หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 170: เปลวเพลิงพิพากษาและมรดกแห่งวายุ

เสียงเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความโลภอันมืดมิดของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำยังคงก้องกังวานอยู่ในลานพิธีศักดิ์สิทธิ์ "นั่นมัน...ไข่อะไรกัน! พลังงานเช่นนี้...ต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน!" ดวงตาของมันจับจ้องไปยัง "ไข่แห่งวายุบรรพกาล" (太古风暴之卵) ที่วางสงบนิ่งอยู่บนแท่นบูชาสุริยันจันทรา (日月祭坛) ด้วยประกายแห่งความละโมบจนแทบจะปิดไม่มิด

บรรพบุรุษกิเลนเพลิง (火麒麟先祖) หันขวับไปยังผู้บุกรุกตนใหม่ ดวงตาสีทองของมันลุกโชนขึ้นด้วยเปลวเพลิงแห่งความพิโรธอันบริสุทธิ์ "ผู้ละโมบ! สถานที่แห่งนี้มิใช่ที่สำหรับเจ้า! จิตใจอันมืดบอดของเจ้ามีแต่จะนำพาความวิบัติมาสู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์!" น้ำเสียงของมันกึกก้องราวกับอสุนีบาตฟาดผ่า สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องโถง แฝงไว้ด้วยอำนาจแห่งบรรพกาลที่มิอาจล่วงละเมิด

"หึ...ผู้พิทักษ์งั้นรึ?" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำแค่นเสียงเย็นชา มันกวาดตามองร่างกิเลนเพลิงด้วยแววตาดูแคลนเล็กน้อย แม้จะสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าเกรงขาม แต่ความโลภก็บดบังความยำเกรงไปจนหมดสิ้น "เป็นเพียงเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่อ่อนแรง คิดจะมาขวางทางข้ารึ? กฎเกณฑ์ของโบราณสถานแห่งนี้ย่อมกดทับพลังที่แท้จริงของตัวตนเช่นเจ้าไว้มิใช่หรือ?"

สิ้นคำพูด ร่างของมันก็พลันทะยานเข้าหาแท่นบูชาด้วยความเร็วอันน่าตื่นตะลึง! ดาบใหญ่สีดำทมิฬในมือตวัดออกเป็นเงาสีดำทะมึน พลัง "เจินหยวน" (真元) อันชั่วร้ายและแฝงกลิ่นอายโลหิตพวยพุ่งออกมา หมายจะกวาดทุกสิ่งที่ขวางหน้า!

"บังอาจ!" กิเลนเพลิงคำรามลั่น! มันยกอุ้งเท้าเพลิงขนาดมหึมาข้างหนึ่งขึ้นตบปัด! อักขระโบราณสีทองพลันปรากฏขึ้นรอบอุ้งเท้านั้น เปล่งแสงสว่างวาบ! เปลวเพลิงสีทองบริสุทธิ์อันศักดิ์สิทธิ์ปะทุออกมาจากอักขระเหล่านั้น ก่อตัวเป็น "กำแพงอัคคีสุริยัน" (烈阳火壁 ) ที่ส่องสว่างเจิดจ้า เข้าปะทะกับเงาดาบสีดำนั้นอย่างจัง!

"ตูมมม!"

พลังงานทั้งสองสายระเบิดออกจากกันอย่างรุนแรง! แรงปะทะทำให้พื้นศิลาโดยรอบแตกร้าวเป็นทางยาว! หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำถูกซัดถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจเล็กน้อย มันคาดไม่ถึงว่าเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่ถูกกดทับพลังของผู้พิทักษ์ตนนี้จะยังคงแข็งแกร่งและบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้!

"ศิษย์พี่หญิง! ปกป้องไข่!" เจี้ยนหลิน (剑林) ตะโกนสุดเสียง! เขารู้ดีว่านี่คือโอกาสที่พวกเขาต้องฉวยไว้!

เยว่ชิงหลิง (月清灵) มิได้ลังเล! นางทะยานร่างไปยังแท่นบูชาอย่างรวดเร็ว สองมือของนางประคอง "ไข่แห่งวายุบรรพกาล" ขึ้นมาอย่างทะนุถนอมและระมัดระวังที่สุด สัมผัสได้ถึงพลังงานธาตุลมอันเย็นสบายและมีชีวิตชีวาที่แผ่ออกมาจากมันอย่างต่อเนื่อง มันให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยและผูกพันอย่างน่าประหลาด ราวกับว่านางเคยรู้จักมันมาก่อน หรือเป็นส่วนหนึ่งของนางมาเนิ่นนาน "ขาวน้อย" (小白) ที่อยู่บนไหล่ของเจี้ยนหลินก่อนหน้านี้ พลันกระโดดไปยังเยว่ชิงหลิงอย่างรวดเร็ว มันใช้จมูกเล็กๆ ดุนไปที่ไข่เบาๆ แล้วส่งเสียง "คิกๆ" อย่างอ่อนโยน ราวกับจะสื่อสารหรือให้กำลังใจไข่ใบนั้น

"เจ้าเด็กเหลือขอ! คิดจะฉวยโอกาสรึ!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำเห็นดังนั้นก็ยิ่งโกรธา มันตวัดดาบใหญ่หมายจะโจมตีเยว่ชิงหลิงที่กำลังถือไข่อยู่!

แต่กิเลนเพลิงก็เข้ามาขวางไว้ได้ทันท่วงที! "ตราบใดที่เจตจำนงของข้ายังอยู่! พวกเจ้าอย่าได้คิดจะแตะต้องอนาคตที่ข้าได้ฝากฝังไว้!" เปลวเพลิงรอบกายมันลุกโชนรุนแรงยิ่งขึ้น! มันเข้าปะทะกับหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำอย่างดุเดือด! แม้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่ถูกจำกัดพลัง แต่ทุกการเคลื่อนไหวของมันก็ยังคงแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจ ความสง่างาม และความดุดันของสัตว์เทพในตำนาน!

เจี้ยนหลินมิได้นิ่งดูดาย! เขารู้ดีว่าเพียงลำพังเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของผู้พิทักษ์กิเลนเพลิงอาจจะต้านทานได้ไม่นานนัก! "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ปรากฏขึ้นในมือขวาของเขาอีกครั้ง! ไอพลังชีวิตอันเข้มข้นและบริสุทธิ์แผ่กระจายออกมา! ‘ดูท่าว่างานนี้คงต้องออกแรงช่วยท่านผู้อาวุโสเสียแล้ว...หวังว่าคงจะไม่ต้องถึงกับควักหัวใจออกมาช่วยเสริมพลังหรอกนะ ก่อนจะตะโกนออกไป "ศิษย์พี่หญิง! ถอยไปก่อน! ข้าจะช่วยท่านผู้อาวุโสกิเลนเอง!"

เขาทะยานร่างเข้าเสริม! "เพลงกระบี่เมฆาไหล – พฤกษาหมื่นวิถี!" กระบี่จิตพฤกษาในมือตวัดวาดเป็นลวดลายอันซับซ้อนและเปี่ยมด้วยพลังชีวิต! พลังธาตุพฤกษา (草木之力) ผสานเข้ากับเจตจำนงกระบี่อันบริสุทธิ์! เถาวัลย์สีเขียวมรกตจำนวนนับไม่ถ้วนที่แฝงไว้ด้วยพลังชีวิตอันเหนียวแน่นและแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ พลันพุ่งออกมาจากพื้นดินและซากกำแพงโดยรอบ! เถาวัลย์เหล่านี้มิได้เพียงแค่พุ่งเข้าพันธนาการ แต่ปลายของมันยังปรากฏ "หนามพฤกษาผลึก" (晶棘 - Jīng Jí) เล็กๆ ที่ส่องประกายแสงสีเขียวอ่อน สามารถทิ่มแทงและปลดปล่อยไอพลังชีวิตเพื่อก่อกวนการไหลเวียนของเจินหยวนศัตรูได้เล็กน้อย! นี่คือการประยุกต์ใช้ความรู้จาก "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น!

"น่ารำคาญนัก! ไอ้พวกมดปลวก!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำตวาดลั่นด้วยความขัดใจ! มันต้องรับมือกับการโจมตีอันทรงพลังของกิเลนเพลิง และยังต้องคอยปัดป้องเถาวัลย์ที่พุ่งเข้ามาไม่หยุดหย่อน! หนามพฤกษาผลึกเหล่านั้นแม้จะไม่สามารถสร้างบาดแผลร้ายแรงได้ แต่ก็สร้างความรำคาญและทำให้การโคจรพลังของมันติดขัดเป็นระยะ!

เยว่ชิงหลิงซึ่งถอยไปยังที่ปลอดภัยพร้อมกับไข่ในมือ มองเห็นโอกาสนั้น! นางรวบรวมพลังเจินหยวนธาตุลมทั้งหมดไว้ที่กระบี่หยกขาว! "กระบี่วายุทะลวงใจ!" (穿心风暴剑!) ลำแสงกระบี่สีฟ้าเยือกเย็นอันแหลมคมและควบแน่นด้วยพลังเจินหยวน พุ่งตรงเข้าใส่จุดตายบริเวณสีข้างของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำที่กำลังปะทะกับกิเลนเพลิงอย่างแม่นยำ!

"อ๊ากกก!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด! โลหิตสีดำคล้ำสาดกระเซ็น! มันถูกคมกระบี่ของเยว่ชิงหลิงสร้างบาดแผลฉกรรจ์! แม้จะไม่ถึงกับชีวิต แต่ก็ทำให้พลังของมันปั่นป่วนชั่วขณะ!

"พวกเจ้า...จะต้องชดใช้!" มันคำรามด้วยความเดือดดาลสุดขีด! ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับโลหิต! พลังเจินหยวนสีดำทมิฬปะทุออกมาจากร่างอย่างบ้าคลั่ง! มันไม่สนใจการป้องกันอีกต่อไป! ดาบใหญ่ในมือตวัดออกเป็นเพลงดาบที่รวดเร็ว รุนแรง และไร้ทิศทาง! มุ่งสังหารทุกสิ่งที่ขวางหน้า!

กิเลนเพลิงเข้าปะทะอย่างไม่หวั่นเกรง! เปลวเพลิงสีทองของมันสาดส่องขับไล่ความมืดมิด! แต่ด้วยพลังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดและถูกกดทับด้วยกฎของสถานที่ ร่างพลังงานของมันเริ่มจะเลือนรางลงทุกขณะ!

เจี้ยนหลินเห็นท่าไม่ดี! หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ทั้งผู้พิทักษ์และพวกเขาจะต้องตกอยู่ในอันตราย! เขากัดฟันแน่น! เขาตระหนักดีว่าด้วยพลังของตนเองในปัจจุบัน การจะเข้าปะทะโดยตรงเพื่อพลิกสถานการณ์นั้นเป็นไปไม่ได้! สิ่งที่เขาทำได้คือการใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อ "สนับสนุน" และ "สร้างโอกาส" ให้ผู้ที่แข็งแกร่งกว่า!

เขาโคจรพลังธาตุพฤกษาทั้งหมดในกายอีกครั้ง! "กระบี่จิตพฤกษา – พฤกษาโอบอุ้มธารา!" (เป็นการประยุกต์ใช้เพลงกระบี่เมฆาไหล ผสานกับพลังจากกระบี่จิตพฤกษาและเคล็ดพฤกษานิรมิตอย่างเต็มกำลังในการ "ป้องกัน" และ "ก่อกวน") ร่างของเขาเปล่งแสงสีเขียวมรกตเจิดจ้า!

กระบี่จิตพฤกษาในมือสั่นสะท้าน! มันตวัดออกไปเบื้องหน้า! ก่อเกิดเป็นม่านพลังงานสีเขียวมรกตขนาดใหญ่ที่แฝงไว้ด้วยความเหนียวแน่นและความยืดหยุ่นของพฤกษาบรรพกาล! เข้าสกัดกั้นการโจมตีที่บ้าคลั่งของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำที่พุ่งเข้าใส่กิเลนเพลิง! พร้อมกันนั้น รากไม้และเถาวัลย์จำนวนมากก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินอีกครั้ง พยายามจะพันธนาการขาและแขนของมัน!

"พลังพฤกษาอันใดกัน! เหตุใดจึงเหนียวแน่นและฟื้นตัวได้รวดเร็วถึงเพียงนี้!" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำเบิกตากว้างด้วยความตกใจและขัดใจ! การก่อกวนของเจี้ยนหลินแม้จะไม่สามารถทำอันตรายมันได้โดยตรง แต่ก็สร้างความรำคาญและเปิดช่องว่างให้กิเลนเพลิงได้อย่างต่อเนื่อง!

กิเลนเพลิงเห็นการสนับสนุนอันชาญฉลาดของเจี้ยนหลิน มันรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเป็นครั้งสุดท้าย! ร่างที่เคยเลือนรางพลันส่องสว่างเจิดจ้าขึ้นอีกครั้ง! ดวงตาสีทองของมันทอประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวและภาคภูมิ! อักขระโบราณสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุรอบกายมัน ลอยวนและควบแน่นเข้าสู่ร่างเปลวเพลิงนั้น! กลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์และ "กฎเกณฑ์" (法则 ) บางอย่างที่ลึกล้ำแผ่กระจายออกมา! เจตจำนงอันแรงกล้าและพลังปราณที่ควบแน่นนั้นก็สื่อถึงอานุภาพที่กำลังจะปลดปล่อยออกมา!

เปลวเพลิงสีทองคำบริสุทธิ์ที่แฝงไว้ด้วยอักขระศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น ควบแน่นเป็น "กรงเล็บอัคคีพิพากษา" (圣火审判爪 ) ขนาดมหึมาที่ส่องประกายเจิดจ้าจนบดบังแสงอื่นใดในห้องโถง! กรงเล็บนั้นมิได้ร้อนแรงจนแผดเผา แต่กลับให้ความรู้สึกถึง "การพิพากษา" อันเที่ยงธรรมและมิอาจหลีกหนี!

กรงเล็บเพลิงนั้นพุ่งเข้าตะครุบร่างของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำด้วยความเร็วที่มิอาจหลีกเลี่ยง! มันมิได้มุ่งทำลายล้างเพียงอย่างเดียว แต่ยังแฝงไว้ด้วยพลังแห่งการ "ชำระล้าง" สิ่งชั่วร้ายและจิตใจอันมืดบอด!

"ตูมมมมมมมมม!!!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องยิ่งกว่าครั้งใดๆ! แสงสว่างสีทองวาบไปทั่วทั้งลานพิธี! แรงปะทะอันมหาศาลทำให้พื้นศิลาและแท่นบูชาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

เมื่อแสงสว่างและฝุ่นควันจางลง... ร่างของหัวหน้ากลุ่มคนชุดดำนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น! บาดแผลฉกรรจ์ปรากฏอยู่ทั่วทั้งร่าง! ไอพลังเจินหยวนสีดำทมิฬรอบกายมันสลายไปเกือบหมดสิ้น! เหลือเพียงกลิ่นอายมลทินจางๆ ดวงตาของมันยังคงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อและเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น แต่ก็ไร้ซึ่งพลังที่จะขยับเขยื้อนอีกต่อไป! มันถูกพลังอัคคีพิพากษาของกิเลนเพลิง "ชำระล้าง" จนสิ้นฤทธิ์และอาจจะบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นพิการ! ร่างของมันถูก "ผนึก" ด้วยอักขระสีทองจางๆ ที่หลงเหลืออยู่จากการโจมตี ไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือใช้พลังได้อีก!

ส่วนเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของบรรพบุรุษกิเลนเพลิงนั้น...บัดนี้ได้โปร่งแสงและเลือนรางจนแทบจะมองไม่เห็น มันหันมามองเจี้ยนหลินและเยว่ชิงหลิงเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาสีทองของมันทอประกายแห่งความสงบและอ่อนโยน "หน้าที่ของข้า...สิ้นสุดลงแล้ว...ดูแลไข่ใบนั้น...ให้ดี...มันคือความหวังสุดท้าย..." น้ำเสียงของมันแผ่วเบาราวกระซิบ ก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆ สลายเป็นละอองแสงสีทอง ลอยขึ้นไปรวมกับสะเก็ดไฟบรรพกาลในอากาศ... "ร่างหลักของบรรพบุรุษกิเลน...ยังคงอยู่ที่ใดสักแห่งในโลกอันกว้างใหญ่นี้...รอคอยวันที่จะได้กลับมา...หรืออาจจะไปสู่ภพภูมิที่สูงกว่าซึ่งจิตวิญญาณมิอาจคงอยู่ในโลกนี้ได้นานนัก..." เหลือไว้เพียงความรู้สึกขอบคุณและความหวังที่ฝากฝังไว้อย่างคลุมเครือ

‘ฝากฝังกันง่ายๆ แบบนี้เลยรึ ท่านผู้อาวุโส..

 เจี้ยนหลินคิดในใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาทรุดลงกับพื้นอย่างหมดแรง การใช้พลังจากกระบี่จิตพฤกษาในการสนับสนุนและป้องกันอย่างต่อเนื่องนั้นกินพลังงานของเขาไปมหาศาลจนแทบจะยืนไม่ไหว

เยว่ชิงหลิงรีบเข้ามาประคองเขาไว้ พร้อมกับมองไปยังไข่แห่งวายุบรรพกาลในมือด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่เพิ่งจะได้รับมอบหมาย และความผูกพันที่เริ่มก่อตัวกับชีวิตที่ยังไม่ถือกำเนิดนี้

การต่อสู้จบลงแล้ว...แต่การผจญภัยของพวกเขายังคงอีกยาวไกล...และปริศนาของไข่ใบนี้...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

(จบตอนที่ 170)