรอให้เย็นลงสักครู่ค่อยดื่มเจ้าค่ะ”

        ณ สวนในเรือนหลัง

        หลังจากที่หม่าเซี่ยงหนานเล่าเรื่องราวที่หลี่ชิงชิงช่วยเหลือชาวบ้านหมู่บ้านหูเรียบร้อยแล้วเขาก็เอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “ข้าน้อยเห็นว่าชาวบ้านสกุลหูแต่ละคนถูกพิษไม่เบาเลยโดยเฉพาะอย่างยิ่งสตรีตั้งครรภ์ผู้นั้นท่าทางของนางราวกับสามารถสิ้นใจกลายเป็นหนึ่งศพสองชีวิตเพราะพิษได้ตลอดเวลา เฮ้อยาของแม่นางหลี่จะสามารถถอนพิษได้จริงหรือ?”

        สาวรับใช้ตัวใหญ่คนหนึ่งอดเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงชื่นชมมิได้ว่า“เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้นางยังกล้ายื่นมือช่วยเหลือ นับว่าแม่นางหลี่เป็นวีรชนในหมู่สตรีจริงๆเจ้าค่ะ”

        เฟิ่งซื่อเองก็ถูกโน้มน้าวด้วยบรรยากาศซาบซึ้งหลังจากที่นางคิดใคร่ครวญอยู่ชั่วครู่ก็ตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วยเหลือเช่นกัน

        หม่าเซี่ยงหนานก้าวยาวๆกลับไปที่เรือนด้านหน้าด้วยความรวดเร็วเขาเอ่ยกับหลี่ชิงชิงที่กำลังเตรียมยาถอนพิษในห้องโถงใหญ่ว่า “แม่นางหลี่ฮูหยินบ้านข้าเอ่ยว่านางสามารถช่วยจัดหาม้าสี่ตัวและผู้ช่วย เพื่อนำยาของท่านไปมอบให้ท่านหมอเติ้งที่ตำบลไท่ให้ท่านหมอเติ้งเดินทางไปยังหมู่บ้านสกุลหูเพื่อรักษาชาวบ้านที่เหลือได้ขอรับ”

        สิ้นเสียงหลี่ชิงชิงก็ลอบยินดีอยู่ภายใน นางไม่รู้แม้กระทั่งที่ตั้งของหมู่บ้านหูด้วยซ้ำจะเดินทางไปอย่างไรก็สุดจะรู้ อีกประการที่หมู่บ้านหูมีคนตายไปแล้วสองศพหากนางเดินทางไปยังหมู่บ้านหูเพื่อช่วยเหลือคน นางจะถูกทางการโยนความผิดให้เป็นแพะรับบาปและถูกจับโยนเข้าคุกเพราะเรื่องนี้หรือไม่

        ในสายตาของนางไม่มีผู้ใดที่ทราบสถานการณ์ในหมู่บ้านหูเท่าท่านหมอเติ้งอีกแล้ว และท่านหมอเติ้งเป็นหมอที่เปิดร้านขายยาอย่างเป็นทางการเขาเหมาะสมที่สุดแล้วที่จะไปเยือนหมู่บ้านหู

        หลี่ชิงชิงรีบเขียนวิธีการใช้ยาถอนพิษรวมถึงสถานการณ์ปัจจุบันของชาวบ้านหมู่บ้านหูที่ถูกพิษทั้งสิบสองคนหลังจากนั้นก็ส่งต่อให้เฟิ่งซื่อพร้อมกับยาถอนพิษ

        หม่าเซี่ยงหนานเอ่ยกับเหล่าชาวบ้านว่า“ชาวบ้านหมู่บ้านหูทุกท่าน ข้าคือหม่าเซี่ยงหนาน หลงจู๊แห่งร้านเซียงเยวี่ยไจในอำเภอเหอวันนี้แม่นางหลี่มีคุณธรรมอันสูงส่งมอบยาถอนพิษให้ และฮูหยินของจวนข้าจะส่งคนขี่ม้าไปยังตำบลไท่เพื่อมอบยาถอนพิษให้กับท่านหมอเติ้งโดยจะรบกวนท่านหมอเติ้งเดินทางไปยังหมู่บ้านหูเพื่อถอนพิษให้ทุกคน ยามนี้พวกข้าต้องการคนติดตามไปด้วยหนึ่งคนผู้ใดจะอาสาสมัคร?”

        หูต้าไห่เพิ่งจะดื่มน้ำอุ่นเข้าไปสองอึกหลังจากฟังจบเขาก็ยกมือเอ่ยว่า “ข้าเอง”

        นอกจากนี้ยังมีชาวบ้านอีกสองสามคนที่ยกมือรวมถึงสตรีตั้งครรภ์ผู้นั้นเองก็ขอไปด้วยเช่นกัน

        ในใจของหม่าเซี่ยงหนานย่อมรู้ดีว่าสตรีตั้งครรภ์รีบร้อนต้องการช่วยครอบครัวที่อยู่ในหมู่บ้านหูเขาเอ่ยว่า “พวกเราต้องขี่ม้า ร่างกายเจ้าในยามนี้ยังไม่สะดวก”

        ข้ารับใช้ของตระกูลหม่าได้ปลดม้าออกจากตัวรถและจูงม้าสองตัวเข้ามาเตรียมอย่างเรียบร้อย หม่าเซี่ยงหนานจะเป็นคนที่ถือยาถอนพิษกับจดหมายเอาไว้และขี่ม้าหนึ่งตัวพร้อมทั้งมีข้ารับใช้รูปร่างสูงโปร่ง ดูแล้วเต็มไปด้วยพละกำลังของคนวัยหนุ่มขี่ม้าตามไปด้วยอีกหนึ่งคน

        ชาวบ้านทั้งสิบสองคนของหมู่บ้านหูต่างพากันชะเง้อคอยืดคอยาวมองตามเงาร่างของทั้งสามจนกระทั่งหายลับไปจากสายตา

        “ฮือหากท่านพ่อท่านแม่ รวมถึงน้องชายของข้ารอดตายด้วยก็คงจะดีไม่น้อย”

        “ยามที่ข้าออกจากหมู่บ้านท่านยายของข้าหมดสติไม่รับรู้สิ่งใดแล้ว ไม่รู้ว่าหากท่านหมอเติ้งรีบเดินทางไป จะสามารถช่วยชีวิตท่านยายเอาไว้ได้ทันหรือไม่?”

        “เงินของครอบครัวข้าเพียงพอให้ข้านั่งเกวียนลาเพียงคนเดียวทั้งท่านพ่อท่านแม่และพี่สาวทั้งสองคนของข้าล้วนหลีกทางให้ข้าได้นั่งมา”

        เหล่าชาวบ้านที่คิดถึงครอบครัวของตนในหมู่บ้านต่างพากันร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดออกมา

        หลี่ชิงชิงส่ายศีรษะก่อนเอ่ยว่า “หยุดร้องเถิดเจ้าค่ะ รออีกสักประเดี๋ยวหลังจากที่พวกท่านถ่ายเบาแล้วค่อยดื่มน้ำแกงถั่วเขียวทานอะไรสักเล็กน้อยก็สามารถนั่งเกวียนลากลับบ้านได้แล้ว ส่วนค่าเดินทางข้าได้จ่ายให้พวกท่านเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

        “พวกเราสามารถกลับบ้านได้หรือ?”

        “สามารถกลับหมู่บ้านวันนี้ได้เลยหรือ?”

        เหล่าชาวบ้านแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

        หลี่ชิงชิงค่อยๆเอ่ยช้าๆ “พวกท่านได้ทานยาถอนพิษเข้าไปแล้ว รออีกสักประเดี๋ยวอาการก็จะดีขึ้นไม่น้อยหากพวกท่านไม่กลับแล้วคิดจะค้างที่บ้านของข้าหรือ?”

        เป็นในตอนนั้นเองจู่ๆ สตรีวัยกลางคนผมบาง หนึ่งในชาวบ้านสกุลหูก็ยกมือขึ้นกุมท้องสีหน้าของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางกรีดร้องออกมาว่า “ไอหยาท้องของข้าเจ็บอีกแล้ว เหตุใดข้าถึงรู้สึกอยากถ่ายหนักอีกแล้วเล่า?”

        หลี่ชิงชิงอธิบายว่า“อย่าเพิ่งเป็นกังวลไปเจ้าค่ะ รอบนี้คือการล้างพิษ มิใช่อาการท้องเสียรออีกสักประเดี๋ยวของเสียที่ท่านถ่ายออกมาจะเหม็นจนวิญญาณแทบออกจากร่างยามนั้นท่านเพียงอย่าเป็นลมไปเพราะกลิ่นเหม็นก็พอ”

        หลังจากนั้นอีกครึ่งชั่วยามชาวบ้านก็ทยอยกันไปถ่ายหนัก และเป็นดั่งที่หลี่ชิงชิงเอ่ยของเสียที่พวกเขาถ่ายออกมามีกลิ่นเหม็นจนแทบอาเจียน

        ทว่าหลังจากที่ผ่านการปลดทุกข์ครั้งนี้พวกเขาก็ไม่มีอาการคลื่นไส้หรือเวียนศีรษะอีกต่อไป

        ครอบครัวสกุลหวังต้มน้ำแกงถั่วเขียวออกมารวมถึงนึ่งข้าวสวยให้นุ่ม พร้อมทั้งปรุงสังขยาไข่ที่ย่อยง่าย เพื่อให้ชาวบ้านหมู่บ้านหูได้ทาน

        หลังจากที่ชาวบ้านทั้งสิบเอ็ดคนทานอาหารเสร็จเรียบร้อยจิตใจก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมากแม้แต่คนที่อ่อนแอที่สุดสองคนก็ยังกลับมาเดินปร๋อไปมาได้

        ส่วนสตรีตั้งครรภ์ผู้นั้นหลังจากได้รับคำปลอบโยนจากหลิวซื่อและจางซื่อแล้ว หัวใจของนางก็มิได้เจ็บปวดเท่าก่อนหน้าแล้วนางตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะไปหาท่านหมอเติ้งในอีกสองวัน และให้หมอตำแยช่วยนางทำคลอดออกมา

        เจ้าของเกวียนลาทั้งสามเองก็มีจิตใจเมตตาเปี่ยมคุณธรรมพวกเขารอชาวบ้านจากหมู่บ้านหูอยู่หน้าบ้านครอบครัวสกุลหวังมาตลอด

        หลิวซื่อขอบคุณเจ้าของเกวียนลาทั้งสามที่ยินดีจะช่วยเป็นพยานให้หลี่ชิงชิงนางขอให้ผู้เฒ่าหวังมอบข้าวและไข่ไก่ให้เจ้าของเกวียนลาทั้งสามคนคนละหนึ่งชามใหญ่ พร้อมไข่สองฟอง

        ช่วงเวลาต้นยามเซินชาวบ้านหมู่บ้านหูทั้งสิบเอ็ดคนก็ออกเดินทางด้วยเกวียนลาทั้งสามระหว่างทางที่กำลังกลับหมู่บ้าน พวกเขามิได้พบคนจากหมู่บ้านเดียวกันทว่ากลับได้พบหม่าเซี่ยงหนานที่เพิ่งกลับจากไปส่งยาพอดี

        หม่าเซี่ยงหนานตั้งใจลงจากม้าเพื่อดูชาวบ้านจากหมู่บ้านหูบนเกวียนลาทั้งสาม

        เมื่อเห็นว่าสีหน้าของพวกเขาดีขึ้นกว่าก่อนหน้ามากนี่หมายความว่าพิษได้รับการกำจัดแล้วเรียบร้อยในใจก็ให้ตื่นตระหนกว่าวิชาแพทย์ของหลี่ชิงชิงสูงส่งถึงเพียงนี้ เขาเอ่ยว่า“ยามที่ข้าไปถึงตำบลไท่ ได้ยินท่านหมอเติ้งเอ่ยว่าทางการได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเรื่องนี้และส่งท่านหมอจากในเมืองไปยังหมู่บ้านของพวกท่านแล้วทว่าข้ายังคงมอบยาถอนพิษนั่นให้ท่านหมอเติ้งและท่านหมอเติ้งก็ได้ออกเดินทางไปยังหมู่บ้านหูด้วยตนเองแล้วยามนี้เขาคงจะถึงแล้ว”

        ชาวบ้านหมู่บ้านหูซาบซึ้งอย่างหาที่เปรียบมิได้“ในที่สุดทางการก็สนใจพวกเราแล้ว”

        “มีคนมากมายในหมู่บ้านเราที่ถูกพิษทหารในเมืองกลับไม่ยอมให้พวกเราเข้าเมืองท่านหมอในเมืองเองก็ไม่ยอมรักษาให้พวกเราเช่นกัน”

        “หากมิใช่ท่านหมอเทวดาหลี่ยื่นมือเข้ามาช่วยวันนี้ข้าคงจะตายไปแล้ว”

        “ท่านหมอเทวดาหลี่คือเทพโอสถมีเพียงยาของนางเท่านั้นที่สามารถรักษาชีวิตของพวกเราเอาไว้ได้!”

        “ถูกต้องท่านหมอเทวดาหลี่ใช้เวลาเพียงสั้นๆ ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ ก็สามารถถอนพิษให้พวกเราได้สำเร็จ”

        “พวกเราต้องรีบกลับหมู่บ้านให้คนที่บ้านรีบทานยาถอนพิษของท่านหมอเทวดาหลี่”

        “หูต้าไห่จะบอกทางการหรือไม่ว่ายาถอนพิษของท่านหมอเทวดาหลี่สามารถรักษาพิษของพวกเราได้?”

        “ท่านยายของข้ายังอยู่หรือไม่ยายแก่เช่นนางจะยังมีลมหายใจรอจนกระทั่งยาถอนพิษของท่านหมอเทวดาหลี่มาถึงหรือไม่?”

        หม่าเซี่ยงหนานรีบร้อนอยากกลับไปยังบ้านสกุลหวังเพื่อรายงานให้เฟิ่งซื่อได้ทราบวันนี้เฟิ่งซื่อยังตั้งใจจะเดินทางกลับเมืองเซียง ด้วยใจที่ร้อนรนดั่งไฟสุมเขาจึงทำเพียงพยักหน้าให้ชาวบ้านหูก่อนจะเผ่นแผล็วจากไปทันที